ສຳລັບເຈົ້າແລ້ວ, ship ກັບ sheep ອາດຈະຟັງຄືກັບການເວົ້າຄຳດຽວກັນສອງເທື່ອ. ແຕ່ສຳລັບຄົນອາເມລິກາ, ສອງຄຳນີ້ຕ່າງກັນຄືກັບ cat ກັບ dog, ເຖິງວ່າຕອນຂຽນລົງເຈ້ຍຈະເບິ່ງຄ້າຍກັນກໍ່ຕາມ. ໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງຄວາມຕ່າງທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາໄດ້ຍິນໂດຍບໍ່ຕ້ອງຕັ້ງໃຈ ກັບຄວາມຕ່າງທີ່ເຈົ້າແທບຈະຈັບບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນເກືອບທັງໝົດຂອງສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າສຳນຽງ (accent). ແລະ ມັນກໍ່ບັງເອີນເປັນສ່ວນຂອງສຳນຽງທີ່ຕອບສະໜອງຕໍ່ການຝຶກໄດ້ໄວທີ່ສຸດອີກດ້ວຍ.
ຄຳທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ຝຶກໃຫ້ເຈົ້າ ກໍ່ຄືຄູ່ຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້ເອງ. ສອງຄຳທີ່ຕ່າງກັນພຽງສຽງດຽວເປະໆ ແມ່ນສິ່ງທີ່ນັກພາສາສາດເອີ້ນວ່າ minimal pair (ຄູ່ສຽງຕ່າງໜ້ອຍສຸດ): ship ກັບ sheep, right ກັບ light, berry ກັບ very. ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງສອງຄຳນັ້ນຄືກັນໝົດ, ສະນັ້ນ ສຽງດຽວທີ່ແຍກພວກມັນອອກຈາກກັນ ຈຶ່ງເປັນສິ່ງດຽວທີ່ຍັງເຫຼືອໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າໄດ້ຝຶກ. ຝຶກຄູ່ທີ່ຖືກກັບບັນຫາຂອງເຈົ້າຢ່າງພຽງພໍ ແລ້ວຄວາມຕ່າງທີ່ເຈົ້າເຄີຍຍ່າງຜ່ານໂດຍບໍ່ທັນຮູ້ສຶກ ກໍ່ຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຢຸດສັງເກດເຫັນບໍ່ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.
Minimal pair ແມ່ນຄູ່ຄຳສັບທີ່ຕ່າງກັນພຽງສຽງດຽວ ເຊັ່ນ sheep ກັບ ship, ຫຼື right ກັບ light. ມັນເປັນເຄື່ອງມືຫຼັກໃນການຝຶກອອກສຽງ ເພາະແຕ່ລະຄູ່ຈະຕັດສຽງອື່ນໆທີ່ມາລົບກວນອອກໝົດ ເຫຼືອໄວ້ໃຫ້ຫູໂຟກັສຄວາມຕ່າງພຽງຈຸດດຽວ. ເຫດຜົນທີ່ບາງຄູ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສັບສົນ ແມ່ນເລື່ອງຂອງການຮັບຮູ້: ຕັ້ງແຕ່ເຈົ້າຍັງເປັນແອນ້ອຍ, ພາສາລາວໄດ້ຝຶກຫູຂອງເຈົ້າໃຫ້ຈັບສະເພາະສຽງທີ່ມີຄວາມໝາຍໃນພາສາແມ່, ດັ່ງນັ້ນ ພໍໄດ້ຍິນສຽງພາສາອັງກິດສອງສຽງທີ່ຕົກລົງໃນກຸ່ມສຽງລາວກຸ່ມດຽວກັນ ມັນຈຶ່ງຟັງຄືກັບຄຳດຽວທີ່ຖືກເວົ້າຊໍ້າສອງເທື່ອ. Minimal pairs ຈະຄ່ອຍໆແຍກສອງສຽງນັ້ນອອກຈາກກັນຄືນ. ໃຫ້ຝຶກຟັງກ່ອນ ໂດຍຟັງຈາກຫຼາຍໆສຽງ ແລະ ທົດສອບໂຕເອງແບບປິດຄຳສັບໄວ້ບໍ່ໃຫ້ຕາເຫັນ, ແລ້ວການອອກສຽງທີ່ຖືກກໍ່ມັກຈະຕາມມາເອງ. ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງວິທີນີ້ຈຶ່ງໄດ້ຜົນ, ພ້ອມທັງວາງແຜນຜັງຄູ່ຄຳສັບທີ່ SayWaader ໄດ້ລວບລວມໄວ້ໃຫ້ເຈົ້າເບິ່ງ.
Minimal pair ແມ່ນຫຍັງ
Minimal pair ແມ່ນສອງຄຳທີ່ຄືກັນທຸກຢ່າງ ຍົກເວັ້ນສຽງດຽວທີ່ຕຳແໜ່ງດຽວກັນ. Think ກັບ sink ເປັນ minimal pair: ສະຫຼະຄືກັນ, ສຽງທ້າຍຄືກັນ, ສິ່ງດຽວທີ່ຂັ້ນກາງສອງຄຳນີ້ໄວ້ ແມ່ນສຽງ /θ/ ຢູ່ຕົ້ນຄຳໜຶ່ງ ກັບສຽງ /s/ ຢູ່ຕົ້ນອີກຄຳໜຶ່ງ. Bit ກັບ bet ເປັນຄູ່ທີ່ຕ່າງກັນທີ່ສະຫຼະ. Cap ກັບ cab ຕ່າງກັນທີ່ພະຍັນຊະນະທ້າຍຄຳ. ປ່ຽນສຽງດຽວ, ກຳສ່ວນທີ່ເຫຼືອໄວ້ໃຫ້ນິ້ງ, ສິ່ງທີ່ຍັງເຫຼືອນັ້ນແຫຼະຄືຄວາມຕ່າງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຝຶກຢູ່.
ຄຳສຳຄັນແມ່ນ ສຽງ (sound), ບໍ່ແມ່ນ ໂຕອັກສອນ (letter). ການສະກົດຄຳໃນພາສາອັງກິດຫຼອກຕາເລື້ອຍໆ ຈົນເຈົ້າຕ້ອງຟັງໃຫ້ເລິກກວ່າສິ່ງທີ່ຂຽນ. Right ກັບ light ຕ່າງກັນພຽງສຽງດຽວ ທັງໆທີ່ມີໂຕອັກສອນຄືກັນເຖິງ 4 ໂຕ, night ກັບ might ກໍ່ຄືກັນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, though ກັບ tough ເບິ່ງຄືໜ້າຈະຄ້ອງຈອງກັນ ແຕ່ຄວາມຈິງບໍ່ໄດ້ຄ້ອງເລີຍ ເພາະຕ່າງກັນເຖິງສາມສຽງພ້ອມກັນ: ພະຍັນຊະນະຕົ້ນ, ສະຫຼະ, ກັບສຽງທ້າຍ. ຄູ່ຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່ໃນປາກ ແລະ ໃນຫູ, ບໍ່ໄດ້ມີຢູ່ເທິງໜ້າເຈ້ຍ.
ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຮູບແບບນີ້ມີປະໂຫຍດ ແມ່ນເລື່ອງຂອງການຄວບຄຸມ. ລອງນຶກເຖິງການທົດລອງທີ່ວາງແຜນຢ່າງລະອຽດ: ຖ້າຢາກຮູ້ວ່າສິ່ງໜຶ່ງມີຜົນຫຼືບໍ່, ເຈົ້າຕ້ອງກຳປັດໄຈອື່ນໆທັງໝົດໄວ້ໃຫ້ນິ້ງ ແລ້ວປ່ຽນພຽງສິ່ງດຽວນັ້ນ. Minimal pair ກໍ່ເຮັດແບບດຽວກັນກັບສຽງ. ເມື່ອຄວາມຕ່າງດຽວທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນລະຫວ່າງສອງຄຳ ຄືສຽງ /r/ ທຽບກັບ /l/, ຄວາມສົນໃຈຂອງເຈົ້າກໍ່ບໍ່ມີບ່ອນໃຫ້ໄຫຼໄປທາງອື່ນ. ນັ້ນແຫຼະຄືເຫດຜົນທີ່ຄູ່ຄຳສັບດີໆ ສອນເຈົ້າໄດ້ໄວກວ່າຄຳອະທິບາຍຍາວເປັນຫາງ — ມັນສ່ອງໄຟໃສ່ສິ່ງດຽວທີ່ເຈົ້າຕ້ອງສັງເກດ ແລ້ວກວາດທຸກສິ່ງທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງອອກໄປ.
ຄູ່ຄຳສັບສ່ວນໃຫຍ່ຈະຕ່າງກັນທີ່ສະຫຼະ ຫຼື ພະຍັນຊະນະ, ແຕ່ຫຼັກການນີ້ຍັງເລີຍໄປເຖິງເລື່ອງອື່ນອີກ. ບາງຄູ່ໃນພາສາອັງກິດ ຕ່າງກັນພຽງຕຳແໜ່ງເນັ້ນສຽງ (stress) ໂດຍທີ່ສຽງທຸກໂຕຄືກັນໝົດ: insight ກັບ incite ປະກອບຂຶ້ນຈາກສຽງຊຸດດຽວກັນເປະໆ, ສິ່ງດຽວທີ່ຕັດສິນວ່າຄົນຟັງຈະໄດ້ຍິນເປັນຄຳໃດ ແມ່ນພະຍາງທີ່ເຈົ້າລົງນໍ້າໜັກ. ຄູ່ທີ່ສະອາດແບບນີ້ຫາໄດ້ຍາກ, ເພາະການຍ້າຍຕຳແໜ່ງເນັ້ນສຽງໃນພາສາອັງກິດ ມັກລາກໃຫ້ສຽງສະຫຼະປ່ຽນໄປນຳ. ແຕ່ຄວາມຕ່າງທີ່ມາຈາກຈັງຫວະການເນັ້ນສຽງແບບບໍ່ສະອາດເທົ່ານັ້ນ ມີຢູ່ທົ່ວໄປ, ແລະ ໜຶ່ງໃນຄູ່ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄື thirteen ທຽບກັບ thirty, ເຊິ່ງລໍຖ້າເຈົ້າຢູ່ທ້າຍແຜນຜັງ.
ເປັນຫຍັງຫູຂອງເຈົ້າຈຶ່ງລວມສຽງທີ່ພາສາອັງກິດແຍກອອກຈາກກັນ
ເຫດຜົນແທ້ໆທີ່ຄູ່ຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້ຍາກ ແມ່ນບັນຫາຢູ່ທີ່ການຮັບຮູ້ (perception), ແລະ ມັນຖືກປູກຝັງມາຕັ້ງແຕ່ເຈົ້າຍັງເປັນແອນ້ອຍ. ຕອນເກີດໃໝ່ໆ ຫູຂອງເຈົ້າຮັບໄດ້ທຸກຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສຽງໃນທຸກພາສາຂອງມະນຸດ — ແອນ້ອຍຍັງແຍກສຽງສອງສຽງທີ່ພໍ່ແມ່ຂອງໂຕເອງຟັງເປັນສຽງດຽວກັນໄປດົນແລ້ວນັ້ນອອກໄດ້ຢູ່. ແຕ່ພໍຮອດປີທຳອິດຂອງຊີວິດ, ສະໝອງຂອງເຈົ້າກໍ່ເຮັດສິ່ງໜຶ່ງທີ່ສະຫຼາດແຕ່ກໍ່ໃຈຮ້າຍຢູ່ໃນຕົວ: ມັນຍຶດເອົາສະເພາະລະບົບສຽງທີ່ມັນໄດ້ຍິນຊໍ້າໆທຸກມື້ ແລ້ວເຊົາໃສ່ໃຈກັບຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍໃນພາສານັ້ນ. ສຽງທີ່ພາສາແມ່ໃຊ້ກໍ່ຍິ່ງຈະແຈ້ງຂຶ້ນ, ສ່ວນສຽງທີ່ມັນບໍ່ໃຊ້ ກໍ່ຄ່ອຍໆຈືດຈາງຫາຍໄປ.
ສະນັ້ນ ພໍຮອດເວລາທີ່ເຈົ້າເລີ່ມຮຽນພາສາອັງກິດ, ຫູຂອງເຈົ້າກໍ່ກາຍເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານສະເພາະພາສາລາວໄປແລ້ວ. ກຸ່ມສຽງແຕ່ລະກຸ່ມໃນພາສາລາວ ເຮັດໜ້າທີ່ຄືກັບແມ່ເຫຼັກ: ສຽງໃໝ່ໃດທີ່ຕົກລົງມາໃກ້ກັບໃຈກາງຂອງມັນ ກໍ່ຈະຖືກດູດເຂົ້າໄປ ແລ້ວເກັບໄວ້ໃນຖານະ “ໝູ່ເກົ່າ” ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ ແທນທີ່ຈະເປັນສຽງໃໝ່ຕາມຄວາມເປັນຈິງ. ເອົາສຽງ /v/ ເປັນຕົວຢ່າງ: ສຽງນີ້ຕ້ອງເອົາແຂ້ວເທິງແຕະສົບລຸ່ມແລ້ວປ່ອຍລົມໃຫ້ສຽດອອກມາ, ແຕ່ຕົວ ວ ຂອງລາວ (/ʋ/) ເປັນສຽງເຄິ່ງສະຫຼະທີ່ນຸ້ມກວ່ານັ້ນ ບໍ່ມີການສຽດແຮງໆ, ມັນຈຶ່ງຄ້າງຢູ່ເຄິ່ງທາງລະຫວ່າງ /v/ ກັບ /w/ ຂອງພາສາອັງກິດ. ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພໍໄດ້ຍິນ /v/ ພາສາອັງກິດ ຫູຂອງເຈົ້າກໍ່ມັກດຶງມັນໄປຫາ ວ ທີ່ເຈົ້າຄຸ້ນເຄີຍ ຈົນ very ກາຍເປັນ wery ຫຼື berry. ຫຼື ຍ້ອນພາສາລາວມີໂຕສະກົດທ້າຍຄຳພຽງສອງສາມໂຕ, ສຽງທ້າຍຄຳຂອງພາສາອັງກິດເຊັ່ນ /s/ (ໃນຄຳວ່າ rice) ຈຶ່ງມັກຈະຫຼົ່ນຫາຍໄປເລີຍ ເພາະຫູຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄອຍຟັງມັນແຕ່ທຳອິດ.
ນີ້ແຫຼະຄືເຫດຜົນທີ່ຄູ່ຄຳສັບຍາກໆ ມັກຈະບໍ່ແມ່ນສຽງທີ່ແປກຫູໄປເລີຍ. ສຽງທີ່ບໍ່ມີໝູ່ຄ້າຍຄືກັນໃນພາສາລາວເລີຍ — ສຽງທີ່ແປກໜ້າແທ້ໆ — ບໍ່ມີສຽງເກົ່າໃຫ້ສັບສົນນຳ, ຫູຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເກັບມັນໄວ້ເປັນສຽງໃໝ່ໄປໂລດ. ສຽງທີ່ຮ້າຍກວ່າແມ່ນສຽງ “ເກືອບຄື”: ສຽງພາສາອັງກິດທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບສຽງລາວທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວຫຼາຍ ຈົນແມ່ເຫຼັກດຶງມັນກັບໄປຫາສຽງເກົ່າຢູ່ຕະຫຼອດ. ນັ້ນແຫຼະຄືກັບດັກທີ່ເຊື່ອງຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ sheep ກັບ ship (ທີ່ຄົນລາວມັກຈະຟັງເປັນ ສະຫຼະອີ ກັບ ສະຫຼະອິ ຄືກັນ), /r/ ກັບ /l/ (ທີ່ຄົນລາວມັກອອກສຽງ ຣ ກັບ ລ ປົນກັນ), ຫຼື berry ກັບ very. ບໍ່ວ່າປາກຂອງເຈົ້າຈະຕິດຂັດກັບສຽງເຫຼົ່ານີ້ປານໃດ, ບັນຫາຂອງຫູມາກ່ອນສະເໝີ: ມັນຄອຍຍັດສອງສຽງໃຫ້ກາຍເປັນສຽງດຽວ, ແລະ ເຈົ້າຈະເລັງໃສ່ເປົ້າໝາຍທີ່ຫູຍັງຟັງບໍ່ອອກນັ້ນບໍ່ໄດ້.
ຮາກຂອງບັນຫາຄືຫູທີ່ຖືກຝຶກມາຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍ ໃຫ້ເກັບສອງສຽງທີ່ຕ່າງກັນໄວ້ໃຕ້ປ້າຍຊື່ດຽວ, ແລະ minimal pair ຄືເຄື່ອງມືທີ່ບັງຄັບໃຫ້ພວກມັນແຍກອອກຈາກກັນຄືນ.
Minimal pair ໂຈມຕີບັນຫານີ້ຊື່ໆ. ມັນວາງສອງສຽງໄວ້ຄຽງກັນ, ຄືກັນທຸກປະການໃນສ່ວນທີ່ເຫຼືອ, ແລ້ວຂໍໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າເຮັດໜ້າທີ່ໜຶ່ງທີ່ມັນເຄີຍປົດໄປຕອນຍັງນ້ອຍ: ຮັບຮູ້ວ່າສອງສຽງນີ້ຕ່າງກັນ. ຝຶກໃຫ້ຫຼາຍພໍ ດ້ວຍສຽງທີ່ຫຼາກຫຼາຍພໍ ກຸ່ມສຽງນັ້ນກໍ່ຈະແຍກອອກຈາກກັນ. ແລະ ການແຍກນີ້ມັກຈະຢູ່ຖາວອນ, ຄືກັບທີ່ເຈົ້າຈະຍ້ອນກັບໄປຟັງສຳນຽງໃດໜຶ່ງເປັນເບິ່ງບໍ່ອອກອີກບໍ່ໄດ້ ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າຟັງມັນອອກເທື່ອໜຶ່ງແລ້ວ.
ຟັງຄວາມແຕກຕ່າງໃຫ້ອອກກ່ອນທີ່ຈະຝຶກເວົ້າ
ໂດຍສັນຊາດຕະຍານແລ້ວ ຄົນເຮົາມັກຄິດວ່າຕ້ອງແກ້ສຽງດ້ວຍການຝຶກປາກ. ແຕ່ຖ້າຫູຂອງເຈົ້າຍັງແຍກສອງຄຳນັ້ນບໍ່ອອກ, ປາກກໍ່ບໍ່ມີເປົ້າໝາຍໃຫ້ເລັງໃສ່, ການຝຶກນັ້ນຈຶ່ງເປັນພຽງການຝຶກໃຫ້ການເດົາຝັງເລິກລົງ. ລຳດັບທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ກວ່າ ຄືສ້າງຄວາມຕ່າງຂຶ້ນໃນການຟັງຂອງເຈົ້າກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ປາກຕາມມາທີຫຼັງ.
ຫຼັກຖານໃນເລື່ອງນີ້ຊັດເຈນຜິດປົກກະຕິ. ໃນຊຸດການສຶກສາທີ່ມີຊື່ສຽງ, ຄົນຍີ່ປຸ່ນຖືກຝຶກໃຫ້ແຍກສຽງ /r/ ກັບ /l/ ໃນພາສາອັງກິດ ໂດຍໃຊ້ພຽງການຟັງຢ່າງເປັນລະບົບ ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຝຶກເວົ້າເລີຍ, ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍ່ອອກສຽງສອງສຽງນັ້ນໄດ້ຖືກກວ່າເກົ່າ. ການເຮັດໃຫ້ເປົ້າໝາຍໃນຫູຄົມຂຶ້ນ ໄດ້ມອບເປົ້າໝາຍທີ່ດີກວ່າໃຫ້ປາກໄດ້ເລັງໃສ່. ເວົ້າສັ້ນໆກໍ່ຄື ໃນເລື່ອງການອອກສຽງ ການຕັ້ງໃຈຟັງ ຮັບໜ້າທີ່ໄປຫຼາຍກວ່າທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍຄິດວ່າເປັນວຽກຂອງປາກ.
ມີຂໍ້ຄວນລະວັງໜຶ່ງໃນວິທີຟັງຂອງເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າຝຶກກັບສຽງດຽວ (ຄູຄົນດຽວ, ຄລິບໃນແອັບອັນດຽວ, ຫຼື ຢູທູບເບີທີ່ເຈົ້າມັກ), ເຈົ້າອາດຈະຈື່ໄດ້ແຕ່ຄຳວ່າ sheep ໃນແບບສະເພາະຂອງຄົນຜູ້ນັ້ນ ແທນທີ່ຈະຈື່ຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງ sheep ກັບ ship ເອງ. ນັກວິໄຈເອີ້ນວິທີແກ້ນີ້ວ່າ ການຝຶກແບບສຽງຫຼາກຫຼາຍສູງ (high-variability training); ເວົ້າແບບບ້ານໆກໍ່ຄື ໃຊ້ຫຼາຍໆສຽງ. ເກັບເອົາຄູ່ຄຳສັບຄູ່ດຽວກັນຈາກຫຼາຍໆຄົນ ທັງຍິງທັງຊາຍ ທັງເວົ້າໄວເວົ້າຊ້າ ຈົນສິ່ງດຽວທີ່ທຸກໆສຽງມີຄືກັນ ກໍ່ເຫຼືອພຽງຄວາມຕ່າງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຄົ້ນຫາ. ການກະຈາຍຄວາມຫຼາກຫຼາຍນີ້ແຫຼະຄືຫົວໃຈ. ຄູ່ຄຳສັບທີ່ຝຶກຜ່ານສຽງເປັນສິບໆ ຈະຕິດໂຕເຈົ້າໄປໃຊ້ກັບຄົນໃໝ່ໆທີ່ເຈົ້າພົບ; ສ່ວນຄູ່ທີ່ຝຶກກັບສຽງດຽວ ມັກພັງລົງທັນທີໃນວິນາທີທີ່ຄົນແປກໜ້າເວົ້າຄຳນັ້ນ.
ວິທີຝຶກແບບທົດສອບຕົນເອງຢ່າງຈິງຈັງ
ບົດຝຶກຫຼັກແມ່ນການບັງຄັບເລືອກ (forced choice). ໃຫ້ໝູ່ ຫຼື ລະບົບອ່ານອອກສຽງ (text-to-speech) ເວົ້າຄຳໜຶ່ງຈາກຄູ່ຄຳສັບແບບສຸ່ມ ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຫຼັບຕາ ຫຼື ຫັນໜ້າໜີ, ໜ້າທີ່ດຽວຂອງເຈົ້າຄືບອກວ່າໄດ້ຍິນຄຳໃດ: ship ຫຼື sheep, right ຫຼື light. ຍັງບໍ່ທັນຕ້ອງເວົ້າ, ໃຫ້ແຍກໃຫ້ອອກກ່ອນ. ຈົດຄະແນນໄວ້. ຖ້າເຈົ້າຕອບຖືກປະມານເຄິ່ງໜຶ່ງ, ນັ້ນແປວ່າຫູຂອງເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນສ້າງກຸ່ມສຽງນັ້ນຂຶ້ນ, ແລ້ວບໍ່ວ່າຈະຝຶກປາກໜັກປານໃດ ມັນກໍ່ຍັງເປັນພຽງການເດົາທີ່ຖືກກໍ່າຫາໄວ້. ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າຕອບຖືກ 15 ເທື່ອຕິດໂດຍບໍ່ຕ້ອງເຄັ່ງ, ຄວາມຕ່າງນັ້ນກໍ່ກາຍເປັນຈິງໃນຫູຂອງເຈົ້າ ແລະ ປາກຂອງເຈົ້າຈຶ່ງມີສິ່ງທີ່ໜັກແໜ້ນໃຫ້ຮຽນແບບ.
ຫຼັງຈາກນັ້ນ — ແລະ ຕ້ອງແມ່ນຫຼັງຈາກນັ້ນເທົ່ານັ້ນ — ຈຶ່ງຫັນມາຝຶກການອອກສຽງ, ແລ້ວກວດມັນດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແບບດຽວກັນ. ບັນທຶກສຽງໂຕເອງເວົ້າທັງສອງຄຳ ແລ້ວເປີດຟັງຄືນ. ສິ່ງທີ່ທົດສອບບໍ່ແມ່ນວ່າ ເຈົ້າ ຮູ້ບໍ່ວ່າໂຕເອງຕັ້ງໃຈເວົ້າຄຳໃດ (ເພາະເຈົ້າຮູ້ຢູ່ແລ້ວ) — ແຕ່ແມ່ນວ່າສຽງທີ່ບັນທຶກໄວ້ນັ້ນ ເມື່ອຖອດເຈດຕະນາຂອງເຈົ້າອອກໄປແລ້ວ ມັນຍັງແຍກອອກເປັນສອງຄຳທີ່ຕ່າງກັນໄດ້ຢູ່ບໍ່. ການບັນທຶກສຽງ ຊ່ວຍດຶງສຽງຂອງເຈົ້າອອກມາຈາກຈຸດບອດ ທີ່ເຈົ້າມີໃນຂະນະທີ່ກຳລັງເວົ້າ — ຈຸດທີ່ສະໝອງໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະເວົ້າ ແທນທີ່ຈະເປັນສິ່ງທີ່ອອກມາແທ້ໆ. ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຕົກໃຈໃນສອງສາມເທື່ອທຳອິດ. ຖ້າເຈົ້າເອງຍັງແຍກ ship ກັບ sheep ຂອງໂຕເອງໃນເທບບໍ່ໄດ້, ຄົນອື່ນກໍ່ແຍກບໍ່ໄດ້ຄືກັນ.
ວິທີນີ້ທັງໝົດ ຈະຢູ່ ຫຼື ຈະຕາຍ ກໍ່ຢູ່ກັບຄວາມຊື່ສັດນັ້ນເອງ. ຄວາມຜິດທີ່ພົບເລື້ອຍຄືການທົດສອບໂຕເອງໃນຂະນະທີ່ຮູ້ຄຳຕອບຢູ່ແລ້ວ: ອ່ານຄູ່ຄຳສັບຈາກໜ້າເຈ້ຍ, ເວົ້າທັງສອງຄຳ, ແລ້ວງຶກຫົວວ່າພວກມັນຮູ້ສຶກຕ່າງກັນ. “ຮູ້ສຶກ” ຕ່າງ ບໍ່ແມ່ນ “ໄດ້ຍິນ” ຕ່າງ. ປິດຄຳສັບໄວ້, ສຸ່ມລຳດັບ, ແລ້ວບັງຄັບໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າຕັດສິນກ່ອນທີ່ຕາຈະຢືນຢັນ. ການທົດສອບທີ່ເຈົ້າຜ່ານໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຟັງ ບໍ່ແມ່ນການທົດສອບຫູຂອງເຈົ້າເລີຍ.
ແຜນຜັງຄູ່ຄຳສັບຂອງ SayWaader
ທຸກໆຄວາມຕ່າງທີ່ຢູ່ດ້ານລຸ່ມນີ້ ມີບົດຄວາມເຕັມຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ: ສອງສຽງນັ້ນສ້າງຂຶ້ນແນວໃດ, ໃຜມັກລວມພວກມັນເຂົ້າກັນ, ແລະ ບົດຝຶກສຳລັບແຕ່ລະຄູ່. ຊອກຫາແຖວທີ່ກົງກັບຄວາມຜິດທີ່ເຈົ້າເຮັດຊໍ້າໆ ຫຼື ກົງກັບພາສາແມ່ທີ່ເຈົ້າໃຊ້ຄິດ ແລ້ວເລີ່ມຈາກບ່ອນນັ້ນ.
| ຈຸດແຍກສຽງ | ຟັງໃນຄຳວ່າ | ມັກຈະລວມກັນໂດຍຄົນທີ່ເວົ້າ | ຄູ່ມືສະບັບເຕັມ |
|---|---|---|---|
| /iː/ vs /ɪ/ | sheep / ship | ແອັດສະປາຍ, ປອກຕຸຍການ, ອີຕາລີ, ອາຣັບ, ຝຣັ່ງ (ລວມເຖິງລາວ) | ship vs sheep |
| /ɛ/ vs /æ/ | bed / bad | ແອັດສະປາຍ, ອີຕາລີ, ປອກຕຸຍການ, ຍີ່ປຸ່ນ | bed vs bad |
| /ʊ/ vs /uː/ | full / fool | ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ (ແຍກຄວາມເຄັ່ງ-ຍານ) | full vs fool |
| /ɑ/ vs /ɔ/ | cot / caught | ກໍລະນີພິເສດ, ເບິ່ງລາຍລະອຽດລຸ່ມນີ້ | cot vs caught |
| /r/ vs /l/ | right / light | ຍີ່ປຸ່ນ, ເກົາຫຼີ (ລວມເຖິງລາວທີ່ມັກປົນ ຣ ແລະ ລ) | l vs r |
| /b/ vs /v/ | ban / van | ແອັດສະປາຍ, ຍີ່ປຸ່ນ, ເກົາຫຼີ, ຟີລິບປິນ | b vs v |
| /v/ vs /w/ | vine / wine | ເຢຍລະມັນ, ຮິນດີ, ລັດເຊຍ, ດັດຊ໌ (ແລະລາວ) | v vs w |
| /θ/ vs /s/ | think / sink | ຝຣັ່ງ, ເຢຍລະມັນ, ຍີ່ປຸ່ນ, ຫຼາຍພາສາ (ລວມເຖິງລາວ) | the TH sound |
ບາງຄູ່ໃນຕາຕະລາງນີ້ມີໝາຍດາວໄວ້. Cot ກັບ caught ເປັນຄູ່ນອກສາຍຕາ, ເພາະຄົນອາເມລິກາສ່ວນຫຼາຍໃນທຸກມື້ນີ້ ອອກສຽງສອງຄຳນີ້ຄືກັນແລ້ວ; ສຳລັບຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຄວາມຕ່າງນີ້ບໍ່ມີຢູ່ຈິງອີກຕໍ່ໄປ, ການພະຍາຍາມຝຶກແຍກສອງສຽງນີ້ ອາດເທົ່າກັບການເລັງໃສ່ຄວາມຕ່າງທີ່ຄົນຟັງຂອງເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຍິນ. ບົດຄວາມສະບັບເຕັມ ຈະອະທິບາຍວ່າໃຜຍັງແຍກສອງຄຳນີ້ຢູ່ ແລະ ມັນຄຸ້ມກັບເວລາຂອງເຈົ້າຫຼືບໍ່.
ບໍ່ແມ່ນທຸກຄວາມຕ່າງທີ່ຄຸ້ມຄ່າແກ່ການຝຶກ ຈະຕ້ອງເປັນ minimal pair ແບບເປະໆສະເໝີໄປ. ສອງຄູ່ “ເກືອບຄື” ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນພາສາອັງກິດ ຖືກຕັດສິນດ້ວຍຈັງຫວະ (rhythm) ເປັນຫຼັກ. Thir-TEEN ກັບ THIR-ty ແຍກທາງກັນຫຼາຍກວ່າຈຸດດຽວໃນເວລາດຽວກັນ: ການເນັ້ນສຽງຍ້າຍບ່ອນ ແລ້ວການຍ້າຍນັ້ນກໍ່ລາກພະຍັນຊະນະໄປນຳ. ຍ້ອນ thirty ລົງນໍ້າໜັກໃສ່ພະຍາງໜ້າ, ໂຕ T ກາງຄຳທີ່ຢູ່ໜ້າສະຫຼະທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນ ຈຶ່ງອ່ອນລົງເປັນສຽງ flap-T (THIR-dee), ສ່ວນ thirteen ຍັງຮັກສາສຽງ T ທີ່ຄົມ ພົ່ນລົມເຂົ້າພະຍາງ -teen ທີ່ຖືກເນັ້ນ ແລ້ວຍັງຕື່ມສຽງ n ຕອນທ້າຍ ໃນແບບທີ່ອີກຄຳໜຶ່ງບໍ່ມີ (ຈຸດນີ້ສຳຄັນຫຼາຍສຳລັບຄົນລາວ ທີ່ມັກອອກສຽງທຸກພະຍາງໜັກເທົ່າກັນ ແທນທີ່ຈະມີໜັກ-ເບົາ). ສະນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນ minimal pair, ແຕ່ເປັນຄວາມຕ່າງທີ່ຜູກກັນແໜ້ນ, ແລະ ບົດຄວາມ thirteen versus thirty ຈະຄ່ອຍໆແກະລາຍລະອຽດທັງໝົດນີ້ອອກໃຫ້ເບິ່ງ.
Can ກັບ can’t ກໍ່ເປັນອີກຄູ່ໜຶ່ງ, ເຊິ່ງແຍກກັນດ້ວຍສະຫຼະ ຫຼາຍກວ່າສຽງ t ຕອນທ້າຍ (ທີ່ຄົນອາເມລິກາມັກກືນຖິ້ມໄປເລີຍ): can ທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນ ຈະຖືກລົດຮູບລົງເປັນສຽງ kuhn ໄວໆ (schwa), ສ່ວນ can’t ຍັງຮັກສາສະຫຼະເຕັມໆໄວ້. ບົດຄວາມ can versus can’t ຈະພາເຈົ້າຍ່າງຜ່ານເລື່ອງນີ້. ວິທີຝຶກບໍ່ປ່ຽນ: ແຍກຈຸດດຽວທີ່ຫູຂອງເຈົ້າມັກພາດ ແລ້ວຝຶກໃຫ້ມັນຈັບຈຸດນັ້ນໃຫ້ໄດ້.
ການສ້າງລາຍຊື່ຄູ່ຄຳສັບຂອງເຈົ້າເອງ
ແຜນຜັງຂ້າງເທິງກວມເອົາຄວາມຕ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນສ່ວນຫຼາຍຕົກໃສ່, ແຕ່ສຳນຽງຂອງເຈົ້າກໍ່ເປັນຂອງເຈົ້າເອງ, ແລະ ການກ້າວໜ້າທີ່ໄວທີ່ສຸດມາຈາກການຝຶກຄູ່ຄຳສັບທີ່ເລັງໃສ່ສຽງທີ່ເຈົ້າອອກຜິດແທ້ໆ. ການສ້າງລາຍຊື່ຂອງເຈົ້າເອງແມ່ນງ່າຍ ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ແລ້ວວ່າລາຍຊື່ທີ່ດີໜ້າຕາເປັນແນວໃດ.
ເລີ່ມຈາກຄວາມຜິດທີ່ເຈົ້າເຮັດແທ້ໆ, ບໍ່ແມ່ນສຽງແບບລອຍໆໃນທິດສະດີ. ລອງນຶກເຖິງຄຳທີ່ຄົນອື່ນມັກຟັງຜິດເວລາເຈົ້າເວົ້າ, ຫຼື ຄຳທີ່ເຈົ້າຫຼົບບໍ່ກ້າໃຊ້, ແລ້ວຖາມໂຕເອງວ່າ ມັນໄປຍຸບລວມເຂົ້າກັບຄຳພາສາອັງກິດຄຳໃດ. ຕົວຢ່າງ: ຍ້ອນພາສາລາວມີໂຕສະກົດທ້າຍຄຳຈຳກັດ, ຖ້າເຈົ້າເວົ້າ rice ແລ້ວຄົນຟັງໄດ້ຍິນເປັນ rye ຫຼື right ເພາະສຽງ /s/ ຫຼົ່ນຫາຍໄປ, ນັ້ນແຫຼະຄືຄູ່ຂອງເຈົ້າ. ຖ້າ full ກາຍເປັນ fool ຢູ່ຕະຫຼອດ, ນັ້ນກໍ່ອີກຄູ່. ຖ້າ fan ກັບ van ກາຍເປັນຄຳດຽວກັນໃນປາກຂອງເຈົ້າ, ນັ້ນກໍ່ອີກຄູ່. ຈຸດທີ່ສຽງສອງສຽງຍຸບລວມເຂົ້າກັນເຫຼົ່ານີ້ ຊີ້ໄປຫາຄວາມຕ່າງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຝຶກໂດຍກົງ.
ຈາກນັ້ນ ກໍ່ຂະຫຍາຍຄູ່ດຽວນັ້ນອອກໃຫ້ກາຍເປັນຊຸດນ້ອຍໆ. ກຳຄວາມຕ່າງ ກັບຕຳແໜ່ງ ໄວ້ໃຫ້ນິ້ງ ແລ້ວປ່ຽນສຽງອ້ອມຂ້າງ: ສຳລັບບັນຫາລະຫວ່າງ /iː/ ກັບ /ɪ/, ໃຫ້ໃຊ້ seat ກັບ sit, feel ກັບ fill, heat ກັບ hit, least ກັບ list. ເກັບເອົາສອງສາມຄູ່ທີ່ມີຄວາມຕ່າງຢູ່ຕົ້ນຄຳ, ອີກສອງສາມຄູ່ຢູ່ກາງຄຳ, ແລະ ອີກສອງສາມຄູ່ຢູ່ທ້າຍຄຳ, ເພາະສຽງທີ່ເຈົ້າເຮັດໄດ້ດີຢູ່ຕົ້ນຄຳ ອາດຍັງພັງຢູ່ກາງຄຳ. ໜຶ່ງຄວາມຕ່າງ ມີຄູ່ໜັກແໜ້ນ 10 ຫາ 20 ຄູ່ກໍ່ພຽງພໍແລ້ວ. ລາຍຊື່ທີ່ຍາວເຖິງ 200 ຄູ່ ມີແຕ່ຈະເຮັດໃຫ້ສະມາທິຂອງເຈົ້າກະຈັດກະຈາຍ.
ສຳລັບສຽງປະກອບ, ໃຫ້ເພິ່ງແຫຼ່ງທີ່ໃຫ້ສຽງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງສຽງ. ທຸກຄຳໃນເວັບໄຊນີ້ມີ ໜ້າອອກສຽງ ພ້ອມຕົວຢ່າງສຽງໃຫ້ຟັງ, ເຈົ້າຈຶ່ງສາມາດເອົາ seat ມາວາງຄຽງ sit ແລ້ວເປີດຟັງສະຫຼັບກັນໄດ້. ແອັບວັດຈະນານຸກົມ ກັບ ເວັບຄົ້ນຫາຄລິບສຽງ ກໍ່ມີສຽງຂອງຄົນອື່ນໆເພີ່ມໃຫ້ອີກ. ກົດດຽວແມ່ນກົດເກົ່າຈາກກ່ອນໜ້ານີ້: ເກັບຫຼາຍໆສຽງຕໍ່ໜຶ່ງຄຳ ບໍ່ແມ່ນສຽງດຽວ, ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຝຶກແຍກຄວາມຕ່າງຂອງສຽງ ບໍ່ແມ່ນຝຶກຈື່ນິໄສການເວົ້າຂອງຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ.
ຈາກນັ້ນ ກ້າວໄປສູ່ປະໂຫຍກ. ເມື່ອຄູ່ຄຳສັບໜັກແໜ້ນດີແລ້ວຕອນຢູ່ດ່ຽວໆ, ເອົາທັງສອງຄຳໄປໄວ້ໃນແຖວດຽວກັນ ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າຕ້ອງສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງສອງຄຳພາຍໃຕ້ແຮງກົດ, ເຊັ່ນ the fool left the tank full ຫຼື I think the sink is clean. ການສະຫຼັບນັ້ນແຫຼະຄືໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງ “ການຮູ້ຈັກສຽງ” ກັບ “ການເປັນເຈົ້າຂອງສຽງນັ້ນແທ້ໆ”, ແລະ ມັນກໍ່ຄືສິ່ງທີ່ປະໂຫຍກຝຶກຊ້ອມຢູ່ດ້ານລຸ່ມນີ້ ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຝຶກໂດຍສະເພາະ.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ອ່ານປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້ອອກສຽງ, ປະໂຫຍກລະສອງເທື່ອ. ແຕ່ລະແຖວຈະບັງຄັບໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງສອງເຄິ່ງຂອງຄູ່ສຽງທີ່ມີຊື່, ເຊິ່ງຍາກກວ່າ ແລະ ມີປະໂຫຍດກວ່າ ການເວົ້າຄຳໃດຄຳໜຶ່ງດ່ຽວໆ. ເວົ້າໃຫ້ຊ້າລົງ ຈົນແຕ່ລະຄຳອອກມາເປັນຄຳທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈ ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍໆເລັ່ງຄວາມໄວຂຶ້ນຄືນ.
- The sheep is asleep on the ship. The sheep is asleep on the ship.
- Turn right at the red light. Turn right at the red light.
- It was a very ripe berry. It was a very ripe berry.
- I think the sink is clean. I think the sink is clean.
- He felt bad and went to bed. He felt bad and went to bed.
- Only a fool leaves the tank full. Only a fool leaves the tank full.
- The wine came from an old vine. The wine came from an old vine.
- She's turning thirteen, not thirty. She's turning thirteen, not thirty.
ຖ້າປະໂຫຍກໃດເຮັດໃຫ້ລີ້ນຂອງເຈົ້າພັນກັນ, ນັ້ນແຫຼະຄືຄູ່ຄຳສັບກຳລັງເຮັດໜ້າທີ່ຂອງມັນຢູ່. ການສະຫຼັບລະຫວ່າງສອງສຽງນັ້ນ ຄືທ່າທີ່ປາກຂອງເຈົ້າພະຍາຍາມຫຼົບມາຕະຫຼອດ, ແລະ ການຝຶກມັນພາຍໃຕ້ແຮງກົດດັນຂອງປະໂຫຍກເຕັມໆ ຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຕ່າງນັ້ນຍຶດໝັ້ນ ເຖິງເຈົ້າຈະເຊົາຄິດເຖິງມັນໄປແລ້ວກໍ່ຕາມ.
ຄຳຖາມຈາກຜູ້ອ່ານ
Minimal pair ແມ່ນສອງຄຳທີ່ຄືກັນທຸກຢ່າງ ຍົກເວັ້ນສຽງດຽວທີ່ຕຳແໜ່ງດຽວກັນ, ເຊັ່ນ sheep ກັບ ship, right ກັບ light, ຫຼື think ກັບ sink. ຍ້ອນມີສຽງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ປ່ຽນ, minimal pair ຈຶ່ງແຍກຄວາມຕ່າງຈຸດດຽວນັ້ນອອກມາ ແລ້ວເຮັດໃຫ້ມັນເປັນສິ່ງດຽວທີ່ຫູຕ້ອງຕັດສິນ, ນີ້ແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄູ່ຄຳສັບກາຍເປັນເຄື່ອງມືມາດຕະຖານໃນການຝຶກອອກສຽງ. ສິ່ງດຽວທີ່ປ່ຽນນັ້ນ ອາດເປັນສະຫຼະ, ພະຍັນຊະນະ, ຫຼື ແມ່ນແຕ່ການເນັ້ນສຽງ (stress), ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ insight ທຽບກັບ incite.
ເກືອບທຸກເທື່ອ ເປັນເພາະພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າຈັບສອງສຽງນັ້ນລວມເຂົ້າເປັນກຸ່ມດຽວກັນ. ໃນປີທຳອິດຂອງຊີວິດ ສະໝອງຂອງເຈົ້າປັບໂຕເຂົ້າກັບຄວາມຕ່າງຂອງສຽງທີ່ສຳຄັນໃນພາສາອ້ອມໂຕ ແລ້ວເຊົາໃສ່ໃຈສຽງທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຕ່າງໃນພາສາອັງກິດທີ່ພາສາລາວບໍ່ເຄີຍໃຊ້ ຈຶ່ງມາຮອດຫູຄືກັບຄຳດຽວທີ່ຖືກເວົ້າຊໍ້າສອງເທື່ອ. ສຽງສອງສຽງໃນພາສາອັງກິດຈະຖືກດຶງໄປຫາກຸ່ມສຽງລາວທີ່ໃກ້ທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວ, ນັ້ນແຫຼະຄືເຫດຜົນທີ່ສຽງ “ເກືອບຄື” ແບບ sheep ກັບ ship ຍາກກວ່າສຽງທີ່ແປກໜ້າໄປເລີຍ. ການຕັ້ງໃຈຟັງ minimal pair ຄືວິທີທີ່ເຈົ້າຈະສອນໃຫ້ກຸ່ມສຽງນັ້ນແຍກອອກເປັນສອງຄືນ.
ໄດ້ຜົນແທ້, ແລະ ມີຫຼັກຖານຮອງຮັບເປັນຢ່າງດີ. ການສຶກສາໃນຫ້ອງທົດລອງ ໄດ້ຝຶກຜູ້ຮຽນກັບຄູ່ສຽງທີ່ຍາກ ໂດຍໃຊ້ການຟັງຢ່າງດຽວ ແລ້ວພົບວ່າການອອກສຽງຂອງພວກເຂົາດີຂຶ້ນຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຝຶກປາກເລີຍ, ເພາະເປົ້າໝາຍທີ່ຄົມຂຶ້ນໃນຫູ ມອບເປົ້າໝາຍທີ່ແມ່ນຍຳໃຫ້ປາກໄດ້ເລັງໃສ່. Minimal pairs ໄດ້ຜົນດີທີ່ສຸດເມື່ອເຈົ້າຝຶກການຮັບຮູ້ກ່ອນ, ໃຊ້ຫຼາຍໆສຽງແທນສຽງດຽວ, ແລະ ທົດສອບໂຕເອງດ້ວຍການບັງຄັບເລືອກຟັງ ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ອ່ານຄູ່ຄຳສັບອອກສຽງ.
ໃຊ້ການທົດສອບແບບບັງຄັບເລືອກ (forced-choice listening) ດ້ວຍລະບົບອ່ານອອກສຽງ (text-to-speech) ຫຼື ສຽງບັນທຶກ. ໃຫ້ມັນຫຼິ້ນສຽງໜຶ່ງຈາກຄູ່ຄຳສັບແບບສຸ່ມ ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຫັນໜ້າໜີ, ແລ້ວບອກວ່າໄດ້ຍິນຄຳໃດ ພ້ອມຈົດຄະແນນໄວ້ ຈົນຕອບຖືກ 15 ເທື່ອຕິດ. ຈາກນັ້ນ ບັນທຶກສຽງໂຕເອງເວົ້າທັງສອງຄຳ ແລ້ວເປີດຟັງເບິ່ງວ່າມັນແຍກອອກເປັນສອງຄຳທີ່ຕ່າງກັນໄດ້ແທ້ບໍ່, ແທນທີ່ຈະເຊື່ອຄວາມຮູ້ສຶກຕອນທີ່ເຈົ້າກຳລັງເວົ້າ. ເຄັດລັບຄືບັງຄັບໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າຕັດສິນກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະເບິ່ງຄຳຕອບ ເພື່ອໃຫ້ມັນເປັນການທົດສອບທີ່ເຈົ້າມີໂອກາດຕອບຜິດໄດ້ແທ້ໆ.
ໜຶ່ງຄວາມຕ່າງ ເນັ້ນຝຶກ 10 ຫາ 20 ຄູ່ ກໍ່ພຽງພໍແລ້ວ. ເປົ້າໝາຍຄືຄວາມເລິກໃນຄວາມຕ່າງດຽວ ບໍ່ແມ່ນປະລິມານ: ຝຶກຄວາມຕ່າງເດີມໆ ໂດຍໃຫ້ສຽງນັ້ນຢູ່ທັງຕົ້ນຄຳ, ກາງຄຳ, ແລະ ທ້າຍຄຳ ແລ້ວຟັງຈາກຫຼາຍໆສຽງ ຈົນມັນກາຍເປັນອັດຕະໂນມັດ, ຈຶ່ງຄ່ອຍຍ້າຍໄປຝຶກຄວາມຕ່າງຕໍ່ໄປ. ລາຍຊື່ທີ່ມີເປັນຮ້ອຍໆຄູ່ແຕ່ຝຶກຜິວເຜີນ ຝຶກຫູໄດ້ຊ້າກວ່າລາຍຊື່ສັ້ນໆທີ່ຝຶກໜັກໆ.
ການເນັ້ນສຽງກໍ່ນັບຄືກັນ. Minimal pair ສາມາດແຍກກັນດ້ວຍການປ່ຽນຢ່າງດຽວ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການປ່ຽນແບບໃດ, ແລະ ໃນພາສາອັງກິດ ການປ່ຽນນັ້ນບາງເທື່ອກໍ່ເປັນພຽງຕຳແໜ່ງເນັ້ນສຽງ, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ insight ກັບ incite, ບ່ອນທີ່ທຸກສຽງຍັງຢູ່ບ່ອນເກົ່າ ມີພຽງຈັງຫວະທີ່ຍ້າຍບ່ອນ. ແຕ່ຄູ່ທີ່ຕ່າງກັນພຽງການເນັ້ນສຽງລ້ວນໆແບບນັ້ນ ມີໜ້ອຍ, ເພາະການຍ້າຍຕຳແໜ່ງເນັ້ນສຽງໃນພາສາອັງກິດ ມັກລາກໃຫ້ສຽງສະຫຼະປ່ຽນໄປນຳ: ຄູ່ຄຳນາມ-ຄຳກໍລິຍາ ເຊັ່ນ RE-cord ກັບ re-CORD ຈະຍ້າຍທັງການເນັ້ນສຽງ ແລະ ສະຫຼະ ໄປພ້ອມກັນ. ບໍ່ວ່າຈະແບບໃດ ວິທີຝຶກກໍ່ຍັງຄືເກົ່າ: ຊອກຫາຈຸດດຽວທີ່ແຍກພວກມັນອອກຈາກກັນ ແລ້ວຝຶກຫູຂອງເຈົ້າກັບຈຸດນັ້ນ.
Minimal pair ແມ່ນສິ່ງນ້ອຍໆທີ່ພົກພາໄປໃສກໍ່ໄດ້: ສອງຄຳທີ່ມີສຽງດຽວຂັ້ນກາງໄວ້. ແຕ່ມັນຄືສິ່ງທີ່ໃກ້ຄຽງເຄື່ອງມືທີ່ມີຄວາມແມ່ນຍຳສູງໃນການຝຶກອອກສຽງທີ່ສຸດ, ເພາະມັນແຍກເອົາພຽງຄວາມຕ່າງດຽວທີ່ສຳຄັນອອກມາ ແລ້ວບໍ່ຮຽກຮ້ອງສິ່ງອື່ນໃດຈາກເຈົ້າອີກ. ເລືອກຄູ່ຄຳສັບທີ່ກົງກັບຄວາມຜິດທີ່ເຈົ້າເຮັດຊໍ້າໆ, ຟັງຈົນສອງຄຳນັ້ນແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງຊັດເຈນໃນຫູຂອງເຈົ້າ, ແລ້ວການເວົ້າທີ່ຖືກກໍ່ມັກຈະຕາມມາເອງ.
