ພາສາສະເປນອອກສຽງຄຳວ່າ pero. ພາສາຝຣັ່ງອອກສຽງ rouge. ພາສາຈີນກາງອອກສຽງພິນອິນຄຳວ່າ rì. ພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາອອກສຽງ red. ທັງ 4 ຄຳໃຊ້ຕົວອັກສອນ R ຄືກັນ, ແຕ່ສຽງທີ່ອອກມາກັບບໍ່ມີຫຍັງຄືກັນເລີຍ. ສຽງ R ຂອງອາເມລິກາແມ່ນແຕກຕ່າງໝູ່. ມັນເປັນພຽງສຽງ R ດຽວໃນລາຍຊື່ນີ້ ທີ່ອອກສຽງໂດຍ ລີ້ນບໍ່ໄດ້ສຳຜັດຫຍັງເລີຍ ແລະ ບໍ່ມີການສຽດສີໃນປາກ — ລີ້ນຈະຢູ່ຕ່ຳກວ່າເພດານປາກພຽງເລັກນ້ອຍ ເພື່ອໃຫ້ລົມຜ່ານອອກມາໄດ້ສະດວກ, ບໍ່ມີການປິດກັ້ນ ແລະ ບໍ່ມີສຽງແຊກ.
ນັ້ນຄືເຄັດລັບທັງໝົດ. ສຽງ R ໃນພາສາສະເປນຈະໃຊ້ວິທີການກະດົກລີ້ນ. ສຽງ R ຂອງຝຣັ່ງຈະມີການສຽດສີຢູ່ລຳຄໍ, ໃນຂະນະທີ່ R ຂອງຈີນກາງຈະມີການສຽດສີຢູ່ທາງໜ້າຂອງປາກ. ແຕ່ ສຽງ R ອາເມລິກາ ຈະບໍ່ເຮັດແບບນັ້ນເລີຍ. ລີ້ນຈະລອຍຢູ່ເຄິ່ງກາງປາກ, ຫຍັບເຂົ້າໃກ້ເພດານປາກ, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍສຳຜັດ ຫຼື ບີບຊ່ອງແຄບຈົນເກີດການສຽດສີ. ຜົນລັບທາງສຽງທີ່ໄດ້ ແມ່ນແຕກຕ່າງຈາກພາສາອື່ນໆຫຼາຍ ຈົນຄົນຟັງມັກຈະບໍ່ຄິດວ່າມັນເປັນສຽງໃນກຸ່ມດຽວກັນເລີຍ. ຍ້ອນແນວນີ້, ສຽງ R ຈຶ່ງເປັນພະຍັນຊະນະທີ່ໃຊ້ເວລາຮຽນຮູ້ດົນທີ່ສຸດ ເພື່ອລົບລ້າງສຳນຽງເດີມ ແມ້ແຕ່ຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າປັບການອອກສຽງອື່ນໆໄດ້ດີແລ້ວກໍ່ຕາມ.
ສຽງ R ອາເມລິກາເປັນສຽງແບບ approximant (ສັນຍາລັກທາງວິຊາການຄື /ɹ/, ບໍ່ແມ່ນ /r/ ທີ່ໃຊ້ສຳລັບການລົວລີ້ນໃນພາສາສະເປນ). ລີ້ນຈະຫຍັບເຂົ້າໃກ້ເພດານປາກ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍສຳຜັດເລີຍ, ຮິມສົບຈະຈູ໋ເຂົ້າເລັກນ້ອຍ, ແລະ ກົກລີ້ນຈະດຶງຖອຍຫຼັງລົງໄປໃນຄໍ. ຜົນທີ່ໄດ້ແມ່ນສຽງພະຍັນຊະນະທີ່ຍາວ, ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືສຽງສະຫຼະ. ຮູບແບບການວາງລີ້ນ 2 ແບບທີ່ຖືວ່າຖືກຕ້ອງຕາມມາດຕະຖານຄື: ແບບລວມລີ້ນ (bunched - ຍົກຕົວກາງລີ້ນຂຶ້ນ, ປາຍລີ້ນຊີ້ລົງ) ແລະ ແບບມ້ວນລີ້ນ (retroflex - ປາຍລີ້ນມ້ວນຂຶ້ນ ແລະ ຖອຍຫຼັງ). ທັງສອງແບບໃຫ້ສຽງທີ່ແທບຈະຄືກັນ. ບັນຫາຫຼັກທີ່ຄົນຮຽນພາສາມັກພົບ ບໍ່ແມ່ນວ່າຈະເລືອກໃຊ້ຮູບແບບໃດ, ແຕ່ແມ່ນການອົດກັ້ນບໍ່ໃຫ້ກະດົກລີ້ນ, ລົວລີ້ນ ຫຼື ສ້າງສຽງສຽດສີ — ສຽງ R ອາເມລິກາຄືການບໍ່ມີການເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານັ້ນເລີຍ.
ສຽງ R ອາເມລິກາ ແມ່ນຫຍັງແທ້
ນັກພາສາສາດຈັດປະເພດສຽງ R ອາເມລິກາເປັນ postalveolar approximant. ຄຳວ່າ postalveolar ໝາຍຄວາມວ່າ ສ່ວນທີ່ເຄື່ອນໄຫວຂອງລີ້ນຈະຊີ້ໄປທາງຫຼັງປຸ່ມເຫືອກ (ບ່ອນທີ່ລີ້ນແຕະເວລາອອກສຽງ T, D, ແລະ N), ມຸ້ງໜ້າໄປຫາບໍລິເວນລະຫວ່າງປຸ່ມເຫືອກນັ້ນ ກັບສ່ວນໜ້າຂອງເພດານແຂງ. ສ່ວນຄຳວ່າ approximant ໝາຍຄວາມວ່າ ລີ້ນຈະຫຍັບເຂົ້າໃກ້ບໍລິເວນນັ້ນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ສຳຜັດ. ມັນໃກ້ພໍທີ່ຈະຄວບຄຸມທິດທາງລົມ, ແຕ່ກໍ່ໄກພໍທີ່ຈະໃຫ້ລົມໄຫຼຜ່ານໄດ້ສະດວກ ໂດຍບໍ່ມີການສຳຜັດ ຫຼື ສຽດສີ.
ສັນຍາລັກ IPA ແມ່ນ /ɹ/ (ຕົວ r ນ້ອຍປີ້ນຄືນ). ມັນແຕກຕ່າງຈາກ:
- /r/, ການລົວປາຍລີ້ນ, ຄືກັບຄຳວ່າ perro ໃນພາສາສະເປນ ຫຼື ພາສາອິຕາລີແບບລະຄອນ. ສຳລັບຄົນລາວບາງກຸ່ມ ນີ້ຄືສຽງ ຣ ຣົດ ເວລາທີ່ອອກສຽງແບບເຕັມທີ່.
- /ɾ/, ການກະດົກປາຍລີ້ນບາດດຽວ, ຄືກັບຄຳວ່າ pero ໃນພາສາສະເປນ ຫຼື ສຽງ ra ri ru re ro ໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນ. (ອັນນີ້ກົງກັບສຽງ flap-T ຂອງອາເມລິກາ).
- /ʁ/, ສຽງສຽດສີ ຫຼື ການລົວທີ່ລີ້ນໄກ່, ຄືກັບຄຳວ່າ rouge ໃນພາສາຝຣັ່ງ ຫຼື rot ໃນພາສາເຢຍລະມັນມາດຕະຖານ.
- /ʐ/ ແລະ /ɻ/, ສຽງມ້ວນລີ້ນທີ່ໃຊ້ໃນພິນອິນພາສາຈີນກາງສຳລັບຕົວ “r” (日 rì, 让 ràng).
ໃນການເວົ້າຕົວຈິງ, ສຽງ /ɹ/ ຂອງອາເມລິກາ ຈະມີພຶດຕິກຳທີ່ບໍ່ຄືພະຍັນຊະນະທົ່ວໄປປານໃດ ແຕ່ຄ້າຍຄືສະຫຼະຫຼາຍກວ່າ. ມັນສາມາດຮັກສາຕຳແໜ່ງລີ້ນໄວ້ໄດ້ດົນເທົ່າທີ່ຜູ້ເວົ້າສາມາດດຶງລົມຫາຍໃຈ. ມັນສາມາດຮັບລະດັບສຽງ ແລະ ຈັງຫວະໜັກເບົາໄດ້. ໃນຄຳເຊັ່ນ bird, fur, her, worth, ແລະ world, ສຽງ R ບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ປະດັບສະຫຼະ. ມັນກາຍເປັນຕົວສະຫຼະເອງເລີຍ: ຄຸນນະພາບສຽງສະຫຼະທັງໝົດຂອງພະຍາງ ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍຮູບແບບລີ້ນຂອງສຽງ R. ນັກສະຖະສາດມີສັນຍາລັກພິເສດສຳລັບຮູບແບບທີ່ເນັ້ນສຽງໜັກນີ້ຄື /ɝ/, ເອີ້ນວ່າ r-colored vowel (ສະຫຼະທີ່ປະສົມສຽງ R). ສ່ວນຮູບແບບທີ່ບໍ່ເນັ້ນສຽງໜັກ, ຂຽນເປັນ /ɚ/ (ເອີ້ນວ່າ r-colored schwa), ຈະປະກົດຢູ່ທ້າຍຄຳເຊັ່ນ mother, better, ແລະ water. ມັນໃຊ້ຮູບແບບລີ້ນຄືກັນ, ພຽງແຕ່ສັ້ນກວ່າ ແລະ ບໍ່ເນັ້ນໜັກ.
ຄຸນລັກສະນະທີ່ຄ້າຍຄືກັບສະຫຼະນີ້ ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດ ລະຫວ່າງສຽງ R ອາເມລິກາ ແລະ ສຽງ R ສ່ວນໃຫຍ່ໃນພາສາອື່ນໆທົ່ວໂລກ. ມັນເຮັດໜ້າທີ່ຄືກັບສະຫຼະທີ່ເຈົ້າລາກສຽງຍາວໆ ຫຼາຍກວ່າຈະເປັນພະຍັນຊະນະທີ່ເຈົ້າປ່ອຍສຽງອອກມາ.
2 ຮູບແບບການວາງລີ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງ
ຄົນອາເມລິກາມີວິທີທາງກາຍະພາບ 2 ແບບ ໃນການອອກສຽງ /ɹ/, ແລະ ທັງສອງແບບແມ່ນຖືເປັນມາດຕະຖານຄືກັນ.
Bunched R (ສຽງ R ແບບລວມລີ້ນ). ຕົວກາງລີ້ນຈະຍົກສູງຂຶ້ນ ແລະ ຖອຍໄປທາງຫຼັງຂອງປາກ, ເກືອບຄ້າຍຄືກັບຮູບແບບລີ້ນທີ່ໃຊ້ສຳລັບສຽງ /k/ (ກ ໄກ່) ຫຼື /ɡ/, ແຕ່ຫຍັບມາທາງໜ້າເລັກນ້ອຍ. ປາຍລີ້ນຈະຊີ້ລົງ, ມັກຈະແຕະຢູ່ຫຼັງແຂ້ວລຸ່ມ. ກົກລີ້ນຍັງຖືກດຶງຖອຍຫຼັງໄປຫາຄໍຫອຍ, ເຮັດໃຫ້ຮູຄໍແຄບລົງເລັກນ້ອຍ. ການບີບຮັດຈຸດທີສາມນີ້ ແມ່ນສ່ວນທີ່ຄູ່ມືການອອກສຽງສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະຂ້າມໄປ, ແລະ ມັນກໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ສຽງ R ອາເມລິກາມີສຽງທຸ້ມເລິກທີ່ເປັນເອກະລັກ. ຖ້າບໍ່ມີການດຶງກົກລີ້ນນີ້, ຄົນຮຽນທີ່ພຽງແຕ່ລວມລີ້ນ ແລະ ຈູ໋ສົບ ຈະໄດ້ສຽງທີ່ກາຍເປັນ velar approximant (ອອກສຽງ red ກາຍເປັນ wed) ແທນທີ່ຈະເປັນສຽງ R.
Retroflex R (ສຽງ R ແບບມ້ວນລີ້ນ). ປາຍລີ້ນຈະມ້ວນຂຶ້ນ ແລະ ຖອຍຫຼັງເລັກນ້ອຍ, ມຸ້ງໜ້າໄປຫາ (ແຕ່ບໍ່ສຳຜັດ) ບໍລິເວນຫຼັງປຸ່ມເຫືອກ (ຢູ່ທາງໜ້າຂອງເພດານແຂງ). ຕົວກາງລີ້ນຈະຢູ່ຕ່ຳກວ່າ ແລະ ບໍ່ນູນຂຶ້ນຄືກັບແບບລວມລີ້ນ. ກົກລີ້ນກໍ່ຈະດຶງຖອຍຫຼັງໄປຫາຄໍຫອຍ ໃນແບບນີ້ເຊັ່ນກັນ. ການມ້ວນປາຍລີ້ນ ບວກກັບການດຶງກົກລີ້ນຖອຍຫຼັງ ແມ່ນສິ່ງທີ່ສ້າງຮູບແບບສຽງນີ້ຂຶ້ນມາ.
ການສຶກສາການອອກສຽງໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງອັນຕຣາຊາວ ແລະ MRI ພົບວ່າ ຄົນອາເມລິກາແທ້ໆໃຊ້ທັງສອງຮູບແບບນີ້, ແລະ ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ສະຫຼັບໃຊ້ທັງສອງແບບ ໂດຍຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າສະຫຼະໂຕໃດຈະຕາມມາ ຫຼື ຕຳແໜ່ງຂອງຕົວ R ຢູ່ໃນຄຳ. ໃນທາງສຽງທີ່ໄດ້ຍິນ, ຄົນຟັງບໍ່ສາມາດແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງແບບນີ້ໄດ້. ປາກກຳລັງເຮັດສອງສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ຜົນລັບອອກມາເປັນສຽງດຽວກັນ.
ນີ້ຄືຂ່າວດີສຳລັບເຈົ້າໃນຖານະຜູ້ຮຽນ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເລືອກອັນທີ່ “ຖືກຕ້ອງທີ່ສຸດ”. ລອງເຝິກທັງສອງແບບ. ແບບໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອອກສຽງ R ໄດ້ຊັດເຈນ, ລາກສຽງຍາວໄດ້ໂດຍບໍ່ຮູ້ສຶກເກັງ, ນັ້ນແຫຼະຄືແບບທີ່ເໝາະສົມກັບປາກຂອງເຈົ້າ.
ຮິມສົບກໍ່ຈະຈູ໋ເຂົ້າເລັກນ້ອຍໃນທັງສອງແບບ. ບໍ່ແມ່ນການຈູ໋ແບບກົມກິ້ວຄືກັບສຽງ oo ໃນຄຳວ່າ moon, ແຕ່ກໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສ່ວນໜ້າຂອງປາກແຄບລົງ. ການຈູ໋ສົບນີ້ສຳຄັນຫຼາຍ. ຄົນຮຽນຫຼາຍຄົນທີ່ວາງຕຳແໜ່ງລີ້ນຖືກແລ້ວ ແຕ່ສຽງກໍ່ຍັງຟັງເບິ່ງແປກໆ ຍ້ອນວ່າຮິມສົບຂອງພວກເຂົາຍັງແບນຢູ່.
ຕຳແໜ່ງຂອງສຽງ R ໃນພະຍາງ
ສຽງ R ອາເມລິກາ ປະກົດຢູ່ໃນ 3 ຕຳແໜ່ງຂອງພະຍາງ, ແລະ ແຕ່ລະຕຳແໜ່ງກໍ່ມີຈຸດພິເສດຂອງມັນເອງ.
ຢູ່ຕົ້ນພະຍາງ (Onset R): red, right, road, run, write, rabbit, very, story, sorry. ນີ້ຄືຕຳແໜ່ງທີ່ເປັນສຽງ R ຫຼາຍທີ່ສຸດ. ໃນບ່ອນນີ້ /ɹ/ ຈະເຮັດໜ້າທີ່ຄືກັບພະຍັນຊະນະທົ່ວໄປ. ລີ້ນຈະສ້າງຮູບແບບສຽງ R, ຄ້າງໄວ້ບຶດໜຶ່ງ, ແລ້ວປ່ອຍສຽງເຂົ້າສູ່ສະຫຼະທີ່ຕາມມາ. ຂໍ້ຄວນລະວັງສຳລັບຄົນລາວ: ຕ້ອງແນ່ໃຈວ່າບໍ່ໄດ້ປ່ຽນເປັນສຽງ ລ (L) ແລະ ລີ້ນຕ້ອງບໍ່ແຕະເພດານປາກ.
ຕາມຫຼັງພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳ (Post-consonantal R): true, draw, drive, brown, three, through, proud. ສຽງ R ຈະໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກພະຍັນຊະນະທີ່ຢູ່ທາງໜ້າມັນ. ໃນຄຳວ່າ true ແລະ draw, ສຽງ T ແລະ D ມັກຈະຖືກດຶງໄປເປັນສຽງຄ້າຍຄື ຈ ຫຼື ຊ (chrue, jraw). ນັ້ນເປັນຮູບແບບສະເພາະຂອງອາເມລິກາ ທີ່ເອີ້ນວ່າ TR/DR palatalization. ຕົວ R ເອງຍັງຄົງເປັນ approximant ແບບເດີມ, ພຽງແຕ່ອອກສຽງຕາມຫຼັງພະຍັນຊະນະອື່ນໜຶ່ງຈັງຫວະ.
ຕາມຫຼັງສະຫຼະ (R-coloring on the preceding vowel): car, here, there, mother, father, better, water, bird, fur. ນີ້ຄືຈຸດທີ່ສຽງ R ອາເມລິກາ ແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນທີ່ສຸດຈາກສຳນຽງອັງກິດອື່ນໆ ເຊັ່ນ ສຳນຽງອັງກິດມາດຕະຖານ (RP) ຫຼື ສຳນຽງອົສຕຣາລີ. ໃນພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາ, ຕົວ R ທີ່ຢູ່ຫຼັງສະຫຼະ ຈະບໍ່ຫາຍໄປ ຫຼື ປ່ຽນເປັນສຽງ schwa (ສຽງ ເອິ). ມັນຍັງຄົງຢູ່, ແຕ່ມັນຈະປະສົມເຂົ້າກັບສະຫຼະທີ່ຢູ່ທາງໜ້າ ແລະ ປ່ຽນຄຸນນະພາບຂອງສະຫຼະນັ້ນ. ທັງພະຍາງຈະຮັບເອົາຮູບແບບລີ້ນຂອງສຽງ R ໄປເລີຍ. ຄຳວ່າ Bird ບໍ່ໄດ້ປະກອບດ້ວຍສະຫຼະແລ້ວຕາມດ້ວຍຕົວ R; ແຕ່ມັນເປັນສະຫຼະທີ່ປະສົມກັບ R (r-colored vowel) ເປັນສຽງດຽວທີ່ລາກຍາວໄປຈົນຈົບພະຍາງ.
ຈຸດນີ້ສຳຄັນຫຼາຍສຳລັບຄົນລາວ ເພາະໃນພາສາລາວບໍ່ມີຕົວສະກົດ R ຢູ່ທ້າຍຄຳ. ເຮົາມັກຈະມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະຕັດສຽງ R ຢູ່ທ້າຍຄຳຖິ້ມ. ການປັບຕົວມາໃຊ້ສະຫຼະປະສົມ R ມັກຈະຍາກກວ່າການອອກສຽງ R ຢູ່ຕົ້ນຄຳ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຫາ “ສຽງ R ແຍກຕ່າງຫາກ” ມາໃສ່, ແຕ່ເຈົ້າຕ້ອງປ່ຽນຮູບແບບຂອງສະຫຼະນັ້ນເອງ.
6 ຈຸດແຕກຕ່າງ ທີ່ຄົນຮຽນມັກພາດ
ນີ້ຄື 6 ຂໍ້ປຽບທຽບທີ່ສຽງ R ອາເມລິກາ ມັກຈະຂັດກັບຄວາມຊິນເຄີຍຈາກພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ:
| ຄູ່ປຽບທຽບ | ສິ່ງທີ່ຄົນຮຽນມັກຈະເຮັດຜິດ | ສິ່ງທີ່ຄົນອາເມລິກາເຮັດແທ້ |
|---|---|---|
| right ທຽບກັບ light | ປ່ຽນ /l/ ແທນ /ɹ/ (ຄົນລາວມັກໃຊ້ ລ ລີງ ແທນ), ຫຼື ອອກສຽງເຄິ່ງກາງລະຫວ່າງສອງສຽງນີ້ | ເປັນ 2 ສຽງທີ່ແຍກກັນຊັດເຈນ: /l/ ລີ້ນແຕະປຸ່ມເຫືອກ; /ɹ/ ລີ້ນຫຍັບເຂົ້າໃກ້ແຕ່ບໍ່ແຕະ. ເບິ່ງ ການປຽບທຽບລະຫວ່າງ light ແລະ right. |
| road ທຽບກັບ load | ສັບສົນລະຫວ່າງ /l/ ກັບ /ɹ/ ຄືກັນ | ຄືກັນກັບຂ້າງເທິງ |
| red ທຽບກັບ wed | ຈູ໋ສົບຫຼາຍເກີນໄປ ແລະ ລືມດຶງກົກລີ້ນຖອຍຫຼັງ → ກາຍເປັນສຽງ /w/ (ວ ວີ) ແທນທີ່ຈະເປັນ /ɹ/ | ຮິມສົບຈູ໋ເຂົ້າ, ແຕ່ໜ້າທີ່ຫຼັກແມ່ນຢູ່ທີ່ ລີ້ນ (ການລວມລີ້ນບວກກັບການດຶງກົກລີ້ນຖອຍຫຼັງ) |
| bird ທຽບກັບ bid | ຕັດສຽງປະສົມ R ອອກຈາກສະຫຼະເລີຍ (ອອກສຽງເປັນ ເບີດ ທຳມະດາ) | ຕົວສະຫຼະເອງຕ້ອງປ່ຽນເປັນຮູບແບບສຽງ R (ລີ້ນຕ້ອງຍົກ ແລະ ດຶງຖອຍ) |
| car ທຽບກັບ cah (ແບບບໍ່ມີສຽງ R) | ສຽງ R ຫາຍໄປເລີຍໃນຕອນທ້າຍຂອງພະຍາງ (ຍ້ອນພາສາລາວບໍ່ມີຕົວສະກົດ R) | ສຽງ R ຍັງຄົງຢູ່; ສະຫຼະຈະຖືກປະສົມດ້ວຍຮູບແບບ R |
| strawberry | ໃຊ້ສຽງ R ແບບພາສາຝຣັ່ງ/ເຢຍລະມັນ ທີ່ສຽດສີຢູ່ໃນຄໍ | ມີຕົວ R ສອງຕົວ, ທັງສອງສ້າງຂຶ້ນຢູ່ເຄິ່ງກາງປາກໂດຍບໍ່ມີການສຽດສີ; ກົກລີ້ນດຶງຖອຍຫຼັງແຕ່ຮູຄໍຍັງເປີດໂລ່ງ, ບໍ່ບີບຮັດ |
ວິທີອອກສຽງນີ້
ເສັ້ນທາງພາກປະຕິບັດ ຈາກຈຸດທີ່ເຈົ້າຢູ່ນີ້ ໄປສູ່ສຽງ R ອາເມລິກາທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ຈິງ:
- ລືມເລື່ອງການໃຊ້ປາຍລີ້ນໄປໄດ້ເລີຍ. ນີ້ຄືການປັບຄວາມຄິດທີ່ຍາກທີ່ສຸດ ຖ້າເຈົ້າເຄີຍຊິນກັບການກະດົກ ຫຼື ລົວລີ້ນ (ເຊັ່ນ ການອອກສຽງ ຣ ໃນພາສາລາວແບບດັ້ງເດີມ). ສຽງ R ອາເມລິກາບໍ່ແມ່ນການເຄື່ອນທີ່ປາຍລີ້ນໄປຕຳຫຍັງທັງນັ້ນ. ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະລວມລີ້ນ ຫຼື ມ້ວນລີ້ນ, ເປົ້າໝາຍຄືການຄ້າງຕຳແໜ່ງໄວ້, ບໍ່ແມ່ນການຕີ.
- ຈູ໋ສົບເຂົ້າເລັກນ້ອຍ. ພຽງແຕ່ໃຫ້ມຸມປາກຫຍັບເຂົ້າມາກໍ່ພໍ. ແຄ່ນີ້ກໍ່ຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍແລ້ວ; ສຽງ R ຂອງຄົນຮຽນຫຼາຍຄົນດີຂຶ້ນຢ່າງຊັດເຈນໃນວິນາທີທີ່ພວກເຂົາຈູ໋ສົບ.
- ລອງແບບລວມລີ້ນກ່ອນ (Bunched R). ອອກສຽງ uh (ເອິ) ໂດຍປ່ອຍປາກຕາມສະບາຍ. ບາດນີ້, ໃນຂະນະທີ່ຍັງອອກສຽງຢູ່, ໃຫ້ຍົກເຄິ່ງກາງຄ່ອນໄປທາງຫຼັງຂອງລີ້ນຂຶ້ນໄປຫາເພດານປາກ, ຄືກັບວ່າເຈົ້າກຳລັງຈະອອກສຽງ /ɡ/ (ກ ໄກ່) ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ແຕະເພດານ. ເອົາປາຍລີ້ນລົງ. ສຽງສະຫຼະຄວນຈະປ່ຽນເປັນສຽງທຸ້ມ ແລະ ມີສຽງ R ປະສົມ. ນັ້ນແຫຼະຄື /ɹ/ ແບບລວມລີ້ນ.
- ຫຼັງຈາກນັ້ນລອງແບບມ້ວນລີ້ນ (Retroflex R). ເລີ່ມຈາກສຽງ uh ແບບດຽວກັນ, ມ້ວນປາຍລີ້ນຂຶ້ນ ແລະ ຖອຍຫຼັງເລັກນ້ອຍ. ຢ່າໃຫ້ແຕະເພດານປາກ. ຜົນທີ່ໄດ້ຄວນຈະຟັງຄືກັບສຽງ R ທີ່ເຈົ້າຫາກໍ່ເຮັດໄປມື້ກີ້ນີ້.
- ຄ້າງມັນໄວ້. ລອງເວົ້າວ່າ uhhhh-rrrrrrr (ເອິ-ເຣີ) ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ສຽງ R ລາກຍາວໄປຈັກ 2 ວິນາທີ. ການເລີ່ມຕົ້ນຈາກສຽງ ເອິ ທີ່ເປັນກາງ (ແທນທີ່ຈະເປັນສຽງ ອີ) ຈະຊ່ວຍໃຫ້ລີ້ນຢູ່ໃກ້ກັບຕຳແໜ່ງສຽງ R ຢູ່ແລ້ວ, ສະນັ້ນການປ່ຽນຕຳແໜ່ງຈຶ່ງໜ້ອຍທີ່ສຸດ. ຖ້າເຈົ້າສາມາດຄ້າງສຽງ R ໄດ້ດົນພໍທີ່ຈະຮູ້ສຶກວ່າມັນເປັນສຽງຄ້າຍຄືສະຫຼະ, ສະແດງວ່າເຈົ້າວາງຮູບແບບລີ້ນຖືກແລ້ວ. ຖ້າສຽງຢຸດ ຫຼື ຂາດຫາຍໄປພາຍໃນເຄິ່ງວິນາທີ, ໝາຍຄວາມວ່າລີ້ນຂອງເຈົ້າເກັງເກີນໄປ ຫຼື ຢູ່ໃກ້ເພດານປາກຈົນເກືອບຈະສຳຜັດແລ້ວ.
- ເພີ່ມຄຳທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ R. Red, run, right, road, real, river. ເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ລະຄຳດ້ວຍການວາງຮູບແບບສຽງ R ຄ້າງໄວ້ເລີຍ, ແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍສຽງເຂົ້າສູ່ສະຫຼະ.
- ເພີ່ມສຽງ R ທ້າຍສະຫຼະ. Car, here, there, bird, fur, better. ໃນນີ້ຮູບແບບລີ້ນ R ຈະມາຮອດໃນຕອນທ້າຍຂອງພະຍາງແທນທີ່ຈະເປັນຕອນຕົ້ນ, ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງສະຫຼະກໍ່ຈະປ່ຽນໄປຕາມນັ້ນ.
ຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດສຳລັບຄົນທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບການກະດົກລີ້ນໃນພາສາແມ່ ແມ່ນການຍັງຄົງອອກສຽງ R ແບບມີການຕີ. ສ່ວນຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍສຳລັບຄົນລາວ ແລະ ຄົນທີ່ມາຈາກພາສາອັງກິດສຳນຽງອື່ນ ທີ່ບໍ່ມີສຽງ R ທ້າຍຄຳ ແມ່ນການຕັດສຽງ R ຖິ້ມໄປເລີຍ. ວິທີແກ້ໄຂສຳລັບທັງສອງກໍລະນີຄືການເບິ່ງສຽງ R ວ່າເປັນຮູບແບບລີ້ນທີ່ຕ້ອງ ຄ້າງໄວ້ — ຮັກສາມັນໄວ້ ຢ່າປ່ອຍຖິ້ມ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ລີ້ນໄປແຕະຫຍັງ.
ປະໂຫຍກສຳລັບເຝິກຊ້ອມ
ອ່ານອອກສຽງແຕ່ລະແຖວ 2 ຮອບ. ບ່ອນໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຈົ້າເຫັນຕົວ R, ໃຫ້ຄ້າງຕຳແໜ່ງລີ້ນໄວ້. ຢ່າກະດົກລີ້ນ, ຢ່າຕີລີ້ນ, ຢ່າຟ້າວປ່ອຍສຽງໄວເກີນໄປ.
- Red rabbits ran across the road.
- Her brother runs every morning.
- The river is colder in winter.
- Drive carefully on rural roads.
- Strawberry or raspberry?
- I'd rather write than read.
- The story is worth your time.
- Three sisters from Argentina.
- Bring it back here tomorrow.
- World tour, every year.
(ກະຕ່າຍສີແດງແລ່ນຂ້າມທາງ.)
(ນ້ອງຊາຍຂອງລາວແລ່ນທຸກໆເຊົ້າ.)
(ແມ່ນ້ຳຈະເຢັນກວ່າໃນຍາມໜາວ.)
(ຂັບລົດດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງໃນເສັ້ນທາງຊົນນະບົດ.)
(ສະຕໍເບີຣີ ຫຼື ຣາສເບີຣີ?)
(ຂ້ອຍມັກຂຽນຫຼາຍກວ່າອ່ານ.)
(ເລື່ອງນີ້ຄຸ້ມຄ່າກັບເວລາຂອງເຈົ້າ.)
(ເອື້ອຍນ້ອງສາມຄົນຈາກອາເຈນຕິນາ.)
(ເອົາມັນກັບມາທີ່ນີ້ມື້ອື່ນ.)
(ທົວຮອບໂລກ, ທຸກໆປີ.)
ຄ້າງສຽງ R ທຸກຕົວທີ່ເຈົ້າອ່ານອອກສຽງ, ລວມເຖິງຕົວທີ່ຢູ່ທ້າຍຄຳເຊັ່ນ brother, winter, tour. ຄົນຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະອອກສຽງ R ບໍ່ພຽງພໍໃນເວລາເວົ້າປົກກະຕິ, ສະນັ້ນ ປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍຍູ້ໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າຊິນເຄີຍກັບຕຳແໜ່ງທີ່ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຢູ່.
ບ່ອນທີ່ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນສຽງນີ້ມາແລ້ວ
ເຈົ້າຄົງເຄີຍໄດ້ຍິນສຽງ R ອາເມລິກາມານັບລ້ານຄັ້ງແລ້ວ ໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ສັງເກດມັນຢ່າງຈິງຈັງ. ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າເລີ່ມໄດ້ຍິນມັນເປັນສຽງພະຍັນຊະນະທີ່ຄ້າຍຄືສະຫຼະລາກຍາວ ແທນທີ່ຈະເປັນການກະດົກລີ້ນໄວໆ, ເຈົ້າກໍ່ຈະຈື່ສຽງນີ້ໄປຕະຫຼອດ. ນີ້ຄືບາງສະຖານະການທີ່ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນສຽງ R ຢ່າງຊັດເຈນ:
- ນັກຮ້ອງເພງ Country
ລອງຟັງຄຳວ່າ world, bird, ຫຼື heart ໃນເພງຄັນທຣີແທບທຸກເພງ. ສຽງ R ຈະຖືກລາກຍາວເທົ່າກັບສຽງສະຫຼະ, ບາງຄັ້ງຍາວກວ່າອີກ.
- ນັກພາກກິລາເບສບອນ
First, third, infielder, Yankees, Cardinals: ການປະສົມສຽງ R ເຂົ້າກັບສະຫຼະ ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເອກະລັກສຽງໃນວົງການນີ້.
- ລາຍການກາຕູນເດັກນ້ອຍໃນຊ່ອງ PBS
ນັກພາກສຽງມັກຈະເນັ້ນສຽງ R ໃຫ້ຊັດເຈນເປັນພິເສດ ເພື່ອໃຫ້ຟັງງ່າຍ, ໂດຍສະເພາະຕຳແໜ່ງຕົ້ນພະຍາງ. ທີມນັກພາກຂອງເລື່ອງ Daniel Tiger’s Neighborhood ເປັນຕົວແບບທີ່ດີຫຼາຍ.
- Morgan Freeman ໃນການພາກສຽງຮູບເງົາທຸກເລື່ອງ
ສຽງ R ທີ່ທຸ້ມເລິກ ແລະ ລາກຍາວໃນຄຳເຊັ່ນ world ແລະ story ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເອກະລັກໃນການເວົ້າຂອງລາວ. ບໍ່ວ່າລາວຈະພາກໜັງເລື່ອງ The Shawshank Redemption ຫຼື ສາລະຄະດີສັດໂລກ, ສຽງສະຫຼະປະສົມ R ນັ້ນແຫຼະທີ່ເປັນຕົວສ້າງສຳນຽງສະເພາະແບບ “Morgan Freeman.”
- ໜັງຄາວບອຍທຸກເລື່ອງ
ສຳນຽງຄາວບອຍຈະເນັ້ນການລາກສຽງ R ຍາວໆ ເພື່ອສ້າງບັນຍາກາດ. ເຊັ່ນຄຳວ່າ Partner, border, river.
- ຄົນອ່ານປຶ້ມສຽງໃນສຳນຽງອາເມລິກາມາດຕະຖານ
ບົດເຝິກຫັດທີ່ເປັນປະໂຫຍດຄື: ລອງຟັງຫາຄຳວ່າ recorder ໃນປຶ້ມສຽງໃດກໍ່ໄດ້. ມັນມີສຽງ R 3 ຕົວໃນຄຳດຽວ, ແລະ ທັງໝົດລ້ວນແຕ່ຖືກລາກສຽງຍາວ.
ພາສາແມ່ແຕ່ລະພາສາ ຮັບມືກັບສຽງນີ້ແນວໃດ
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າ ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າອອກສຽງ R ແນວໃດ. ວຽກຫຼັກຂອງເຈົ້າຄືການລົບລ້າງກົນໄກເກົ່າໆນັ້ນຖິ້ມ, ບໍ່ແມ່ນການພະຍາຍາມຕື່ມກົນໄກໃໝ່ເຂົ້າໄປ.
| ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ | ສຽງ R ໃນພາສາແມ່ | ສິ່ງທີ່ຄວນເນັ້ນໜັກ |
|---|---|---|
| ພາສາລາວ | ຕົວ ຣ ສາມາດອອກສຽງເປັນການກະດົກລີ້ນ/ລົວລີ້ນ (Tap/Trill) ຫຼື ປ່ຽນເປັນ ລ (L). ລາວບໍ່ມີຕົວສະກົດ R ເລີຍ. | ຢ່າໃຊ້ການກະດົກລີ້ນ ຫຼື ປ່ຽນເປັນ ລ (L) ສຳລັບສຽງອາເມລິກາ. ຈື່ໄວ້ວ່າ ສຽງ R ອາເມລິກາຕ້ອງ ຄ້າງລີ້ນໄວ້ ບໍ່ໃຫ້ແຕະຫຍັງ. ສຳລັບທ້າຍຄຳ, ຄົນລາວຕ້ອງເຝິກບໍ່ໃຫ້ຕັດສຽງນີ້ຖິ້ມ; ຕ້ອງລາກສຽງ R ໃຫ້ຍາວ ແລະ ປະສົມໄປກັບສະຫຼະ. |
| ພາສາສະເປນ, ອິຕາລີ | ການກະດົກລີ້ນ /ɾ/ ໃນ R ຕົວດຽວ (pero), ການລົວລີ້ນ /r/ ໃນ RR ຄູ່ (perro) | ທັງສອງຢ່າງຄືການຕີລີ້ນ. ແຕ່ສຽງ R ອາເມລິກາຄືການຄ້າງລີ້ນໄວ້. ຢຸດການຍູ້ລີ້ນໄປຫາປຸ່ມເຫືອກ. ແບບລວມລີ້ນ (Bunched) ມັກຈະງ່າຍກວ່າສຳລັບຄົນທີ່ມາຈາກພາສາເຫຼົ່ານີ້. |
| ພາສາປອກຕຸຍການ (ບຣາຊິນ ຫຼື ເອີຣົບ) | ແຕກຕ່າງກັນໄປ: ກະດົກລີ້ນ /ɾ/ ລະຫວ່າງສະຫຼະ (caro), ແຕ່ໃຊ້ລີ້ນໄກ່ /ʁ/ ຫຼື ຄໍ /χ ~ h/ ຢູ່ຕົ້ນຄຳ ແລະ ໃນ “rr” (rato, carro) | ມີ 2 ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ຂຶ້ນກັບວ່າເຈົ້າກຳລັງໃຊ້ R ແບບໃດ. ຖ້າມັນເປັນການກະດົກລີ້ນ, ໃຫ້ໄປຕາມວິທີຂອງພາສາສະເປນ. ຖ້າມັນເປັນແບບອອກຈາກລຳຄໍ, ໃຫ້ໄປຕາມວິທີຂອງພາສາຝຣັ່ງ. |
| ພາສາຝຣັ່ງ | ສຽງລີ້ນໄກ່ /ʁ/ ຢູ່ທາງຫຼັງຂອງລຳຄໍ | ຕ້ອງຍ້າຍສຽງ R ຈາກລີ້ນໄກ່ມາຢູ່ເຄິ່ງກາງປາກ. ລຳຄໍບໍ່ຄວນຮູ້ສຶກບີບຮັດ ຫຼື ສຽດສີ, ແຕ່ ກົກລີ້ນ ຍັງຕ້ອງດຶງຖອຍຫຼັງເລັກນ້ອຍ ເພື່ອສ້າງສຽງທຸ້ມເລິກຂອງອາເມລິກາ — ອັນນີ້ຕ່າງຈາກການສຳຜັດລີ້ນໄກ່ແບບທີ່ເຈົ້າເຄີຍຊິນ. |
| ພາສາເຢຍລະມັນ | ສຽງລີ້ນໄກ່ /ʁ/ ຄ້າຍຄືຝຣັ່ງ, ຫຼື ອ່ອນລົງເປັນສຽງຄ້າຍຄືສະຫຼະເມື່ອຕາມຫຼັງສະຫຼະ | ຍ້າຍມາທາງໜ້າຄືກັບພາສາຝຣັ່ງ. ຄົນເຢຍລະມັນພາກໃຕ້ທີ່ໃຊ້ R ແບບກະດົກລີ້ນ ຈະປັບຕົວໄດ້ງ່າຍກວ່າ. |
| ພາສາຈີນກາງ | ພິນອິນ “r” (ສຽງແບບມ້ວນລີ້ນ, ຂຽນເປັນ /ʐ/ ຫຼື /ɻ/; ອອກສຽງໄດ້ທັງແບບມີການສຽດສີ [ʐ] ຈົນເຖິງແບບ approximant ທີ່ບໍ່ມີການສຽດສີ [ɻ] ຂຶ້ນກັບແຕ່ລະພາກ) | ໃກ້ຄຽງກວ່າໝູ່. ຮູບແບບລີ້ນເປັນແບບມ້ວນຢູ່ແລ້ວ; ຖ້າສຽງຂອງເຈົ້າມີການສຽດສີ, ໃຫ້ຫຼຸດມັນລົງ. ເນັ້ນໃຫ້ເປັນສຽງ approximant ທີ່ໂລ່ງໆ, ບໍ່ແມ່ນສຽງແຊກ. |
| ພາສາຍີ່ປຸ່ນ | ມີສະເພາະຕົວ R /r/ ຕົວດຽວ, ມັກຈະອອກສຽງເປັນການກະດົກລີ້ນ [ɾ] (ບໍ່ມີ /l/ ແຍກຕ່າງຫາກ) | ການກະດົກລີ້ນໃຊ້ບໍ່ໄດ້ໃນກໍລະນີນີ້. ຢ່າຕີລີ້ນ. ສ້າງຮູບແບບທີ່ຄ້າງໄວ້ໄດ້. ແບບລວມລີ້ນ (Bunched) ມັກຈະໃຊ້ໄດ້ດີສຳລັບຄົນຍີ່ປຸ່ນ. |
| ພາສາເກົາຫຼີ | ㄹ ຈະສະຫຼັບລະຫວ່າງການກະດົກລີ້ນ [ɾ] ແລະ ສຽງຂ້າງລີ້ນ [l] ຂຶ້ນຢູ່ກັບຕຳແໜ່ງ | ຄືກັບພາສາຍີ່ປຸ່ນ: ປ່ຽນການກະດົກລີ້ນເປັນສຽງ approximant ທີ່ຄ້າງໄວ້. ການຈູ໋ສົບຈະຊ່ວຍແຍກມັນອອກຈາກສຽງ /l/ ຂອງເຈົ້າ. |
| ພາສາຮິນດີ, ເບັງກາລີ | ການກະດົກລີ້ນ /ɾ/, ແລະ ການສະບັດລີ້ນແບບມ້ວນ /ɽ/ | ການມ້ວນລີ້ນເປັນສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດຖ້າເຈົ້າມີມັນຢູ່ແລ້ວ. ໃຫ້ຄ້າງມັນໄວ້ແທນທີ່ຈະສະບັດ. ສຽງ R ອາເມລິກາຢືມຮູບແບບການມ້ວນລີ້ນມາ ແຕ່ຢຸດການສະບັດຖິ້ມໄປ. |
| ພາສາທະມິນ | ການກະດົກລີ້ນ /ɾ/, ການລົວລີ້ນ /r/, ແລະ approximant ແບບມ້ວນລີ້ນ /ɻ/ (ສຽງ zh ໃນຄຳວ່າ Tamizh, ழ) | ສຽງ /ɻ/ ຂອງເຈົ້າ ຄືສຽງ R ແບບມ້ວນລີ້ນຂອງອາເມລິກາເລີຍ. ຄ້າງຮູບແບບລີ້ນດຽວກັນກັບທີ່ເຈົ້າໃຊ້ສຳລັບ ழ, ເພີ່ມການຈູ໋ສົບເລັກນ້ອຍ, ເທົ່ານີ້ເຈົ້າກໍ່ເຮັດໄດ້ແລ້ວ. ນີ້ຄືພາສາແມ່ທີ່ໃກ້ຄຽງກັບສຽງ R ອາເມລິກາທີ່ສຸດ. |
| ພາສາອາຣັບ | ການລົວລີ້ນ /r/ ຫຼື ກະດົກລີ້ນ | ຄືກັນກັບພາສາສະເປນ: ຢຸດການລົວລີ້ນ, ປ່ຽນມາເປັນສຽງ approximant ທີ່ຄ້າງໄວ້. |
| ສຳນຽງອັງກິດອື່ນໆ (RP ຂອງອັງກິດ, ອົສຕຣາລີ, ສິງກະໂປ) | ສຽງ R ຫາຍໄປ ຫຼື ອ່ອນລົງຫຼາຍໃນທ້າຍພະຍາງ | ຈຸດທີ່ຍາກທີ່ສຸດຄືການປະສົມສຽງ R ເຂົ້າກັບສະຫຼະ. Car, bird, better: ຕົວ R ຕ້ອງຍັງຢູ່, ແລະ ມັນຈະປ່ຽນສຽງສະຫຼະໄປນຳ. |
FAQ
ບໍ່ແມ່ນ. ສຽງ R ອາເມລິກາເປັນ approximant: ລີ້ນຫຍັບເຂົ້າໃກ້ເພດານປາກແຕ່ບໍ່ສຳຜັດ, ແລະ ບໍ່ມີການສັ່ນສະເທືອນ. ພາສາສະເປນ, ອິຕາລີ, ອາຣັບ, ແລະ ຣັດເຊຍ ໃຊ້ການລົວລີ້ນ (ປາຍລີ້ນກະດົກຕີຫຼາຍບາດໄວໆ), ແລະ ຄົນຮຽນຈຳນວນຫຼາຍມັກຄິດວ່າ “R” ຕ້ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບການເຄື່ອນໄຫວແບບນັ້ນສະເໝີ. ແຕ່ສຽງ R ອາເມລິກາແມ່ນກົງກັນຂ້າມເລີຍ. ມັນເປັນສະມາຊິກໃນກຸ່ມສຽງນີ້ທີ່ນິ້ງງຽບ ແລະ ຄ້າງໄວ້.
ແບບໃດກໍ່ຖືກຄືກັນ. ຄົນອາເມລິກາໃຊ້ທັງສອງແບບ, ບາງຄັ້ງຄົນດຽວກັນກໍ່ໃຊ້ທັງສອງແບບສະຫຼັບກັນໄປຕາມແຕ່ລະຄຳ. ລອງເຝິກທັງສອງແບບເບິ່ງ. ແບບໃດທີ່ເຈົ້າສາມາດລາກສຽງຍາວໄດ້ແຈ້ງດີໂດຍບໍ່ຮູ້ສຶກເກັງປາກ, ແບບນັ້ນແຫຼະຄືແບບທີ່ປາກຂອງເຈົ້າມັກ. ຜົນລັບທາງສຽງອອກມາຄືກັນແທບທຸກຢ່າງ, ຈົນຄົນຟັງບໍ່ສາມາດແຍກໄດ້ວ່າເຈົ້າກຳລັງໃຊ້ແບບໃດຢູ່.
ເກືອບທຸກຄັ້ງເປັນຍ້ອນວ່າເຈົ້າອອກສຽງເລິກຢູ່ທາງຫຼັງປາກເກີນໄປ. ສຽງ /ʁ/ ຂອງຝຣັ່ງອາໄສຢູ່ແຖວລີ້ນໄກ່ ແລະ ສ້າງການສຽດສີ ຫຼື ສັ່ນສະເທືອນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ສຽງ /ɹ/ ຂອງອາເມລິກາອາໄສຢູ່ທາງໜ້າກວ່ານັ້ນ, ໂດຍບໍ່ມີການສຽດສີ. ກົກລີ້ນ ຍັງຕ້ອງດຶງຖອຍຫຼັງລົງໄປໃນຄໍຫອຍເພື່ອສ້າງສຽງ R ອາເມລິກາ (ນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ສຽງທຸ້ມ), ແຕ່ມັນເປັນການຫຍໍ້ທີ່ເປີດໂລ່ງ, ບໍ່ແມ່ນບີບແຄບ. ຖ້າເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງລົມແຊກ ຫຼື ການສຳຜັດຢູ່ທາງຫຼັງລຳຄໍໃນຂະນະທີ່ອອກສຽງ R, ສະແດງວ່າສຽງນັ້ນຢູ່ຜິດທີ່. ໃຫ້ຍ້າຍການກະທຳມາທາງໜ້າ ຢູ່ເຄິ່ງກາງປາກ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ລຳຄໍເປີດໂລ່ງ.
ສຳລັບຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ຮຽນພາສາສ່ວນຫຼາຍ ແມ່ນແລ້ວ, ມັນຍາກທຽບເທົ່າກັບ ສຽງ TH ທັງສອງສຽງ. ຄວາມຍາກມັນສະສົມກັນຄື: ກົນໄກແບບ approximant ເປັນສິ່ງທີ່ຫາຍາກໃນພາສາທົ່ວໂລກ, ຄົນຮຽນຈຶ່ງມັກຈະມາຮຽນໂດຍບໍ່ມີພື້ນຖານ; ຮູບແບບລີ້ນ 2 ແບບທີ່ຖືກຕ້ອງທັງຄູ່ ເຮັດໃຫ້ຄົນຮຽນທີ່ຊອກຫາຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກພຽງໜຶ່ງດຽວເກີດຄວາມສັບສົນ; ແລະ ສຳລັບໃຜກໍ່ຕາມທີ່ຮຽນພາສາອັງກິດສຳນຽງອັງກິດມາດຕະຖານ ຫຼື ອົສຕຣາລີມາ, ການປະສົມສຽງ R ຫຼັງສະຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂຄງສ້າງມາກ່ອນ. ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າອອກສຽງ R ໄດ້, ສຳນຽງສ່ວນອື່ນໆຂອງເຈົ້າມັກຈະດີຂຶ້ນຕາມມາພ້ອມກັນ; ມີສຽງອື່ນພຽງບໍ່ເທົ່າໃດສຽງ ທີ່ສົ່ງຜົນຕໍ່ຄວາມເປັນອາເມລິກາຂອງເຈົ້າໄດ້ເທົ່າກັບສຽງນີ້.
ແມ່ນແລ້ວ, ຈູ໋ເລັກນ້ອຍ. ການຈູ໋ສົບເປັນລາຍລະອຽດນ້ອຍໆແຕ່ສົ່ງຜົນເກີນຄາດ. ຄົນຮຽນຫຼາຍຄົນວາງຕຳແໜ່ງລີ້ນໄດ້ເກືອບຖືກແລ້ວ ແຕ່ສຽງກໍ່ຍັງບໍ່ແມ່ນຢູ່ດີ; ການເພີ່ມການຈູ໋ສົບອ່ອນໆ (ພຽງແຕ່ດຶງມຸມປາກເຂົ້າຫາກັນເລັກນ້ອຍ) ມັກຈະຊ່ວຍປິດຊ່ອງຫວ່າງນີ້ໃຫ້ໄດ້ຍິນຊັດເຈນຂຶ້ນທັນທີ. ການຈູ໋ສົບນີ້ໜ້ອຍກວ່າສຽງ /w/ (ວ ວີ) ຫຼື oo (ອູ), ແຕ່ມັນກໍ່ບໍ່ແມ່ນວ່າຈະບໍ່ຈູ໋ເລີຍ.
ສຽງ R ນັ້ນຈະປະສົມເຂົ້າກັບສຽງ schwa (ເອິ) ຈົນກາຍເປັນ /ɚ/, ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ r-colored schwa: ມັນເປັນສຽງດຽວ, ບໍ່ແມ່ນສອງສຽງ. ລີ້ນຈະເລີ່ມໃນຮູບແບບສຽງ R ໄວ້ຢູ່ແລ້ວ, ແລະ ພະຍາງສຸດທ້າຍທັງໝົດກໍ່ຈະຖືກປະສົມດ້ວຍຮູບແບບ R ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ. ເບິ່ງ ໜ້າອ້າງອີງສຳລັບ MOTHER R-Vowel ເພື່ອສຶກສາເລື່ອງນີ້ໂດຍສະເພາະ.
ສຳລັບຄົນຮຽນສ່ວນໃຫຍ່, ສຽງ R ອາເມລິກາ ແມ່ນພະຍັນຊະນະທີ່ໃຊ້ເວລາປ່ຽນແປງດົນທີ່ສຸດ, ແຕ່ເມື່ອເຮັດໄດ້ແລ້ວ ມັນກໍ່ຈະເປັນຕົວຊ່ວຍໃຫ້ການອອກສຽງຂອງເຈົ້າຊັດເຈນຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ລອງໃຊ້ເວລາຈັກ 3 ອາທິດກັບປະໂຫຍກເຝິກຊ້ອມຂ້າງເທິງ ໂດຍເນັ້ນການຈູ໋ສົບໃຫ້ຊັດເຈນກວ່າປົກກະຕິ. ເມື່ອຈົບຊ່ວງເວລານັ້ນ, ຄວາມຊິນເຄີຍໃນການຈູ໋ສົບ ມັກຈະເປັນຕົວດຶງໃຫ້ພາກສ່ວນອື່ນໆເຂົ້າທີ່ເຂົ້າທາງໄປນຳກັນ.
