ລອງອອກສຽງທ້າຍຂອງຄຳວ່າ sing ແລ້ວລາກສຽງຍາວໆເບິ່ງ. ປາກຂອງເຈົ້າເປີດອອກ, ປາຍລີ້ນວາງຢູ່ທາງຫຼັງແຂ້ວລຸ່ມໂດຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງເລີຍ, ແລະ ສຽງຈະດັງອອກມາທາງດັງຈາກບໍລິເວນທາງຫຼັງຂອງລຳຄໍ. ບໍ່ມີສ່ວນໃດສຳຜັດກັບທາງໜ້າຂອງປາກເລີຍ. ສຽງນັ້ນຄື /ŋ/ ເຊິ່ງຕົວອັກສອນ ⟨ng⟩ ເປັນຕົວແທນໃຫ້, ແລະ ສິ່ງທຳອິດທີ່ຕ້ອງຮູ້ກ່ຽວກັບມັນກໍ່ຄື ມັນເປັນພຽງສຽງດຽວ. ມັນບໍ່ມີໂຕ n ແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ບໍ່ມີໂຕ g ແຍກຕ່າງຫາກ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະຂຽນມັນດ້ວຍທັງສອງໂຕກໍ່ຕາມ.
ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະສ້າງສຽງນີ້ຕາມໂຕສະກົດ, ຄືເອົາສຽງ n ແລ້ວຕາມດ້ວຍສຽງ g ມາຍູ້ເຂົ້າກັນ, ຫຼື ບໍ່ກໍ່ເລືອກໃຊ້ພຽງສຽງ /n/ ທຳມະດາແທນ ເຊິ່ງປ່ຽນຄຳວ່າ sing ໃຫ້ກາຍເປັນ sin. ທັງສອງວິທີນີ້ລ້ວນແຕ່ຜິດ, ແຕ່ຜິດໃນຄົນລະແບບ. ການໃຊ້ສຽງ n ທຳມະດາຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຄຳປ່ຽນໄປເລີຍ. ສ່ວນການເອົາ n ບວກກັບ g ມັກຈະເຫຼືອສຽງ g ແຂງໆດັງຢູ່ທ້າຍຄຳ, ເຊິ່ງເປັນຈຸດທີ່ບອກໃຫ້ຮູ້ທັນທີວ່າເຮົາບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງພາສາ ແລະ ນັ້ນຄືປະເດັນຫຼັກຂອງບົດຄວາມນີ້. ສຽງທີ່ຖືກຕ້ອງນັ້ນງ່າຍກວ່າທັງສອງແບບ: ມັນເປັນພຽງສຽງຂຶ້ນດັງດຽວ, ສ້າງຢູ່ທາງຫຼັງຂອງປາກ, ໂດຍທີ່ປາຍລີ້ນບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມເລີຍ. (ສຳລັບຄົນລາວ, ມັນຄືສຽງ ງ ນັ້ນເອງ!)
ຕົວອັກສອນ ⟨ng⟩ ສ້າງພຽງສຽງດຽວຄື /ŋ/. ເຈົ້າສ້າງສຽງນີ້ຢູ່ທາງຫຼັງຂອງປາກ ໃນຕຳແໜ່ງດຽວກັນກັບ /k/ ແລະ /ɡ/, ແຕ່ເຈົ້າສົ່ງລົມອອກທາງດັງ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ປາຍລີ້ນວາງຢູ່ຊື່ໆ. ມັນບໍ່ແມ່ນສຽງ n ທີ່ຕາມດ້ວຍ g. ມີສອງຄວາມເຄີຍຊິນທີ່ມັກບອກວ່າເຮົາເປັນຜູ້ຮຽນພາສາ. ໜຶ່ງຄືການປ່ຽນໄປໃຊ້ສຽງ /n/ ຢູ່ທາງໜ້າປາກ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ sing ຟັງຄື sin ແລະ thing ຟັງຄື thin, ແລະ ຂໍ້ນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສື່ສານຜິດຄວາມໝາຍ. ສອງຄືການປ່ອຍສຽງ /ɡ/ ແຂງໆອອກມາໜ້ອຍໜຶ່ງຕອນທ້າຍ, ເຮັດໃຫ້ singing ດັງອອກມາເປັນ sing-ging. ພາສາອັງກິດມີການເຊື່ອງໂຕ /ɡ/ ໄວ້ໃນບາງຄຳແທ້ (finger, anger, hunger) ແລະ ບໍ່ມີໃນຄຳອື່ນ (singer, hanger, singing), ແລະ ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງສອງກໍລະນີນີ້ແມ່ນກົດເກນທີ່ເຈົ້າສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້. ເມື່ອຢູ່ທ້າຍຄຳ, ເປົ້າໝາຍທີ່ປອດໄພທີ່ສຸດຂອງເຈົ້າຄືສຽງຂຶ້ນດັງທີ່ສະອາດ ໂດຍບໍ່ມີໂຕ g ປົນຢູ່ເລີຍ.
ແທ້ຈິງແລ້ວສຽງ NG ແມ່ນຫຍັງ
ຊື່ທາງວິຊາການຂອງ /ŋ/ ແມ່ນ velar nasal. ທັງສອງສ່ວນຂອງຊື່ນີ້ບອກເຈົ້າເຖິງວິທີສ້າງມັນ. Velar ໝາຍຄວາມວ່າ ສ່ວນຫຼັງຂອງລີ້ນຈະຍົກຂຶ້ນໄປຫາ velum (ເພດານອ່ອນ) ທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງສຸດຂອງເພດານປາກ, ເຊິ່ງເປັນຈຸດດຽວກັນກັບຕອນທີ່ເຈົ້າສ້າງສຽງ /k/ ຫຼື /ɡ/. ສ່ວນ Nasal ໝາຍຄວາມວ່າ ລົມບໍ່ໄດ້ລະເບີດອອກທາງປາກຄືກັບສອງສຽງນັ້ນ. ແຕ່ເພດານອ່ອນຈະຢ່ອນລົງມາ, ເປີດທາງໄປສູ່ດັງ, ແລະ ສຽງກໍ່ຈະສະທ້ອນອອກທາງນັ້ນແທນ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ /ŋ/ ກໍ່ຄືຍາດພີ່ນ້ອງທາງດັງຂອງ /ɡ/: ມັນປິດຕັນຢູ່ທາງຫຼັງຄືກັນ, ພຽງແຕ່ອອກຄົນລະທາງ.
ຈຸດກຳເນີດຢູ່ທາງຫຼັງປາກນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ຜູ້ຮຽນມັກພາດ. ສຽງຂຶ້ນດັງອີກສອງສຽງໃນພາສາອັງກິດແມ່ນຖືກສ້າງຢູ່ທາງໜ້າ. ສຳລັບ /m/ ເຈົ້າປິດຮີມສົບ; ສຳລັບ /n/ ເຈົ້າເອົາປາຍລີ້ນແຕະໃສ່ເຫງືອກຫຼັງແຂ້ວເທິງ. ສ່ວນ /ŋ/ ຈະແຕກຕ່າງອອກໄປ, ມັນຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍຕົວລີ້ນທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງ ໃນຂະນະທີ່ປາຍລີ້ນວາງພັກຢູ່ທາງໜ້າ ໂດຍບໍ່ໄດ້ສຳຜັດຫຍັງເລີຍ. ລອງອອກສຽງທັງສາມລຽນຕິດກັນໂດຍໃຫ້ດັງສະທ້ອນສຽງຕະຫຼອດເວລາເບິ່ງ: mmm, nnn, ng. ເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກໄດ້ເຖິງຈຸດປິດຕັນທີ່ຍ້າຍຈາກຮີມສົບ, ໄປຫາເຫງືອກຫຼັງແຂ້ວ, ຈົນຮອດທາງຫຼັງຂອງລຳຄໍ. ປາຍລີ້ນຈະເຮັດວຽກໜັກໃນສຽງກາງ ແລະ ພັກຜ່ອນຢ່າງສົມບູນໃນສຽງສຸດທ້າຍ.
ຄວາມແປກໜຶ່ງທີ່ຄວນຮູ້ໄວ້ແຕ່ເນີ່ມໆຄື: /ŋ/ ບໍ່ເຄີຍຢູ່ໜ້າຄຳໃນພາສາອັງກິດເລີຍ. ເຈົ້າຈະພົບມັນຢູ່ທ້າຍພະຍາງ (sing, long, ring) ຫຼື ຢູ່ເຄິ່ງກາງ (finger, singer), ແຕ່ບໍ່ມີຄຳພາສາອັງກິດແທ້ຄຳໃດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງນີ້. ນີ້ເປັນເລື່ອງທີ່ຂ້ອນຂ້າງແປກຖ້າທຽບກັບພາສາອື່ນໆທົ່ວໂລກ. ໃນພາສາລາວ (ງາມ, ງົວ), ກວາງຕຸ້ງ, ຫວຽດນາມ ແລະ ຕາກາລັອກ ລ້ວນແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຄຳຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສຽງນີ້ໄດ້, ນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ຊື່ຄົນຫວຽດນາມເຊັ່ນ Nguyen (ຫງວຽນ) ເຮັດໃຫ້ຄົນເວົ້າພາສາອັງກິດລີ້ນພັນກັນ ແຕ່ບໍ່ເປັນບັນຫາສຳລັບຄົນລາວ ຫຼື ຫວຽດນາມເລີຍ. ໃນພາສາອັງກິດ, ສຽງນີ້ອາໄສຢູ່ທາງທ້າຍພະຍາງເທົ່ານັ້ນ.
ອີກບ່ອນໜຶ່ງທີ່ມັນມັກໄປລີ້ຢູ່ຄື ຢູ່ທາງໜ້າຂອງໂຕ /k/, ເຊິ່ງໂຕສະກົດບໍ່ໄດ້ບອກໃບ້ຫຍັງເຮົາເລີຍ ເພາະຕົວອັກສອນທີ່ເຮົາເຫັນແມ່ນໂຕ n ທຳມະດາ. ໂຕ n ໃນຄຳວ່າ think, thank, bank, ink, ແລະ uncle ແມ່ນສຽງ /ŋ/, ບໍ່ແມ່ນສຽງ /n/ ຕາມທີ່ໂຕສະກົດບອກ. ເນື່ອງຈາກລີ້ນຂອງເຈົ້າກຳລັງເດີນທາງໄປທາງຫຼັງເພື່ອສ້າງສຽງ k ຢູ່ແລ້ວ, ສຽງຂຶ້ນດັງທີ່ຢູ່ທາງໜ້າມັນຈຶ່ງຖອຍຫຼັງໄປນຳ. ລອງເວົ້າ thing ແລະ think ຕໍ່ກັນເບິ່ງ, ສຽງຂຶ້ນດັງໃນທັງສອງຄຳນີ້ແມ່ນຄືກັນອ້ອຍຕ້ອຍ; ຕ່າງກັນພຽງແຕ່ສິ່ງທີ່ຕາມຫຼັງມັນມາເທົ່ານັ້ນ.
/ŋ/ ແມ່ນສຽງຂຶ້ນດັງທີ່ສ້າງຢູ່ທາງຫຼັງຂອງປາກ, ບ່ອນດຽວກັບທີ່ /k/ ແລະ /ɡ/ ອາໄສຢູ່, ໂດຍທີ່ປາຍລີ້ນວາງລົງແລະບໍ່ໄດ້ເຮັດຫຍັງ. ສ່ວນ /n/ ທີ່ຢູ່ໜ້າປາກນັ້ນ ເປັນອີກສຽງໜຶ່ງໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຕ່າງກັນ.
Singer, finger, ແລະ ໂຕ G ທີ່ເຊື່ອງຢູ່
ນີ້ຄືຄຳຖາມທີ່ເຮັດໃຫ້ເກືອບທຸກຄົນສັບສົນ: ໃນບາງຄຳທີ່ມີ ⟨ng⟩ ເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງ g ແຂງໆແທ້, ແຕ່ໃນຄຳອື່ນພັດບໍ່ໄດ້ຍິນ, ທັງທີ່ໂຕສະກົດຄືກັນທຸກຢ່າງ. Finger ມີສຽງ /ɡ/ ຊັດເຈນຢູ່ເຄິ່ງກາງ. ແຕ່ Singer ບໍ່ມີ. ມັນເບິ່ງຄືວ່າມັນຄວນຈະຄ້ອງຈອງກັນ, ແຕ່ໃນສຳນຽງອາເມລິກັນມາດຕະຖານແລ້ວ ມັນບໍ່ຄ້ອງກັນ.
ກົດເກນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງເລື່ອງນີ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າ ⟨ng⟩ ນັ້ນຝັງຢູ່ພາຍໃນໜຶ່ງຄຳດ່ຽວໆ ຫຼື ມັນຢູ່ບ່ອນຮອຍຕໍ່ທີ່ເອົາຊິ້ນສ່ວນອື່ນມາປະກອບເຂົ້າ.
ເມື່ອ ⟨ng⟩ ຝັງຢູ່ພາຍໃນຄຳດ່ຽວ ທີ່ບໍ່ສາມາດແຍກອອກເປັນຄຳນ້ອຍໆບວກກັບຄຳລົງທ້າຍໄດ້, ໂຕ g ມັກຈະອອກສຽງ: finger, anger, hunger, single, hungry, England. ເຈົ້າອາດຈະສັງເກດເຫັນຄຳວ່າ hung ຢູ່ພາຍໃນ hunger, ແຕ່ hunger ບໍ່ໄດ້ແປວ່າ “hung ຫຼາຍຂຶ້ນ” ຫຼື “ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ hung”; ມັນເປັນໜຶ່ງຄຳດ່ຽວໆເລີຍ, ບໍ່ແມ່ນຄຳວ່າ hung ບວກກັບຄຳລົງທ້າຍ ຄືກັບທີ່ singer ແມ່ນມາຈາກ sing ບວກກັບ -er, ດັ່ງນັ້ນ ໂຕ g ຈຶ່ງຍັງຄົງຢູ່ແລະຖືກອອກສຽງ.
ມີກັບດັກໂຕສະກົດໜຶ່ງທີ່ຢູ່ຕິດກັບກົດນີ້ເລີຍ. ເມື່ອ ⟨ng⟩ ມາກ່ອນໂຕ e ຫຼື i ແລະ ໂຕ g ກາຍເປັນສຽງອ່ອນ, ເຈົ້າຈະໄດ້ສຽງ n ທຳມະດາຕາມດ້ວຍສຽງ j ແທນ, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ danger, ginger, stranger, ແລະ change. ຄຳເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຄຳທີ່ອອກສຽງ /ŋ/ ເລີຍ, ດັ່ງນັ້ນທຸກຢ່າງໃນບົດຄວາມນີ້ຈຶ່ງບໍ່ນຳໃຊ້ກັບພວກມັນ.
ເມື່ອ ⟨ng⟩ ຢູ່ທ້າຍຄຳ, ແລະ ໂດຍສະເພາະເມື່ອເຈົ້າເອົາຄຳລົງທ້າຍມາປະກອບໃສ່ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ ⟨ng⟩ ຢູ່ແລ້ວ, ມັນຈະບໍ່ມີສຽງ g ແຂງ: sing → singer, singing; hang → hanger, hanging; ring → ringing. ຄຳຕົ້ນສະບັບ sing ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງຂຶ້ນດັງທີ່ສະອາດ, ແລະ ການຕື່ມ -er ຫຼື -ing ເຂົ້າໄປ ກໍ່ບໍ່ໄດ້ໄປປຸກໂຕ g ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີຢູ່ແລ້ວໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນມາ.
ແຕ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ລື່ນໆຢູ່ໜຶ່ງຂໍ້, ແລະ ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ longer ບໍ່ຄ້ອງຈອງກັບ singer. ຄຳຄຸນນາມຂັ້ນກວ່າ ແລະ ຂັ້ນສຸດ (Comparative ແລະ Superlative) ຈະເກັບໂຕ g ໄວ້. ຄຳວ່າ Long ໂຕດຽວບໍ່ມີສຽງ g, ແຕ່ longer ແລະ longest ພັດມີ. ເຊັ່ນດຽວກັບ strong → stronger, young → younger ແລະ youngest. ສະນັ້ນ singer (ຄົນທີ່ຮ້ອງເພງ) ບໍ່ມີສຽງ g, ໃນຂະນະທີ່ longer (ຍາວກວ່າ) ມີ, ເຖິງແມ່ນວ່າທັງສອງຄຳພຽງແຕ່ຕື່ມ -er ໃສ່ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ ⟨ng⟩ ກໍ່ຕາມ. ຄຳລົງທ້າຍບອກຂັ້ນກວ່າ ປະພຶດຕົວຕ່າງຈາກຄຳລົງທ້າຍທີ່ແປວ່າ “ຄົນທີ່ເຮັດສິ່ງນີ້.”
| ຄຳສັບ | ການອອກສຽງ | ມີໂຕ g ແຂງເຊື່ອງຢູ່ບໍ? |
|---|---|---|
| sing, long, song, ring | sing, lawng, sawng, ring | ບໍ່ມີ |
| singer, singing, hanging | SING-er, SING-ing, HANG-ing | ບໍ່ມີ |
| finger, anger, hunger, single | FING-ger, ANG-ger, HUHNG-ger, SING-gul | ມີ |
| longer, stronger, youngest | LAWNG-ger, STRAWNG-ger, YUHNG-gest | ມີ (ຂັ້ນກວ່າ/ຂັ້ນສຸດ) |
| think, bank, drink | thingk, bangk, dringk | ບໍ່ມີ (ນັ້ນຄື [k], ບໍ່ແມ່ນ g) |
ຂໍ້ສັງເກດເພີ່ມເຕີມ ເພາະສຳນຽງພາສາແຕ່ລະບ່ອນແຕກຕ່າງກັນ. ມີເຈົ້າຂອງພາສາບາງກຸ່ມທີ່ໃສ່ສຽງ g ແຂງໃນທຸກໆ ⟨ng⟩, ເຮັດໃຫ້ singer ຄ້ອງຈອງກັບ finger ໃນຫຼາຍພື້ນທີ່ທາງຕອນເໜືອຂອງອັງກິດ ແລະ Midlands, ແລະ ບາງສ່ວນຂອງນິວຢອກ. ມັນບໍ່ໄດ້ຜິດ, ມັນພຽງແຕ່ເປັນສຳນຽງທ້ອງຖິ່ນ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກມັນບໍ່ແມ່ນສຳນຽງອາເມລິກັນມາດຕະຖານທີ່ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ຕັ້ງເປົ້າໝາຍໄວ້, ຮູບແບບທີ່ບໍ່ມີສຽງ g ຢູ່ທ້າຍຄຳ ຈຶ່ງເປັນຮູບແບບທີ່ຄວນເລືອກໃຊ້: ມັນເປັນມາດຕະຖານທີ່ກວ້າງກວ່າ ແລະ ຊ່ວຍບໍ່ໃຫ້ເຈົ້າເຜີເອົາສຽງນີ້ໄປຢາຍໃສ່ທຸກບ່ອນ.
ວິທີສ້າງສຽງນີ້
ຖ້າເຈົ້າສາມາດເວົ້າຄຳວ່າ sing ໄດ້ເລີຍ, ປາກຂອງເຈົ້າກໍ່ຮູ້ຈັກສຽງນີ້ດີຢູ່ແລ້ວ ເພາະສຳລັບຄົນລາວ ມັນກໍ່ຄືສຽງ ງ ນັ້ນເອງ. ວຽກຂອງເຮົາຄືການຝຶກຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ການຢຸດມັນໃຫ້ສະອາດ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ມີສຽງ g ຫຼຸດອອກມາທາງຫຼັງ. ໃຫ້ລອງເຮັດຕາມຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້:
- ຫາຈຸດປິດຕັນດ້ວຍໂຕ K. ເວົ້າຄຳວ່າ back ແລ້ວຢຸດຄ້າງໄວ້ຕອນທ້າຍ, ຮັກສາການປິດຕັນຂອງໂຕ k ໄວ້ໂດຍບໍ່ປ່ອຍລົມອອກມາ. ສັງເກດວ່າທາງຫຼັງລີ້ນຂອງເຈົ້າແປະຕິດກັບເພດານອ່ອນ. ການປິດຕັນນັ້ນ, ຖ້າເຮົາຮັກສາໄວ້ແທນທີ່ຈະປ່ອຍອອກ, ແມ່ນຕຳແໜ່ງອ້ອຍຕ້ອຍທີ່ /ŋ/ ຖືກສ້າງຂຶ້ນ.
- ໃຫ້ສຽງສະທ້ອນຜ່ານດັງ. ຮັກສາການແປະຕິດຂອງຫຼັງລີ້ນໄວ້ບ່ອນເກົ່າແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ສຽງດັງອອກມາ. ຖ້າເຈົ້າບີບດັງໄວ້, ສຽງຄວນຈະຢຸດສະງັກທັນທີ, ເພາະມັນບໍ່ມີທາງອື່ນໃຫ້ໄປອີກແລ້ວ. ການທົດສອບນີ້ພິສູດວ່າລົມເດີນທາງໄປຖືກທາງແລ້ວ. (ລອງບີບດັງຕອນອອກສຽງ mmm ແລະ nnn ນຳກໍ່ໄດ້; ສຽງຂຶ້ນດັງທັງສາມຈະຖືກຕັດຂາດຄືກັນໝົດ).
- ຈອດປາຍລີ້ນໄວ້. ຕະຫຼອດຂະບວນການນີ້, ປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າຕ້ອງວາງລົງ, ພັກຢູ່ທາງຫຼັງແຂ້ວລຸ່ມ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງເຮັດຫຍັງ. ຖ້າປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າດັນຂຶ້ນໄປຫາເຫງືອກ, ແປວ່າເຈົ້າກຳລັງສ້າງສຽງ /n/ ແທນ, ແລະ sing ຈະກາຍເປັນ sin.
- ຢຸດໂດຍບໍ່ມີ g. ນີ້ຄືຫົວໃຈສຳຄັນສຳລັບການລົງທ້າຍຄຳ. ເພື່ອຈະຈົບຄຳວ່າ sing, ພຽງແຕ່ຢຸດສຽງໃນດັງ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ລີ້ນຜ່ອນຄາຍອອກຈາກເພດານອ່ອນ ຢ່າງງຽບໆ. ຖ້າເຈົ້າປ່ອຍການປິດຕັນທາງຫຼັງນັ້ນພ້ອມກັບການຍູ້ລົມອອກມາ, ເຈົ້າຈະໄດ້ສຽງ g ແຂງໆແຕກອອກມາ: sing-g. ລາກສຽງ sing, ແລ້ວປ່ອຍການປິດຕັນນັ້ນໃຫ້ເບົາທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະເຮັດໄດ້, ຄືກັບການຄ່ອຍໆປິດປະຕູແທນທີ່ຈະອັດດັງໆ.
- ສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງ. ລອງເວົ້າ sin, ແລ້ວຕາມດ້ວຍ sing. Thin, ແລ້ວ thing. Win, ແລ້ວ wing. ປາຍລີ້ນຈະຍົກຂຶ້ນໄປແຕະເຫງືອກໃນຄຳທຳອິດຂອງແຕ່ລະຄູ່ ແລະ ຈະວາງແປະຢູ່ພື້ນປາກໃນຄຳທີສອງ. ເມື່ອເຈົ້າສາມາດສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງສອງສຽງນີ້ໄດ້ຢ່າງຕັ້ງໃຈ, ເຈົ້າກໍ່ຄວບຄຸມຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ໄດ້ແລ້ວ.
ແວ່ນແຍງຈະບໍ່ຊ່ວຍຫຍັງຫຼາຍໃນກໍລະນີນີ້, ເພາະທຸກຢ່າງທີ່ສຳຄັນເກີດຂຶ້ນຢູ່ທາງຫຼັງປາກແລະຜ່ານທາງດັງ ເຊິ່ງເຮົາຫຼຽວບໍ່ເຫັນ. ມືແລະຫູຂອງເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ສອນແທນ. ເອົານິ້ວມືສອງນິ້ວແຕະເບົາໆໃສ່ສັນດັງ ແລ້ວຈັບຄວາມຮູ້ສຶກສັ່ນສະເທືອນຕອນອອກສຽງ sing; ມັນຄວນຈະສັ່ນໃນຕອນທີ່ເປັນສຽງຂຶ້ນດັງ ແລະ ຫາຍໄປທັນທີທີ່ເຈົ້າປ່ຽນໄປເປັນສຽງສະຫຼະ.
ຄຳລົງທ້າຍ -ing, ແລະ ການລະປ່ອຍໂຕ G
ບ້ານທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດສຳລັບສຽງນີ້ຄືຄຳລົງທ້າຍ -ing. ທຸກໆ Gerund (ຄຳນາມທີ່ມາຈາກຄຳກິລິຍາ) ແລະ Present Participle ໃນພາສາລ້ວນແຕ່ມີມັນ: running, going, eating, walking, talking, thinking, ບວກກັບຄຳນາມເຊັ່ນ morning ແລະ evening. ໃນສຳນຽງອາເມລິກັນແບບລະມັດລະວັງ, ທຸກໆຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈະລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ /ŋ/ ລ້ວນໆ ໂດຍບໍ່ມີສຽງ g ຫຼຸດອອກມາຕາມຫຼັງ. ການເວົ້າວ່າ runningg ຫຼື goingg ທີ່ມີສຽງ g ແຕກອອກມາ ແມ່ນໜຶ່ງໃນຈຸດທີ່ບອກໄດ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດວ່າຜູ້ເວົ້າບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງພາສາ, ກໍ່ຍ້ອນວ່າຄຳລົງທ້າຍນີ້ມັນມີໃຫ້ເຫັນເລື້ອຍຫຼາຍ. ຖ້າເຈົ້າປ່ອຍໂຕ g ແຮງເກີນໄປພຽງໜ້ອຍດຽວ, ເຈົ້າກໍ່ເຮັດມັນຜິດເປັນສິບໆຄັ້ງໃນໜຶ່ງຫຍໍ້ໜ້າແລ້ວ.
ບາດນີ້ມາເບິ່ງຈຸດຫຼັກລ້ຽວທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ເຄີຍຟັງສຽງອາເມລິກັນແທ້ໆມາຫຼາຍຕ້ອງສັບສົນ: ເຈົ້າຂອງພາສາມັກຈະ ລະ ສຽງນີ້ໄປໃນອີກທິດທາງໜຶ່ງເລື້ອຍໆ, ໂດຍປ່ຽນເປັນສຽງ /n/ ລ້າໆ. Running ກາຍເປັນ RUHN-in, going ກາຍເປັນ GOH-in, something ກາຍເປັນ SUHM-thin. ນີ້ຄື “dropped g” ທີ່ໂດ່ງດັງ, ເຊິ່ງມັກຖືກຂຽນໃນບົດສົນທະນາເປັນ runnin’, goin’, somethin’. ມັນເປັນການອອກສຽງແບບຜ່ອນຄາຍ, ມີໃຫ້ເຫັນຢູ່ທົ່ວໄປໃນການສົນທະນາແບບເປັນກັນເອງ ແລະ ໃນເນື້ອເພງ, ແລະ ມັນບໍ່ແມ່ນການເວົ້າແບບຄົນບໍ່ໃສ່ໃຈ ຫຼື ບໍ່ມີການສຶກສາ. ມັນເປັນລະດັບພາສາ: ຜູ້ເວົ້າຈະໄຫຼໄປຫາສຽງນີ້ເມື່ອພວກເຂົາຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ບໍ່ເປັນທາງການ ແລະ ຈະກັບມາໃຊ້ /ŋ/ ເຕັມຮູບແບບເມື່ອພວກເຂົາລະມັດລະວັງຄຳເວົ້າ.
ມີສອງສິ່ງທີ່ເຮັດບໍ່ໃຫ້ເລື່ອງນີ້ກາຍເປັນກັບດັກ. ຂໍ້ທຳອິດ, ມັນເກີດຂຶ້ນສະເພາະກັບພະຍາງ -ing ທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນສຽງ (unstressed) ເທົ່ານັ້ນ. ເຈົ້າສາມາດຜ່ອນ singing ເປັນ SING-in ແລະ something ເປັນ SUHM-thin ໄດ້, ບ່ອນທີ່ຄຳລົງທ້າຍມັນຕິດມານຳແບບບໍ່ຖືກເນັ້ນສຽງ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຜ່ອນຄຳວ່າ sing ເປັນ sin ໄດ້, ເພາະໃນກໍລະນີນັ້ນສຽງຂຶ້ນດັງມັນຢູ່ໃນຄຳດ່ຽວທີ່ຖືກເນັ້ນສຽງ, ບໍ່ແມ່ນຄຳລົງທ້າຍທີ່ປ່ອຍຜ່ານໄດ້. ຮູບແບບທີ່ຜ່ອນຄາຍນີ້ອາໄສຢູ່ແຕ່ໃນຄຳລົງທ້າຍທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນສຽງເທົ່ານັ້ນ. ຂໍ້ທີສອງ, ມັນຄືປຸ່ມໝຸນປັບລະດັບ, ບໍ່ແມ່ນປຸ່ມເປີດ-ປິດ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ມັນກໍ່ໄດ້. ການຮັກສາສຽງ /ŋ/ ໃຫ້ສະອາດໃນທຸກໆ -ing ຈະຟັງເບິ່ງລະມັດລະວັງ ແລະ ຖືກຕ້ອງໃນທຸກສະຖານະການ; ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ ການພະຍາຍາມໃຊ້ -in’ ໃນການເວົ້າແບບມືອາຊີບ ອາດຈະເບິ່ງຄືບໍ່ເປັນທາງການເກີນໄປ. ເປົ້າໝາຍທີ່ເປັນປະໂຫຍດຄືການຈື່ມັນໄດ້ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ຍິນ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ປະໂຫຍກເຊັ່ນ what are you doin’ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າງົງ, ແລະ ຮັກສາການອອກສຽງມາດຕະຖານຂອງຕົວເອງໃຫ້ເປັນສຽງຂຶ້ນດັງເຕັມຮູບແບບ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະຈັບຈັງຫວະໄດ້ວ່າຕອນໃດຄວນໃຊ້ແບບຜ່ອນຄາຍ.
ຄວາມເຄີຍຊິນຈາກພາສາແມ່ທີ່ດຶງເຈົ້າໄປຜິດທາງ
ສຽງນີ້ແບ່ງແຍກພາສາຕ່າງໆໃນໂລກອອກຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະ ຄົນລາວເຮົາຢູ່ໃນກຸ່ມທີ່ໂຊກດີທີ່ສຸດ ເພາະ /ŋ/ ກໍ່ຄືສຽງ “ງ” ຂອງເຮົາຊື່ໆ. ຫຼາຍໆພາສາມີສຽງ /ŋ/ ຢູ່ທ້າຍຄຳແລ້ວ, ບາງພາສາມີພຽງແຕ່ເປັນເງົາທີ່ຕາມຫຼັງມາກ່ອນສຽງ /k/ ແລະ /ɡ/, ແລະ ບາງພາສາກໍ່ປ່ຽນມັນເປັນສະຫຼະຂຶ້ນດັງໂດຍບໍ່ມີພະຍັນຊະນະແທ້ໆເລີຍ. ລອງຊອກຫາແຖວທີ່ກົງກັບເຈົ້າເບິ່ງ, ແຕ່ຂໍເລີ່ມທີ່ພາສາລາວກ່ອນ ເພາະເຮົາມີຕົ້ນທຶນທີ່ຫຼາຍພາສາໄດ້ແຕ່ອິດສາ.
ພາສາລາວຄືເຈົ້າຂອງສຽງນີ້ແບບເຕັມໂຕ. ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ມີສຽງ /ŋ/ ຢູ່ທ້າຍຄຳ (ແມ່ກົງ ເຊັ່ນ ຮ້ອງ, ທາງ, ຫ້ອງ, ສິງ) ເຊິ່ງຫຼາຍພາສາທົ່ວໂລກເຮັດບໍ່ໄດ້, ແຕ່ເຮົາຍັງໃຊ້ “ງ” ຂຶ້ນຕົ້ນຄຳ ໄດ້ສະບາຍໆອີກ ເຊັ່ນ ງາມ, ເງິນ, ງົວ, ເງົາ. ຕໍ່ຈຸດນີ້ ເຮົາເໜືອກວ່າແມ່ນແຕ່ຝຣັ່ງເຈົ້າຂອງພາສາ ເພາະໃນພາສາອັງກິດ ສຽງນີ້ຂຶ້ນຕົ້ນຄຳບໍ່ໄດ້ເລີຍ. ປາກຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຮູ້ຈັກສຽງ /ŋ/ ໃນທຸກຕຳແໜ່ງດີກວ່າທີ່ບົດຮຽນພາສາອັງກິດສ່ວນໃຫຍ່ຈະສອນໄດ້. ຜົນທີ່ຕາມມາກໍ່ກົງໄປກົງມາ: ວຽກຂອງຄົນລາວບໍ່ແມ່ນການຫັດອອກສຽງໃໝ່ເລີຍ, ແຕ່ຄືການຮຽນຮູ້ກົດການສະກົດຂອງພາສາອັງກິດລ້ວນໆ ນັ້ນຄືການຮູ້ວ່າຕອນໃດມີໂຕ g ແຂງເຊື່ອງຢູ່ (finger, longer) ແລະ ຕອນໃດທີ່ບໍ່ມີ (singer, -ing), ແລ້ວລະວັງບໍ່ໃຫ້ໂຕສະກົດພາສາອັງກິດຫຼອກໃຫ້ເຮົາເຜີຕື່ມສຽງ g ລົງໄປ.
| ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ | ມັນເຮັດແນວໃດກັບ /ŋ/ | ສິ່ງທີ່ຕ້ອງຝຶກຝົນ |
|---|---|---|
| ລາວ | ມີຄົບທຸກຕຳແໜ່ງ: ທັງທ້າຍຄຳ (ແມ່ກົງ — ຮ້ອງ, ທາງ, ຫ້ອງ) ແລະ ຂຶ້ນຕົ້ນຄຳ (ງ — ງາມ, ເງິນ, ງົວ) ເຊິ່ງພາສາອັງກິດເຮັດບໍ່ໄດ້ | ເຈົ້າເປັນເຈົ້າຂອງສຽງນີ້ແບບເຕັມໂຕ. ບົດຄວາມນີ້ທັງໝົດຄືເລື່ອງກົດການສະກົດລ້ວນໆ. ໃຫ້ໂຟກັສໄປທີ່ຄຳທີ່ມີໂຕ g ເຊື່ອງຢູ່ (finger, longer) ແລະ ຝຶກ ບໍ່ປ່ອຍສຽງ g ແຂງໆ ຢູ່ທ້າຍຄຳ -ing |
| ໄທ, ຫວຽດນາມ, ຕາກາລັອກ, ອິນໂດເນເຊຍ, ມາເລ | ມີ /ŋ/ ທ້າຍຄຳເປັນປົກກະຕິ ແລະ ພົບເຫັນທົ່ວໄປ (ໄທ ແລະ ຫວຽດນາມ ໃຊ້ຂຶ້ນຕົ້ນຄຳໄດ້ນຳ) | ເຈົ້າມີຕົ້ນທຶນຢູ່ແລ້ວ. ໃຊ້ເວລາໂຟກັສກັບຄຳທີ່ມີໂຕ g ເຊື່ອງຢູ່ ແລະ ຝຶກ ບໍ່ປ່ອຍສຽງ g ແຂງໆ ຕອນຈົບຄຳ. |
| ແມນດາຣິນ, ກວາງຕຸ້ງ | ມີ /ŋ/ ທ້າຍຄຳ; ກວາງຕຸ້ງສາມາດເອົາຂຶ້ນຕົ້ນຄຳໄດ້ນຳ | ເຈົ້າມີສຽງນີ້ຢູ່ແລ້ວ. ຮຽນຮູ້ວ່າບ່ອນໃດພາສາອັງກິດເພີ່ມໂຕ g ທີ່ເຊື່ອງຢູ່ (finger, longer) ແລະ ບ່ອນໃດທີ່ມັນລະຖິ້ມໄປ (singer). |
| ເກົາຫຼີ | ມີ /ŋ/ ທ້າຍຄຳ (ໂຕ ㅇ ຢູ່ລຸ່ມສຸດຂອງບ໋ອກ, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ gang) | ເຈົ້າມີສຽງນີ້ຢູ່ແລ້ວ. ວຽກດຽວກັນ: ກົດໂຕ g ທີ່ເຊື່ອງຢູ່, ແລະ ການຮັກສາທຸກ -ing ໃຫ້ສະອາດ. |
| ຍີ່ປຸ່ນ | ໂຕ ん (mora) ຈະອອກສຽງເປັນ [ŋ] ກ່ອນສຽງເພດານອ່ອນ (velar) ເຊັ່ນ /k/ ຫຼື /ɡ/ | ສຽງນີ້ມີໃຫ້ເຈົ້າໃຊ້ແລ້ວ. ກັບດັກຄືການຕື່ມສະຫຼະເຂົ້າໄປທາງຫຼັງ, ເຮັດໃຫ້ sing ກາຍເປັນ sing-goo. ຈົ່ງຢຸດຄຳສັບໄວ້ທີ່ສຽງຂຶ້ນດັງນັ້ນ. |
| ເຢຍລະມັນ | ມີ /ŋ/ ໂດຍບໍ່ມີໂຕ g ຕາມຫຼັງ, ແມ່ນແຕ່ໃນຄຳວ່າ Finger ແລະ länger | ການລະໂຕ g ແມ່ນຖືກຕ້ອງສຳລັບ singer, ແຕ່ພາສາອັງກິດເກັບໂຕ g ທີ່ເຊື່ອງຢູ່ໄວ້ໃນ finger, anger, ແລະ longer. ເຈົ້າຕ້ອງຕື່ມມັນກັບຄືນເຂົ້າໄປໃນຄຳເຫຼົ່ານີ້. |
| ສະເປນ, ອີຕາລີ | /ŋ/ ປະກົດຂຶ້ນຫຼັກໆທາງໜ້າ /k/ ຫຼື /ɡ/ (banco, lungo); ການຢູ່ທ້າຍຄຳດ່ຽວໆແມ່ນຫາຍາກ, ເຖິງແມ່ນວ່າສຳນຽງສະເປນແຖບ Caribbean ແລະ Andalusian ຈະມັກປ່ຽນ n ທ້າຍຄຳໃຫ້ເປັນສຽງຈາກເພດານອ່ອນກໍ່ຕາມ | ປົດປ່ອຍສຽງຂຶ້ນດັງອອກຈາກສຽງປິດຕັນ: ໃຫ້ sing ຈົບລົງດ້ວຍສຽງຂຶ້ນດັງ, ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະ ແລະ ບໍ່ມີ k ຕາມຫຼັງ. |
| ຝຣັ່ງ | ບໍ່ມີ /ŋ/ ແທ້ໆໃນຄຳສັບພື້ນຖານ; ສະຫຼະຂຶ້ນດັງມັກຈະກືນກິນພະຍັນຊະນະໄປ (ໃນຄຳຢືມ -ing ເຊັ່ນ parking, ຜູ້ເວົ້າຈະສ້າງສຽງຂຶ້ນດັງທາງຫຼັງ, ແຕ່ມັກຈະປ່ອຍສຽງ g ແຂງຕາມມາພ້ອມ) | ສ້າງສຽງຂຶ້ນດັງຈາກທາງຫຼັງລີ້ນແທ້ໆ ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ສະຫຼະຂຶ້ນດັງ, ແລະ ຮັກສາ -ing ບໍ່ໃຫ້ມີ g ແຂງ ຫຼື /ɲ/ ປົນຢູ່. |
| ປອກຕຸຍການບຣາຊິນ | ສຽງຂຶ້ນດັງທ້າຍຄຳຈະປ່ຽນສະຫຼະໃຫ້ເປັນສຽງຂຶ້ນດັງ ແລະ ມັກຈະລະລາຍຫາຍໄປໃນຖານະພະຍັນຊະນະ | ຄືກັບຝຣັ່ງ: ສ້າງ /ŋ/ ຕົວຈິງຢູ່ທາງຫຼັງ ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ແຕ່ງສີສັນໃຫ້ສະຫຼະຜ່ານທາງດັງ. |
| ໂປແລນ, ລັດເຊຍ | ໂປແລນມີ /ŋ/ ເປັນເງົາທາງໜ້າສຽງ velar; ລັດເຊຍບໍ່ມີສຽງ velar nasal ເລີຍ, ມັກຈະຮັກສາປາຍລີ້ນໄວ້ທາງໜ້າແມ່ນແຕ່ໃນຄຳວ່າ bank | ສ້າງສຽງຂຶ້ນດັງດ່ຽວໆຢູ່ທາງຫຼັງປາກ, ເລີ່ມຈາກສູນຖ້າເຈົ້າເວົ້າລັດເຊຍ, ແລະ ຝືນບໍ່ໃຫ້ sing ຍຸບຕົວກາຍເປັນ sin. |
| ຮິນດູ, ອູຣດູ | [ŋ] ປະກົດຂຶ້ນຫຼັກໆໃນກຸ່ມພະຍັນຊະນະທາງໜ້າ velar stop (रंग, अंक), ບໍ່ແມ່ນເປັນສຽງດ່ຽວທ້າຍຄຳ; ໂຕສະກົດມັກຈະດຶງ ⟨ng⟩ ຂອງອັງກິດໄປເປັນ [ŋɡ] ເຕັມຮູບແບບ | ເຈົ້າສາມາດສ້າງສຽງນີ້ໄດ້; ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດຄືການຕັດສຽງ g ແຂງທີ່ເກີນມານັ້ນຖິ້ມໃນບ່ອນທີ່ພາສາອັງກິດຕັດ, ຄືໃນ -ing ແລະ ⟨ng⟩ ທ້າຍຄຳ. |
ບໍ່ມີຂໍ້ໃດໃນນີ້ທີ່ເປັນຂໍ້ບົກຜ່ອງ. ແຕ່ລະແບບເປັນພຽງຮູບແບບທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດທີ່ພາສາຂອງເຈົ້າມອບໃຫ້, ແລະ ສຳລັບຄົນລາວ ສິ່ງທີ່ພາສາແມ່ມອບໃຫ້ກໍ່ຄືສຽງແບບຄົບເຄື່ອງ. ຖ້າແຖວຂອງເຈົ້າບອກວ່າເຈົ້າມີສຽງນີ້ຢູ່ແລ້ວ, ວຽກທັງໝົດຂອງເຈົ້າກໍ່ມີພຽງແຕ່ການຈື່ກົດໂຕສະກົດ-ຫາ-g ໃນພາກທີສອງເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນການຝຶກໂຕສຽງເອງ.
ສອງຂໍ້ຜິດພາດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຄວນແກ້ກ່ອນ
ມີພຽງແຕ່ສອງວິທີເທົ່ານັ້ນທີ່ສຽງນີ້ຈະຜິດພາດໄດ້, ແລະ ມັນສ້າງຜົນກະທົບບໍ່ເທົ່າກັນ.
ຂໍ້ທຳອິດຄືການປ່ຽນ /ŋ/ ເປັນ /n/ ທຳມະດາ, ໂດຍທີ່ປາຍລີ້ນໂດດຂຶ້ນໄປທາງໜ້າ. ຂໍ້ນີ້ຈະປ່ຽນຄວາມໝາຍຂອງຄຳໄປເລີຍ. Sing ກາຍເປັນ sin, thing ກາຍເປັນ thin, wing ກາຍເປັນ win, rang ກາຍເປັນ ran, bang ກາຍເປັນ ban. ຄຳເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄູ່ຄຳທີ່ຄວາມໝາຍຕ່າງກັນແທ້ໆ, ແລະ ຄົນຟັງສາມາດເຂົ້າໃຈຜິດເປັນອີກຄຳໜຶ່ງໄດ້. ຈົ່ງແກ້ໄຂຂໍ້ນີ້ກ່ອນ, ເພາະມັນເປັນຂໍ້ທີ່ທຳລາຍຄວາມເຂົ້າໃຈ. ວິທີຝຶກຄືການອ່ານຄູ່ຄຳສັບໃນພາກທີສາມ, ໂດຍເພີ່ມຄູ່ຄຳອື່ນເຂົ້າໄປອີກ, ອ່ານຊ້າໆຈົນກວ່າຫູຂອງເຈົ້າຈະແຍກຄວາມແຕກຕ່າງໄດ້ເອງ: sin / sing, thin / thing, win / wing, kin / king, ran / rang, run / rung.
ຂໍ້ທີສອງຄືໂຕ g ທີ່ເຊື່ອງຢູ່: ການປ່ອຍສຽງ /ɡ/ ແຂງໆນ້ອຍໆອອກມາໃນບ່ອນທີ່ພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກັນບໍ່ຕ້ອງການ, ເຊິ່ງມັກຈະຢູ່ທ້າຍຄຳ -ing (runningg) ຫຼື ໃນຄຳວ່າ singer ທີ່ເວົ້າໃຫ້ຄ້ອງກັບ finger. ຂໍ້ນີ້ບໍ່ຄ່ອຍປ່ຽນຄວາມໝາຍຂອງຄຳ. ບໍ່ມີໃຜຟັງ runningg ຜິດເປັນຄຳອື່ນດອກ; ມັນພຽງແຕ່ຟັງເບິ່ງແປກໆໜ້ອຍໜຶ່ງ, ຄືກັບຕັ້ງໃຈອອກສຽງຫຼາຍເກີນໄປ. ສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຢູ່ໃນລຳດັບຄວາມສຳຄັນທີ່ຕ່ຳກວ່າ. ແຕ່ກໍ່ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະແກ້ໄຂ, ເພາະຄຳລົງທ້າຍ -ing ນັ້ນມີໃຫ້ເຫັນເລື້ອຍຫຼາຍ ຈົນສຽງ g ຈາງໆໃນທຸກໆຄຳນັ້ນຈະເປັນຈຸດສັງເກດໃນທຸກໆປະໂຫຍກຂອງເຈົ້າ. ວິທີແກ້ໄຂຄືການປ່ອຍສຽງຢ່າງງຽບໆຈາກພາກທີສາມ: ຢຸດສຽງຂຶ້ນດັງ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ທາງຫຼັງຂອງລີ້ນຢ່ອນລົງມາໂດຍບໍ່ມີການຍູ້ລົມອອກ.
ໂດຍລວມແລ້ວເຈົ້າຄວນໃສ່ໃຈຫຼາຍປານໃດ? ມັນຂຶ້ນກັບວ່າຂໍ້ຜິດພາດຂອງເຈົ້າແມ່ນຂໍ້ໃດ. ຖ້າເຈົ້າກຳລັງປ່ຽນໄປໃຊ້ /n/, ຄວນໃສ່ໃຈຫຼາຍໆ; ເພາະອັນນັ້ນກຳລັງສ້າງຄວາມເສຍຫາຍແທ້ໆຕໍ່ຄຳສັບ. ຖ້າເຈົ້າພຽງແຕ່ຕື່ມສຽງ g ຈາງໆເຂົ້າໄປ, ກໍ່ໃສ່ໃຈໜ້ອຍໜຶ່ງ; ມັນເປັນເລື່ອງຂອງລາຍລະອຽດທີ່ຊ່ວຍຂັດເກົາສຳນຽງຂອງເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຕັດສິນວ່າຄົນອື່ນຈະເຂົ້າໃຈເຈົ້າຫຼືບໍ່. ສຳລັບມຸມມອງໄລຍະຍາວວ່າ ລັກສະນະການອອກສຽງໃດທີ່ຄຸ້ມຄ່າກັບຄວາມພະຍາຍາມ ແລະ ອັນໃດທີ່ບໍ່ຄຸ້ມຄ່າ, ໃຫ້ອ່ານ ‘Lose Your Accent’? You’re Asking the Wrong Question.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ອ່ານອອກສຽງແຕ່ລະແຖວ, ແຖວລະສອງຄັ້ງ. ຄຳທີ່ສະກົດໃໝ່ຈະໃສ່ໂຕພິມໃຫຍ່ໃນພະຍາງທີ່ຕ້ອງເນັ້ນສຽງ (stress). ສັງເກດສອງຢ່າງໃນຂະນະທີ່ອ່ານ: ຮັກສາປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າໃຫ້ຢູ່ລຸ່ມສະເໝີໃນທຸກໆ /ŋ/, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ທຸກຄຳລົງທ້າຍ -ing ຢຸດລົງໂດຍບໍ່ມີສຽງ g ແຂງ. ປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້ຕັ້ງໃຈປະສົມທັງສາມກໍລະນີເຂົ້າກັນ, ດັ່ງນັ້ນ ສຽງຂຶ້ນດັງທີ່ສະອາດຕອນທ້າຍ, ໂຕ g ທີ່ເຊື່ອງຢູ່, ແລະ ສຽງຂຶ້ນດັງໜ້າໂຕ k ຈະປະກົດຂຶ້ນໃນລົມຫາຍໃຈດຽວກັນ. ໃນຮອບທຳອິດ, ໃຫ້ອ່ານຊ້າໆ ແລະ ຕັ້ງໃຈຢຸດສຽງຢ່າງງຽບໆຢູ່ທ້າຍແຕ່ລະຄຳໃຫ້ຫຼາຍເປັນພິເສດ; ໃນຮອບທີສອງ, ປ່ອຍໃຫ້ມັນໄຫຼໄປຕາມຈັງຫວະທຳມະຊາດ.
- I'm singing a long song. I'm SING-ing uh LAWNG SAWNG.
- The young king is bringing a ring. Dhuh YUHNG KING iz BRING-ing uh RING.
- Something feels wrong with my finger. SUHM-thing feelz RAWNG with my FING-ger.
- The singer is younger and stronger. Dhuh SING-er iz YUHNG-ger and STRAWNG-ger.
- I think the bank is on the wrong street. I THINGK dhuh BANGK iz on dhuh RAWNG street.
- Are you going running this evening? Ar yoo GOH-ing RUHN-ing this EEV-ning?
- He's bringing a strong morning drink. Heez BRING-ing uh STRAWNG MOR-ning DRINGK.
- Long evenings, walking and talking. LAWNG EEV-ningz, WAW-king and TAW-king.
(ຂ້ອຍກຳລັງຮ້ອງເພງທີ່ຍາວ)
(ກະສັດໜຸ່ມກຳລັງນຳແຫວນມາ)
(ຮູ້ສຶກມີບາງຢ່າງຜິດປົກກະຕິກັບນິ້ວມືຂ້ອຍ)
(ນັກຮ້ອງອາຍຸນ້ອຍກວ່າ ແລະ ແຂງແຮງກວ່າ)
(ຂ້ອຍຄິດວ່າທະນາຄານຢູ່ຜິດຖະໜົນ)
(ແລງນີ້ເຈົ້າຈະໄປແລ່ນບໍ່?)
(ລາວກຳລັງເອົາເຄື່ອງດື່ມຍາມເຊົ້າທີ່ເຂັ້ມຂຸ້ນມາໃຫ້)
(ຍາມແລງທີ່ຍາວນານ, ຍ່າງ ແລະ ລົມກັນ)
ປະໂຫຍກຂອງນັກຮ້ອງ (The singer line) ແມ່ນອັນທີ່ເຈົ້າຄວນອ່ານຊ້າໆ. Singer ບໍ່ມີໂຕ g, ໃນຂະນະທີ່ younger ແລະ stronger ລ້ວນແຕ່ເຊື່ອງມັນໄວ້ທັງຄູ່, ດັ່ງນັ້ນ ປະໂຫຍກສັ້ນໆພຽງປະໂຫຍກດຽວຈະບັງຄັບໃຫ້ເຈົ້າປິດ ແລະ ເປີດໂຕ g ໂດຍມີພຽງໂຕສະກົດເປັນສິ່ງບອກໃບ້.
ບ່ອນທີ່ຈະໄດ້ຍິນສຽງນີ້ຊັດເຈນ
ສຽງນີ້ມີຢູ່ທຸກບ່ອນ, ສະນັ້ນເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄປຊອກຫາໃຫ້ຍາກ. ມີບາງຈຸດທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າຈັບຈຸດຮູບແບບໃດໜຶ່ງຂອງມັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ.
- ນັກຮ້ອງທີ່ລາກສຽງໂນດສຸດທ້າຍ
ເລືອກເພງຊ້າໆທີ່ລົງທ້າຍທ່ອນດ້ວຍຄຳຍາວໆເຊັ່ນ long, strong, gone wrong, ຫຼື hold on. ການລາກສຽງ /ŋ/ ຈະຍືດສຽງຂຶ້ນດັງໃຫ້ຍາວພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າ ບໍ່ມີສຽງ g ຢູ່ຕອນທ້າຍ, ມີພຽງສຽງຂຶ້ນດັງທີ່ຄ່ອຍໆຈາງຫາຍໄປໃນຄວາມງຽບ.
- ການລະໂຕ g ໃນເພງຄັນທຣີ ແລະ ປັອບ
ລອງຟັງທ່ອນຮຸກຂອງເພງທີ່ຮ້ອງວ່າ runnin’, lovin’, holdin’ on, nothin’. ລະດັບພາສາແບບ -in’ ນີ້ເປັນມາດຕະຖານໃນການຮ້ອງເພງພາສາອັງກິດຫຼາຍ ຈົນການອອກສຽງ /ŋ/ ເຕັມໆ ອາດຈະຟັງເບິ່ງແຂງກະດ້າງເກີນໄປໃນເນື້ອເພງ. ມັນເປັນວິທີທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດທີ່ຈະໄດ້ຍິນການຈົງໃຈລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ /n/ ແບບສະບາຍໆ.
- ຄຳວ່າ 'going'
ໃນການເວົ້າໄວໆ going to ຈະຍຸບລົງເປັນ GUH-nuh ແລະ /ŋ/ ຈະຫາຍໄປໝົດເລີຍ, ແຕ່ຄຳວ່າ going ດ່ຽວໆໃນການເວົ້າແບບລະມັດລະວັງ ແມ່ນຕົວແບບທີ່ສະອາດທີ່ສຸດ: ເປັນ /ŋ/ ລ້າໆໂດຍບໍ່ມີສຽງ g ແຕກອອກມາຕາມຫຼັງ. ລອງນັບເບິ່ງວ່າເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງ g ແຂງໆແທ້ໆຢູ່ທ້າຍຄຳ -ing ໃນບົດສຳພາດໜ້ອຍປານໃດ.
- ນັກພາກກິລາໃນຈັງຫວະໄວ
Running, swinging, scoring, hanging in the air, ແລະ the long ball — ການພາກສົດຈະລຽນຄຳລົງທ້າຍ /ŋ/ ຕິດໆກັນຢ່າງໄວວາ. ການຟັງສິ່ງນີ້ພຽງສອງສາມນາທີ ກໍ່ຄືການຝຶກຟັງຄຳລົງທ້າຍທີ່ສະອາດ ແລະ ບໍ່ມີສຽງແຕກອອກມາ ແບບແນບນຽນນັ້ນເອງ.
ເລືອກແຫຼ່ງຂໍ້ມູນມາໜຶ່ງແຫຼ່ງ ແລ້ວຕັ້ງໃຈຟັງຈັກ 60 ວິນາທີ. ນັບເບິ່ງວ່າຄຳລົງທ້າຍ -ing ມັນຈົບລົງດ້ວຍສຽງຂຶ້ນດັງທີ່ສະອາດຈັກຄັ້ງ ແລະ ມີສຽງ g ແຂງແຕກອອກມາຕາມຫຼັງໜ້ອຍພຽງໃດ. ໃຫ້ເວລາຈັກອາທິດໜຶ່ງ ແລ້ວຫູຂອງເຈົ້າຈະເລີ່ມຄາດຫວັງສຽງລົງທ້າຍທີ່ນຸ້ມນວນ ແລະ ບໍ່ມີໂຕ g ນັ້ນເອງ, ແທນທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງມາຄອຍຈື່ວ່າຕ້ອງສ້າງມັນແນວໃດ.
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ (FAQ)
ສຽງ NG ແມ່ນ /ŋ/, ເອີ້ນວ່າ velar nasal (ໃນພາສາລາວຄືສຽງ ງ). ເຈົ້າສ້າງມັນໂດຍການຍົກທາງຫຼັງຂອງລີ້ນຂຶ້ນໄປຫາເພດານອ່ອນ, ເຊິ່ງເປັນຈຸດດຽວກັບທີ່ເຈົ້າຈະແຕະເພື່ອສ້າງສຽງ /k/ ຫຼື /ɡ/, ແລ້ວສົ່ງສຽງອອກຜ່ານທາງດັງ ໂດຍໃຫ້ປາຍລີ້ນວາງພັກໄວ້ຊື່ໆ. ມັນເປັນພຽງສຽງດຽວ, ບໍ່ແມ່ນການເອົາ n ມາບວກກັບ g, ແລະ ມັນປະກົດຢູ່ໃນຄຳສັບເຊັ່ນ sing, long, singer, ແລະ running. ເບິ່ງຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມໃນ ແຫຼ່ງອ້າງອີງສຽງ /ŋ/.
ມັນເປັນພຽງສຽງດຽວ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຖືກສະກົດດ້ວຍຕົວອັກສອນສອງໂຕ ⟨ng⟩ ກໍ່ຕາມ, /ŋ/ ກໍ່ຍັງເປັນສຽງຂຶ້ນດັງດຽວທີ່ສ້າງຢູ່ທາງຫຼັງຂອງປາກ. ການສ້າງມັນໂດຍໃຊ້ /n/ ບວກກັບ /ɡ/ ນັ້ນແຫຼະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ມີສຽງ g ແຂງໆຈາງໆຫ້ອຍຢູ່ທ້າຍຄຳເຊັ່ນ singing, ເຊິ່ງເປັນຈຸດສັງເກດທີ່ພົບເລື້ອຍໃນຄົນທີ່ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງພາສາ. ເປົ້າໝາຍທີ່ສະອາດທີ່ສຸດສຳລັບທ້າຍຄຳຄືສຽງຂຶ້ນດັງລ້ວນໆ, ໂດຍບໍ່ມີໂຕ g ປ່ອຍອອກມາຕາມຫຼັງ.
ຍ້ອນວ່າ finger ເຊື່ອງໂຕ /ɡ/ ແຂງແທ້ໆໄວ້ເຄິ່ງກາງ ແຕ່ singer ບໍ່ມີ. Finger ເປັນຄຳດຽວໂດດໆທີ່ບໍ່ມີຄຳນ້ອຍຊ້ອນຢູ່ທາງໃນ, ດັ່ງນັ້ນໂຕ g ຂອງມັນຈຶ່ງຖືກອອກສຽງ. ສ່ວນ Singer ແມ່ນມາຈາກ sing ບວກກັບຄຳລົງທ້າຍ -er, ແລະ ເນື່ອງຈາກ sing ລົງທ້າຍດ້ວຍ /ŋ/ ລ້າໆທີ່ບໍ່ມີ g, ການຕື່ມ -er ເຂົ້າໄປຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ສ້າງໂຕ g ຂຶ້ນມາ. ດັ່ງນັ້ນ finger ຈຶ່ງມີ /ɡ/ ແລະ singer ຈຶ່ງບໍ່ມີ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກມັນຈະສະກົດຄືກັນກໍ່ຕາມ.
ເຈົ້າອອກສຽງ /ɡ/ ແຂງ ເມື່ອ ⟨ng⟩ ຝັງຢູ່ພາຍໃນໜຶ່ງຄຳທີ່ແຍກອອກບໍ່ໄດ້ (finger, anger, hunger, single, England) ແລະ ໃນຄຳຄຸນນາມຂັ້ນກວ່າ ຫຼື ຂັ້ນສຸດ (longer, longest, stronger, younger). ເຈົ້າຕ້ອງລະໂຕ g ຖິ້ມ ເມື່ອ ⟨ng⟩ ຢູ່ທ້າຍຄຳ (sing, long, ring) ຫຼື ເມື່ອມີການຕື່ມຄຳລົງທ້າຍໃສ່ຄຳແບບນັ້ນ (singer, singing, hanger).
ບໍ່ຜິດ, ໃນການເວົ້າແບບສະບາຍໆ. ການປ່ຽນ /ŋ/ ໃຫ້ເປັນ /n/ ທຳມະດາໃນຄຳລົງທ້າຍ -ing, ເຮັດໃຫ້ running ກາຍເປັນ RUHN-in ແລະ going ກາຍເປັນ GOH-in, ຖືເປັນລະດັບພາສາທີ່ບໍ່ເປັນທາງການທີ່ປົກກະຕິ ເຊິ່ງເຈົ້າຂອງພາສາໃຊ້ກັນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ແຕ່ມັນໃຊ້ໄດ້ສະເພາະກັບຄຳລົງທ້າຍ -ing ເທົ່ານັ້ນ. ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຫຍໍ້ sing ໃຫ້ກາຍເປັນ sin ດ້ວຍວິທີດຽວກັນໄດ້, ເພາະນັ້ນມັນເປັນຄົນລະຄຳກັນເລີຍ. ໃນການເວົ້າທີ່ລະມັດລະວັງ ຫຼື ເປັນມືອາຊີບ, ການຮັກສາສຽງ /ŋ/ ເຕັມໆໄວ້ ຈະເປັນມາດຕະຖານທີ່ປອດໄພກວ່າ.
ຍ້ອນວ່າປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າໂດດຂຶ້ນໄປຫາເຫງືອກຫຼັງແຂ້ວເທິງ, ເຊິ່ງເປັນການສ້າງສຽງ /n/ ຢູ່ທາງໜ້າປາກ ແທນທີ່ຈະເປັນສຽງ /ŋ/ ຢູ່ທາງຫຼັງປາກ. ສຳລັບຄຳວ່າ sing, ປາຍລີ້ນຕ້ອງວາງລົງແລະພັກໄວ້ຊື່ໆ ໃນຂະນະທີ່ທາງຫຼັງຂອງລີ້ນຍົກຂຶ້ນໄປຫາເພດານອ່ອນ. ໃຫ້ຝຶກຄູ່ຄຳສັບທີ່ກົງກັນຂ້າມກັນເຊັ່ນ sin / sing, thin / thing, ແລະ win / wing ຊ້າໆ, ໂດຍໃສ່ໃຈເບິ່ງວ່າປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າຍົກຂຶ້ນຫຼືບໍ່; ຖ້າມັນຍົກຂຶ້ນ, ແປວ່າເຈົ້າກຳລັງສ້າງສຽງຜິດແລ້ວ.
ສຽງຂຶ້ນດັງຈາກເພດານອ່ອນ (velar nasal) ແລ່ນຢູ່ທົ່ວຈັງຫວະຂອງການເວົ້າພາສາອັງກິດ, ໃນທຸກໆ morning ແລະ evening ແລະ something ທີ່ຜ່ານຫູເຮົາໄປ. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ ວຽກຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນການຮຽນຮູ້ສຽງໃໝ່ເລີຍ ເພາະເຮົາມີສຽງ ງ ຢູ່ແລ້ວ; ມັນເປັນພຽງການສ້າງຄວາມເຄີຍຊິນໃໝ່ສອງຢ່າງ. ຮັກສາປາຍລີ້ນລົງສະເໝີ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ sing ຫຼົ້ມກາຍເປັນ sin, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ທາງຫຼັງຂອງລີ້ນຜ່ອນຄາຍລົງຢ່າງງຽບໆ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ມີໂຕ g ແຕກອອກມາຕອນທ້າຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃນແຕ່ລະຄຳ, ສິ່ງດຽວທີ່ເຫຼືອໃຫ້ຕັດສິນໃຈກໍ່ຄື ມີໂຕ g ແຂງເຊື່ອງຢູ່ທາງຫຼັງໂຕສະກົດຫຼືບໍ່. ເຊິ່ງສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວ, ມັນບໍ່ມີດອກ.
