ເຈົ້າໄດ້ຍິນມັນ. ນັ້ນຄືສ່ວນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫງຸດຫງິດທີ່ສຸດ.
ເຈົ້າເວົ້າຄຳໜຶ່ງອອກມາ, ແລະ ເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນເລີຍວ່າມັນຜິດພ້ຽນໄປຕັ້ງແຕ່ຕອນທີ່ມັນຫຼຸດອອກຈາກປາກຂອງເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າມັນອີກຄັ້ງ, ຊ້າລົງ, ຕັ້ງໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ, ເຝົ້າລະວັງມັນໃນຄັ້ງນີ້, ແຕ່ມັນກໍ່ຍັງອອກມາຜິດໃນຈຸດເດີມ ແລະ ໃນແບບເດີມ. ຫູຂອງເຈົ້າເຮັດໜ້າທີ່ຢູ່ກົງນັ້ນ, ຄອຍຈັບຜິດໃນວິນາທີທີ່ເຈົ້າອອກສຽງພາດ, ແຕ່ປາກຂອງເຈົ້າພັດບໍ່ຍອມເຮັດຕາມທີ່ສັ່ງ.
ນີ້ຄືໜຶ່ງໃນໄລຍະທີ່ເຮັດໃຫ້ສັບສົນທີ່ສຸດໃນການປ່ຽນແປງວິທີການເວົ້າຂອງເຈົ້າ, ແລະ ແທບຈະບໍ່ມີໃຜບອກໃຫ້ເຈົ້າກຽມໃຈຮັບມືກັບມັນກ່ອນເລີຍ. ເຈົ້າອາດຈະຄິດວ່າເມື່ອເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ການອອກສຽງນັ້ນອອກມາກໍ່ຄົງຢູ່ອີກບໍ່ໄກ. ແລ້ວເຈົ້າກໍ່ມາຮອດຄຳສັບທີ່ເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນສຽງເປົ້າໝາຍໄດ້ຢ່າງສົມບູນແບບ, ໄດ້ຍິນສຽງເວົ້າຂອງຕົນເອງຢ່າງຊັດເຈນ, ໄດ້ຍິນໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງສອງສຽງນັ້ນ, ແຕ່ກໍ່ຍັງບໍ່ສາມາດອັດຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນໄດ້. ມັນຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າລະບົບເຮັດວຽກຜິດປົກກະຕິ. ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວມັນກົງກັນຂ້າມ. ມັນຄືສັນຍານທີ່ບອກວ່າຫູຂອງເຈົ້າໄດ້ກ້າວໄປໜ້າໄວກວ່າປາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ເຊິ່ງນັ້ນຄືລຳດັບທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຈະເກີດຂຶ້ນ.
ການທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງແຕ່ຍັງອອກສຽງນັ້ນບໍ່ໄດ້ ເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ, ແລະ ມັນເປັນສັນຍານຂອງຄວາມກ້າວໜ້າ ບໍ່ແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫຼວ. ການຮັບຮູ້ຈະໄປໄວກວ່າການຜະລິດສະເໝີໃນທັກສະການເຄື່ອນໄຫວເກືອບທຸກຢ່າງ, ລວມເຖິງການເວົ້າ: ຫູຈະຮຽນຮູ້ທີ່ຈະປະເມີນເປົ້າໝາຍກ່ອນທີ່ຮ່າງກາຍຈະສາມາດເຮັດໄດ້. ຄວາມຮູ້ສຶກຕໍ່ສຽງຂອງເຈົ້າກຳລັງແຫຼມຄົມຂຶ້ນໄວກວ່າຄວາມຊິນເຄີຍຂອງກ້າມຊີ້ນທີ່ໃຊ້ສ້າງສຽງນັ້ນ. ການອັດຊ່ອງຫວ່າງນີ້ຕ້ອງໃຊ້ວິທີທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບການໃຊ້ກຳລັງ: ເຮັດໃຫ້ສຽງຊັດເຈນຂຶ້ນຜ່ານການຟັງແບບ minimal pairs ຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ອອກສຽງຊ້າໆ ແລະ ເບົາໆ ແທນທີ່ຈະເຄັ່ງກ້າມຊີ້ນ, ແລະ ໃຫ້ເວລາຫຼາຍອາທິດເພື່ອໃຫ້ກ້າມຊີ້ນປັບຕົວທັນ.
ໄລຍະທີ່ອຶດອັດທີ່ບໍ່ມີໃຜບອກເຈົ້າກ່ອນ
ເວລາຄົນເຮົານຶກເຖິງການຮຽນຮູ້ສຽງໃໝ່, ພວກເຂົາມັກຈະນຶກເຖິງກຳແພງ: ເຈົ້າຟັງບໍ່ອອກ, ເຈົ້າເວົ້າບໍ່ໄດ້, ແລະ ມື້ໜຶ່ງທັງສອງຢ່າງກໍ່ປົດລັອກພ້ອມກັນ. ແຕ່ການຮຽນຮູ້ຕົວຈິງມີໄລຍະກາງທີ່ພາບກຳແພງນັ້ນບໍ່ໄດ້ບອກໄວ້. ເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນ, ທັງຈາກຄົນອື່ນ ແລະ ຈາກຕົວເຈົ້າເອງຫຼາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ປາກຂອງເຈົ້າຍັງຄົງກັບໄປຫາຄວາມລຶ້ງເຄີຍເກົ່າ. ເຈົ້າມີການປະເມີນໃນຫົວກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະລົງມືປະຕິບັດໄດ້.
ຄວາມອຶດອັດນີ້ມີຮູບແບບທີ່ຊັດເຈນ. ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະແຍກຄວາມແຕກຕ່າງອອກ, ບໍ່ມີຫຍັງມາລົບກວນເຈົ້າ, ເພາະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງອອກສຽງຜິດ. ຄວາມບໍ່ຮູ້ຄືຄວາມງຽບສະຫງົບ. ບາດນີ້ ທຸກຄັ້ງທີ່ພະຍາຍາມ ມັນມາພ້ອມກັບການຕີລາຄາແບບສົດໆ: ເຈົ້າເວົ້າຄຳສັບນັ້ນອອກມາ, ຫູຂອງເຈົ້າໃຫ້ຄະແນນ, ແລະ ຄະແນນນັ້ນກໍ່ຄື “ຍັງຜິດຢູ່.” ຍິ່ງຫູຂອງເຈົ້າດີຂຶ້ນເທົ່າໃດ, ສຽງວິຈານນັ້ນກໍ່ຍິ່ງດັງຂຶ້ນ. ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນເຂົ້າໃຈຜິດວ່ານີ້ຄືການຖອຍຫຼັງ. ເດືອນກ່ອນພວກເຂົາຍັງຮູ້ສຶກສະບາຍໃຈ ແຕ່ຕອນນີ້ພັດຮູ້ສຶກທໍ້ແທ້, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຄວາມສາມາດຫຼຸດລົງ. ມັນຄືຄວາມອຶດອັດຈາກການເປີດຮັບການຮັບຮູ້ໃໝ່ໆ. ເຈົ້າບໍ່ມີທາງຫງຸດຫງິດກັບຂໍ້ຜິດພາດທີ່ເຈົ້າເອງຈັບບໍ່ໄດ້ດອກ.
ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທຳອິດທີ່ຕ້ອງເຮັດກັບໄລຍະນີ້ຄືການຍອມຮັບວ່າມັນແມ່ນຫຍັງ ແລະ ເຊົາຄິດວ່າມັນເປັນຫຼັກຖານທີ່ບອກວ່າເຈົ້າບໍ່ມີຫູທີ່ດີ ຫຼື ບໍ່ມີພອນສະຫວັນ. ການທີ່ຄວາມຜິດພ້ຽນນີ້ກວນໃຈເຈົ້າ ຖືເປັນຫຼັກຖານວ່າຫູຂອງເຈົ້າກຳລັງເຮັດວຽກ. ພຽງແຕ່ປາກຂອງເຈົ້າມັນເດີນຊ້າກວ່າເທົ່ານັ້ນ.
ເປັນຫຍັງການຮັບຮູ້ຈຶ່ງໄປໄວກວ່າການອອກສຽງ
ມັນມີເຫດຜົນທີ່ຫູໄປຮອດຈຸດນັ້ນກ່ອນ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນສະເພາະກັບພາສາ. ມັນຄືວິທີທີ່ພວກເຮົາຮຽນຮູ້ທັກສະທາງຮ່າງກາຍເກືອບທຸກຢ່າງ.
ລອງຄິດເຖິງສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຈົ້າເຄີຍຮຽນຮູ້ທີ່ຈະເຮັດດ້ວຍຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນສຽງເປຍໂນທີ່ຜິດພ້ຽນໄດ້ດົນກ່ອນທີ່ນິ້ວມືຂອງເຈົ້າຈະກົດຖືກປຸ່ມໄດ້ຢ່າງໝັ້ນໃຈ. ເຈົ້າສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າການເສີບເທັນນິດແບບໜຶ່ງນັ້ນລ່ຽນໄຫຼ ໃນຂະນະທີ່ອີກແບບນັ້ນເບິ່ງເກ້ງກ້າງ ກ່ອນທີ່ແຂນຂອງເຈົ້າເອງຈະສາມາດເສີບແບບລ່ຽນໄຫຼໄດ້. ການຮັບຮູ້ເຖິງຜົນລັບທີ່ດີ ແລະ ການລົງມືເຮັດຕົວຈິງນັ້ນ ເຮັດວຽກຢູ່ເທິງລະບົບທີ່ຕ່າງກັນ, ແລະ ລະບົບການຮັບຮູ້ຈະເຕີບໂຕກ່ອນສະເໝີ. ການເວົ້າກໍ່ເປັນທັກສະການເຄື່ອນໄຫວຄືກັບທັກສະອື່ນໆ. ການອອກສຽງຄືການເຄື່ອນໄຫວທີ່ປະສານກັນຢ່າງວ່ອງໄວຂອງລີ້ນ, ຮິມສົບ, ຄາງກະໄຕ, ແລະ ສຽງ ທີ່ທຸກພາກສ່ວນຕ້ອງເຂົ້າເປົ້າພາຍໃນສ້ຽວວິນາທີ. ການຮູ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າຂະບວນການນັ້ນຄວນມີສຽງແນວໃດ ບໍ່ໄດ້ແປວ່າເຈົ້າຈະມີໂປຣແກຣມສັ່ງການກ້າມຊີ້ນນັ້ນທັນທີ. ໂປຣແກຣມນັ້ນຈະຄ່ອຍໆຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງຊ້າໆ ຜ່ານການເຮັດຊ້ຳ, ເຊັ່ນດຽວກັບການຝຶກເສີບເທັນນິດ.
ແຕ່ການເວົ້າມີຄວາມຊັບຊ້ອນທີ່ການເສີບເທັນນິດບໍ່ມີ. ເຈົ້າເຄີຍໃຊ້ໂປຣແກຣມກ້າມຊີ້ນແບບເກົ່າມາຕະຫຼອດຊີວິດ. ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ຕິດຕັ້ງໝວດໝູ່ສຽງໄວ້ໃນຫົວຕັ້ງແຕ່ຕອນຍັງນ້ອຍ, ແລະ ພາຍໃນປີທຳອິດຂອງຊີວິດ ສະໝອງຂອງເຈົ້າກໍ່ໄດ້ປັບຕົວເຂົ້າຫາຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນໃນພາສາແມ່ນັ້ນ ແລະ ມອງຂ້າມສຽງທີ່ບໍ່ສຳຄັນໄປແລ້ວ. ໝວດໝູ່ເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນກາງ. ນັກວິໄຈອະທິບາຍວ່າ ໝວດໝູ່ສຽງຂອງພາສາທຳອິດຂອງເຈົ້າຈະເຮັດໜ້າທີ່ຄືກັບແມ່ເຫຼັກ: ເມື່ອມີສຽງໃໝ່ທີ່ໃກ້ຄຽງກັບໝວດໝູ່ທີ່ມີຢູ່ແລ້ວເຂົ້າມາ ມັນຈະຖືກດຶງດູດເຂົ້າໄປຫາຈຸດສູນກາງນັ້ນ, ເຮັດໃຫ້ເຮົາໄດ້ຍິນ ແລະ ອອກສຽງເປັນສຽງບ້ານໃກ້ເຮືອນຄຽງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ ແທນທີ່ຈະເປັນສຽງໃໝ່ທີ່ແທ້ຈິງ.
ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ສຽງທີ່ຍາກທີ່ສຸດມັກຈະບໍ່ແມ່ນສຽງທີ່ແປກໃໝ່ໂດຍສິ້ນເຊີງ ແຕ່ເປັນສຽງທີ່ “ໃກ້ຄຽງ” (near-misses) ກັບສຽງທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວ. ສຽງໃໝ່ແທ້ໆ ທີ່ບໍ່ມີສຽງໃດໃນພາສາແມ່ໃຫ້ສັບສົນນຳ ຈະສ້າງໝວດໝູ່ໃໝ່ຂອງມັນເອງໄດ້ງ່າຍກວ່າ. ແຕ່ສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງ ຈະຖືກໝວດໝູ່ເກົ່າຄວ້າເອົາໄປ ແລ້ວຈັດເກັບໄວ້ໃນສຽງເກົ່າທີ່ຄ້າຍຄືກັນທີ່ສຸດ. ສຳລັບຫູຄົນລາວ, ສຽງ /θ/ ໃນຄຳວ່າ think ກໍ່ເປັນຕົວຢ່າງໜຶ່ງ: ມັນຢູ່ໃກ້ກັບສຽງ ສ ທີ່ເຮົາມີຢູ່ແລ້ວຫຼາຍ ຈົນຫູມັກຈະຈັບມັນເຂົ້າໝວດດຽວກັນກັບ ສ ໄປເລີຍ.
ຈຸດບອດໃນສຽງຂອງເຈົ້າເອງ
ມັນມີກັບດັກອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອງຢູ່ໃຕ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້. ຂໍ້ຜິດພາດສົດໆ ທີ່ກ່າວມາໃນຕອນຕົ້ນ, ສິ່ງທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຈັບໄດ້ຕອນທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ, ເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງທີ່ດັງພໍຈະຊອດອອກມາໃຫ້ໄດ້ຍິນ. ຂໍ້ຜິດພາດຫຼາຍຢ່າງຂອງເຈົ້າພັດບໍ່ເປັນແບບນັ້ນ. ເວລາເຈົ້າເວົ້າ, ຫູຂອງເຈົ້າເປັນຕົວຕິດຕາມທີ່ບໍ່ສົມບູນແບບ: ສະໝອງຂອງເຈົ້າມີການຄາດເດົາໄວ້ແລ້ວວ່າເຈົ້າກຳລັງຈະເວົ້າຫຍັງ, ແລະ ໃນຄວາມຮີບຮ້ອນຂອງການເວົ້າ ມັນຈະອຽງໄປທາງການໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ເຈົ້າ “ຕັ້ງໃຈ” ຈະເວົ້າ ແທນທີ່ຈະເປັນສິ່ງທີ່ “ອອກມາ” ແທ້ໆ. ຄວາມບໍ່ກົງກັນທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຍັງຄົງຫຼຸດອອກມາໃຫ້ໄດ້ຍິນ, ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຂໍ້ຜິດພາດບາງຢ່າງເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ສຶກຂັດຫູໃນທັນທີ. ແຕ່ຂໍ້ຜິດພາດນ້ອຍໆ ຈະຫຼຸດລອດໄປໄດ້, ແລະ ເຈົ້າຍ່າງໜີໄປດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າເຈົ້າອອກສຽງຄຳນັ້ນໄດ້ເປ໊ະ ທັງທີ່ຈິງແລ້ວເຈົ້າອອກສຽງພາດ.
ການອັດສຽງຈະຕັດການຄາດເດົານັ້ນຖິ້ມ. ເມື່ອເປີດຟັງຄືນ, ໂດຍບໍ່ມີແຜນທີ່ຈະປົກປ້ອງຕົນເອງ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນສຽງດິບໆ, ແລະ ຜູ້ຄົນມັກຈະຕົກໃຈກັບມັນສະເໝີ: ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງທີ່ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍເວົ້າອອກໄປເລີຍ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ການອັດສຽງຕົນເອງມີປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າການຝຶກເວົ້າລອຍໆ ໃນອາກາດ. ມັນດຶງເອົາການອອກສຽງຂອງເຈົ້າເອງອອກມາຈາກຈຸດບອດ ແລະ ນຳມັນມາວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າຫູທີ່ດີໜ່ວຍດຽວກັນກັບທີ່ຟັງຄົນອື່ນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນສາມາດໄດ້ຍິນຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນໃນການອອກສຽງຂອງຄົນອື່ນ ໄດ້ດົນກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດໄດ້ຍິນມັນໃນສຽງເວົ້າສົດໆ ຂອງຕົນເອງ. ການອັດສຽງຄືສິ່ງທີ່ເຊື່ອມຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ. ມັນຍັງຄົງເປັນປະໂຫຍດໄປອີກດົນຫຼັງຈາກນັ້ນນຳອີກ, ໂດຍຍັງຄົງຊ່ວຍຈັບຜິດສິ່ງທີ່ຫູຟັງສົດຂອງເຈົ້າມອງຂ້າມໄປ ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າເລີ່ມຈັບຂໍ້ຜິດພາດແບບສົດໆ ໄດ້ບາງສ່ວນແລ້ວ.
ເປັນຫຍັງການບັງຄັບຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ແຍ່ລົງ
ເມື່ອປາກບໍ່ຍອມເຮັດຕາມທີ່ສັ່ງ, ສັນຊາດຕະຍານທຳມະຊາດຄືການບັງຄັບມັນ: ເກັງລີ້ນ, ບີບຄາງກະໄຕ, ເຄັ່ງລຳຄໍ, ເວົ້າໃຫ້ດັງຂຶ້ນ ແລະ ແຮງຂຶ້ນ ຄືກັບວ່າການອອກແຮງພຽງຢ່າງດຽວຈະຍູ້ສຽງນັ້ນໃຫ້ເຂົ້າທີ່ໄດ້. ສິ່ງນີ້ເກືອບຈະໃຫ້ຜົນກົງກັນຂ້າມສະເໝີ, ດ້ວຍສອງເຫດຜົນ.
ເຫດຜົນທຳອິດແມ່ນກ່ຽວກັບກົນໄກຮ່າງກາຍ. ສຽງໃໝ່ໆ ສ່ວນຫຼາຍຕ້ອງການການເຄື່ອນໄຫວທີ່ນ້ອຍ, ຊັດເຈນ, ແລະ ຜ່ອນຄາຍ, ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕຶງຄືສັດຕູຂອງຄວາມຊັດເຈນ. ລີ້ນທີ່ເຄັ່ງຕຶງຄືລີ້ນທີ່ແຂງກະດ້າງ. ເວລາເຈົ້າຝືນ, ເຈົ້າກຳລັງໃຊ້ກ້າມຊີ້ນທີ່ບໍ່ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງກັບເປົ້າໝາຍເລີຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການປັບແຕ່ງເລັກໆ ນ້ອຍໆ ທີ່ເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມເຮັດນັ້ນຍາກຂຶ້ນ.
ເຫດຜົນທີສອງແມ່ນກ່ຽວກັບການຮຽນຮູ້. ທຸກໆ ຄັ້ງທີ່ເຈົ້າບັງຄັບອອກສຽງທີ່ເຄັ່ງຕຶງ ແລະ ຜິດພ້ຽນອອກມາ, ເຈົ້າຍັງຄົງກຳລັງຝຶກຝົນບາງສິ່ງຢູ່, ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຝຶກກໍ່ຄືເວີຊັນທີ່ເຄັ່ງຕຶງ ແລະ ຜິດພ້ຽນນັ້ນເອງ. ຖ້າບໍ່ມີການແກ້ໄຂ, ການເຮັດຊ້ຳຈະສ້າງຄວາມຊິນເຄີຍໃຫ້ກັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຮັດຕົວຈິງ, ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະເຮັດ. ການຝືນເວົ້າສິບຄັ້ງບໍ່ໄດ້ບວກກັນກາຍເປັນສຽງທີ່ຊັດເຈນໜຶ່ງຄັ້ງ; ແຕ່ມັນບວກກັນກາຍເປັນນິໄສການເຄັ່ງຕຶງທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງມາກຳຈັດຖິ້ມໃນພາຍຫຼັງ.
ນີ້ຄືພາກສ່ວນທີ່ຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຍຸຕິທຳ. ຍິ່ງເຈົ້າພະຍາຍາມຫຼາຍເທົ່າໃດໃນທາງກ້າມຊີ້ນແບບກົງໄປກົງມາ, ຜົນລັບກໍ່ຍິ່ງແຍ່ລົງເທົ່ານັ້ນ, ເພາະຄວາມພະຍາຍາມ ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕຶງເປັນການສະແດງອອກທາງຮ່າງກາຍທີ່ໃກ້ຄຽງກັນຫຼາຍ, ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕຶງຈະເຂົ້າໄປທຳລາຍການເຄື່ອນໄຫວ. ວິທີຜ່ານມັນໄປໄດ້ບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບໃຫ້ແຮງຂຶ້ນ. ແຕ່ຄືການຜ່ອນຄາຍ, ຊ້າລົງ, ແລະ ຟັງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.
ຟັງໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ບໍ່ແມ່ນບັງຄັບໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ
ຖ້າການບັງຄັບເປັນວິທີທີ່ຜິດ, ແລ້ວວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນຫຍັງ? ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວມັນຄືຫູຂອງເຈົ້າ, ທີ່ຖືກໃຊ້ຢ່າງຕັ້ງໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ. ການຄົ້ນພົບຈາກງານວິໄຈທີ່ເບິ່ງຄືວ່າຈະຂັດກັບຄວາມຮູ້ສຶກກໍ່ຄື ການຝຶກການຮັບຮູ້ຊ່ວຍປັບປຸງການອອກສຽງໄດ້, ບາງຄັ້ງກໍ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງຝຶກອອກສຽງເລີຍ. ໃນການສຶກສາທີ່ມີຊື່ສຽງຊຸດໜຶ່ງ, ກຸ່ມຄົນຍີ່ປຸ່ນທີ່ການ ຝຶກ ມີພຽງແຕ່ການຟັງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ /r/ ແລະ /l/ ຂອງພາສາອັງກິດ ສຸດທ້າຍກໍ່ອອກສຽງຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຫຼາຍຂຶ້ນ, ອາດຈະບໍ່ສົມບູນແບບ, ແຕ່ກໍ່ດີຂຶ້ນຈົນວັດແທກໄດ້, ໂດຍບໍ່ໄດ້ຝຶກປາກເລີຍ. ການເຮັດໃຫ້ເປົ້າໝາຍໃນຫູຊັດເຈນຂຶ້ນ ມອບບາງສິ່ງທີ່ດີກວ່າໃຫ້ປາກໄດ້ຕັ້ງເປົ້າໝາຍ.
ຮູບແບບການປະຕິບັດຕົວຈິງຂອງສິ່ງນັ້ນຄືການຟັງຄູ່ສຽງທີ່ຄ້າຍຄືກັນ (minimal pairs). ຄູ່ສຽງທີ່ຄ້າຍຄືກັນຄືຄຳສອງຄຳທີ່ຕ່າງກັນພຽງແຕ່ສຽງດຽວ, ດັ່ງນັ້ນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຝຶກຈຶ່ງເປັນສິ່ງດຽວທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ຄູ່ສຽງທີ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນມີບັນຫາຫຼາຍທີ່ສຸດມັກຈະເປັນສຽງທີ່ “ໃກ້ຄຽງ” ແບບທີ່ກ່າວມາກ່ອນໜ້ານີ້, ມັນໃກ້ຄຽງກັບສຽງທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວໃນພາສາລາວ ຈົນຫູຂອງເຈົ້າມັກຈະລວມສອງສຽງນັ້ນເຂົ້າກັນສະເໝີ, ເຊິ່ງນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ການແຍກພວກມັນອອກຈາກກັນດ້ວຍຫູຈຶ່ງຄຸ້ມຄ່າກັບເວລາທີ່ເສຍໄປ.
| ຄວາມແຕກຕ່າງ | ຄູ່ສຽງ (Minimal pair) | ຄົນທີ່ມັກພາດ |
|---|---|---|
| /r/ ທຽບກັບ /l/ | right / light | ຍີ່ປຸ່ນ, ເກົາຫຼີ |
| /iː/ ທຽບກັບ /ɪ/ | sheep / ship | ສະເປນ, ອາຣັບ, ແລະ ອື່ນໆ ລວມທັງລາວ |
| /θ/ ທຽບກັບ /s/ | think / sink | ຝຣັ່ງ, ເຢຍລະມັນ, ຍີ່ປຸ່ນ, ລາວ |
| /v/ ທຽບກັບ /w/ | vine / wine | ຮິນດີ, ເຢຍລະມັນ, ລາວ |
| /æ/ ທຽບກັບ /ɛ/ | bad / bed | ສະເປນ, ອິຕາລີ, ແລະ ອື່ນໆ |
ເລີ່ມຕົ້ນຝຶກຄູ່ສຽງເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຫູກ່ອນ. ຊອກຫາໄຟລ໌ສຽງຂອງສອງຄຳນີ້ຈາກເຈົ້າຂອງພາສາຫຼາຍໆ ຄົນ, ບໍ່ແມ່ນພຽງສຽງດຽວ. ສຽງດຽວຈະຝຶກໃຫ້ເຈົ້າຊິນເຄີຍກັບເອກະລັກສະເພາະຂອງສຽງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງສຽງຈາກຫຼາຍຄົນຕ່າງຫາກທີ່ສອນໃຫ້ຮູ້ເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງແທ້ຈິງ. ຈົ່ງຟັງຈົນກວ່າເຈົ້າຈະສາມາດແຍກສອງຄຳນັ້ນອອກຈາກກັນໄດ້ທຸກຄັ້ງໂດຍບໍ່ຕ້ອງເບິ່ງ, ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມໄວປົກກະຕິ. ນັ້ນຄືພື້ນຖານຂອງການຮັບຮູ້, ແລະ ສຳລັບຜູ້ຮຽນບາງຄົນ ມັນຍັງບໍ່ໜັກແໜ້ນພໍແມ່ນແຕ່ຕອນທີ່ພວກເຂົາຄິດວ່າມັນດີແລ້ວ. ຕ້ອງລໍຖ້າຈົນກວ່າສອງຄຳນັ້ນຈະແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນໃນຫູຂອງເຈົ້າກ່ອນ ການຝຶກອອກສຽງຈຶ່ງຈະມີເປົ້າໝາຍທີ່ຄຸ້ມຄ່າໃຫ້ໄປເຖິງ.
ເມື່ອເຈົ້າປ່ຽນມາໃຊ້ປາກຂອງເຈົ້າເອງ, ຈົ່ງໄປຢ່າງຊ້າໆ. ຫຼຸດຄວາມໄວລົງໃຫ້ຕ່ຳກວ່າຄວາມໄວໃນການສົນທະນາຫຼາຍໆ, ຊ້າກວ່າທີ່ຮູ້ສຶກວ່າເປັນທຳມະຊາດ, ແລະ ອອກສຽງໃນແບບທີ່ໃກ້ຄຽງກັບພາບສະໂລວ໌ໂມຊັນ (slow motion), ຮັບຮູ້ວ່າລີ້ນຢູ່ໃສ ແທນທີ່ຈະຟ້າວຮີບໄປໃຫ້ຈົບ. ຄວາມຊ້າຊ່ວຍສອງຢ່າງ. ມັນໃຫ້ເວລາເຈົ້າໃນການຕິດຕາມ, ເພື່ອຈັບການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຜິດພາດໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຍັງສາມາດແກ້ໄຂມັນໄດ້, ແລະ ມັນຍັງຊ່ວຍຄາຍການຈັບກຸມຂອງໂປຣແກຣມເກົ່າທີ່ເຮັດວຽກແບບອັດຕະໂນມັດ, ເຊິ່ງມັກຈະເຮັດວຽກໃນຄວາມໄວເຕັມທີ່. ຫຼັງຈາກນັ້ນໃຫ້ກວດສອບຕົນເອງດ້ວຍການອັດສຽງ, ປຽບທຽບມັນກັບສຽງຂອງເຈົ້າຂອງພາສາ, ປັບປ່ຽນ, ແລະ ເຮັດອີກຄັ້ງ. ວົງຈອນແບບນັ້ນ, ຊ້າໆ ອ່ອນໂຍນ ແລະ ເຝົ້າລະວັງຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຄືສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງນິໄສ. ການຝືນອອກສຽງໄວໆ ແລະ ເຄັ່ງຕຶງຊ້ຳໆ ມີແຕ່ຈະເຮັດໃຫ້ນິໄສເກົ່າຝັງເລິກລົງໄປອີກ. ເມື່ອການອອກສຽງແບບຊ້າໆ ເລີ່ມຄົງທີ່ແລ້ວ, ຄ່ອຍໆ ເພີ່ມຄວາມໄວຂຶ້ນເທື່ອລະໜ້ອຍໃຫ້ໃກ້ຄຽງກັບຈັງຫວະການສົນທະນາ, ເພື່ອໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວໃໝ່ຍັງຄົງຢູ່ເມື່ອເຈົ້າເວົ້າຕົວຈິງ.
ຄວາມອົດທົນຄືເຕັກນິກທີ່ແທ້ຈິງ
ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເຈົ້າເຮັດທຸກຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ມັນກໍ່ຍັງມີໄລຍະຫ່າງລະຫວ່າງເວລາທີ່ຫູຂອງເຈົ້າລັອກເປົ້າໝາຍສຽງໄດ້ ກັບເວລາທີ່ປາກຂອງເຈົ້າສາມາດອອກສຽງນັ້ນໄດ້ຕາມສັ່ງ, ແລະ ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຫຍໍ້ເວລານັ້ນໃຫ້ກາຍເປັນສູນໄດ້ພຽງເພາະເຈົ້າຕ້ອງການມັນຫຼາຍ. ຄວາມຊິນເຄີຍຂອງກ້າມຊີ້ນຈະລວມຕົວກັນຕາມຕາຕະລາງເວລາຂອງມັນເອງ. ການເຄື່ອນໄຫວທີ່ເຈົ້າຝຶກມາໃນມື້ນີ້ ຈະຍັງຄົງປັບຕົວເຂົ້າທີ່ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າຢຸດຝຶກ, ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນໃນຂະນະທີ່ເຈົ້ານອນຫຼັບ, ແລະ ຜົນດີທີ່ໄດ້ມັກຈະບໍ່ປາກົດໃນຊ່ວງທີ່ຝຶກ ແຕ່ຈະປາກົດໃນໜຶ່ງຫຼືສອງມື້ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເຊິ່ງນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ບາງຄັ້ງສຽງທີ່ເຈົ້າອອກບໍ່ໄດ້ໃນວັນອັງຄານ ພັດສາມາດອອກສຽງໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍໃນວັນພະຫັດ. ການຝຶກສັ້ນໆ ແຕ່ເລື້ອຍໆ ໂດຍແບ່ງເວລາໃນຫຼາຍໆ ມື້ ຈະໃຫ້ຜົນດີກວ່າການຝຶກໜັກໆ ຄັ້ງດຽວ: ການຕັ້ງໃຈຝຶກປະມານສິບນາທີຫຼາຍໆ ຄັ້ງຕໍ່ມື້ ຈະໃຫ້ຜົນດີກວ່າການຝຶກຍາວ 90 ນາທີໃນທ້າຍອາທິດ, ເພາະການລວມຕົວຂອງກ້າມຊີ້ນເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຊ່ວງເວລາພັກ, ບໍ່ແມ່ນຕອນທີ່ກຳລັງຝຶກ. ນີ້ຄືຜົນກະທົບຂອງການເວັ້ນໄລຍະຫ່າງ (spacing effect) ແບບດຽວກັນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການຝຶກທັກສະປະເພດອື່ນໆ ທັງໝົດ.
ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມອົດທົນໃນທີ່ນີ້ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນລາງວັນປອບໃຈ ຫຼື ວິທີເວົ້າແບບອ່ອນໂຍນເພື່ອບອກໃຫ້ “ພະຍາຍາມຕໍ່ໄປ.” ມັນຄືເຕັກນິກທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງການຮັບຮູ້ ແລະ ການອອກສຽງ ເປັນໄລຍະເວລາທີ່ມີຢູ່ຈິງ ແລະ ມີສາເຫດທີ່ແທ້ຈິງ, ແລະ ວຽກທີ່ຕ້ອງເຮັດໃນໄລຍະເວລານັ້ນກໍ່ຄືການປ້ອນຂໍ້ມູນໃຫ້ຫູຕໍ່ໄປ, ອອກສຽງໃຫ້ເບົາ ແລະ ຊ້າ, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ນິໄສໃໝ່ເຂົ້າທີ່. ຜູ້ຮຽນທີ່ເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ຈະເຊົາຕີຄວາມໝາຍຂອງຄວາມຊັກຊ້ານີ້ວ່າເປັນຄວາມລົ້ມເຫຼວ ແລະ ເຊົາບັງຄັບຕົນເອງ, ເຊິ່ງນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນປິດລົງໄດ້. ຄົນທີ່ຕື່ນຕົກໃຈກັບຊ່ອງຫວ່າງນີ້ ແລະ ຕອບສະໜອງດ້ວຍການຝືນ ຄືຄົນທີ່ຈະຕິດແຫງັກຢູ່ໃນນັ້ນ, ເພາະການຝືນນັ້ນເອງທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນການລັອກສຽງເກົ່າໃຫ້ຄົງຢູ່.
ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການເບິ່ງພາບລວມວ່າການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານີ້ໃຊ້ເວລາດົນປານໃດສຳລັບທຸກໆ ສຽງຂອງເຈົ້າ, ບົດຄວາມກ່ຽວກັບກອບເວລາ ໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຈຳນວນອາທິດ ແລະ ເດືອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໄວ້ແລ້ວ.
ຄຳຖາມຈາກຜູ້ອ່ານ
ຍ້ອນວ່າການໄດ້ຍິນສຽງ ແລະ ການອອກສຽງນັ້ນເຮັດວຽກຢູ່ເທິງລະບົບທີ່ຕ່າງກັນ, ແລະ ລະບົບການໄດ້ຍິນຈະເຕີບໂຕກ່ອນ. ການຮັບຮູ້ວ່າສຽງນັ້ນຖືກຕ້ອງຄືການຮັບຮູ້; ການສ້າງສຽງຄືທັກສະການເຄື່ອນໄຫວ, ເຊິ່ງເປັນການເຄື່ອນໄຫວທີ່ປະສານກັນຢ່າງວ່ອງໄວຂອງລີ້ນ, ຮິມສົບ, ຄາງກະໄຕ, ແລະ ສຽງ. ໃນທັກສະທາງຮ່າງກາຍເກືອບທຸກຢ່າງ ຄວາມສາມາດໃນການປະເມີນຜົນລັບທີ່ດີຈະປາກົດຂຶ້ນກ່ອນຄວາມສາມາດໃນການລົງມືເຮັດ, ຄືກັນກັບທີ່ເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນສຽງເປຍໂນທີ່ຜິດພ້ຽນໄດ້ກ່ອນທີ່ມືຂອງເຈົ້າຈະຫລິ້ນໄດ້ຖືກຕ້ອງ. ການທີ່ສາມາດໄດ້ຍິນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເຈົ້າຍັງເວົ້າບໍ່ໄດ້ນັ້ນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ແລະ ໝາຍຄວາມວ່າຫູຂອງເຈົ້າໄດ້ນຳໜ້າປາກໄປແລ້ວ, ບໍ່ໄດ້ແປວ່າເຈົ້າຂາດພອນສະຫວັນ.
ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວແມ່ນ. ເຈົ້າຕ້ອງການຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຊັດເຈນຂອງເປົ້າໝາຍໃນຫູຂອງເຈົ້າກ່ອນທີ່ປາກຂອງເຈົ້າຈະມີສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງໃຫ້ຕັ້ງເປົ້າ, ແລະ ສຳລັບຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນ ການຮັບຮູ້ກໍ່ຍັງບໍ່ໜັກແໜ້ນພໍດັ່ງທີ່ພວກເຂົາຄິດ. ການສ້າງແບບຈຳລອງໃນຫົວທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງສຽງນັ້ນ, ຜ່ານການຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ ແລະ ການຝຶກຄູ່ສຽງທີ່ຄ້າຍຄືກັນ (minimal pairs), ມັກຈະເປັນເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ການຝຶກອອກສຽງໄດ້ຮັບໝາກຜົນ. ນີ້ຍັງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າ ການຝຶກທີ່ເນັ້ນໄປທີ່ຫູມັກຈະຊ່ວຍພັດທະນາການອອກສຽງນຳອີກ.
ແມ່ນແລ້ວ, ແລະ ຜົນລັບຂອງມັນກໍ່ມີການບັນທຶກໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ຄູ່ສຽງ (minimal pair) ຄືຄຳສອງຄຳທີ່ຕ່າງກັນພຽງແຕ່ສຽງດຽວ, ເຊັ່ນ right ກັບ light ຫຼື sheep ກັບ ship, ເຊິ່ງມັນຈະແຍກຄວາມແຕກຕ່າງພຽງຈຸດດຽວທີ່ເຈົ້າກຳລັງຝຶກອອກມາ. ການສຶກສາໃນຫ້ອງທົດລອງພົບວ່າ ຜູ້ຮຽນທີ່ຖືກຝຶກສະເພາະການຮັບຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຍາກໆ ມັກຈະອອກສຽງນັ້ນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຫຼາຍຂຶ້ນໃນພາຍຫຼັງ, ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ຝຶກອອກສຽງໂດຍກົງກໍ່ຕາມ, ເພາະເປົ້າໝາຍທີ່ຊັດເຈນຂຶ້ນໃນຫູ ມອບສິ່ງທີ່ດີກວ່າໃຫ້ປາກໄດ້ຕັ້ງເປົ້າໝາຍ. ສຳລັບການອອກສຽງແລ້ວ, ການຟັງມີສ່ວນສຳຄັນຫຼາຍໃນການເຮັດວຽກຕົວຈິງ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການອຸ່ນເຄື່ອງກ່ອນການຝຶກ.
ຍ້ອນວ່າສຽງເວົ້າສ່ວນໃຫຍ່ຕ້ອງການການເຄື່ອນໄຫວທີ່ນ້ອຍ, ຜ່ອນຄາຍ, ແລະ ຊັດເຈນ, ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຕຶງຈະທຳລາຍຄວາມຊັດເຈນນັ້ນ. ເວລາເຈົ້າຝືນ, ເຈົ້າຈະໄປຮັດກ້າມຊີ້ນທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເປົ້າໝາຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການປັບແຕ່ງເລັກໆ ນ້ອຍໆ ນັ້ນຍາກຂຶ້ນ. ເຈົ້າຍັງກຳລັງຝຶກຝົນສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຈົ້າເຮັດອອກມາ, ດັ່ງນັ້ນການບັງຄັບອອກສຽງທີ່ເຄັ່ງຕຶງ ແລະ ຜິດພ້ຽນ ຈະເຮັດໃຫ້ສຽງທີ່ເຄັ່ງຕຶງນັ້ນກາຍເປັນນິໄສ. ວິທີແກ້ໄຂຄືການອອກສຽງຊ້າໆ ແລະ ເບົາໆ ພ້ອມກັບການກວດສອບທຽບກັບສຽງຕົ້ນແບບ, ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມໃຊ້ກຳລັງບັງຄັບມັນ.
ຍ້ອນວ່າໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າກຳລັງເວົ້າ, ສະໝອງຂອງເຈົ້າໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ມັນຄາດຫວັງວ່າຈະເວົ້າໄປບາງສ່ວນແລ້ວ ແທນທີ່ຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າອອກສຽງມາແທ້ໆ. ແຜນການເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ຄວາມຄາດຫວັງຂອງເຈົ້າເອງຈະປົກປິດຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນແບບສົດໆ. ການອັດສຽງຈະລຶບການປົກປິດນັ້ນອອກ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງດິບໆ, ເຊິ່ງນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຄົນເຮົາມັກຈະແປກໃຈກັບສຽງທີ່ເປີດຟັງຄືນຂອງຕົນເອງ. ການອັດສຽງຕົວເອງແລ້ວເປີດຟັງຄືນ ຄືວິທີທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ທີ່ສຸດໃນການດຶງສຽງຂອງເຈົ້າເອງອອກຈາກຈຸດບອດນັ້ນ ແລະ ປະເມີນມັນດ້ວຍຫູໜ່ວຍດຽວກັນກັບທີ່ເຈົ້າໃຊ້ຟັງຄົນອື່ນ.
ມັນແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະສຽງ ແລະ ຕາມທີ່ວ່າການຮັບຮູ້ ແລະ ຄວາມຊິນເຄີຍຂອງກ້າມຊີ້ນຂອງເຈົ້າຕ້ອງປັບປ່ຽນຫຼາຍປານໃດ, ແຕ່ປົກກະຕິແລ້ວຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດຂອງການຝຶກສັ້ນໆ ແຕ່ເລື້ອຍໆ, ແທນທີ່ຈະເປັນພຽງບໍ່ເທົ່າໃດມື້. ຄວາມຊິນເຄີຍຂອງກ້າມຊີ້ນຈະລວມຕົວກັນລະຫວ່າງຊ່ວງເວລາທີ່ຝຶກ, ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງທີ່ນອນຫຼັບ, ດັ່ງນັ້ນການຝຶກແບບເວັ້ນໄລຍະຫ່າງຫຼາຍໆ ມື້ຈຶ່ງໃຫ້ຜົນດີກວ່າການຝຶກໜັກໆ ຄັ້ງດຽວ, ແລະ ຄວາມກ້າວໜ້າມັກຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນມື້ໜຶ່ງ ຫຼື ສອງມື້ຫຼັງຈາກທີ່ຝຶກ ແທນທີ່ຈະປາກົດຂຶ້ນໃນຊ່ວງທີ່ກຳລັງຝຶກ. ໄລຍະຫ່າງນີ້ມີຢູ່ຈິງ ແລະ ມີສາເຫດ, ດັ່ງນັ້ນການຕອບສະໜອງທີ່ເປັນປະໂຫຍດຄືການຝຶກຕໍ່ໄປຢ່າງເບົາໆ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ນິໄສໃໝ່ຄ່ອຍໆ ເຂົ້າທີ່, ບໍ່ແມ່ນການໄປຝືນມັນ.
ຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າອອກສຽງໄດ້ ຄືສັນຍານທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດທີ່ບອກວ່າບາງສິ່ງບາງຢ່າງກຳລັງປ່ຽນແປງໄປໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນແທ້ໆ. ມັນຈະປາກົດຂຶ້ນກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຫູຂອງເຈົ້າພັດທະນາໄປໄວກວ່າປາກຂອງເຈົ້າແລ້ວເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ມັນຈະປິດລົງກໍ່ຕໍ່ເມື່ອເຈົ້າເຊົາພະຍາຍາມບັງຄັບໃຫ້ທັງສອງຢ່າງກັບມາພ້ອມກັນດ້ວຍການໃຊ້ກຳລັງພຽງຢ່າງດຽວ. ຈົ່ງຮັກສາການຟັງໃຫ້ແຫຼມຄົມ, ຝຶກຝົນຢ່າງຊ້າໆ ແລະ ງຽບໆ, ແລະ ຖືວ່າການລໍຖ້າຄືສ່ວນໜຶ່ງຂອງວິທີການ ແທນທີ່ຈະເປັນສັນຍານບອກວ່າມັນບໍ່ໄດ້ຜົນ. ໃຫ້ເວລາມັນຫຼາຍອາທິດຕາມທີ່ມັນຕ້ອງການ ແລ້ວປາກກໍ່ຈະຄ່ອຍໆ ເຮັດຕາມໄດ້ເອງ. ມັນຖືກກຳນົດມາໃຫ້ຊ້າກວ່າຫູຢູ່ແລ້ວ; ນັ້ນຄືລຳດັບທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຈະເກີດຂຶ້ນ.
