ສຽງ Flap-T — ວິທີທີ່ຄົນອາເມລິກາປ່ຽນ "water" ເປັນ "waa-der"

ລອງຟັງຄົນອາເມລິກາເວົ້າຄຳວ່າ water. ມັນບໍ່ມີສຽງ T ຢູ່ແລ້ວ. ແລະ ມັນກໍ່ບໍ່ມີມາເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງສະຕະວັດແລ້ວ.

ສິ່ງທີ່ປ່ຽນແທນແມ່ນການເຄາະລີ້ນໄວໆໜຶ່ງບາດ. ສຽງນີ້ບໍ່ແມ່ນທັງສຽງ T ແລະ ບໍ່ແມ່ນທັງສຽງ D ຊັດເຈນ, ມັນໄວຫຼາຍຈົນຜູ້ຮຽນພາສາອັງກິດສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຍິນເປັນສຽງ D ແລະ ເຈົ້າຂອງພາສາເອງກໍ່ບໍ່ໄດ້ສັງເກດວ່າມັນບໍ່ແມ່ນສຽງ T. ນັກພາສາສາດເອີ້ນສຽງນີ້ວ່າ flap-T (ຫຼື ເອີ້ນໃຫ້ຖືກຕ້ອງກວ່ານັ້ນແມ່ນ alveolar tap). ເມື່ອເຈົ້າສາມາດແຍກແຍະສຽງນີ້ໃນຖານະພະຍັນຊະນະໜຶ່ງໄດ້, ຫຼາຍໆຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາຟັງເບິ່ງເປັນອາເມລິກາກໍ່ຈະເລີ່ມມີເຫດຜົນຂຶ້ນມາ. ຄຳວ່າ water ຈະປ່ຽນເປັນ waa-der, better ປ່ຽນເປັນ bedder, ແລະ got it ປ່ຽນເປັນ godit.

ເມື່ອຕົວ T ຢູ່ລະຫວ່າງສອງສຽງສະຫຼະໃນພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາ ແລະ ສະຫຼະຕົວທີສອງນັ້ນບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງ (unstressed), ຄົນອາເມລິກາຈະປ່ຽນມັນດ້ວຍການເຄາະລີ້ນທີ່ອອກສຽງໄວໆ ເຊິ່ງຟັງຄືກັບສຽງ D ເບົາໆ. ຊື່ທາງວິຊາການແມ່ນ alveolar tap (IPA /ɾ/). ມັນເປັນການອອກສຽງມາດຕະຖານໃນພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາທົ່ວໄປ (General American) ຄືກັນກັບທີ່ຄົນອັງກິດມັກຈະຕັດສຽງ R ຫຼັງສະຫຼະຖິ້ມ. ການຮຽນຮູ້ທີ່ຈະອອກສຽງນີ້ໃຫ້ສະໝ່ຳສະເໝີ ແມ່ນໜຶ່ງໃນການປ່ຽນແປງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້ ຖ້າເປົ້າໝາຍຂອງເຈົ້າຄືການເວົ້າໃຫ້ຄືຄົນອາເມລິກາ.

ແທ້ຈິງແລ້ວ flap-T ແມ່ນຫຍັງ

flap-T ແມ່ນການໃຊ້ປາຍລີ້ນເຄາະໄວໆໜຶ່ງບາດໃສ່ປຸ່ມເຫືອກ (alveolar ridge) ເຊິ່ງເປັນສ່ວນກະດູກນູນໆທີ່ຢູ່ຫຼັງແຂ້ວໜ້າເທິງຂອງເຈົ້າ.

ເມື່ອທຽບກັບຕົວ T ປົກກະຕິ, ມັນມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນ 3 ຢ່າງຄື:

1. ບໍ່ກັກລົມ. ການອອກສຽງ T ປົກກະຕິຈະຕ້ອງມີການກັກລົມໄວ້ຊົ່ວຄາວ. ແຕ່ flap-T ຈະບໍ່ກັກລົມ. ລີ້ນພຽງແຕ່ປັດຜ່ານໄປເທົ່ານັ້ນ.
2. ບໍ່ປ່ອຍລົມ. ການອອກສຽງ T ປົກກະຕິຢູ່ຕົ້ນຄຳຈະມີການປ່ອຍລົມອອກມາໜ້ອຍໜຶ່ງ (ຄືກັບຄວາມຕ່າງລະຫວ່າງ ຕ ກັບ ທ ໃນພາສາລາວ). ແຕ່ flap-T ຈະບໍ່ມີການປ່ອຍລົມເລີຍ.
3. ການສັ່ນຂອງສາຍສຽງ (Voicing). ສຽງ T ປົກກະຕິແມ່ນສຽງທີ່ບໍ່ກ້ອງ (voiceless). ແຕ່ flap-T ຈະໃຊ້ສາຍສຽງຂອງເຈົ້ານຳ, ນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ບໍ່ແມ່ນອາເມລິກາຟັງແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າມັນເປັນສຽງເຄິ່ງກາງລະຫວ່າງ T ກັບ D.

ສຳລັບຄົນອາເມລິກາ, ຄຳວ່າ latter ແລະ ladder ຟັງເບິ່ງຄືກັນແທ້ໆ. ແຕ່ສຳລັບຄົນອັງກິດ, ສອງຄຳນີ້ແຍກກັນຢ່າງຊັດເຈນ (LAT-tuh ທຽບກັບ LAD-uh). ການຍຸບລວມນີ້ເອງ ທີ່ສຽງ T ແລະ D ກາຍເປັນສຽງດຽວກັນເມື່ອຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະ, ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ flap.

ຖ້າເຈົ້າເວົ້າພາສາສະເປນ, ອິຕາລີ, ປອກຕຸຍການ, ຍີ່ປຸ່ນ, ຫຼື ພາສາໃດກໍ່ຕາມທີ່ມີສຽງ “R ດ່ຽວ”, ເຈົ້າອອກສຽງນີ້ເປັນຮ້ອຍໆເທື່ອຕໍ່ມື້ຢູ່ແລ້ວ. ສຽງ R ພາສາສະເປນໃນຄຳວ່າ pero, ສຽງ R ພາສາອິຕາລີໃນຄຳວ່າ caro, ຫຼື ພະຍັນຊະນະພາສາຍີ່ປຸ່ນໃນ ra, ri, ru, re, ro ລ້ວນແຕ່ແມ່ນສຽງ /ɾ/ ອັນດຽວກັນກັບ flap-T ຂອງອາເມລິກາ. ເຈົ້າມີສຽງນີ້ຢູ່ໃນປາກແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຮຽນຮູ້ຄື ເວລາໃດ ທີ່ຄວນໃຊ້ມັນແທນສຽງ T ໃນພາສາອັງກິດ.

ກົດຂອງການໃຊ້ flap-T

ສະພາບແວດລ້ອມມາດຕະຖານນັ້ນກົງໄປກົງມາ:

ຕົວ T ຈະປ່ຽນເປັນ flap ເມື່ອມັນຢູ່ລະຫວ່າງສອງສຽງສະຫຼະ, ແລະ ສະຫຼະຕົວທີສອງນັ້ນບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງ (unstressed).

ກົດນີ້ຄວບຄຸມປະມານ 80% ຂອງກໍລະນີທັງໝົດ. ສຳລັບຄົນລາວທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບພາສາທີ່ມີສຽງວັນນະຍຸດໃນທຸກພະຍາງ, ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າສະຫຼະທີ່ບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງໃນພາສາອັງກິດ (unstressed vowel) ຕ້ອງອອກສຽງໃຫ້ເບົາ ແລະ ສັ້ນລົງ. ນີ້ຄືຕົວຢ່າງໃນຄຳສັບຈິງ:

ນອກຈາກນີ້ຍັງມີອີກ 3 ກໍລະນີທີ່ກົດນີ້ຄອບຄຸມໄປເຖິງ ເຊິ່ງມັກຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນພາສາສະດຸດ:

ຫຼັງສຽງ R, ແລະ ກ່ອນສຽງສະຫຼະ.

ສຽງ R ຖືກນັບວ່າເປັນສຽງທີ່ຄ້າຍຄືສະຫຼະຕົວທຳອິດສຳລັບກົດຂອງ flap.

ການເຊື່ອມສຽງລະຫວ່າງຄຳສັບ (Across word boundaries)

ເມື່ອຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍຕົວ T ຖືກຕໍ່ທ້າຍດ້ວຍຄຳທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສະຫຼະ, ໂດຍສະເພາະໃນການເວົ້າແບບເປັນກັນເອງ. ຄົນລາວມັກຈະຕັດສຽງພະຍັນຊະນະທ້າຍຖິ້ມແລ້ວເວົ້າແຍກຄຳ (“go it”), ແຕ່ການໃຊ້ flap-T ຈະຊ່ວຍເຊື່ອມຄຳເຂົ້າກັນໄດ້ຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ.

ມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນ. ສຳລັບການເຊື່ອມສຽງລະຫວ່າງຄຳ, ກົດທີ່ວ່າ “ສະຫຼະຕົວທີສອງຕ້ອງບໍ່ເນັ້ນສຽງ” ຈະຖືກຍົກເວັ້ນ. Not EVEN, what IS it, got OVER it ລ້ວນແຕ່ໃຊ້ flap, ເຖິງແມ່ນວ່າສະຫຼະຕົວຕໍ່ໄປຈະເປັນຈຸດເນັ້ນສຽງຫຼັກ (primary stress) ກໍ່ຕາມ. ການເຊື່ອມຄຳຈະສຳຄັນກວ່າກົດການເນັ້ນສຽງພາຍໃນຄຳ.

ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ວະລີເຊັ່ນ “got it” ຟັງເບິ່ງຄືກັນກັບຄຳດຽວໃນການເວົ້າແບບອາເມລິກາ. ການເຄາະສຽງ T ຊ່ວຍຕິດກາວສອງຄຳນີ້ເຂົ້າກັນ.

ກ່ອນສຽງ L ທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນສະຫຼະ (ໃນຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ -tle, -dle)

ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ -tle ຫຼື -tal ເຊັ່ນ *little, bottle, Seattle, settle, total, kettle ລ້ວນແຕ່ໃຊ້ flap ກັບຕົວ T ຂອງພວກມັນ. ສຽງທ້າຍ -le ເຮັດໜ້າທີ່ທາງສັດທະສາດປຽບເໝືອນສຽງສະຫຼະ (syllabic L), ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງກະຕຸ້ນກົດ flap ຄືກັນກັບສະຫຼະເປີດປົກກະຕິ. ຂໍ້ຄວນລະວັງສຳລັບຄົນລາວຄື: ເຈົ້າຕ້ອງອອກສຽງ L ທ້າຍຄຳສະເໝີ ເພື່ອໃຫ້ສຽງ flap-T ເກີດຂຶ້ນໄດ້.

ບ່ອນທີ່ flap-T ບໍ່ເກີດຂຶ້ນ

ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນມັກຈະປັບການອອກສຽງຫຼາຍເກີນໄປ (over-correct) ເມື່ອພວກເຂົາຄົ້ນພົບ flap. ພວກເຂົາເລີ່ມໃຊ້ flap ກັບທຸກໆຕົວ T ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນຟັງເບິ່ງແປກໄປອີກທາງໜຶ່ງ. ມີ 5 ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຕົວ T ຍັງຄົງເປັນ T ປົກກະຕິ (ຫຼື ປ່ຽນເປັນສຽງອື່ນທີ່ບໍ່ແມ່ນ flap):

1. ຢູ່ຕົ້ນພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນສຽງ (stressed syllable).

• re-TURN → ບໍ່ແມ່ນ re-DERN
• a-TTACK → ບໍ່ແມ່ນ a-DACK
• ho-TEL → ບໍ່ແມ່ນ ho-DEL
• pro-TECT → ບໍ່ແມ່ນ pro-DECT

2. ເມື່ອຕົວ T ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບ (consonant cluster).

• after, fifty, empty → ໃຊ້ສຽງ T ເຕັມ (T ຕາມຫຼັງ F, ຫຼື ຕາມຫຼັງ M+P).
• master, faster, plastic → ໃຊ້ສຽງ T ເຕັມ (T ຕາມຫຼັງ S).
• ພະຍັນຊະນະທີ່ມາກ່ອນໜ້າຈະບລັອກບໍ່ໃຫ້ເກີດ flap ເຖິງແມ່ນວ່າພະຍາງຕໍ່ໄປຈະບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງກໍ່ຕາມ. ກົດຂອງ flap ຕ້ອງການສຽງສະຫຼະ (ຫຼື ຕົວ R) ຢູ່ທາງເບື້ອງຊ້າຍຂອງຕົວ T.

3. ກ່ອນສຽງ N ທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນສະຫຼະ (ເຊັ່ນຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ -tten, -ton, -tain).

• *kitten, button, written, mountain, Manhattan → ໃຊ້ glottal stop, ບໍ່ແມ່ນ flap.
• ສິ່ງທີ່ມັກຈະຜິດພາດເລື້ອຍໆ: ຜູ້ຮຽນຄົ້ນພົບ flap ແລ້ວນຳໄປໃຊ້ກັບ kitten (ແລ້ວເວົ້າວ່າ kidden). ຄົນອາເມລິກາແທ້ໆຈະບໍ່ໃຊ້ flap ຢູ່ບ່ອນນີ້. ແຕ່ພວກເຂົາຈະປ່ຽນຕົວ T ດ້ວຍການຢຸດລົມໃນລຳຄໍບາດໜຶ່ງ (ຄ້າຍຄືກັບການອອກສຽງສະຫຼະສັ້ນໃນພາສາລາວ), ແລ້ວເຂົ້າສູ່ສຽງ N ໂດຍກົງ: kit-n ໂດຍກັກສຽງ T ໄວ້.

4. ກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບ N+T (ໃນຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ -nter, -nty).

• winter, center, counter, twenty, plenty, internet → ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຕົວ T ຈະຫາຍໄປເລີຍ. Winter ຟັງຄື winner, center ຟັງຄື senner, internet ຟັງຄື innernet.
• ນັກພາສາສາດເອີ້ນສິ່ງນີ້ວ່າ nasal flap ຫຼື ການຕັດສຽງ T. ມັນບໍ່ຄືກັບ flap ປົກກະຕິ; ຖ້າເຈົ້າໃຊ້ flap ກັບຄຳເຫຼົ່ານີ້ເປັນ winder, sender, counder ມັນຈະຟັງເບິ່ງບໍ່ຄືເຈົ້າຂອງພາສາ.

5. ຢູ່ທ້າຍປະໂຫຍກໂດຍທີ່ບໍ່ມີສະຫຼະຕາມຫຼັງ.

• I forgot. → ສຽງ T ສຸດທ້າຍອາດຈະຖືກປ່ອຍລົມ ຫຼື ກັກໄວ້, ແຕ່ມັນຈະບໍ່ເປັນ flap. ສຳລັບຄົນລາວທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບມາດຕາຕົວສະກົດ ແມ່ກົດ ທີ່ກັກລົມຢູ່ແລ້ວ, ສິ່ງນີ້ຈະເປັນເລື່ອງທຳມະຊາດຫຼາຍ.
• Wait. → ຄືກັນ. ບໍ່ມີ flap, ເພາະມັນບໍ່ມີສະຫຼະຕາມຫຼັງ.

ລອງເບິ່ງການປຽບທຽບເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອຢ້ຳເຕືອນກົດ:

ສັງເກດຮູບແບບ. ເມື່ອພະຍາງ ຫຼັງຈາກ ຕົວ T ຖືກເນັ້ນສຽງ, ຕົວ T ຈະຍັງຄົງຢູ່. ເມື່ອມັນບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງ, ຕົວ T ຈະປ່ຽນເປັນ flap. ນັ້ນຄືກົດດຽວກັນພຽງແຕ່ເບິ່ງຈາກອີກມຸມໜຶ່ງ.

ວິທີອອກສຽງນີ້

ຖ້າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າບໍ່ມີສຽງ /ɾ/, ນີ້ຄືວິທີການຝຶກ:

1. ຊອກຫາປຸ່ມເຫືອກຂອງເຈົ້າ. ລາກປາຍລີ້ນໄປທາງຫຼັງຈາກແຂ້ວໜ້າເທິງ. ມັນຈະມີສ່ວນກະດູກນູນໆນ້ອຍໆຢູ່ທາງຫຼັງແຂ້ວນັ້ນ. ນັ້ນຄືຈຸດທີ່ການເຄາະລີ້ນ (flap) ຈະໄປສຳຜັດ.
2. ຝຶກການເຄາະ, ແບບແຍກດ່ຽວ. ອອກສຽງພະຍາງ “uh” ຍາວໆ: uhhhhh. ໃນຂະນະທີ່ອອກສຽງ, ໃຫ້ປາຍລີ້ນຂອງເຈົ້າເຄາະໃສ່ປຸ່ມເຫືອກໜຶ່ງບາດ, ເບົາໆ, ແລ້ວປ່ອຍມັນລົງ. ຜົນໄດ້ຮັບຄວນຈະຟັງຄື uh-duh. ນັ້ນຄືສຽງ flap.
3. ຕື່ມສະຫຼະໃສ່ທັງສອງຂ້າງ. ລອງອອກສຽງ aada, eede, oodu. ພະຍັນຊະນະເຄິ່ງກາງໃນແຕ່ລະຄຳຄວນຈະເປັນການເຄາະໄວໆນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນສຽງ D ທີ່ຖືກກົດໄວ້ດົນ.
4. ຍ້າຍໄປສູ່ຄຳສັບຈິງ. ເລີ່ມຈາກຄຳສັບສັ້ນໆທີ່ມີສອງພະຍາງ: city, daughter, butter, water. ຢ່າພະຍາຍາມ “ເຮັດສຽງໃຫ້ຄືຄົນອາເມລິກາ.” ພຽງແຕ່ປ່ຽນການເຄາະລີ້ນເຂົ້າໄປແທນທີ່ສຽງ T ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ສ່ວນທີ່ເຫຼືອເປັນໄປຕາມທຳມະຊາດ.
5. ຍ້າຍໄປສູ່ວະລີ. Got it. Not even. Right away. Out of it.

ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດຄືການອອກສຽງໜັກເກີນໄປຈົນກາຍເປັນສຽງ ດ ເດັກ ທີ່ແທ້ຈິງ. flap ຕ້ອງສັ້ນກວ່າ, ເບົາກວ່າ, ແລະ ບໍ່ຊັດເຈນປານນັ້ນ. ຖ້າເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າລີ້ນຂອງເຈົ້າກຳລັງ ກົດພື້ນທີ່ນັ້ນຢູ່, ສະແດງວ່າເຈົ້າຄ້າງມັນໄວ້ດົນເກີນໄປ. ການເຄື່ອນໄຫວຄວນຈະເປັນໄປແບບບັງເອີນ, ຄືກັບນິ້ວມືເຄາະໂຕະບາດໜຶ່ງແລ້ວຍົກຂຶ້ນເລີຍ.

ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ

ອ່ານປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້ອອກສຽງ, ປະໂຫຍກລະສອງຄັ້ງ. ບໍ່ຕ້ອງຟ້າວ. ຮູບແບບຄື ປະໂຫຍກທີ່ຂຽນ → “ເວີຊັນທີ່ເວົ້າ, ໂດຍມີ flap ໃນ ໂຕໜັງສືເຂັ້ມ.”

1. I'll get better at this. I'll get bedder at this. ListenSlow
2. What about Friday? Whuh-da-bowt Friday? ListenSlow
3. Got it. That makes sense. Godit. That makes sense. ListenSlow
4. The water's cold. The waa-der's cold. ListenSlow
5. She's a pretty good writer. She's a priddy good wri-der. ListenSlow
6. Put it on the counter. Pu-dit on the counter. ListenSlow
7. I've got a ride to the airport. I've gah-da ride to the airport. ListenSlow
8. Wait a minute. Way-da min-it. ListenSlow
9. Forget about it. fer-gedda-bow-dit. ListenSlow

ຖ້າທຳອິດເຈົ້າຮູ້ສຶກຂັດໆໃນປາກ, ນັ້ນແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິ. ອາທິດທຳອິດມັກຈະຮູ້ສຶກຄືກັບເຈົ້າກຳລັງໃສ່ຊຸດປອມຕົວຢູ່. ແຕ່ພໍຮອດອາທິດທີສາມ, ປາກຂອງເຈົ້າຈະເລີ່ມມັກໃຊ້ flap ໄປເອງ.

ບ່ອນທີ່ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນສຽງນີ້ມາແລ້ວ

ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນສຽງ flap-Ts ຫຼາຍພັນຄັ້ງໃນສື່ຕ່າງໆຂອງອາເມລິກາໂດຍທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຊື່ມັນເລີຍ. ພວກມັນຈະເລີ່ມປາກົດຂຶ້ນມາທັນທີທີ່ເຈົ້າເລີ່ມຕັ້ງໃຈຟັງ. ນີ້ຄືຕົວຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງທີ່ໜ້າລອງເປີດເບິ່ງໃນ YouTube ຄືນນີ້:

• OneRepublic — "Better Days"

  ທ່ອນຮ້ອງຫຼັກຈະປ່ຽນ better ເປັນ bedder ທຸກຄັ້ງ.

• Barack Obama — ເກືອບທຸກບົດກ່າວປາໄສ

  ລອງຟັງລາວເວົ້າຄຳວ່າ matter. ມັນຈະເປັນ ma-der ສະເໝີ.

• Friends — ທຸກໆຕອນ

  let it go ຈະຫຍໍ້ເຂົ້າກັນເປັນ le-di-go.

• ນັກພາກກິລາ

  got it ກາຍເປັນ godit, what a game ກາຍເປັນ whudda-game. ຄວາມໄວຂອງກິລາບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງໃຊ້ flap.

• Parks and Recreation — Leslie Knope

  I love a good party → “I love a good pardy.”

• ຜູ້ອ່ານປຶ້ມສຽງຄົນໃດກໍ່ຕາມທີ່ໃຊ້ສຳນຽງອາເມລິກາ

  better, matter, water, little, bottle. ທັງໝົດລ້ວນແຕ່ຖືກອອກສຽງເປັນ flap ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນ.

ບົດຝຶກຫັດ. ເລືອກເອົາໜຶ່ງໃນຄລິບເຫຼົ່ານັ້ນ, ປິດຄຳບັນຍາຍ (subtitles) ຖິ້ມ, ແລ້ວນັບຈຳນວນ flap-Ts ພາຍໃນ 60 ວິນາທີ. ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ຈະນັບໄດ້ 20 ຄັ້ງຂຶ້ນໄປ. ຫຼັງຈາກເຮັດແບບນີ້ມື້ລະສອງສາມນາທີເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, flap ຈະບໍ່ແມ່ນກົດທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຈື່ຈຳອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ມັນຈະກາຍເປັນສຽງທີ່ຫູຂອງເຈົ້າສາມາດສັງເກດໄດ້ເອງໂດຍອັດຕະໂນມັດ.

ພາສາແມ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນຮັບມືກັບສຽງນີ້ແນວໃດ

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າຂຶ້ນຢູ່ກັບພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ. ບໍ່ມີຂໍ້ໃດເລີຍທີ່ເປັນຈຸດອ່ອນ, ມັນພຽງແຕ່ເປັນຈຸດທີ່ເຈົ້ານ່າຈະຢືນຢູ່ເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນ:

ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ

ສຳລັບຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວ, flap-T ຈະໃຫ້ຜົນຕອບແທນເປັນຄວາມຊັດເຈນຕໍ່ນາທີຂອງການຝຶກຊ້ອມຫຼາຍກວ່າສິ່ງອື່ນໆເກືອບທັງໝົດທີ່ເຈົ້າສາມາດລົງມືຝຶກໄດ້. ການຝຶກປະໂຫຍກຕົວຢ່າງຂ້າງເທິງມື້ລະສິບນາທີ ເປັນເວລາສອງອາທິດ, ມັກຈະພຽງພໍແລ້ວ. ເປົ້າໝາຍບໍ່ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ຄົນຟັງສັງເກດເຫັນວ່າເຈົ້າກຳລັງໃຊ້ flap. ແຕ່ມັນຄືການເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຊົາສັງເກດເຫັນສຽງ T ຂອງເຈົ້າໄປເລີຍຕ່າງຫາກ.