ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຊັງສຽງບັນທຶກຂອງຕົນເອງ — ແລະ ເປັນຫຍັງການບັນທຶກສຽງຈຶ່ງໄດ້ຜົນ

ມີສຽງໜຶ່ງທີ່ເຈົ້າໃຊ້ຢູ່ທຸກມື້ຕະຫຼອດຊີວິດ ແຕ່ແທບຈະບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມັນເລີຍ.

ມັນໂຜ່ຂຶ້ນມາຕອນທີ່ມີຄົນເປີດວິດີໂອ ຫຼື ຕອນເຈົ້າກົດຟັງສຽງທີ່ບັນທຶກໄວ້ແລ້ວລືມໄປແລ້ວ: ຄົນແປກໜ້າຄົນໜຶ່ງໂຜ່ຕົວຂຶ້ນມາ ໂດຍເວົ້າປະໂຫຍກຂອງເຈົ້າ. ສຽງແຫຼມກວ່າທີ່ຄິດໄວ້. ບາງກວ່າ. ອາດຈະອອກສຽງຂຶ້ນດັງໜ້ອຍໜຶ່ງ, ຟັງຄືອ່ອນກວ່າອາຍຸທີ່ເຈົ້າຮູ້ສຶກ, ແລະ ມີບາງຢ່າງທີ່ຜິດໄປເຊິ່ງເຈົ້າເອງກໍ່ບອກບໍ່ຖືກວ່າມັນແມ່ນຫຍັງ. ຄວາມຄິດທຳອິດແມ່ນຄວາມຄິດທີ່ທຸກຄົນຄິດຄືກັນຄຳຕໍ່ຄຳ: ສຽງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເປັນແບບນັ້ນ.

ແຕ່ສຽງເຈົ້າເປັນແບບນັ້ນແທ້. ນັ້ນລະຄືສ່ວນທີ່ເຮັດໃຫ້ໃຈສະອຶກ. ສຽງໃນການບັນທຶກນັ້ນຄືສຽງທີ່ທຸກຄົນໃນຊີວິດຂອງເຈົ້າຟັງມາໂດຍຕະຫຼອດ. ສ່ວນສຽງໃນຫົວຂອງເຈົ້າ ເຊິ່ງເປັນເວີຊັນທີ່ທຸ້ມກວ່າ ກົມກວ່າ ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນມາຕັ້ງແຕ່ກ່ອນຈື່ຄວາມໄດ້ນັ້ນ ກັບເປັນສຽງທີ່ແທບບໍ່ມີໃຜອື່ນເຄີຍໄດ້ຍິນເລີຍ.

ສຳລັບຄົນທີ່ກຳລັງພະຍາຍາມປ່ຽນວິທີການເວົ້າຂອງຕົນເອງ ສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເລື່ອງຄວາມອາຍຊົ່ວວູບ. ການບັນທຶກສຽງເປັນເຄື່ອງມືທີ່ມີປະໂຫຍດທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າມີ ແຕ່ມັນກໍ່ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທົນໃຊ້ບໍ່ໄດ້. ສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງສຽງຂອງເຈົ້າເອງຈຶ່ງຟັງເບິ່ງຜິດປົກກະຕິສຳລັບເຈົ້າ ແລະ ເປັນຫຍັງຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນຈຶ່ງຄ່ອຍໆຫາຍໄປ. ອີກຟາກໜຶ່ງຂອງອາການສະດຸ້ງນັ້ນ ຄືການຕິຊົມທີ່ຊື່ສັດທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຈົ້າຈະຫາໄດ້.

ສຽງບັນທຶກຂອງເຈົ້າຟັງເບິ່ງຜິດປົກກະຕິ ກໍ່ຍ້ອນວ່າເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມັນມາກ່ອນ ບໍ່ໄດ້ຍິນແບບທີ່ໂລກໄດ້ຍິນ. ເວລາເຈົ້າເວົ້າ ສຽງຈະເຂົ້າຫູຂອງເຈົ້າຜ່ານສອງເສັ້ນທາງ: ຜ່ານອາກາດ ເຊິ່ງເປັນແບບທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ຍິນ, ແລະ ຜ່ານກະດູກກະໂຫຼກຫົວຂອງເຈົ້າໂດຍກົງ ເຊິ່ງນຳພາຄື້ນສຽງຄວາມຖີ່ຕໍ່າ (low frequencies) ໄປນຳ ເຮັດໃຫ້ສຽງໃນຫົວທຸ້ມ ແລະ ເຕັມກວ່າຄວາມເປັນຈິງ. ເຄື່ອງບັນທຶກສຽງຈັບໄດ້ສະເພາະສຽງທີ່ຜ່ານອາກາດເທົ່ານັ້ນ ສະນັ້ນສຽງທີ່ໄດ້ກັບຄືນມາຈຶ່ງແຫຼມ ແລະ ບາງກວ່າສຽງທີ່ເຈົ້າຄຸ້ນເຄີຍ. ສ່ວນຄວາມຮູ້ສຶກສະອຶກທີ່ມາພ້ອມກັນນັ້ນ ເປັນເລື່ອງຂອງຕົວຕົນ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສຽງ ແລະ ມັນຈະຫາຍໄປໄວ ເມື່ອເຈົ້າເຊົາຫຼີກລ່ຽງການເປີດຟັງ. ສຳລັບການປ່ຽນວິທີອອກສຽງ ການບັນທຶກສຽງຄືກະຈົກບານດຽວທີ່ບໍ່ຕົວະ ເພາະຕອນທີ່ເຈົ້າເວົ້າຢູ່ນັ້ນ ໃຈຂອງເຈົ້າໄດ້ຍິນແຕ່ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະເວົ້າ ບໍ່ແມ່ນສຽງທີ່ອອກມາແທ້ໆ.

ສຽງທີ່ອອກມາຄືສຽງຂອງຄົນແປກໜ້າ

ປະຕິກິລິຍານີ້ເກີດຂຶ້ນຄືກັນກັບທຸກຄົນຈົນເກືອບເປັນເລື່ອງທີ່ໃຜກໍ່ຕ້ອງໄດ້ຜ່ານ. ການອັດສຽງຕອບຮັບໂທລະສັບເທື່ອທຳອິດ ທີ່ຕ້ອງໄດ້ອັດໃໝ່ເຖິງຫົກເທື່ອ ເພາະຮູ້ສຶກວ່າທຸກໆເທື່ອມັນມີບາງຢ່າງຜິດ. ວິດີໂອງານດອງທີ່ສຽງເຈົ້າຟັງຄືພີ່ນ້ອງຄົນໜຶ່ງທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກ. ສຽງ voice note ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສະດຸ້ງຕັ້ງແຕ່ຍັງບໍ່ທັນຟັງຮອດປະໂຫຍກທີສອງ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ມັກອະທິບາຍສຽງບັນທຶກຂອງຕົນເອງດ້ວຍຄຳສອງສາມຄຳຄືກັນຕະຫຼອດ: ແຫຼມກວ່າ, ບາງກວ່າ, ຂຶ້ນດັງກວ່າ, ຟັງຄືອ່ອນກວ່າ ແລະ ບໍ່ໝັ້ນໃຈເທົ່າກັບສຽງທີ່ເຂົາໃຊ້ຍ່າງໄປຍ່າງມາທຸກວັນ.

ສິ່ງທີ່ແປກກໍ່ຄືຄວາມໝັ້ນໃຈທີ່ຊັດເຈນຈົນເກີນໄປນັ້ນ. ມັນບໍ່ແມ່ນຄຳວ່າ “ສຽງຂ້ອຍປ່ຽນໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ.” ແຕ່ມັນຄື “ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງຂ້ອຍ,” ເວົ້າອອກມາໝັ້ນໃຈຄືກັບຄົນທີ່ຖືກຕິດປ້າຍຊື່ຜິດ. ແລະ ໃນແງ່ໜຶ່ງ ຄວາມຮູ້ສຶກນັ້ນກໍ່ເປັນຄວາມຈິງ: ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນສຽງນັ້ນແທ້ໆ ບໍ່ໄດ້ຍິນແບບທີ່ໄມໂຄຣໂຟນໄດ້ຍິນ. ເຈົ້າໃຊ້ເວລາໝົດທັງຊີວິດຟັງສຽງຕົນເອງໃນເວີຊັນທີ່ມີແຕ່ເຈົ້າຜູ້ດຽວທີ່ໄດ້ຍິນ.

ເປັນຫຍັງສຽງບັນທຶກຈຶ່ງແຫຼມກວ່າສຽງໃນຫົວຂອງເຈົ້າ

ເມື່ອເຈົ້າເວົ້າ, ເຈົ້າເປັນຄົນດຽວໃນຫ້ອງທີ່ໄດ້ຍິນສອງສຽງພ້ອມກັນ.

ສຽງທຳອິດມາແບບປົກກະຕິທົ່ວໄປ. ສຽງອອກຈາກປາກຂອງເຈົ້າ ເດີນທາງຜ່ານອາກາດ ແລ້ວກັບເຂົ້າມາໃນຫູ. ເສັ້ນທາງນີ້ເອີ້ນວ່າການນຳສຽງຜ່ານອາກາດ (air conduction) ແລະ ສຳລັບຄົນອື່ນທຸກຄົນ ນີ້ຄືສຽງເຈົ້າທັງໝົດ. ມັນຍັງເປັນສິ່ງດຽວກັນກັບທີ່ໄມໂຄຣໂຟນຈັບໄດ້ນຳ.

ເສັ້ນທາງທີສອງເປັນເສັ້ນທາງສ່ວນຕົວ. ໃນຂະນະທີ່ສາຍສຽງຂອງເຈົ້າສັ່ນ ການສັ່ນສະເທືອນນັ້ນຈະເດີນທາງຜ່ານກະດູກ ແລະ ເນື້ອເຍື່ອອ່ອນຂອງກະໂຫຼກຫົວ ກົງໄປຮອດຫູຊັ້ນໃນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ອອກໄປຂ້າງນອກເລີຍ. ນີ້ຄືການນຳສຽງຜ່ານກະດູກ (bone conduction) ແລະ ມັນເຮັດໜ້າທີ່ຢ່າງໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ: ກະດູກນຳພາຄື້ນສຽງຄວາມຖີ່ຕໍ່າ (low frequencies) ໄດ້ດີກວ່າຄວາມຖີ່ສູງຫຼາຍ ສະນັ້ນເວີຊັນສຽງເຈົ້າທີ່ເດີນທາງຜ່ານຫົວຈຶ່ງໜັກໄປທາງສຽງທຸ້ມ ຫຼື ເບສ (bass). ມັນຈຶ່ງລົງເລິກກວ່າ ແລະ ອົບອຸ່ນກວ່າສຽງທີ່ຢູ່ໃນອາກາດ.

ສະນັ້ນ ສຽງທີ່ເຈົ້າຄຸ້ນເຄີຍຈຶ່ງເປັນສ່ວນປະສົມທີ່ໂລກບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບ: ສຽງທີ່ຜ່ານອາກາດ ບວກກັບຊັ້ນສຽງທຸ້ມສ່ວນຕົວທີ່ກະໂຫຼກຫົວຂອງເຈົ້າຕື່ມເຂົ້າມາໃຫ້. ພໍຕັດສຽງເບສນັ້ນອອກໄປ ເຊິ່ງກໍ່ຄືສິ່ງທີ່ການບັນທຶກສຽງເຮັດ ໂທນສຽງກໍ່ປ່ຽນໄປອີກທາງໜຶ່ງ ກາຍເປັນບາງກວ່າ ແລະ ແຫຼມກວ່າເມື່ອຟັງດ້ວຍຫູ. ເຄື່ອງບັນທຶກສຽງບໍ່ໄດ້ຕົວະກ່ຽວກັບສຽງຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ຫົວຂອງເຈົ້າຕ່າງຫາກທີ່ແອບແຕ່ງສຽງເຈົ້າໃຫ້ດີຂຶ້ນແບບງຽບໆມາຫຼາຍປີ ໂດຍຕື່ມສຽງທຸ້ມໃສ່ທ້າຍທຸກໆຄຳທີ່ເຈົ້າເວົ້າ.

ນີ້ກໍ່ເປັນເຫດຜົນທີ່ຄວາມຮູ້ສຶກສະອຶກນັ້ນບໍ່ຫາຍໄປຫຼັງຈາກຟັງພຽງເທື່ອດຽວ ຄືກັບເລື່ອງແປກໃຈທົ່ວໄປ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກຳລັງປຽບທຽບສຽງບັນທຶກກັບຄວາມເປັນຈິງ. ແຕ່ເຈົ້າກຳລັງປຽບທຽບມັນກັບເວີຊັນພາຍໃນຫົວທີ່ເຕັມອີ່ມກວ່າ ເຊິ່ງໂດຍໂຄງສ້າງແລ້ວການບັນທຶກສຽງບໍ່ມີທາງຮຽນແບບໄດ້ ເພາະສຽງເບສທີ່ສົ່ງຜ່ານກະດູກນັ້ນ ບໍ່ເຄີຍຢູ່ໃນອາກາດໃຫ້ຈັບໄດ້ມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ມັນແມ່ນເລື່ອງຂອງຄວາມຮູ້ສຶກ, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ເລື່ອງສຽງ

ຄວາມບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍພໍຈະອະທິບາຍອາການສະດຸ້ງໄດ້. ແຕ່ມັນອະທິບາຍອາການຖອຍໜີບໍ່ໄດ້ ບໍ່ສາມາດອະທິບາຍປະຕິກິລິຍາທີ່ຢາກ ປິດມັນຖິ້ມ ຫຼື ການທີ່ບາງຄົນຊັງມັນແທ້ໆ. ມີສຽງຫຼາຍຢ່າງທີ່ເຮົາບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ ແຕ່ກໍ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາຢາກລຸກໜີອອກຈາກຫ້ອງ.

ນໍ້າໜັກທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມານັ້ນ ມາຈາກຄວາມຮູ້ສຶກກ່ຽວກັບຕົວຕົນຂອງເຈົ້າ (sense of self). ນັກຈິດຕະວິທະຍາ Philip Holzman ແລະ Clyde Rousey ໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ປະຕິກິລິຍານີ້ໄວ້ຕັ້ງແຕ່ປີ 1966 ວ່າ: ການປະເຊີນໜ້າກັບສຽງຕົນເອງ (voice confrontation). ຄວາມຮູ້ສຶກສະອຶກບໍ່ໄດ້ມາຈາກການແປກໃຈກັບລະດັບສຽງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມັນຄືການກະທົບກັນເບົາໆລະຫວ່າງຄົນທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນຢູ່ໃນຫົວ ກັບຄົນທີ່ຄົນອື່ນທຸກຄົນໄດ້ຮັບ. ການບັນທຶກສຽງຍັງເກັບເອົາລາຍລະອຽດເລັກໆນ້ອຍໆໃນການສະແດງອອກທີ່ເຈົ້າຕັດຖິ້ມບໍ່ໄດ້ ເຊັ່ນ ຄວາມລັງເລ, ສຽງຮາບພຽງ, ສຽງຂຶ້ນດັງ ແລ້ວຍື່ນເວີຊັນຂອງເຈົ້າທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຕັ້ງໃຈຈະນຳສະເໜີໃຫ້ໃຜເຫັນ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຄົງບໍ່ຢາກພົບກັບຄົນຄົນນັ້ນຜ່ານຂໍ້ຄວາມສຽງ.

ມີການທົດລອງໜຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຮູ້ສຶກສະອຶກນັ້ນຝັງຢູ່ໃນພາບລັກຂອງຕົນເອງໃນໃຈເຈົ້າ ຫຼາຍກວ່າຢູ່ໃນຕົວສຽງ. ໃຫ້ຜູ້ຄົນຄະແນນຄວາມໜ້າຟັງຂອງສຽງບັນທຶກຫຼາຍໆສຽງ ແລ້ວແອບເອົາສຽງຂອງຜູ້ຟັງເອງປົນເຂົ້າໄປໃນຊຸດສຽງນັ້ນໂດຍບໍ່ບອກລ່ວງໜ້າ. ສ່ວນໃຫຍ່ຈຳສຽງຕົນເອງບໍ່ໄດ້ ແລະ ໃຫ້ຄະແນນສຽງຂອງຕົນເອງສູງກວ່າສຽງອື່ນໆໃນຊຸດນັ້ນ. ເມື່ອບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນສຽງຂອງໃຜ ສຽງນັ້ນກໍ່ຖືກຕັດສິນດ້ວຍຕົວມັນເອງໄດ້ຢ່າງເປັນກາງ. ຕົວສຽງເອງບໍ່ແມ່ນບັນຫາ. ສຽງດຽວກັນທີ່ຟັງເບິ່ງປົກກະຕິດີເມື່ອມັນເປັນສຽງຄົນແປກໜ້າ ກັບກາຍເປັນສຽງທີ່ຟັງຍາກໃນທັນທີທີ່ເຈົ້າຮູ້ວ່າມັນແມ່ນສຽງຂອງເຈົ້າ ເຊິ່ງນັ້ນກໍ່ຄືການປະເຊີນໜ້າກັບສຽງຕົນເອງທີ່ກຳລັງເຮັດໜ້າທີ່ຂອງມັນ. ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນແລ້ວຄິດວ່າເປັນສຽງຂີ້ຮ້າຍນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວຄືສຽງຂອງການວິຈານຕົນເອງທີ່ເປີດສະວິດຂຶ້ນມາທັນທີທີ່ມີການປະກາດວ່ານີ້ແມ່ນສຽງຂອງເຈົ້າ.

ເປັນຫຍັງຄວາມຮູ້ສຶກແປກໆຈຶ່ງຄ່ອຍໆຫາຍໄປ

ຄວາມຮູ້ສຶກຂັດໃຈນັ້ນເປັນພຽງເລື່ອງຊົ່ວຄາວ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າເຈົ້າພະຍາຍາມປອບໃຈຕົວເອງ.

ອາການສະດຸ້ງຄືຄວາມບໍ່ກົງກັນລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ເຈົ້າຄາດໄວ້ວ່າຈະໄດ້ຍິນ ກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຍິນຈິງ. ສະໝອງຂອງເຈົ້າເກັບການຄາດເດົາສຽງຂອງຕົນເອງໄວ້ຢ່າງລະອຽດ ສ້າງຂຶ້ນຈາກສຽງພາຍໃນທີ່ຖືກຕື່ມສຽງເບສມາໝົດທັງຊີວິດ ແລ້ວສຽງບັນທຶກກໍ່ມາລົບລ້າງການຄາດເດົານັ້ນ. ການຄາດເດົາຈະອັບເດດກໍ່ຕໍ່ເມື່ອເຈົ້າປ້ອນຂໍ້ມູນໃໝ່ໃຫ້ມັນ. ລອງເປີດຟັງຄືນຈັກສອງສາມເທື່ອ ຄວາມຄາດຫວັງກໍ່ຈະຄ່ອຍໆເລື່ອນເຂົ້າຫາສຽງຈິງ. ເບື້ອງຫຼັງເລື່ອງນີ້ມີປະກົດການແປກໆຂອງການຮັບຮູ້ທີ່ມີຫຼັກຖານຢືນຢັນຢ່າງຊັດເຈນ ນັ້ນຄືຜົນຈາກການໄດ້ສຳຜັດເລື້ອຍໆ (mere-exposure effect): ຍິ່ງເຈົ້າພົບເຫັນບາງສິ່ງເລື້ອຍເທົ່າໃດ ເຈົ້າກໍ່ຍິ່ງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະມັກມັນຫຼາຍຂຶ້ນ ໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນອື່ນນອກຈາກຄວາມຄຸ້ນເຄີຍ. ສຽງບັນທຶກຂອງເຈົ້າກໍ່ໄດ້ຮັບຜົນແບບດຽວກັນກັບສິ່ງອື່ນໆ. ສຳລັບຄົນສ່ວນໃຫຍ່ ການໄດ້ຟັງສຽງຕົນເອງເປັນປະຈຳພາຍໃນໜຶ່ງຫາສອງອາທິດກໍ່ພຽງພໍແລ້ວ ມັນຈະເຊົາຟັງຄືສຽງຄົນແປກໜ້າ ແລ້ວເລີ່ມຟັງເປັນສຽງເຈົ້າທຳມະດາໆ.

ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຄົນທີ່ມີອາຊີບຕ້ອງໄດ້ຍິນສຽງຕົນເອງເປັນປະຈຳ ບໍ່ວ່າຈະເປັນນັກຈັດລາຍການວິທະຍຸ, ນັກພາກສຽງ, ຫຼື ໃຜກໍ່ຕາມທີ່ນັ່ງຟັງສຽງບັນທຶກຂອງຕົນເອງເປັນຊົ່ວໂມງໆ ຈຶ່ງແທບບໍ່ເຄີຍບອກວ່າມີອາການສະດຸ້ງນີ້ເລີຍ. ເຂົາບໍ່ໄດ້ມີສຽງດີກວ່າຄົນອື່ນມາແຕ່ກຳເນີດ. ແຕ່ເຂົາໄດ້ຜ່ານຊ່ວງສຽງບໍ່ກົງກັນນັ້ນມາດົນແລ້ວ ແລະ ປັບຕົວເຂົ້າຫາເວີຊັນທີ່ໄມໂຄຣໂຟນໄດ້ຍິນ. ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຄຳຕັດສິນກ່ຽວກັບສຽງຂອງເຈົ້ານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນພຽງຂໍ້ຜິດພາດໃນການຄາດເດົາ ແລະ ການເຮັດຊໍ້າໆກໍ່ຄືສິ່ງທີ່ຄ່ອຍໆເຮັດໃຫ້ມັນຈາງຫາຍໄປ.

ການບັນທຶກສຽງຄືການກວດສອບທີ່ບໍ່ເຄີຍຕົວະ

ທັງໝົດນີ້ມີຄວາມສຳຄັນ ກໍ່ຍ້ອນຄວາມຈິງທີ່ໜ້າລຳຄານຢ່າງໜຶ່ງກ່ຽວກັບການຝຶກອອກສຽງ: ເຈົ້າບໍ່ສາມາດໄດ້ຍິນສຽງຂອງຕົນເອງຢ່າງຊັດເຈນໃນຂະນະທີ່ກຳລັງເວົ້າຢູ່.

ເວລາເຈົ້າເວົ້າ ສະໝອງຂອງເຈົ້າຖືແຜນທີ່ວ່າເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະເວົ້າຫຍັງໄວ້ຢູ່ແລ້ວ ແລະ ໃນຄວາມຮີບຮ້ອນທີ່ຈະເວົ້າມັນອອກມານັ້ນ ເຈົ້າມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະໄດ້ຍິນຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້າ ຫຼາຍກວ່າສຽງທີ່ອອກມາແທ້ໆ. ຄວາມຜິດກ້ອນໃຫຍ່ໆຍັງເຈາະຜ່ານອອກມາໃຫ້ໄດ້ຍິນ. ແຕ່ຄວາມຜິດເລັກໆນ້ອຍໆມັກລອດຜ່ານໄປ ແລ້ວເຈົ້າກໍ່ເວົ້າຈົບປະໂຫຍກດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈວ່າເຈົ້າອອກສຽງຄຳນັ້ນຖືກ ທັງທີ່ຈິງໆແລ້ວເຈົ້າພາດໄປ. ຈຸດບອດນັ້ນຝັງຢູ່ໃນການເວົ້າສົດໆ ແລະ ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ການໄດ້ຍິນຄວາມແຕກຕ່າງ ກັບການເຮັດສຽງນັ້ນອອກມາ ເປັນສອງທັກສະທີ່ແຍກຈາກກັນ.

ການບັນທຶກສຽງຈະຖອດເຄື່ອງປົກປິດນັ້ນອອກ. ພໍເປີດຟັງຄືນ ໂດຍບໍ່ມີແຜນໃນຫົວເຫຼືອໃຫ້ປ້ອງກັນອີກ ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນສັນຍານສຽງດິບໆ ແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະ ໃນທີ່ສຸດການອອກສຽງຂອງເຈົ້າກໍ່ມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າຫູໜ່ວຍດຽວກັນກັບທີ່ໃຊ້ຕັດສິນການເວົ້າຂອງຄົນອື່ນໄດ້ຢ່າງບໍ່ມີບັນຫາ. ສຳລັບຜູ້ຮຽນຊາວລາວ ນີ້ຄືຈຸດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ຍ້ອນພາສາລາວບໍ່ມີສຽງພະຍັນຊະນະທ້າຍຄຳຫຼາກຫຼາຍຄືພາສາອັງກິດ (ເຊັ່ນສຽງລົງທ້າຍ /s/, /v/ ຫຼື /l/ ທີ່ເຮົາມັກລືມ) ແລະ ເຮົາມັກເອົາວັນນະຍຸດ (tones) ໄປໃສ່ໃນພາສາອັງກິດ ແທນທີ່ຈະໃຊ້ການເນັ້ນສຽງ (stress) ຄວາມຜິດເຫຼົ່ານີ້ມັກຖືກສະໝອງເຮົາກັ່ນຕອງອອກໄປຕອນເວົ້າສົດໆ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຍິນຄວາມແຕກຕ່າງໃນປາກຂອງຄົນອື່ນໄດ້ ກ່ອນທີ່ຈະຈັບມັນໄດ້ໃນສຽງເວົ້າສົດຂອງຕົນເອງ ແລະ ການບັນທຶກສຽງກໍ່ຄືຂົວທີ່ພາຂ້າມຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ. ມັນຍັງເປັນວິທີດຽວທີ່ຈະກວດໄດ້ວ່າ ການຝຶກແບບ shadowing ນັ້ນກົງກັບຕົ້ນແບບແທ້ ຫຼື ພຽງແຕ່ຮູ້ສຶກວ່າກົງໄປເອງໃນຕອນນັ້ນ.

ສະນັ້ນ ເຄື່ອງມືທີ່ຊື່ສັດທີ່ສຸດໃນການຝຶກອອກສຽງ ຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງມືອັນດຽວກັນກັບທີ່ຄວາມຮູ້ສຶກສະອຶກນັ້ນຄອຍຊັກນຳເຈົ້າໃຫ້ຫຼີກໜີ. ປະຕິກິລິຍາທີ່ຢາກກົດຢຸດການເປີດຟັງ ກໍ່ຄືປະຕິກິລິຍາທີ່ຢາກຢູ່ໃນຈຸດສະບາຍ ແລະ ຈຸດສະບາຍກໍ່ຄືບ່ອນທີ່ບໍ່ມີຂໍ້ຕິຊົມ. ຜູ້ຮຽນທີ່ຝຶກເວົ້າລອຍໆໃສ່ອາກາດເທົ່ານັ້ນ ກຳລັງຊ້ອມເວີຊັນສຽງທີ່ຕົນເອງໄດ້ຍິນບໍ່ຊັດ ຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ ເຊິ່ງເທົ່າກັບການເຊາະຮ່ອງຄວາມຜິດອັນດຽວກັນກັບທີ່ການບັນທຶກສຽງຈະຈັບໄດ້ໃຫ້ເລິກລົງ.

ວິທີເລີ່ມຕົ້ນແບບງ່າຍໆ ບໍ່ໃຫ້ຮູ້ສຶກກົດດັນ

ເຈົ້າເອົາຊະນະອາການສະດຸ້ງນີ້ບໍ່ໄດ້ດ້ວຍການຕັດສິນໃຈວ່າຈະກ້າຫານໃສ່ມັນ. ເຈົ້າເອົາຊະນະມັນໄດ້ດ້ວຍການຫຼຸດຄວາມກົດດັນລົງ ຈົນບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ຕ້ອງຕັ້ງຮັບ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ການໄດ້ສຳຜັດເລື້ອຍໆເຮັດໜ້າທີ່ສ່ວນທີ່ເຫຼືອ.

ເລີ່ມຈາກບາງຢ່າງທີ່ໜ້າເບື່ອ ແລະ ສັ້ນໆ. ຢ່າອັດສຽງການສະແດງ ແລະ ຢ່າອັດສຽງບົດທີ່ເຈົ້າໃສ່ໃຈ. ໃຫ້ອ່ານປະໂຫຍກທຳມະດາໆຈັກສອງສາມປະໂຫຍກໃສ່ໂທລະສັບ ປະມານສິບວິນາທີ ເປັນຄລິບແບບທີ່ລຶບຖິ້ມໄປກໍ່ບໍ່ເສຍດາຍ ແລ້ວເປີດຟັງຄືນຜ່ານຫູຟັງຖ້າມີ. ລຳໂພງຂອງໂທລະສັບໃຫ້ສຽງເບສໄດ້ແທບບໍ່ມີເລີຍ ສະນັ້ນມັນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສຽງເຈົ້າບາງລົງໄປອີກ ຈາກທີ່ການບັນທຶກສຽງເຮັດໃຫ້ບາງຢູ່ແລ້ວ ສ່ວນຫູຟັງຈະໃຫ້ສຽງທີ່ຍຸຕິທຳກວ່າ. ເປົ້າໝາຍຂອງອາທິດທຳອິດບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຕິຊົມ. ແຕ່ເປັນພຽງການເອົາສຽງຂອງເຈົ້າເຂົ້າຫູເລື້ອຍໆ ໃຫ້ພໍຈົນມັນເຊົາເປັນສຽງຄົນແປກໜ້າ.

ເມື່ອເປີດຟັງຄືນ ໃຫ້ໂຕເຈົ້າເລືອກກວດພຽງຢ່າງດຽວ ແລະ ໃຫ້ມັນເປັນເລື່ອງກົນໄກ (mechanical) ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຄວາມໄພເລາະ. ບໍ່ແມ່ນຄຳຖາມວ່າ “ສຽງຂ້ອຍມ່ວນບໍ່,” ເຊິ່ງເປັນກັບດັກທີ່ດຶງເຈົ້າກັບໄປສູ່ການປະເຊີນໜ້າກັບສຽງຕົນເອງ. ໃຫ້ປ່ຽນເປັນແບບນີ້ແທນ: ສຽງທ້າຍ -ed ຂອງຄຳກິລິຍາໃນຮູບອະດີດນັ້ນຍັງເຫຼືອໃຫ້ໄດ້ຍິນ ຫຼື ເຈົ້າຕົກມັນຖິ້ມ? ການເນັ້ນສຽງ (stress) ຕົກກົງຈຸດທີ່ວັດຈະນານຸກົມໝາຍໄວ້ໃນຄຳຍາວໆນັ້ນບໍ່? ສຽງສະຫຼະຕົວທີ່ເຈົ້າກຳລັງຝຶກນັ້ນອອກມາແຕກຕ່າງຊັດເຈນແລ້ວບໍ່? ການມີເປົ້າໝາຍທີ່ຊັດເຈນພຽງຢ່າງດຽວ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ໃຈເຈົ້າຈ່ໍຢູ່ກັບສຽງທີ່ກຳລັງປ່ຽນ ແລະ ບໍ່ໄຫຼໄປຫາລັກສະນະຂອງສຽງທີ່ກຳລັງເຮັດສຽງນັ້ນ.

ຈາກນັ້ນເຮັດໃຫ້ເປັນປະຈຳທຸກມື້ ແລະ ເຮັດເທື່ອລະໜ້ອຍ. ການອັດຄລິບສິບວິນາທີວັນລະສອງສາມຄລິບ ໄດ້ປະໂຫຍດສອງຕໍ່: ການເຮັດຊໍ້າໆຈະຄ່ອຍໆຂັດຄວາມຮູ້ສຶກສະອຶກໃຫ້ຫຼຸດລົງດ້ວຍຄວາມຄຸ້ນເຄີຍລ້າໆ ແລະ ຄລິບເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ມອບວົງຈອນຂໍ້ຕິຊົມທີ່ເຈົ້າເຄີຍຫຼີກລ່ຽງໃຫ້ກັບເຈົ້າ. ຈະບັນທຶກໄວ້ ຫຼື ລຶບຖິ້ມໃນທັນທີກໍ່ບໍ່ຕ່າງກັນ ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຄືເຈົ້າໄດ້ຟັງມັນ.

ສຽງໃນຄລິບເຫຼົ່ານັ້ນຈະບໍ່ກາຍເປັນສຽງດຽວກັນກັບສຽງໃນຫົວເຈົ້າ. ສຽງນັ້ນບໍ່ເຄີຍມີຢູ່ຈິງມາແຕ່ຕົ້ນ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າບໍ່ມີໃຜອື່ນໄດ້ຍິນມັນ. ສິ່ງທີ່ປ່ຽນໄປຄື ສຽງຈິງ ເຊິ່ງເປັນສຽງທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ຍິນມາຕະຫຼອດ ຈະເຊົາຟັງເປັນຄຳກ່າວຫາ ແລ້ວເລີ່ມຟັງເປັນເຄື່ອງດົນຕີຊິ້ນໜຶ່ງທີ່ເຈົ້າປັບແຕ່ງໄດ້. ສ່ວນວ່າການປັບແຕ່ງນັ້ນຈະໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ ເມື່ອເຈົ້າຍອມຟັງແລ້ວ, ໄລຍະເວລາທີ່ແທ້ຈິງມີບົດຄວາມຂອງມັນເອງຕ່າງຫາກ.

FAQ

ສຽງໃນການບັນທຶກນັ້ນຄືຄ່າທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດ ກ່ຽວກັບວ່າສຽງເຈົ້າເປັນແນວໃດແທ້ໆ ເພາະມັນມາຈາກແຫຼ່ງດຽວທີ່ບໍ່ໄປຕື່ມສຽງທຸ້ມໃຫ້ ຄືກັບທີ່ກະໂຫຼກຫົວຂອງເຈົ້າເຮັດ. ອາການສະດຸ້ງນັ້ນເປັນເລື່ອງຈິງ ແລະ ມັນຢູ່ພຽງສັ້ນໆ. ລອງຟັງຜ່ານມັນໄປຈັກສອງສາມເທື່ອ ມັນກໍ່ຈະເຂົ້າທີ່ເຂົ້າທາງ. ສິ່ງທີ່ເຫຼືອຢູ່ກໍ່ມີພຽງສຽງທີ່ຄົນອື່ນໄດ້ຍິນມາໂດຍຕະຫຼອດ ເຊິ່ງສຸດທ້າຍແລ້ວ ກໍ່ພ້ອມໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນເຊັ່ນກັນ.