คุณฟังออกได้ทันทีเมื่อได้ยินคำว่า Whatcha want? เพียงแค่สามพยางค์ คุณก็รู้ความหมายที่สื่อออกมาอย่างชัดเจน
แต่ถ้าคุณต้องเป็นฝ่ายพูดบ้าง คุณอาจจะเลือกใช้ประโยคเต็มๆ ว่า “What do you want?” สี่คำ สี่พยางค์ ออกเสียงพยัญชนะทุกตัวเป๊ะราวกับจับวาง เป็นความสมบูรณ์แบบที่เผยให้เห็นกลายๆ ว่าคุณเรียนภาษาอังกฤษมาจากในห้องเรียน
ช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างการฟังภาษาอังกฤษแบบอเมริกันออกกับการพูดได้อย่างเจ้าของภาษานั้น ส่วนหนึ่งมาจากรูปแบบการลดรูปคำเหล่านี้ (ที่เหลือคือเรื่องของจังหวะทำนองเสียง การลดรูปสระ และคำศัพท์ที่ใช้บ่อย) ในบทสนทนาทั่วไปมีคำลดรูปอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็น tryna, sposta, betcha, finna, musta เป็นต้น แต่ 17 คำด้านล่างนี้คือกลุ่มคำหลักที่ถูกใช้งานมากที่สุด เจ้าของภาษาทุกคนใช้คำเหล่านี้ พวกมันไม่ใช่สแลง และหลายคำก็ถูกบรรจุไว้ในพจนานุกรมเล่มหลักๆ แล้ว (gonna, wanna, gotta, kinda, dunno ล้วนมีอยู่ในพจนานุกรม Merriam-Webster) สิ่งนี้เรียกว่า reduction (การลดรูป) ซึ่งเป็นจังหวะที่คนอเมริกันตัดพยัญชนะและสระของวลีที่ใช้บ่อยออกไป จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมเมื่อเขียนเป็นตัวอักษร แต่กลับฟังดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่งเมื่อเปล่งเสียงออกมา
หากคุณอยากเลิกพูดเหมือนอ่านตามบท และอยากฟังดูเป็นธรรมชาติเหมือนคนทั่วไปพูดกัน นี่คือรายการคำที่คุณต้องรู้
ภาษาอังกฤษแบบอเมริกันมักจะบีบอัดวลีที่ใช้บ่อยให้กลายเป็นรูปแบบที่สั้น เร็ว และเป็นกันเอง Going to กลายเป็น gonna ส่วน Want to กลายเป็น wanna และ Let me กลายเป็น lemme มีกลุ่มคำหลักประมาณ 17 คำที่คุณจะได้ยินอยู่ตลอดเวลา คำเหล่านี้ไม่ใช่สแลง แต่เป็นวิธีที่คนอเมริกันพูดกันจริงๆ ในเกือบทุกบริบท รวมถึงในบริบทการทำงานด้วย การลดรูปคำเหล่านี้จะดูผิดที่ผิดทางเฉพาะใน ภาษาเขียน ที่เป็นทางการเท่านั้น ไม่ใช่ในภาษาพูดที่เป็นทางการ หากคุณเรียนรู้ที่จะ พูด คำเหล่านี้ ไม่ใช่แค่ฟังออก คุณจะสามารถก้าวข้ามระยะห่างส่วนใหญ่ระหว่างระดับ B2 กับการพูดได้อย่างเจ้าของภาษา
Reduction คืออะไรกันแน่
Reduction คือรูปย่อของวลีที่ใช้บ่อยซึ่งปรากฏเฉพาะในภาษาพูดเท่านั้น การลดรูปเหล่านี้มีชีวิตอยู่ในการออกเสียง ไม่ใช่บนหน้ากระดาษ
นี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการแยกความแตกต่างระหว่าง reduction กับ contraction (การย่อคำ) ที่ผู้เรียนส่วนใหญ่คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว:
| การย่อคำ (Contractions) | การลดรูป (Reductions) | |
|---|---|---|
| ตัวอย่าง | don’t, won’t, I’m, can’t, you’re | gonna, wanna, lemme, kinda, gotta |
| พบได้ที่ไหน | ทั้งภาษาเขียนและภาษาพูด | ภาษาพูด (เป็นส่วนใหญ่) และภาษาเขียนแบบไม่เป็นทางการ |
| ”ถูกต้อง” ตามหลักภาษาไหม | ใช่ เป็นมาตรฐาน ยกเว้นในงานเขียนที่เป็นทางการมากๆ | เป็นมาตรฐานในภาษาพูด แต่ไม่นับเป็นมาตรฐานในภาษาเขียน |
| มีในพจนานุกรมไหม | มี | คำที่พบบ่อยส่วนใหญ่มี (gonna, wanna, gotta, kinda, dunno); ส่วนคำสะกดที่ไม่เป็นทางการบางคำ (whatcha, whaddaya, howdya) มักจะไม่มี |
| ใช้เครื่องหมาย Apostrophe ไหม | ใช้เสมอ | แทบจะไม่ใช้เลย |
การลดรูปเกิดขึ้นเพราะสมองของคนเราชอบความมีประสิทธิภาพ เมื่อวลีหนึ่งๆ ถูกนำมาใช้ในบทสนทนานับพันครั้งต่อวัน พยางค์ที่ไม่ได้รับการเน้นเสียง (unstressed) จะถูกบีบอัดให้สั้นลง และพยัญชนะที่อยู่ตรงกลางก็จะถูกรวบให้กลืนหายไป Going to คือคำสั้นๆ สองคำ ในขณะที่ Gonna คือคำสั้นๆ เพียงคำเดียว
คำทั้ง 17 คำนี้ถูกจัดกลุ่มตามรูปแบบโครงสร้าง เพราะเมื่อคุณมองเห็นภาพรวมของรูปแบบแล้ว การจดจำและนำไปออกเสียงตามจะง่ายขึ้นมาก
กลุ่มที่ 1: กริยา + ‘to’ (5 คำ)
เมื่อคำว่า to ตามหลังกริยาที่ใช้บ่อย เส้นแบ่งระหว่างคำจะพังทลายลงและพยัญชนะจะเกิดการเปลี่ยนแปลง บางครั้งเสียง T ก็หายไปเลย (wanna) บางครั้งก็เหลือแค่การแตะลิ้นสั้นๆ (gotta, oughta — ซึ่งคือ เสียง flap-T ที่คล้ายเสียง ด.เด็ก หรือ ร.เรือ สั้นๆ ในภาษาไทย) และบางครั้งก็บังคับให้พยัญชนะตัวก่อนหน้าเปลี่ยนเสียงไปด้วย (hafta ซึ่งคำว่า have จะเปลี่ยนเป็นเสียง /hæf/) นี่คือกลุ่มคำลดรูปที่พบบ่อยที่สุดในภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน
- “I’m gonna grab coffee.” (ฉันจะไปซื้อกาแฟ)
- “She’s gonna call you back.” (เดี๋ยวเธอจะโทรกลับหาคุณ)
⚠️ ใช้เฉพาะเมื่อ going to บ่งบอกถึงความตั้งใจในอนาคตเท่านั้น การพูดว่า I’m gonna the store นั้นผิด เพราะกรณีนี้เป็นการเคลื่อนที่ไปจริงๆ ซึ่งคุณต้องพูดว่า “I’m going to the store.”
- “Do you wanna come?” (คุณอยากมาด้วยไหม)
- “I don’t wanna think about it.” (ฉันไม่อยากคิดถึงมันเลย)
⚠️ ใช้ได้เฉพาะเมื่อ want ตามด้วย to ติดกันทันทีเท่านั้น หากมีคำอื่นคั่นกลาง (I want her to come) การลดรูปจะไม่เกิดขึ้น — คุณไม่สามารถพูดว่า “I wanna her come” ได้
3. gotta: (have) got to / have to
- “I gotta run.” (ฉันต้องไปแล้ว)
- “You gotta see this.” (คุณต้องดูนี่หน่อย)
คำว่า have มักจะหายไปเลยในบทสนทนาทั่วไป: “I gotta go” (แทนที่จะเป็น “I’ve gotta go”) แม้ว่าทั้งสองแบบจะใช้ได้เหมือนกัน
4. hafta: have to
- “I hafta finish this.” (ฉันต้องทำเรื่องนี้ให้เสร็จ)
- “Do we hafta?” (เราจำเป็นต้องทำไหม)
Has to จะกลายเป็น hasta: “She hasta leave by six.”
5. oughta: ought to
- “You oughta try it.” (คุณน่าจะลองดูนะ)
- “We oughta call her.” (เราควรจะโทรหาเธอนะ)
ฟังดูโบราณกว่าคำอื่นๆ เล็กน้อย แต่ก็ยังพบบ่อย โดยเฉพาะเวลาพูดให้คำแนะนำ
กลุ่มที่ 2: คำถาม WH + you / do (3 คำ)
เมื่อคำว่า what หรือ how ตามด้วย do you หรือ are you คำเหล่านี้จะถูกพูดรวบติดกันจนเส้นแบ่งระหว่างคำหายไป
6. whatcha: what are you / what do you
- “Whatcha doing?” (= what are you doing / คุณทำอะไรอยู่)
- “Whatcha want?” (= what do you want / คุณต้องการอะไร)
เป็นการลดรูปกลุ่ม WH ที่ครอบคลุมที่สุด ใช้ได้กับทั้งบริบทที่เป็น are you และ do you
7. whaddaya: what do you / what are you
- “Whaddaya think?” (= what do you think / คุณคิดว่าไง)
- “Whaddaya doing?” (= what are you doing / คุณทำอะไรอยู่)
- “Whaddaya mean?” (คุณหมายความว่าไง)
มีหน้าที่การใช้งานคล้ายกับ whatcha ทั้งสองคำสามารถใช้แทนกันได้ในการถามข้อมูลทั่วไป หากมีน้ำเสียงของความประหลาดใจหรือไม่อยากจะเชื่อ สิ่งนั้นมาจากจังหวะการเน้นเสียง (เช่น การขึ้นเสียงสูง หรือการเน้นหนักที่คำว่า think หรือ mean) ไม่ใช่มาจากตัวคำลดรูปเอง
8. howdya: how do you / how did you
- “Howdya know?” (คุณรู้ได้ไง)
- “Howdya do that?” (คุณทำแบบนั้นได้ยังไง)
สังเกตว่าคำนี้รับบทควบทั้งอดีตและปัจจุบัน หากพูดอย่างระมัดระวัง รูปอดีตมักจะออกเสียงเป็น how-DJA เพราะเสียง y จากคำว่า you (/j/) มารวมกับเสียง /d/ จนเกิดเป็น /dʒ/ (เหมือนเสียง j ในคำว่า juice) ในขณะที่รูปปัจจุบันจะเอนเอียงไปทาง how-D-ya มากกว่า แต่ในบทสนทนาทั่วไป ทั้งสองรูปแบบสามารถรวบจนเหลือรูปเดียวกันได้ โดยอาศัยบริบทเป็นตัวบอกว่ากำลังหมายถึงอดีตหรือปัจจุบัน
กลุ่มที่ 3: Modal verb + ‘have’ (3 คำ)
เมื่อ past modal (ที่พบบ่อยที่สุดคือ should, could, would และอาจรวมถึง might, must) รวมกับคำว่า have คำว่า have จะถูกลดรูปเหลือเพียงเสียงที่มักสะกดแบบไม่เป็นทางการว่า -a เสียง -a ตอนท้ายนี้คือเสียง schwa [ə] แท้ๆ ซึ่งเป็นสระตัวเดียวกับเสียง a ท้ายคำว่า sofa หรือ a ในคำว่า banana พยางค์นี้ต้องออกเสียงสั้นและเบาที่สุด ซึ่งอาจจะขัดกับความเคยชินของคนไทยที่มักออกเสียงสระเต็มทุกพยางค์
9. shoulda: should have
- “I shoulda left earlier.” (ฉันน่าจะออกมาเร็วกว่านี้)
- “You shoulda seen her face.” (คุณน่าจะได้เห็นหน้าเธอตอนนั้นนะ)
⚠️ สะกดแบบนี้เฉพาะในข้อความที่ไม่เป็นทางการเท่านั้น ในงานเขียนที่เป็นทางการต้องใช้ should have เสมอ
10. coulda: could have
- “We coulda made it.” (เราน่าจะทำสำเร็จนะ)
- “He coulda warned us.” (เขาน่าจะเตือนเราหน่อย)
⚠️ ทั้ง shoulda, coulda และ woulda ล้วนลงท้ายด้วยเสียง schwa ไม่ใช่ -of การสะกดผิดเป็น “should of” เป็นข้อผิดพลาดสุดคลาสสิกของ เจ้าของภาษา เอง เพราะคำว่า have ที่ไม่ได้รับการเน้นเสียง (unstressed) จะถูกลดรูปเป็น /əv/ ซึ่งดันไปเหมือนกับเสียง unstressed ของคำว่า of เป๊ะๆ พวกเขาจึงจำสลับกัน ผู้เรียนที่เรียนไวยากรณ์มาอย่างถูกต้องมักจะไม่มีปัญหานี้ เพราะรู้ว่าคำตั้งต้นคือ have
11. woulda: would have
- “I woulda gone.” (ฉันน่าจะไปแล้วล่ะ)
- “She woulda loved it.” (เธอคงจะชอบมันแน่ๆ)
มักใช้ร่วมกับการแสดงความเสียดายหรือเหตุการณ์สมมติ: “I woulda called, but I lost service.” (ฉันว่าจะโทรหาแล้ว แต่ไม่มีสัญญาณ)
กลุ่มที่ 4: การลดรูป ‘Of’ (3 คำ)
คำว่า of แทบจะไม่ปรากฏแบบเต็มเสียง /ʌv/ ในบทสนทนาทั่วไป มันจะถูกลดรูปเหลือเพียง /əv/ ก่อน แล้วมักจะถูกรวบกลืนไปกับคำก่อนหน้าไปเลย นี่คือเหตุผลว่าทำไมมันถึงกลายร่างเป็นแค่เสียง -a ในการสะกดแบบไม่เป็นทางการ
12. kinda: kind of
- “It’s kinda weird.” (มันค่อนข้างแปลกนะ)
- “I’m kinda tired.” (ฉันรู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย)
คำลดรูปที่ยืดหยุ่นตามบริบทมากที่สุดในรายชื่อนี้ ทำหน้าที่เป็นทั้งตัวบอกทัศนคติ (kinda weird = ค่อนข้างแปลก) และคำขยายความหมายตามตัวอักษร (what kinda bread = ขนมปังชนิดไหน)
13. sorta: sort of
- “Sorta works.” (มันก็พอใช้ได้นะ)
- “She’s sorta my boss.” (เธอเป็นหัวหน้าของฉันแบบกลายๆ)
ใช้งานแทน kinda ได้เลย ผู้พูดบางคนอาจใช้ sorta มากกว่าเล็กน้อยในบริบทที่คลุมเครือ (“she’s sorta my boss” = อธิบายยากแฮะ)
14. outta: out of
- “I’m outta time.” (ฉันหมดเวลาแล้ว)
- “Get outta here.” (ออกไปจากตรงนี้เลย)
ลดรูปเมื่ออยู่ในวลีตายตัว (fixed phrases) ด้วยเช่นกัน: outta the way, outta nowhere, outta my mind หากคำว่า out of ปรากฏในบทสนทนาปกติ มันแทบจะถูกลดรูปเสมอ
กลุ่มที่ 5: สรรพนามที่ทำหน้าที่เป็นกรรม (2 คำ)
สองคำนี้เป็นเพียงการรวมกันระหว่าง กริยา+กรรม ที่กลายเป็นรูปเขียนซึ่งเป็นที่ยอมรับ (ในบทสนทนาทั่วไปยังมีการลดรูปสรรพนามอีกมากมาย — tell ‘em, hit ‘im, call ‘er — แต่คำเหล่านั้นมักเขียนโดยใช้เครื่องหมาย apostrophe แทนที่จะเขียนติดกันเป็นคำเดียว)
15. lemme: let me
- “Lemme see that.” (ขอฉันดูนั่นหน่อย)
- “Lemme think about it.” (ขอฉันคิดดูก่อนนะ)
มีความไม่เป็นทางการเล็กน้อย ใช้ได้สบายๆ กับเพื่อน ครอบครัว เพื่อนร่วมงาน หรือบาริสต้า ส่วน Let me คือรูปปกติที่เป็นกลางและใช้ได้ในทุกระดับภาษา ควรเปลี่ยนกลับไปใช้ Let me ในบริบทที่เป็นทางการ (เช่น การสัมภาษณ์ การนำเสนองาน หรือการสื่อสารที่เป็นลายลักษณ์อักษร)
16. gimme: give me
- “Gimme a second.” (ขอเวลาแป๊บ)
- “Just gimme the keys.” (เอากุญแจมาให้ฉันเถอะ)
น้ำเสียงจะดูมีความต้องการมากกว่า lemme เล็กน้อย เนื่องจากลักษณะเชิงคำสั่งของคำว่า give ยังคงแฝงอยู่ในการลดรูป ใช้ได้อย่างเป็นธรรมชาติกับคนสนิท แต่อาจฟังดูหยาบคายได้หากใช้กับคนแปลกหน้า ขึ้นอยู่กับน้ำเสียงและจังหวะการพูด
กลุ่มที่ 6: รูปปฏิเสธที่ใช้ทุกวัน (1 คำ)
17. dunno: don’t know
- “I dunno, ask Sara.” (ฉันไม่รู้อะ ลองถามซาร่าดู)
- “Dunno what you mean.” (ไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร)
⚠️ มักใช้คู่กับการทิ้งเสียงต่ำลงและยักไหล่เบาๆ ซึ่งจังหวะทำนองเสียงนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของความหมาย หากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและสีหน้าจริงจัง มันจะฟังดูเหมือนเป็นการปัดความรำคาญมากกว่าการแสดงความไม่รู้
ทำไมตำราเรียนถึงไม่สอนเรื่องนี้
ตำราเรียนสอนคุณว่าต้องใช้ going to เพราะ going to คือสิ่งที่ถูกต้องในภาษาเขียน การลดรูปคำต่างๆ ดูผิดวิสัยเมื่ออยู่บนหน้ากระดาษ พวกมันดูเหมือนคำที่พิมพ์ผิดหรือแสดงให้เห็นว่าผู้เขียนสะเพร่า คำเหล่านี้จึงถูกคัดออกจากหลักสูตรในห้องเรียน และทำให้ผู้เรียนภาษาอังกฤษเมื่อมาถึงอเมริกา แม้จะมีความรู้ภาษาอังกฤษระดับใช้งานได้ แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่า want to แทบจะไม่เคยถูกพูดแยกเป็นสองคำในบทสนทนาทั่วไป นั่นแหละคือช่องว่างขนาดใหญ่ที่เรากำลังพูดถึง
นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เรียนที่พูดคล่องแล้วยังอาจฟังดูเป็นทางการแปลกๆ ในสถานการณ์ปกติ การพูดว่า “What are you going to do?” แบบเน้นชัดทุกพยางค์นั้นสมบูรณ์แบบตามหลักไวยากรณ์ แต่มันขัดหูเล็กน้อยในทำนองเดียวกับที่เจ้าของภาษาพูดคำว่า “do not” แทนที่จะเป็น “don’t” ในวงสนทนากับเพื่อน ทั้งสองแบบนั้นถูกต้อง แบบแรกฟังดูเหมือนคนคุยกัน ส่วนแบบหลังฟังดูเหมือนกำลังประกาศอะไรสักอย่าง
เราอาจต้องปรับมุมมองที่มีต่อคำว่า “ขี้เกียจ” เสียใหม่ การลดรูปไม่ใช่ความขี้เกียจในเชิงลบ แต่มันคือการที่สมองหาวิธีประหยัดพลังงานให้กับวลีที่ใช้บ่อยที่สุด การปฏิเสธที่จะลดรูปหมายความว่าคุณกำลังออกแรงพูดหนักขึ้นแต่กลับได้ผลลัพธ์ที่ฟังดูเป็นธรรมชาติน้อยลง รูปแบบการออกเสียงที่ดู “ขี้เกียจ” นี้แหละคือรูปแบบของคนที่พูดได้คล่องแคล่ว มันคือจุดเด่น ไม่ใช่จุดด้อย
เราควรเขียนคำเหล่านี้ไหม
ขึ้นอยู่กับบริบท
| บริบท | ใช้คำลดรูปได้ไหม? |
|---|---|
| งานเขียนทางการ (อีเมลเรื่องงาน, เรียงความ, รายงาน) | ไม่ได้ ต้องเขียนรูปเต็ม |
| ข้อความคุยเล่นและแชต | ได้ |
| บทสนทนาในนิยายหรือบทละคร | ได้ เพราะมันสะท้อนวิธีการพูดจริงๆ ของตัวละคร |
| แคปชันและซับไตเติล | มักจะใช้ได้ โดยเฉพาะเพื่อให้ตรงกับเสียงที่พูดออกมา |
| เนื้อเพลง, ชื่อเพลง | ได้ |
| แชตภายในทีมทำงาน (Slack เป็นต้น) | โดยปกติแล้วได้ ขึ้นอยู่กับระดับความเป็นทางการของทีมคุณ |
แม้แต่ในการเขียนแบบไม่เป็นทางการ ผู้เรียนบางคนก็อาจใช้มากเกินพอดี การเขียน gonna และ wanna ลงไปในทุกประโยคจะทำให้ข้อความดูพยายามมากเกินไป เจ้าของภาษามักจะเขียนคำลดรูปเหล่านี้ในความถี่ที่พอๆ กับระดับความชิลของบทสนทนานั้นจริงๆ มากกว่าจะพิมพ์ออกมาแบบอัตโนมัติในทุกสถานการณ์
วิธีเริ่มนำไปใช้อย่างเป็นธรรมชาติ
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือการท่องจำคำเหล่านี้แล้วพยายามยัดเยียดมันลงไปในบทสนทนาครั้งหน้าของคุณ วิธีนี้จะฟังดูเหมือนท่องจำมาและมักจะให้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้าม คุณอาจจะเผลอพูด gonna ในบริบทที่ going to น่าจะฟังดูเป็นธรรมชาติกว่า ซึ่งคนฟังจะสัมผัสได้
เส้นทางที่ได้ผลชัวร์กว่ามักจะเป็นตามขั้นตอนเหล่านี้:
เริ่มต้นที่การฟัง ไม่ใช่การพูด เลือกคลิปบทสนทนาภาษาอังกฤษแบบอเมริกันที่ไม่มีสคริปต์ความยาว 5 นาที เช่น พอดแคสต์ วิดีโอ YouTube หรือบทสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ ดูคลิปนั้นสองรอบโดยปิดซับไตเติล และจดคำลดรูปทุกคำที่คุณได้ยิน ปกติแล้วคุณจะจับคำเหล่านี้ได้ประมาณ 15 ถึง 30 คำในเวลาเพียงห้านาที
เลียนแบบวลีที่เตะหูคุณ แทนที่จะแปลมัน พูดทวนออกมาดังๆ ตามแบบที่คุณได้ยิน ไม่ใช่ตามแบบที่มันสะกด อย่าพยายามนึกภาพตัวสะกดเวลาที่คุณกำลังพูด แค่เปล่งเสียงตามนั้นก็พอ
เลือกมาสามคำเพื่อเริ่มต้น ผู้เรียนส่วนใหญ่มักจะเริ่มจาก gonna, wanna และ gotta เมื่อคุณใช้สามคำนี้ได้อัตโนมัติแล้ว ค่อยเพิ่ม lemme และ kinda เข้าไป เมื่อคำกลุ่มนี้กลายเป็นเรื่องธรรมชาติแล้ว ค่อยทยอยเพิ่มคำที่เหลือทีละสามคำ
ใช้ให้ถูกที่ถูกทาง คำลดรูปมักอยู่ในบริบทที่ไม่เน้นเสียงและเป็นกันเอง มันไม่เหมาะกับประโยคที่พูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ หรือต้องการเน้นย้ำ ประโยคอย่าง I am going to make sure this is done คู่ควรกับการพูดเต็มเสียงว่า going to ส่วน I’m gonna grab a coffee นั้นคู่ควรกับ gonna
เมื่อฝึกฝนอย่างจดจ่อเข้าสู่เดือนที่สาม คำทั้ง 17 คำนี้จะกลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ คุณจะเลิกแปลคำว่า want to ในหัว และเริ่มพูดว่า wanna แบบเดียวกับที่เจ้าของภาษาทำ โดยแทบไม่ต้องคิด และถูกบริบทเสมอ
คำถามที่พบบ่อย (FAQ)
ไม่ใช่ สแลงคือเรื่องของคำศัพท์ (lit, bet, no cap) เป็นคำที่มีความหมายไม่เป็นทางการ แต่การลดรูปคือเรื่องของ การออกเสียง วลีมาตรฐาน Wanna ไม่ใช่สแลงของคำว่า want to แต่เป็นรูปแบบการออกเสียงมาตรฐานของ want to ผู้บริหารระดับสูง แพทย์ และครูชาวอเมริกันทุกคนล้วนใช้การลดรูปในบทสนทนา
ไม่เลย คำลดรูปหลักๆ (gonna, wanna, gotta, kinda) ถือเป็นมาตรฐานในบริบทการทำงานที่ต้องใช้ภาษาพูด ไม่ว่าจะเป็นการสัมภาษณ์งาน การนำเสนองานกับลูกค้า การขึ้นเวทีพูดของผู้บริหาร หรือแม้แต่สุนทรพจน์ของประธานาธิบดี การฝืนไม่ใช้คำเหล่านี้ต่างหากที่จะทำให้ผู้พูดฟังดูเหมือนหุ่นยนต์หรือดูประหม่า ไม่ใช่ดูเป็นมืออาชีพมากขึ้น ส่วนคำที่ดูลำลองมากๆ (gimme, whatcha, dunno) คุณอาจจะเพลาๆ ลงหน่อยเวลาคุยกับลูกค้ารายใหญ่หรือในการสัมภาษณ์งานที่ตึงเครียด แต่ระดับภาษาที่เป็นทางการอย่างแท้จริงนั้นสงวนไว้สำหรับ ภาษาเขียน อย่างรายงาน เรียงความ หรือการสื่อสารที่เป็นลายลักษณ์อักษร ซึ่งในกรณีนั้นคุณต้องสะกดคำแบบเต็มรูป
รูปแบบส่วนใหญ่มีอยู่ในภาษาอังกฤษทั้งสองฝั่ง Gonna, wanna, gimme, hafta และ whatcha (ซึ่งในอังกฤษมักสะกดว่า wotcha) พบได้ทั่วไปในภาษาอังกฤษแบบบริติชเช่นกัน แต่สิ่งที่ทำให้ฟังดูเป็นอเมริกันอย่างชัดเจนคือคำลดรูปที่สร้างขึ้นจาก เสียง flap-T ได้แก่ gotta, whaddaya, outta, oughta — เพราะสำเนียง RP หรือ Standard Southern British ไม่ใช้เสียง flap-T (ภาษาอังกฤษบริติชมีการลดรูป T ของตัวเอง เช่น การแทนที่ T ด้วยเสียงหยุดในลำคอในบางตำแหน่ง แต่ไม่ได้ใช้เสียง flap-T แบบอเมริกัน) นอกจากนี้ภาษาอังกฤษแบบบริติชก็มีคำลดรูปเฉพาะของตัวเองด้วย (เช่น innit, cuppa ที่มาจาก cup of) ซึ่งไม่ได้ข้ามฝั่งมาฝั่งอเมริกา หากเป้าหมายของคุณคือภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน ให้เน้นเรียนรู้กลุ่มคำที่ใช้เสียง flap-T เป็นหลัก
เฉพาะเวลาที่คุณใช้มันมากเกินไปหรือใช้ผิดบริบทเท่านั้น การยัดคำว่า gonna ลงไปในทุกประโยคจะฟังดูเหมือนท่องมา แต่การใช้ในจังหวะที่เจ้าของภาษาใช้จริงๆ จะทำให้คุณฟังดูเหมือนเจ้าของภาษา วิธีแก้ปัญหาการ “ฟังดูฝืน” คือการฟังให้มากขึ้น ไม่ใช่ลดรูปให้น้อยลง
สำหรับเรียงความส่งอาจารย์ คำตอบคือไม่ได้ เพราะงานเขียนเชิงวิชาการต้องการรูปแบบเต็มเสมอ ส่วนอีเมลเรื่องงานนั้นขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมองค์กร บริษัทเทคฯ หลายแห่งมีความเป็นกันเองมากพอที่คุณสามารถพิมพ์ gonna และ wanna ในแชตได้ แต่ก็ยังคงต้องสะกดคำเต็มในอีเมล ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับงานเขียนที่ไม่ใช่การคุยเล่นคือการใช้รูปแบบเต็ม
ภาษาส่วนใหญ่มีการลดรูปคำทั้งนั้น เพียงแต่อาจจะไม่ใช่วลีแบบเดียวกัน ภาษาจีนกลางย่อคำว่า 不知道 (bù zhī dào, “ฉันไม่รู้”) เหลือเพียง 不造 (bù zào) ในบทสนทนาทั่วไปหรือบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งเป็นกลไก “วลีถูกย่อให้สั้นลงเมื่อถูกใช้บ่อย” แบบเดียวกับที่ don’t know กลายเป็น dunno ภาษาสเปนก็มีการตัดพยางค์ในเวลาที่พูดเร็วๆ (pa’qué แทน para qué) ส่วนภาษาญี่ปุ่นก็มีรูปแบบการย่อคำของตัวเอง (〜ている กลายเป็น 〜てる) กลไกนี้เป็นสากล สิ่งที่ต่างออกไปคือ “วลีไหน” ที่ถูกย่อ ซึ่งชุดคำของอเมริกันก็แค่สิ่งที่คุณต้องเรียนรู้สำหรับภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน
คำลดรูปคือลายนิ้วมือที่บ่งบอกเอกลักษณ์ของภาษาอังกฤษแบบอเมริกันในบทสนทนาทั่วไป ลองตั้งใจฟังรายการโทรทัศน์อเมริกันสักสิบนาที แล้วคุณจะจับคำเหล่านี้ได้เป็นสิบๆ คำ เหตุผลที่ผู้เรียนส่วนใหญ่ไม่เคยใช้มันได้เลย เป็นเพียงเพราะไม่มีใครสนใจจะสอน คำเหล่านี้ไม่พอดีกับหน้ากระดาษในตำราเรียน พวกมันเลยถูกคัดทิ้ง ลองเลือกมาสักสามคำแล้วนำไปใช้ในบทสนทนาครั้งหน้าของคุณ เมื่อคุณซึมซับทั้ง 17 คำนี้จนเป็นธรรมชาติ คุณจะสามารถก้าวข้ามระยะห่างส่วนใหญ่ระหว่างภาษาอังกฤษระดับ B2 กับการฟังดูเป็นธรรมชาติเหมือนเจ้าของภาษาได้สำเร็จ
