ເອົາປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າແຕະເບົາໆໃສ່ຂອບລຸ່ມຂອງແຂ້ວໜ້າເທິງ ແລ້ວພົ່ນລົມຜ່ານຊ່ອງວ່າງນັ້ນ. ສຽງລົມທີ່ດັງອອກມານັ້ນແມ່ນ TH ຕົວທຳອິດ, ຄືກັບສຽງໃນຄຳວ່າ think. ບາດນີ້ ໃຫ້ເຮັດປາກແບບດຽວກັນ ແຕ່ໃຫ້ເປີດການເຮັດວຽກຂອງສາຍສຽງ, ເພື່ອໃຫ້ຊ່ອງວ່າງນັ້ນມີສຽງສັ່ນແທນທີ່ຈະເປັນພຽງສຽງລົມ. ນັ້ນຄື TH ຕົວທີສອງ, ຄືກັບສຽງໃນຄຳວ່າ this. ນີ້ຄືສອງສຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ຂຽນດ້ວຍສອງຕົວອັກສອນດຽວກັນ, ແລະ ມີໜ້ອຍພາສາຫຼາຍນອກຈາກພາສາອັງກິດທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລີ້ນຂອງເຈົ້າອອກສຽງທັງສອງແບບນີ້.
ດັ່ງນັ້ນ ປາກຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ປາກທຸກຄົນເຮັດກັບສຽງທີ່ບໍ່ລຶ້ງເຄີຍ ນັ້ນຄືການຫັນໄປຫາສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດທີ່ຕົນເອງມີຢູ່ແລ້ວ. ສຳລັບຄົນລາວ, ສຽງທີ່ປາກເຮົາຄວ້າເອົາມັກຈະເປັນຕົວ ທ/ຕ ແລະ ດ. ຄຳວ່າ think ມັກຈະກາຍເປັນ tink (ຄ້າຍ “ຕິງ”), ສ່ວນຄຳວ່າ this ກໍກາຍເປັນ dis (ຄ້າຍ “ດິດ”). ສຽງແທນທີ່ແຕ່ລະພາສາເລືອກໃຊ້ນັ້ນ ເປັນໜຶ່ງໃນສັນຍານທີ່ບົ່ງບອກໄດ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດວ່າຄົນຜູ້ນັ້ນຮຽນເວົ້າພາສາຫຍັງມາ. ນັກພາສາສາດມັກຈະບອກໄດ້ວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງໂດຍການຟັງພຽງແຕ່ສຽງ TH ຂອງເຈົ້າ ໄດ້ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະເວົ້າຈົບປະໂຫຍກນຳ.
ຂ່າວດີທີ່ເຊື່ອງຢູ່ໃນເລື່ອງນີ້ແມ່ນເຂົ້າໃຈງ່າຍຫຼາຍ. ສຽງ TH ບໍ່ແມ່ນສຽງທີ່ອອກຍາກ. ມັນພຽງແຕ່ແປກໃໝ່ສຳລັບປາກຂອງເຈົ້າ. ມັນບໍ່ໄດ້ໃຊ້ກຳລັງ, ແລະ ບໍ່ມີເທັກນິກການຈັບຈັງຫວະຫຍັງເລີຍ. ລີ້ນຂອງເຈົ້າພຽງແຕ່ຕ້ອງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຍື່ນອອກໄປທາງໜ້າອີກສອງສາມມີລີແມັດ ຈາກຈຸດທີ່ມັນເຄີຍຢູ່ມາຕະຫຼອດຊີວິດ.
TH ແມ່ນສອງສຽງທີ່ໃຊ້ການສະກົດດຽວກັນ: ສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ ໃນ think, math, three, ແລະ ສຽງສັ່ນ /ð/ ໃນ this, mother, breathe. ຕຳແໜ່ງຂອງປາກແມ່ນຄືກັນອ້ອຍຕ້ອຍສຳລັບທັງສອງສຽງ. ຄວາມແຕກຕ່າງພຽງຢ່າງດຽວຄືການສັ່ນຂອງສາຍສຽງ, ເຊິ່ງເປັນຫຼັກການແຍກສຽງສັ່ນ-ບໍ່ສັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ເຈົ້າຮູ້ຈັກໃນ /s/ ທຽບກັບ /z/. ສຽງນີ້ເປັນສຽງທີ່ໃໝ່ສຳລັບເຮົາຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະເອີ້ນວ່າຍາກ: ມີໜ້ອຍພາສາທີ່ໃຊ້ມັນ, ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງປ່ຽນໄປໃຊ້ສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດໃນພາສາແມ່ຂອງຕົນແທນ (ເຊັ່ນ /s/, /f/, /t/, /d/, ຫຼື /z/). ການແກ້ໄຂສຽງນີ້ແມ່ນກ່ຽວກັບການຝຶກໃຫ້ລີ້ນລຶ້ງເຄີຍກັບຕຳແໜ່ງທີ່ມັນຫຼີກລ້ຽງມາຕະຫຼອດ, ແລະ ການຝຶກໜ້າແວ່ນຄືຄູສອນທີ່ດີທີ່ສຸດ.
ສຽງ TH ທັງສອງສຽງນັ້ນແມ່ນຫຍັງແທ້
ທັງສອງສຽງ TH ລ້ວນແຕ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນແບບດຽວກັນ. ປາຍລີ້ນແຕະຢູ່ທີ່ຂອບລຸ່ມຂອງແຂ້ວໜ້າເທິງ, ຫຼື ຍື່ນອອກມາໜ້ອຍໜຶ່ງລະຫວ່າງແຂ້ວ, ແລະ ລົມຈະໄຫຼອອກມາທາງເທິງຂອງລີ້ນຜ່ານຊ່ອງວ່າງແຄບໆນັ້ນ. ນັກພາສາສາດເອີ້ນສຽງນີ້ວ່າ dental fricative: dental ໝາຍເຖິງແຂ້ວ, ສ່ວນ fricative ຄືສຽງສຽດແຊກທີ່ເກີດຈາກການບີບອັດຂອງລົມ.
ສອງສຽງນີ້ແຕກຕ່າງກັນພຽງຢ່າງດຽວ. ສຳລັບ /θ/ (ສຽງ TH ບໍ່ສັ່ນໃນ think) ສາຍສຽງຈະເປີດອອກ ແລະ ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນພຽງແຕ່ສຽງລົມ. ສຳລັບ /ð/ (ສຽງ TH ສັ່ນໃນ this) ສາຍສຽງຈະສັ່ນສະເທືອນ ເຮັດໃຫ້ສຽງລົມນັ້ນກາຍເປັນສຽງສັ່ນ (buzz). ລອງເອົາສອງນິ້ວມືແຕະທີ່ລຳຄໍຂອງເຈົ້າ ແລ້ວສະຫຼັບການອອກສຽງ: think, this, think, this. ຄວາມຮູ້ສຶກສັ່ນໃນຕອນທີ່ອອກສຽງ this ນັ້ນຄືການເຮັດວຽກຂອງສາຍສຽງ, ແລະ ນັ້ນຄືຄວາມແຕກຕ່າງທັງໝົດ.
ນີ້ຄືການຈັບຄູ່ສຽງໃນແບບດຽວກັນກັບທີ່ພາສາອັງກິດໃຊ້ຕະຫຼອດ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ /s/ ແລະ /z/ ໃຊ້ຕຳແໜ່ງປາກດຽວກັນ ຕ່າງກັນພຽງສາຍສຽງສັ່ນ ຫຼື ບໍ່ສັ່ນ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄູ່ /f/ ກັບ /v/, ຫຼື /t/ ກັບ /d/. ສຽງ TH ທັງສອງກໍເປັນພຽງອີກຄູ່ໜຶ່ງ ທີ່ໃຊ້ຕຳແໜ່ງແຂ້ວຮ່ວມກັນ. ຖ້າເຈົ້າອອກສຽງ Sue ກັບ zoo ໄດ້, ສະແດງວ່າເຈົ້າຄວບຄຸມປັດໄຈດຽວທີ່ແຍກສອງສຽງ TH ນີ້ອອກຈາກກັນໄດ້ແລ້ວ.
ມີຄຳສັບພາສາອັງກິດຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ເປັນຄູ່ສຽງສັ່ນ-ບໍ່ສັ່ນ ທີ່ສະກົດຄຳເກືອບຄືກັນ, ເຊິ່ງເປັນວິທີທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດໃນການຟັງຄວາມແຕກຕ່າງ:
| ສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ | ສຽງສັ່ນ /ð/ | ສິ່ງທີ່ປ່ຽນໄປ |
|---|---|---|
| breath (ຄຳນາມ) | breathe (ຄຳກຳມະ) | ຄຳກຳມະຈະເປັນສຽງສັ່ນ, ແລະ ສຽງສະຫຼະປ່ຽນ (eh → ee) |
| bath (ຄຳນາມ) | bathe (ຄຳກຳມະ) | ຄຳກຳມະຈະເພີ່ມສຽງສັ່ນ ແລະ ປ່ຽນສຽງສະຫຼະ |
| mouth (ຄຳນາມ) | mouth (ຄຳກຳມະ, “ຂະຫຍັບປາກ”) | ສະກົດຄືກັນ, ແຕ່ເປັນສຽງສັ່ນເມື່ອເປັນຄຳກຳມະ |
| cloth (ຄຳນາມ) | clothe (ຄຳກຳມະ) | ຄຳກຳມະຈະເຮັດໃຫ້ TH ເປັນສຽງສັ່ນ |
ໜຶ່ງການສະກົດ, ສອງສຽງ: ສຽງໃດເປັນສຽງໃດ
ການສະກົດຄຳບໍ່ເຄີຍບອກເຈົ້າເລີຍວ່າ TH ນັ້ນເປັນສຽງສັ່ນ ຫຼື ບໍ່ສັ່ນ. ຄຳວ່າ Thigh ແລະ thy ມີສຽງສຳຜັດດຽວກັນ ແລະ ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ TH ທັງຄູ່, ແຕ່ຄຳໜຶ່ງເປັນສຽງລົມ ແລະ ອີກຄຳໜຶ່ງເປັນສຽງສັ່ນ. ແນວໃດກໍຕາມ ມັນກໍບໍ່ໄດ້ເປັນແບບສຸ່ມ, ແລະ ມີກົດເກນທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ບໍ່ເທົ່າໃດຂໍ້ທີ່ຄອບຄຸມເກືອບທຸກຄຳສັບທີ່ເຈົ້າຈະພົບເຫັນ.
ຄຳສັບໄວຍາກອນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ TH ຈະເປັນສຽງສັ່ນ (/ð/). ຄຳສັບໂຄງສ້າງນ້ອຍໆທີ່ໃຊ້ຊີ້ບອກ ແລະ ເຊື່ອມຕໍ່ (the, this, that, these, those, they, them, their, there, then, than, though) ລ້ວນແຕ່ເປັນສຽງສັ່ນ. ນີ້ຄືກົດທີ່ຄຸ້ມຄ່າທີ່ສຸດທີ່ຈະຈື່, ເພາະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຄືຄຳທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດໃນພາສາອັງກິດ. ຖ້າເຈົ້າສາມາດອອກສຽງ TH ສັ່ນໃນ the ແລະ they ໄດ້, ເຈົ້າກໍໄດ້ແກ້ໄຂສຽງ TH ຫຼາຍພັນຄັ້ງຕໍ່ມື້ພາຍໃນບາດດຽວ.
ຄຳສັບເນື້ອຫາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ TH ຈະເປັນສຽງບໍ່ສັ່ນ (/θ/). ຄຳນາມ, ຄຳກຳມະ, ແລະ ຄຳຄຸນນາມ ທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ TH ຈະເປັນສຽງພົ່ນລົມ: think, thing, three, thank, thin, thick, thought, through, thumb, Thursday.
TH ຢູ່ທ້າຍຄຳ, ສະກົດດ້ວຍ -th, ມັກຈະເປັນສຽງບໍ່ສັ່ນ (/θ/): bath, math, both, mouth (ຄຳນາມ), teeth, path. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ ສຽງທ້າຍເປັນສິ່ງທ້າທາຍເປັນພິເສດ ເພາະພາສາລາວອະນຸຍາດແຕ່ພະຍັນຊະນະທ້າຍທີ່ກັກລົມ (ກ, ດ, ບ) ຫຼື ຕົວສະກົດເປັນ (ມ, ນ, ງ, ຍ, ວ). ເມື່ອອອກສຽງເຫຼົ່ານີ້, ເຈົ້າຕ້ອງຝືນທຳມະຊາດໂດຍການປ່ອຍລົມອອກມາໃຫ້ເປັນສຽງ TH ຢູ່ທ້າຍຄຳ. ແຕ່ຖ້າຄຳນັ້ນລົງທ້າຍດ້ວຍ -e ທີ່ບໍ່ອອກສຽງ (-the), ມັນຈະເປັນສຽງສັ່ນ: breathe, bathe, clothe. ມີຄຳໜຶ່ງທີ່ແຫກກົດ ແລະ ຄວນຈື່ໄວ້ຄື: smooth ເຊິ່ງລົງທ້າຍດ້ວຍ -th ລ້າໆແຕ່ຍັງເປັນສຽງສັ່ນ.
TH ຢູ່ເຄິ່ງກາງຄຳເປັນກໍລະນີທີ່ສັບສົນທີ່ສຸດ. ຄຳສັບທົ່ວໄປທີ່ໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ, ເຊິ່ງສ່ວນໃຫຍ່ມາຈາກພາສາເຢຍລະມັນບູຮານ, ຈະໃຊ້ສຽງ TH ສັ່ນ: mother, brother, weather, other, rather, together, either. ຄຳສັບທີ່ຢືມມາຈາກພາສາກຣີກ ຫຼື ລາຕິນ ຈະໃຊ້ສຽງ TH ບໍ່ສັ່ນ (author, method, sympathy), ລວມເຖິງຄຳສັບດັ້ງເດີມທີ່ສ້າງຂຶ້ນຈາກຮາກສັບທີ່ເປັນ TH ບໍ່ສັ່ນກໍເຊັ່ນກັນ: nothing ແລະ something (ຈາກ thing), healthy (ຈາກ health), birthday (ຈາກ birth).
| ຕຳແໜ່ງ | ການສັ່ນຂອງສຽງ | ຕົວຢ່າງ |
|---|---|---|
| ຄຳສັບໄວຍາກອນ, ຕົ້ນຄຳ | ສຽງສັ່ນ /ð/ | the, this, that, they, them, there, then, than, those, these, though |
| ຄຳສັບເນື້ອຫາ, ຕົ້ນຄຳ | ສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ | think, three, thank, thing, thin, thick, thought, thumb, Thursday |
| ທ້າຍຄຳ, ສະກົດ -th | ສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ | bath, math, both, mouth, teeth, path, month, fourth, truth |
| ທ້າຍຄຳ, ສະກົດ -the | ສຽງສັ່ນ /ð/ | breathe, bathe, clothe, soothe (ແລະ smooth, ເຊິ່ງເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນຂອງ -th) |
| ກາງຄຳ, ຮາກສັບເຢຍລະມັນ | ສຽງສັ່ນ /ð/ | mother, father, brother, weather, other, together, rather |
| ກາງຄຳ, ຢືມມາ ຫຼື ຈາກຮາກສັບ /θ/ | ສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ | author, method, sympathy (ຢືມມາ); nothing, healthy, birthday (ດັ້ງເດີມ, ຈາກ thing / health / birth) |
ມີຄຳສັບສອງສາມຄຳທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະບຸກຄົນ. ຄຳວ່າ With ແມ່ນອອກສຽງ /wɪθ/ (ບໍ່ສັ່ນ) ສຳລັບຄົນອາເມລິກາຫຼາຍຄົນ ແລະ ອອກສຽງ /wɪð/ (ສັ່ນ) ສຳລັບຄົນອື່ນໆ, ເຊິ່ງຖືວ່າຖືກຕ້ອງເປັນມາດຕະຖານທັງສອງແບບ. ບໍ່ຕ້ອງເປັນຫ່ວງຫຼາຍກັບຄຳສັບຈຳນວນໜ້ອຍທີ່ລັງເລລະຫວ່າງສອງສຽງນີ້. ກົດເກນຂ້າງເທິງຈະຊ່ວຍນຳທາງເຈົ້າໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນຄຳສັບສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວ.
ວິທີສ້າງສຽງນີ້
ຖ້າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າບໍ່ມີສຽງ fricative ທີ່ໃຊ້ແຂ້ວແບບນີ້, ນີ້ຄືຂັ້ນຕອນຈາກສູນຈົນຮອດການໃຊ້ງານ TH ໄດ້ຈິງ:
- ຊອກຫາຈຸດສຳຜັດ. ເອົາປາຍລີ້ນໄປແຕະທີ່ຂອບລຸ່ມຂອງແຂ້ວໜ້າເທິງ. ບໍ່ແມ່ນແຕະເຫງືອກຢູ່ຫຼັງແຂ້ວ, ແຕ່ຕ້ອງແຕະທີ່ຕົວແຂ້ວເລີຍ. ປາຍລີ້ນອາດຈະໂຜ່ອອກມາລະຫວ່າງແຂ້ວໜ້ອຍໜຶ່ງໄດ້. ການເບິ່ງເຫັນລີ້ນນີ້ຄືຈຸດສຳຄັນ: TH ເປັນໜຶ່ງໃນບໍ່ເທົ່າໃດສຽງໃນພາສາອັງກິດທີ່ເຈົ້າສາມາດເບິ່ງເຫັນຕົວເອງຕອນອອກສຽງໄດ້.
- ພົ່ນລົມ, ຢ່າຍູ້ກັກລົມ. ເຮັດລີ້ນໃຫ້ຜ່ອນຄາຍແລ້ວປ່ອຍລົມໄຫຼອອກມາຜ່ານຊ່ອງວ່າງເທິງລີ້ນ. ເຈົ້າຄວນຈະໄດ້ຍິນສຽງລົມທີ່ດັງສະໝ່ຳສະເໝີ, ເບົາກວ່າ ແລະ “ແປ” ກວ່າສຽງ /s/. ນັ້ນຄືສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/. ຄ້າງໄວ້ປະມານສອງວິນາທີເພື່ອໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າຈື່ຕຳແໜ່ງ.
- ເພີ່ມສຽງສັ່ນ. ຮັກສາທຸກຢ່າງໄວ້ຢູ່ບ່ອນເກົ່າແລ້ວເປີດການເຮັດວຽກຂອງສຽງຈາກລຳຄໍ. ສຽງລົມຈະປ່ຽນເປັນສຽງສັ່ນ. ນັ້ນຄືສຽງສັ່ນ /ð/. ລອງສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງ /θ/ ກັບ /ð/, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຂະຫຍັບລີ້ນ, ພຽງແຕ່ເປີດ-ປິດສຽງຈາກຄໍເທົ່ານັ້ນ.
- ປະກອບສະຫຼະ. ລອງອອກສຽງ thee, thaw, though ສຳລັບສຽງສັ່ນ, ແລະ think, thin, thumb ສຳລັບສຽງບໍ່ສັ່ນ. ສືບຕໍ່ເບິ່ງໜ້າແວ່ນ. ລີ້ນຄວນຈະໂຜ່ອອກມາທີ່ແຂ້ວທຸກຄັ້ງທີ່ອອກສຽງ TH.
- ເອົາໄປໃສ່ໃນຄຳ, ຈາກນັ້ນໃສ່ໃນປະໂຫຍກ. I think so. This one. Both of them.
ຂໍ້ຜິດພາດສາມຢ່າງເປັນສາເຫດຂອງການອອກສຽງ TH ທີ່ຜິດພາດເກືອບທັງໝົດ. ຖ້າເຈົ້າດຶງລີ້ນກັບຄືນໄປຫຼັງແຂ້ວ, ເຈົ້າຈະໄດ້ສຽງ /s/ ຫຼື /t/ ແທນ: ດັ່ງນັ້ນ think ຈຶ່ງກາຍເປັນ sink (ຊິງຄ) ຫຼື tink (ຕິງຄ). ຖ້າເຈົ້າເອົາຮິມສົບລຸ່ມຂຶ້ນມາແຕະແຂ້ວແທນທີ່ຈະໃຊ້ລີ້ນ, ເຈົ້າຈະໄດ້ສຽງ /f/ ຫຼື /v/: think ກາຍເປັນ fink. ແລະ ຖ້າເຈົ້າກົດລີ້ນແຮງໂພດຈົນປິດທາງລົມໝົດ, ມັນຈະກາຍເປັນສຽງ /d/: this ຈຶ່ງກາຍເປັນ dis (ດິດ). ແວ່ນແຍງສາມາດຈັບຜິດທັງສາມຂໍ້ນີ້ໄດ້ງ່າຍໆ, ເພາະໃນທັງສາມກໍລະນີນີ້ ປາຍລີ້ນຈະຫາຍໄປຈາກການເບິ່ງເຫັນ. ຖ້າເຈົ້າສາມາດເຫັນປາຍລີ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງຢູ່ທີ່ແຂ້ວຂອງເຈົ້າ, ສະແດງວ່າເຈົ້າກຳລັງອອກສຽງ TH ທີ່ແທ້ຈິງ.
ສຽງທີ່ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າມັກຈະໃຊ້ແທນ
ເມື່ອສຽງໃດໜຶ່ງບໍ່ມີໃນພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ, ປາກຂອງເຈົ້າຈະຫັນໄປໃຊ້ສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດທີ່ມີຢູ່, ແລະ ມັນເຮັດແບບນີ້ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີຈົນກາຍເປັນເອກະລັກ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມບົກຜ່ອງ — ມັນເປັນພຽງເພື່ອນບ້ານທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດທີ່ພາສາຂອງເຈົ້າມີໃຫ້. ລອງຊອກຫາຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າຢູ່ລຸ່ມນີ້.
| ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ | think /θ/ ມັກຈະກາຍເປັນ | this /ð/ ມັກຈະກາຍເປັນ | ສິ່ງທີ່ຕ້ອງປັບປຸງ |
|---|---|---|---|
| ຈີນກາງ (Mandarin) | sink (/s/) | dis (/d/) | ລີ້ນຢູ່ຫຼັງແຂ້ວເກີນໄປສຳລັບສຽງ /s/. ຍ້າຍມັນມາທາງໜ້າໃຫ້ແຕະແຂ້ວ. ເບິ່ງ ຄູ່ມືຂໍ້ຜິດພາດສຳລັບຄົນເວົ້າພາສາຈີນ ສຳລັບລາຍລະອຽດ. |
| ກວາງຕຸ້ງ (Cantonese) | free / fink (/f/) | dis (/d/) | ຮິມສົບຂຶ້ນມາແຕະແຂ້ວແທນລີ້ນ. ເອົາຮິມສົບລົງ; ແລ້ວໃຊ້ລີ້ນນຳໜ້າແທນ. |
| ຍີ່ປຸ່ນ | sink (/s/) | zis (/z/) | ຄືກັນກັບຈີນກາງ: ເອົາລີ້ນມາທາງໜ້າ ຈາກສັນເຫງືອກມາທີ່ແຂ້ວ. |
| ເກົາຫຼີ | sink (ມັກເປັນ /s/ ແບບເນັ້ນສຽງ) | dis (/d/) | ຜ່ອນຄາຍການສຳຜັດແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ລົມຜ່ານ; ຢ່າໃຫ້ TH ແຂງຈົນກາຍເປັນສຽງກັກລົມ. |
| ຝຣັ່ງ | sink (/s/) | zis (/z/) | ຫູຄົນຝຣັ່ງມັກຈະໄດ້ຍິນສຽງນີ້ແບບ “ບໍ່ຊັດເຈນ”; ປ່ອຍໃຫ້ສຽງອ່ອນລົງໜ້ອຍໜຶ່ງ. ເອົາລີ້ນແຕະແຂ້ວ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັງແຂ້ວ. |
| ເຢຍລະມັນ | sink (/s/) | dis / zis | ພາສາເຢຍລະມັນບໍ່ມີສຽງ fricative ແຂ້ວເລີຍ; ຕ້ອງສ້າງທັງສອງສຽງໃໝ່ຈາກການຝຶກໜ້າແວ່ນ. |
| ສະເປນ (ລາຕິນອາເມລິກາ) | tink / sink | dis (/d/) | ພວກເຈົ້າອອກສຽງໃກ້ຄຽງກັບ TH ສັ່ນແລ້ວໃນຄຳເຊັ່ນ lado ແລະ nada. ພຽງແຕ່ບີບໃຫ້ມັນເປັນສຽງສັ່ນຂຶ້ນອີກ ແລ້ວນຳມາໃຊ້ໃນຕອນຕົ້ນຂອງ this ແລະ that. |
| ປອກຕຸຍການ (ບຣາຊິວ) | tink / fink | dis (/d/) | ໃຊ້ລີ້ນແຕະແຂ້ວເປັນຫຼັກ ແລະ ໃຫ້ລົມໄຫຼຜ່ານແທນທີ່ຈະກັກລົມໃຫ້ເປັນສຽງ t ຫຼື d. |
| ຮິນດູ, ທາມິລ | tink (ເປັນ t ທີ່ແຂ້ວ, ມີລົມພົ່ນໃນຮິນດູ) | dis (ເປັນ d ທີ່ແຂ້ວ) | ສຽງ t ແລະ d ຂອງເຈົ້າຢູ່ທີ່ແຂ້ວແລ້ວ, ເຊິ່ງຖືວ່າສຳເລັດໄປເຄິ່ງໜຶ່ງ. ຜ່ອນການສຳຜັດເພື່ອໃຫ້ລົມຊຶມຜ່ານເປັນສຽງ fricative ແທນທີ່ຈະປິດລົມສະນິດ. |
| ລັດເຊຍ | tink / sink | dis / zis | ໃຊ້ /t/ ຫຼື /s/ ແທນ. ໃຫ້ເອົາລີ້ນແຕະແຂ້ວແລ້ວພົ່ນລົມອອກມາແທນ. |
| ພາສາລາວ, ໄທ, ຫວຽດນາມ | tink (/t/) | dis (/d/) | ຕົວ “th” (ທ) ໃນພາສາລາວເປັນສຽງ t ທີ່ພົ່ນລົມອອກມາ, ບໍ່ແມ່ນສຽງນີ້. ເຈົ້າຕ້ອງປ່ຽນຈາກການກັກລົມແລ້ວປ່ອຍ ມາເປັນການເປີດຊ່ອງວ່າງໃຫ້ລົມສຽດແຊກຜ່ານລີ້ນແທນ. ສ່ວນ TH ສັ່ນກໍມັກຈະຖືກປ່ຽນເປັນຕົວ ດ (/d/) ສະເໝີ. |
ມີບາງພາສາແມ່ທີ່ໄດ້ປຽບໃນເລື່ອງນີ້. ພາສາອາຣັບ ມີທັງສອງສຽງ TH ເປັນຕົວອັກສອນທີ່ສົມບູນ (ث ສຳລັບ /θ/, ذ ສຳລັບ /ð/), ຄົນເວົ້າພາສາອາຣັບສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງອອກສຽງນີ້ໄດ້ຢູ່ແລ້ວ ແລະ ພຽງແຕ່ຕ້ອງລະວັງບໍ່ໃຫ້ມັນກາຍເປັນ /s/ ແລະ /z/ ເວລາເວົ້າພາສາອັງກິດໄວໆ. ພາສາສະເປນ (ເອີຣົບ) ໃຊ້ /θ/ ເປັນທຳມະຊາດ (ຕົວ c ໃນ gracias ແລະ cinco ແມ່ນສຽງ TH ບໍ່ສັ່ນແທ້ໆ), ສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງມີສຽງເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄູ່ນີ້ຢູ່ແລ້ວ. ພາສາກຣີກ ມີທັງສອງສຽງ. ຖ້າພາສາຂອງເຈົ້າຢູ່ໃນກຸ່ມນີ້, ວຽກຂອງເຈົ້າຄືການຈັດຕຳແໜ່ງແລະຮັກສາຄວາມສະໝ່ຳສະເໝີ, ບໍ່ແມ່ນການສ້າງສຽງຂຶ້ນມາໃໝ່.
ການໃຊ້ສຽງແທນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ
ນີ້ຄືຄວາມຈິງທີ່ຄູ່ມືສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະຂ້າມໄປ. ການອອກສຽງແທນ TH ຫຼາຍໆຄັ້ງບໍ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດແທ້ໆ. ຖ້າເຈົ້າເວົ້າວ່າ I sink so, ບໍ່ມີຄົນອາເມລິກາຄົນໃດຄິດພາບເຫັນອ່າງລ້າງຈານ (sink) ໃນຫ້ອງຄົວ; ບໍລິບົດຈະເຮັດໜ້າທີ່ຂອງມັນເອງ, ແລະ ການສົນທະນາກໍຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ການປ່ຽນສຽງ TH ສັ່ນ /ð/ ເປັນຕົວ d (ດ) ໃນຄຳສັບໄວຍາກອນ, ເຊັ່ນ the ກາຍເປັນ duh ແລະ this ກາຍເປັນ dis, ກໍແທບຈະບໍ່ເຄີຍກີດຂວາງຄວາມໝາຍເຊັ່ນກັນ, ເພາະຄຳເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເດົາໄດ້ງ່າຍຈາກໄວຍາກອນຢູ່ແລ້ວ.
ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າເຈົ້າສາມາດຈັດລຳດັບຄວາມສຳຄັນໄດ້. ມີການໃຊ້ສຽງແທນບາງອັນທີ່ໄປຊ້ຳກັບຄຳສັບທີ່ມີຢູ່ຈິງ ແລະ ກຸ້ມຄ່າທີ່ຈະແກ້ໄຂກ່ອນ:
| ເຈົ້າໝາຍເຖິງ | ແຕ່ມັນອາດຈະຟັງຄືກັບ |
|---|---|
| think (ຄິດ) | sink (ຈົມ, ອ່າງລ້າງ) |
| thing (ສິ່ງຂອງ) | sing (ຮ້ອງເພງ) |
| three (ສາມ) | free (ຟຣີ) / tree (ຕົ້ນໄມ້) |
| thought (ຄວາມຄິດ) | fought (ຕໍ່ສູ້) / taught (ສອນ) |
| thin (ບາງ, ຈ່ອຍ) | fin (ຄີປາ) / sin (ບາບ) |
| math (ຄະນິດສາດ) | mass (ມວນສານ) |
| path (ເສັ້ນທາງ) | pass (ຜ່ານ) |
| mouth (ປາກ) | mouse (ໜູ) |
ໝາຍເຫດສຳລັບຄົນລາວ: ສຳລັບເຮົາ ຄູ່ຄຳທີ່ສ່ຽງທີ່ສຸດແມ່ນ three ທີ່ກາຍເປັນ tree ຍ້ອນເຮົາມັກປ່ຽນ TH ໃຫ້ເປັນ /t/ (ຕ). ໃຫ້ເລີ່ມ three ດ້ວຍລົມສຽດແຊກຜ່ານປາຍລີ້ນທີ່ແຂ້ວ ບໍ່ແມ່ນສຽງ ຕ ກັກລົມ.
ເຫຼົ່ານີ້ຄືຄຳທີ່ຕຳແໜ່ງລີ້ນທີ່ຜິດພາດຈະປ່ຽນຄວາມໝາຍຂອງຄຳສັບ, ສະນັ້ນ ສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ ໃນຄຳສັບເນື້ອຫາຈຶ່ງເປັນຈຸດສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບການເວົ້າໃຫ້ເຂົ້າໃຈແຈ້ງ. ສຽງສັ່ນ /ð/ ໃນຄຳສັບໄວຍາກອນແທບຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ໃຜສັບສົນ, ແຕ່ຍ້ອນວ່າຄຳເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່ທົ່ວທຸກບ່ອນ, ການອອກສຽງ TH ໃຫ້ຖືກຕ້ອງໃນ the, this, ແລະ they ຈຶ່ງເປັນການປ່ຽນແປງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຟັງເບິ່ງຄື ເຈົ້າຂອງພາສາ ຫຼາຍຂຶ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນຟັງກໍຕາມ. ຖ້າເຈົ້າມີຄວາມອົດທົນພຽງພໍສຳລັບແກ້ໄຂພຽງຢ່າງດຽວ, ໃຫ້ແກ້ໄຂສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ ເພື່ອຄວາມຊັດເຈນ. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຢາກໄດ້ທັງຄວາມຊັດເຈນ ແລະ ສຳນຽງທີ່ຄືເຈົ້າຂອງພາສາ, ຄຳສັບໄວຍາກອນຄືພາກສ່ວນທີ່ຈະໃຫ້ຜົນຕອບແທນສູງສຸດ.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ອ່ານອອກສຽງແຕ່ລະແຖວດັງໆ, ສອງເທື່ອ. ທຸກແຖວເຕັມໄປດ້ວຍສຽງ TH ທັງສອງແບບ. ໃນຄຳອ່ານທີ່ສະກົດໃຫ້, th ໝາຍເຖິງສຽງພົ່ນລົມ (ຄືໃນ think) ແລະ dh ໝາຍເຖິງສຽງສັ່ນ (ຄືໃນ this); ຕົວພິມໃຫຍ່ໝາຍເຖິງພະຍາງທີ່ເນັ້ນສຽງ (stress). ໃຫ້ເບິ່ງແວ່ນແຍງໃນຮອບທຳອິດ ແລະ ຕັ້ງໃຈຟັງໃນຮອບທີສອງ.
- I think this is the third one. I THINK DHiss iz dhuh THURD wun.
- They both have the same mother. DHay BOTH hav dhuh same MUDHer.
- Thanks for the other three. THANKS fer dhee UDHer THREE.
- Is this the path to the bathroom? Iz DHiss dhuh PATH tuh dhuh BATH-room?
- The weather's worse than they thought. Dhuh WEDHerz WURS dhuhn DHay THAWT.
- Both brothers think the same thing. BOTH BRUDHerz THINK dhuh SAME THING.
- Take a deep breath, then breathe out. Take uh DEEP BRETH, dhen BREEDH out.
- Thirty-three thousand. THUR-tee THREE THOU-zuhnd.
- There's nothing wrong with that. DHairz NUTH-ing RAWNG with DHAT.
- I'd rather do this together. Ide RADHer doo dhiss tuh-GEDHer.
(ຂ້ອຍຄິດວ່ານີ້ແມ່ນອັນທີສາມ)
(ພວກເຂົາທັງສອງມີແມ່ຄົນດຽວກັນ)
(ຂອບໃຈສຳລັບອີກສາມອັນນັ້ນ)
(ນີ້ແມ່ນທາງໄປຫ້ອງນ້ຳບໍ່?)
(ອາກາດຮ້າຍແຮງກວ່າທີ່ພວກເຂົາຄິດໄວ້)
(ອ້າຍນ້ອງທັງສອງຄິດຄືກັນ)
(ຫາຍໃຈເຂົ້າເລິກໆ, ແລ້ວຫາຍໃຈອອກ)
(ສາມສິບສາມພັນ)
(ມັນບໍ່ມີຫຍັງຜິດດອກ)
(ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດສິ່ງນີ້ຮ່ວມກັນດີກວ່າ)
ແຖວທີ່ມີຄຳວ່າ breath/breathe ຄືແຖວທີ່ເຈົ້າຄວນຊ້າລົງ: breath ເປັນສຽງລົມ, breathe ເປັນສຽງສັ່ນ, ແລະ ສຽງສະຫຼະຈະປ່ຽນຈາກ eh ເປັນ ee ໄປພ້ອມກັນເລີຍ.
ບ່ອນທີ່ຈະໄດ້ຍິນສຽງນີ້ຊັດເຈນ
ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄປຊອກຫາສຽງ TH ຢູ່ໃສຍາກໃນການເວົ້າແບບອາເມລິກາ. ມີບາງສະຖານະການທີ່ຈະມີສຽງນີ້ຕໍ່ກັນຫຼາຍໆຄຳ ຈົນຫູຂອງເຈົ້າສາມາດຈັບສຽງນີ້ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ:
- ຕອນທີ່ມີຄົນເວົ້າຕົວເລກ
Three, thirteen, thirty, thousand, fourth, fifth, sixth. ລາຄາ, ວັນທີ, ຄະແນນ, ເບີໂທລະສັບ, ແລະ ທີ່ຢູ່ ລ້ວນແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/. ລອງຟັງນັກພາກກິລາອ່ານຄະແນນ ຫຼື ພະນັກງານເກັບເງິນອ່ານຍອດລວມ ແລ້ວນັບຈຳນວນສຽງ TH ເບິ່ງ.
- ຄຳວ່າ 'the'
The ເປັນຄຳທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດໃນພາສາອັງກິດ, ແລະ ມັນມີສຽງສັ່ນ /ð/ ຢູ່ສະເໝີ. ນັກຂ່າວໂທລະພາບຈະເວົ້າຄຳນີ້ຫຼາຍຮ້ອຍຄັ້ງຕໍ່ຊົ່ວໂມງຢ່າງຊັດເຈນ. ລອງເລືອກປະໂຫຍກໜຶ່ງຈາກການລາຍງານຂ່າວ ແລ້ວສັງເກດເບິ່ງວ່າຄຳວ່າ the ບໍ່ເຄີຍກາຍເປັນສຽງ duh (ເດີ້) ເລີຍ.
- 'Thank you' ແລະ 'I think'
ສອງປະໂຫຍກທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດໃນການເວົ້າພາສາອັງກິດ ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/. ມັນຖືກເວົ້າເລື້ອຍຫຼາຍ, ແລະ ເວົ້າແບບສະບາຍໆ, ຈົນກາຍເປັນຕົວແບບທີ່ດີເລີດວ່າສຽງນີ້ຄວນຈະເບົາບາງສ່ຳໃດ. ເຈົ້າຂອງພາສາແທບຈະບໍ່ເອົາລີ້ນແຕະແຂ້ວດ້ວຍຊ້ຳ.
- ວັນ ແລະ ວັນທີ
Thursday, the third, the thirtieth, this month. ທຸກຄັ້ງທີ່ມີຄົນນັດໝາຍດັງໆ, ສຽງ TH ຈະລຽນກັນເປັນແຖວ. ປະຕິທິນຄືບົດຝຶກຫັດ TH ທີ່ປອມຕົວມາ.
- ກະແສຂອງຄຳສັບໄວຍາກອນ
This, that, these, those, they, them, there, then. ການສົນທະນາທົ່ວໄປແມ່ນຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄຳເຫຼົ່ານີ້, ແລະ ທຸກຄຳລ້ວນແຕ່ເປັນສຽງສັ່ນ. ເມື່ອຫູຂອງເຈົ້າຈັບສຽງ TH ສັ່ນໃນຄຳນ້ອຍໆເຫຼົ່ານີ້ໄດ້, ເຈົ້າຈະເລີ່ມໄດ້ຍິນມັນຢູ່ທຸກບ່ອນ.
ລອງເລືອກໜຶ່ງໃນນີ້, ຟັງເປັນເວລາຫົກສິບວິນາທີ, ແລະ ນັບສຽງ TH ທີ່ເຈົ້າຈັບໄດ້. ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ສາມາດນັບໄດ້ຮອດສິບຫ້າ ຫຼື ຊາວຄັ້ງໂດຍບໍ່ຕ້ອງພະຍາຍາມເລີຍ. ຫຼັງຈາກເຮັດແບບນີ້ໄດ້ໜຶ່ງອາທິດ, TH ຈະເຊົາເປັນສຽງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຄອຍຈື່ວ່າຈະຕ້ອງອອກສຽງແນວໃດ ແຕ່ຈະກາຍເປັນສຽງທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ຍິນ.
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ (FAQ)
ຕຳແໜ່ງຂອງປາກແມ່ນຄືກັນອ້ອຍຕ້ອຍສຳລັບທັງສອງສຽງ: ປາຍລີ້ນແຕະທີ່ແຂ້ວໜ້າເທິງ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ລົມໄຫຼຜ່ານຊ່ອງວ່າງ. ຄວາມແຕກຕ່າງພຽງຢ່າງດຽວຄືສຽງຈາກລຳຄໍ. ສຽງ TH ບໍ່ສັ່ນ /θ/, ເຊັ່ນໃນ think ແລະ math, ເປັນພຽງສຽງລົມ. ສຽງ TH ສັ່ນ /ð/, ເຊັ່ນໃນ this ແລະ mother, ຈະເພີ່ມການສັ່ນສະເທືອນຂອງສາຍສຽງ ເຮັດໃຫ້ສຽງລົມກາຍເປັນສຽງສັ່ນສະທ້ອນ. ມັນຄືລະບົບເປີດ-ປິດສຽງແບບດຽວກັນກັບທີ່ແຍກສຽງ /s/ ຈາກ /z/. ເບິ່ງ ການປຽບທຽບສຽງ TH ບໍ່ສັ່ນທຽບກັບສຽງສັ່ນ ສຳລັບການຟັງທຽບກັນຊັດໆ.
ສຽງ fricative ແຂ້ວເປັນສຽງທີ່ຫາໄດ້ຍາກໃນບັນດາພາສາທົ່ວໂລກ. ມັນບັງຄັບໃຫ້ລີ້ນໄປຢູ່ລະຫວ່າງ ຫຼື ແຕະກັບແຂ້ວແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ລົມຊຶມອອກ, ເຊິ່ງເປັນຕຳແໜ່ງທີ່ຫຼາຍພາສາບໍ່ເຄີຍໃຊ້ເລີຍ, ແລະ ມັນຍັງເປັນໜຶ່ງໃນສຽງສຸດທ້າຍທີ່ເດັກນ້ອຍຮຽນຮູ້ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນເດັກນ້ອຍເຈົ້າຂອງພາສາອັງກິດກໍຕາມ. ມັນຍັງເປັນສຽງທີ່ເບົາບາງ ແລະ ຟັງຜິດໄດ້ງ່າຍ, ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ພາສາຕ່າງໆທີ່ເຄີຍມີສຽງນີ້ ມັກຈະຄ່ອຍໆປ່ຽນມັນໄປລວມກັບສຽງທີ່ດັງກວ່າ ແລະ ໝັ້ນຄົງກວ່າ ເຊັ່ນ /t/, /d/, /f/, ຫຼື /s/ ໄປຕາມການເວລາທີ່ຜ່ານໄປ (ເຊັ່ນ ພາສາເຢຍລະມັນ ແລະ ດັດຊ໌ ໄດ້ປ່ຽນມັນກາຍເປັນ /d/). ຜົນກໍຄື ຜູ້ຮຽນຈາກເກືອບທຸກພາສາແມ່ພຽງແຕ່ບໍ່ເຄີຍສ້າງສຽງນີ້ມາກ່ອນ ແລະ ຈຳເປັນຕ້ອງເພີ່ມມັນເຂົ້າໄປໃນທັກສະການປາກຂອງຕົນເອງ.
ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຄົນຍັງຈະເຂົ້າໃຈເຈົ້າຢູ່, ເພາະບໍລິບົດຈະຊ່ວຍເຕີມເຕັມຊ່ອງຫວ່າງ ແລະ ຜູ້ຟັງແທບຈະບໍ່ສັບສົນລະຫວ່າງ I think so (ຂ້ອຍຄິດແບບນັ້ນ) ກັບ I sink so (ຂ້ອຍຈົມແບບນັ້ນ). ແຕ່ມີການໃຊ້ສຽງແທນຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ໄປຊ້ຳກັບຄຳທີ່ມີຢູ່ແລ້ວຈິງໆ (think/sink, three/free, thought/fought), ເຊິ່ງຄຳເຫຼົ່ານີ້ກຸ້ມຄ່າທີ່ຈະແກ້ໄຂເພື່ອຄວາມຊັດເຈນ. ການປ່ຽນສຽງ TH ສັ່ນດ້ວຍຕົວ d (ດ) ໃນຄຳເຊັ່ນ the ແລະ this ແທບຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ໃຜສັບສົນ, ແຕ່ມັນເປັນຈຸດສັງເກດທີ່ແຮງທີ່ສຸດຂອງສຳນຽງທີ່ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງພາສາ ເພາະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຖືກໃຊ້ຕະຫຼອດເວລາ.
ໃຫ້ເບິ່ງຈາກປະເພດຂອງຄຳ. ຄຳສັບໄວຍາກອນທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ TH ຈະເປັນສຽງສັ່ນ (the, this, that, they, them, there). ຄຳສັບເນື້ອຫາທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ TH ຈະເປັນສຽງບໍ່ສັ່ນ (think, three, thank, thing). TH ທີ່ຢູ່ທ້າຍຄຳ ເຊິ່ງສະກົດດ້ວຍ -th ມັກຈະເປັນສຽງບໍ່ສັ່ນ (bath, math, both), ໃນຂະນະທີ່ຄຳທີ່ສະກົດດ້ວຍ -the ຈະເປັນສຽງສັ່ນ (breathe, bathe, soothe); ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນທົ່ວໄປພຽງຄຳດຽວຄື smooth, ເຊິ່ງສະກົດດ້ວຍ -th ແຕ່ຍັງເປັນສຽງສັ່ນ. TH ກາງຄຳໃນຄຳສັບດັ້ງເດີມທີ່ໃຊ້ປະຈຳວັນຈະເປັນສຽງສັ່ນ (mother, weather, other); ສຳລັບຄຳຢືມຈາກກຣີກ ແລະ ລາຕິນ ຈະເປັນສຽງບໍ່ສັ່ນ (author, method, sympathy), ລວມເຖິງຄຳສັບດັ້ງເດີມທີ່ສ້າງຈາກຮາກສັບທີ່ບໍ່ສັ່ນ ເຊັ່ນ nothing (ຈາກ thing).
ຍ້ອນວ່າເຈົ້າເອົາຮິມສົບລຸ່ມຂຶ້ນມາແຕະແຂ້ວເທິງ, ເຊິ່ງເປັນວິທີທີ່ເຈົ້າສ້າງສຽງ /f/, ແທນທີ່ຈະເອົາລີ້ນໄປແຕະແຂ້ວ. ນີ້ເປັນເລື່ອງທົ່ວໄປສຳລັບຄົນເວົ້າພາສາກວາງຕຸ້ງ ແລະ ຄົນລັດເຊຍບາງຄົນ, ບ່ອນທີ່ three ກາຍເປັນ free ແລະ think ກາຍເປັນ fink. ວິທີແກ້ຄືໃຫ້ເອົາຮິມສົບລົງ ແລະ ໃຊ້ລີ້ນເປັນຕົວນຳແທນ. ໃຫ້ເບິ່ງໜ້າແວ່ນ: ສຳລັບ TH ທີ່ແທ້ຈິງ ເຈົ້າຄວນຈະເຫັນປາຍລີ້ນຢູ່ທີ່ແຂ້ວ, ບໍ່ແມ່ນຮິມສົບ.
ການອອກສຽງນີ້ແບບດ່ຽວໆໃຊ້ເວລາພຽງບໍ່ເທົ່າໃດນາທີ ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າພົບຕຳແໜ່ງລີ້ນໃນໜ້າແວ່ນ. ແຕ່ການອອກສຽງນີ້ໃຫ້ໄດ້ແບບອັດຕະໂນມັດໃນເວລາເວົ້າໄວໆ, ໂດຍບໍ່ຫຼົງກັບໄປໃຊ້ສຽງແທນແບບເກົ່າ, ມັກຈະຕ້ອງໃຊ້ເວລາຝຶກຊ້ອມທຸກມື້ປະມານສອງສາມອາທິດ. ສ່ວນທີ່ຊ້າບໍ່ແມ່ນຕົວສຽງເອງ ແຕ່ແມ່ນການຝຶກປະຕິກິລິຍາຕອບສະໜອງຄືນໃໝ່, ເພາະປາກຂອງເຈົ້າໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີໃນການຫຼີກລ້ຽງຕຳແໜ່ງທີ່ມັນບໍ່ເຄີຍຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້.
ຍືນຢູ່ໜ້າແວ່ນແລ້ວເວົ້າຄຳວ່າ think, ຈາກນັ້ນກໍ this. ຖ້າເຈົ້າສາມາດເຫັນປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າໜ້ອຍໜຶ່ງຢູ່ທີ່ແຂ້ວໃນທັງສອງຄຳ, ສະແດງວ່າເຈົ້າກຳລັງສ້າງສຽງນີ້ໄດ້ແລ້ວ; ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນພຽງແຕ່ການເຮັດຊ້ຳໆຈົນກວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງຄິດເຖິງມັນອີກ. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງບໍ່ສັ່ນ /θ/ ໃນຄຳສັບທີ່ຖ້າອອກຜິດແລ້ວຈະໄປຊ້ຳກັບຄຳອື່ນ, ຈາກນັ້ນນຳເອົາສຽງສັ່ນ /ð/ ໄປໃສ່ໃນ the ແລະ they ແລ້ວສັງເກດເບິ່ງວ່າມັນເຮັດໃຫ້ສຳນຽງຂອງເຈົ້າດີຂຶ້ນຫຼາຍສ່ຳໃດດ້ວຍການປ່ຽນແປງພຽງຈຸດດຽວ. ເຈົ້າຈະຮຽນຮູ້ການຈັດຕຳແໜ່ງນີ້ໄດ້ໄວກວ່າສຽງພາສາອັງກິດສ່ວນໃຫຍ່, ດ້ວຍເຫດຜົນງ່າຍໆກໍຄື ເຈົ້າສາມາດເບິ່ງເຫັນຕົວເອງຕອນກຳລັງເຮັດມັນໄດ້.
