ວິທີອອກສຽງ ສະຫຼະ R ໃນ CAR /ɑr/ ໃນພາສາອັງກິດອາເມລິກາ

ຫຼຸດຄາງກະໄຕລົງຫຼາຍໆເພື່ອເຮັດຮູບປາກເປີດກວ້າງແບບສຽງ AH, ຈາກນັ້ນຍົກສ່ວນຫຼັງຂອງລີ້ນຂຶ້ນ ພ້ອມກັບດຶງມຸມປາກເຂົ້າຫາກັນສຳລັບສຽງ R. ເຕັກນິກຄືການເຮັດໃຫ້ມັນຮູ້ສຶກຄືກັບເປັນການລາກສຽງທີ່ຕໍ່ເນື່ອງກັນ ແທນທີ່ຈະແຍກເປັນສອງສຽງ. ປາຍລີ້ນຈະຢູ່ຫຼັງແຂ້ວລຸ່ມສຳລັບສຽງສະຫຼະ, ຈາກນັ້ນສ່ວນກາງຂອງລີ້ນຈະຍົກຂຶ້ນຫາເພດານປາກ (bunched R) ຫຼື ປາຍລີ້ນຈະມ້ວນກັບຫຼັງ ແລະ ຍົກຂຶ້ນ (retroflex R).

ພາສາອັງກິດແບບອັງກິດ (ລວມເຖິງເມືອງ Boston ແລະ ບາງສ່ວນຂອງ New York) ຈະຕັດສຽງ R ຖິ້ມທັງໝົດເມື່ອຢູ່ຫຼັງສະຫຼະ, ເຮັດໃຫ້ເຫຼືອພຽງສຽງອ້າປາກ AH ເທົ່ານັ້ນ. ພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາໃນຊີວິດປະຈຳວັນຈະອອກສຽງ R ຢ່າງເຕັມທີ່, ແລະ ລັກສະນະຂອງສະຫຼະ R ຈະຄວບຄຸມສ່ວນທ້າຍຂອງພະຍາງ. ຖ້າເຈົ້າພຽງແຕ່ອອກສຽງສະຫຼະ AH ທີ່ເປີດກວ້າງ ໂດຍບໍ່ເພີ່ມການເຄື່ອນໄຫວຂອງລີ້ນ ແລະ ສົບສຳລັບສຽງ R (ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຄົນລາວມັກພາດ ເພາະພາສາເຮົາບໍ່ມີພະຍັນຊະນະທ້າຍ R), ເຈົ້າຈະອອກສຽງຄືກັບຄົນອັງກິດ. ສຽງ R ຕ້ອງຕາມມາສະເໝີ: ຍື່ນສົບອອກ, ຍົກສ່ວນຫຼັງຂອງລີ້ນຂຶ້ນ, ແລະ ສຽງ R ທີ່ໜັກແໜ້ນຈະຕ້ອງເຊື່ອມຕໍ່ເຂົ້າໃນຊ່ວງທ້າຍຂອງສຽງສະຫຼະ.

ເຈົ້າອາດຈະກຳລັງແຍກສຽງສະຫຼະອອກຈາກສຽງ R ແທນທີ່ຈະເຊື່ອມສຽງເຂົ້າກັນ. ຜູ້ທີ່ເວົ້າພາສາທີ່ມີສຽງ R ແບບລີ້ນລົວ (trill) ຫຼື ລີ້ນປັດ (tap) (ເຊັ່ນສຽງ ຣ ໃນພາສາລາວ) ມັກຈະອອກສຽງ AH ແບບຊັດເຈນ, ຢຸດ, ແລ້ວຈຶ່ງປັດລີ້ນເພື່ອອອກສຽງ R. ແຕ່ພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາຕ້ອງການການລາກສຽງແບບສະບາຍໆ. ປ່ອຍໃຫ້ລີ້ນລອຍກັບຫຼັງ ແລະ ຍົກຂຶ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຍື່ນສົບອອກ; ສຽງສະຫຼະ ແລະ ສຽງ R ຈະຕ້ອງລວມເຂົ້າກັນເປັນຮູບແບບດຽວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າບໍ່ຄວນປັດ ຫຼື ແຕະຖືກເພດານປາກເດັດຂາດ.