ໃຊ້ເວລາເທົ່າໃດເພື່ອແກ້ສຳນຽງ? ຄຳຕອບທີ່ຈິງໃຈ (ພ້ອມ 5 ປັດໄຈທີ່ຊ່ວຍເຫັນຜົນຈິງ)

ໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ?

ນັ້ນຄືຄຳຖາມທີ່ມີຄົນສົ່ງຂໍ້ຄວາມມາຖາມຫຼາຍທີ່ສຸດ. ມັນມັກຈະມາໃນຮູບແບບທີ່ວ່າ: ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຈັກອາທິດຄົນຈຶ່ງຈະເຊົາຖາມວ່າຂ້ອຍມາແຕ່ໃສ? ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຈັກປີຂ້ອຍຈຶ່ງຈະເຊົາກັງວົນເລື່ອງຮູບປາກຂອງຕົນເອງເວລາປະຊຸມ?

ຄຳຕອບທີ່ຈິງໃຈທີ່ສຸດຄື ມັນເປັນຊ່ວງເວລາ ບໍ່ແມ່ນຕົວເລກຕາຍຕົວ. ແລະ ຊ່ວງເວລານີ້ຈະສົມເຫດສົມຜົນກໍ່ຕໍ່ເມື່ອເຈົ້າຕັດສິນໃຈວ່າ ຄຳວ່າ ລຶບສຳນຽງ ຂອງເຈົ້າໝາຍເຖິງຫຍັງແທ້.

ຄົນສ່ວນຫຼາຍຄິດວ່າເຂົາເຈົ້າກຳລັງຖາມພຽງຄຳຖາມດຽວ ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວມັນຄືສາມຄຳຖາມ ທີ່ແຕ່ລະອັນມີໄລຍະເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ.

ຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ຮຽນພາສາອັງກິດສ່ວນຫຼາຍ ສາມາດເວົ້າໃຫ້ຊັດເຈນຂຶ້ນ ຈົນຄົນຟັງເຂົ້າໃຈຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດ ພາຍໃນ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ຖ້າຝຶກເນັ້ນໃສ່ສຽງຫຼັກໆ 2 ຫາ 3 ຈຸດ. ສ່ວນການປ່ຽນຈັງຫວະການເວົ້າທັງໝົດ ໃຊ້ເວລາປະມານ 6 ຫາ 12 ເດືອນ. ການເວົ້າໃຫ້ຄືເຈົ້າຂອງພາສາແທ້ໆ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີ ແລະ ຄົນສ່ວນຫຼາຍບໍ່ສາມາດໄປເຖິງຈຸດນັ້ນໄດ້. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ກຳນົດວ່າເຈົ້າຈະປ່ຽນແປງໄດ້ໄວພຽງໃດ ບໍ່ແມ່ນອາຍຸ ພອນສະຫວັນ ຫຼື ພາສາແມ່ ແຕ່ແມ່ນຄຸນນະພາບຂອງຄຳຕິຊົມ (feedback) ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບ ແລະ ເຈົ້າໄດ້ຮັບມັນເລື້ອຍປານໃດ.

ຄຳຕອບທີ່ຈິງໃຈຄືໄລຍະເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຂຶ້ນກັບເປົ້າໝາຍຂອງເຈົ້າ

ຄຳວ່າ ລຶບ (lose) ມີເປົ້າໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢູ່ສາມແບບ ເຊິ່ງແຕ່ລະແບບມີໄລຍະເວລາຂອງຕົວມັນເອງ.

ເປົ້າໝາຍທີ 1: ເວົ້າແລ້ວຄົນເຂົ້າໃຈຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດ. ນີ້ຄືເປົ້າໝາຍທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍຕ້ອງການແທ້ໆ. ບັນຫາຫຼັກບໍ່ແມ່ນ “ຂ້ອຍມີສຳນຽງ” ແຕ່ແມ່ນ “ຂ້ອຍຕ້ອງໄດ້ເວົ້າຊ້ຳ.” ນີ້ຄືບັນຫາເລື່ອງຄວາມຊັດເຈນ ເຊິ່ງແກ້ໄຂໄດ້ໄວ. ຜູ້ຮຽນສ່ວນຫຼາຍສາມາດບັນລຸເປົ້າໝາຍນີ້ໄດ້ພາຍໃນ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ຖ້າຝຶກແບບເນັ້ນຈຸດໃສ່ 2 ຫາ 3 ສຽງຫຼັກ ເຊັ່ນ: ການເນັ້ນສຽງ (stress) ແລະ ສຽງພະຍັນຊະນະບາງຕົວທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຟັງສະດຸດ.

ເປົ້າໝາຍທີ 2: ພັດທະນາຈັງຫວະແບບອາເມລິກາທີ່ຊັດເຈນ ທີ່ເຈົ້າສາມາດເລືອກໃຊ້ໄດ້ຕາມຕ້ອງການ. ການອອກ ສຽງ flap-T ທີ່ສະໝ່ຳສະເໝີ, ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ can ກັບ cant (ຄຳວ່າ can ຈະຫຼຸດສຽງເປັນ /kən/ ສ່ວນ cant ຍັງຄົງຮັກສາສະຫຼະເຕັມສຽງ), ການຫຼຸດສຽງໃນພະຍາງທີ່ບໍ່ເນັ້ນ, ແລະ ການໃຊ້ສຽງ schwa ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ. ອັນນີ້ເປັນວຽກທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ແປງສຽງສອງສາມສຽງ ແຕ່ເຈົ້າກຳລັງປ່ຽນຈັງຫວະການເວົ້າໂດຍລວມ. ໄລຍະເວລາທີ່ເປັນໄປໄດ້ແທ້ຄື: 6 ຫາ 12 ເດືອນ ຂອງການຝຶກເປັນປະຈຳ (ຫຼາຍຄັ້ງຕໍ່ອາທິດ ພ້ອມກັບມີຄຳຕິຊົມ). ເມື່ອຮອດຈຸດນັ້ນ ເຈົ້າຈະມີສຳນຽງທີ່ສາມາດປັບໃຊ້ໃນວົງສົນທະນາທີ່ສຳຄັນ ແລະ ປັບກັບຄືນມາເປັນປົກກະຕິຕອນຢູ່ເຮືອນໄດ້.

ເປົ້າໝາຍທີ 3: ເວົ້າຄືເຈົ້າຂອງພາສາແທ້ໆ ຈົນແຍກບໍ່ອອກ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ການໂຄສະນາສ່ວນຫຼາຍມັກຂາຍ. ແຕ່ມັນກໍ່ເປັນຜົນລັບທີ່ເກີດຂຶ້ນຍາກທີ່ສຸດ ແລະ ໃຊ້ເວລາຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ໄປເຖິງຈຸດນີ້ໄດ້ ມັກຈະມີການຝຶກຟັງທີ່ພິເສດ, ຝຶກຫຼາຍພັນຊົ່ວໂມງ, ໄດ້ຮັບຄຳຕິຊົມຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານ ແລະ ມີພາສາແມ່ທີ່ໃກ້ຄຽງກັບພາສາອັງກິດຢູ່ແລ້ວ. ໄລຍະເວລາທີ່ເປັນໄປໄດ້ຖ້າເຈົ້າພ້ອມຈະທຸ້ມເທຄື: 3 ຫາ 5 ປີຂອງການຝຶກຢ່າງໜັກ, ແລະ ຜູ້ຮຽນສ່ວນຫຼາຍກໍ່ບໍ່ເຄີຍໄປຮອດຈຸດນັ້ນ ເຊິ່ງມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຜິດເລີຍ.

ສອງເປົ້າໝາຍທຳອິດເປັນສິ່ງທີ່ທຸກຄົນສາມາດບັນລຸໄດ້. ສ່ວນເປົ້າໝາຍທີສາມ ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວເປັນພຽງຄຳໂຄສະນາເທົ່ານັ້ນ.

ຖ້າເປົ້າໝາຍຂອງເຈົ້າຄືແບບທີ 1 ຫຼື ແບບທີ 2 ໄລຍະເວລາຈະຢູ່ທີ່ຫຼັກອາທິດ ແລະ ເດືອນ, ບໍ່ແມ່ນປີ. ຕົວເລກຂ້າງເທິງຄືຄວາມຈິງ. ເຫດຜົນທີ່ບົດຄວາມນີ້ຖືກຂຽນຂຶ້ນມາກໍ່ຍ້ອນວ່າ ຕົວເລກເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະຖືກປິດບັງໄວ້ໃຕ້ຄຳໂຄສະນາປະເພດ “ພຽງ 5 ນາທີຕໍ່ມື້ ເປັນເວລາ 30 ມື້” ເຊິ່ງມັນເກີນຈິງ ຫຼື ບໍ່ກໍ່ເບິ່ງຂ້າມຄວາມເປັນຈິງໄປ.

5 ປັດໄຈທີ່ຊ່ວຍເຫັນຜົນຈິງ

ເມື່ອເຈົ້າກຳນົດເປົ້າໝາຍແລ້ວ ໄລຍະເວລາຈະຂຶ້ນກັບ 5 ປັດໄຈນີ້ ເຊິ່ງຈັດລຽງຕາມລຳດັບຄວາມສຳຄັນ.

1. ຊົ່ວໂມງຂອງການຝຶກແບບ ເນັ້ນຈຸດ

ບໍ່ແມ່ນຊົ່ວໂມງຂອງການເວົ້າພາສາອັງກິດທົ່ວໄປ. ບໍ່ແມ່ນຊົ່ວໂມງຂອງການເບິ່ງໜັງອາເມລິກາ. ແລະ ບໍ່ແມ່ນຊົ່ວໂມງຢູ່ບ່ອນເຮັດວຽກ ທີ່ເຈົ້າໃຊ້ພາສາອັງກິດເພື່ອຈຸດປະສົງອື່ນ. ການຝຶກແບບເນັ້ນຈຸດ (focused practice) ແມ່ນການຝຶກທີ່ແຍກອອກມາສະເພາະ. ເຈົ້າກຳລັງຝຶກສຽງໃດໜຶ່ງ ຫຼື ຈັງຫວະໃດໜຶ່ງ, ອັດສຽງຕົນເອງ, ຟັງຄືນ ແລະ ແກ້ໄຂ. ການເຮັດແບບນີ້ 20 ນາທີ ມີຄ່າຫຼາຍກວ່າການລົມກັນຫຼິ້ນໆ 2 ຊົ່ວໂມງ.

ນີ້ຄືຕາຕະລາງປຽບທຽບວ່າ ຊົ່ວໂມງເຫຼົ່ານີ້ຈະໃຫ້ຜົນແນວໃດ:

ການຝຶກ 20 ຫາ 30 ນາທີຕໍ່ມື້, 5 ມື້ຕໍ່ອາທິດ ຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເກັບໄດ້ 20 ຫາ 30 ຊົ່ວໂມງໃນ 3 ເດືອນ — ເຊິ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເປົ້າໝາຍທີ 1. ຖ້າຮັກສາລະດັບນີ້ໄວ້ໄດ້ຮອດ 6 ເດືອນ ເຈົ້າກໍ່ຈະເຂົ້າສູ່ເປົ້າໝາຍທີ 2. ຕົວເລກນີ້ບໍ່ໄດ້ຍາກເກີນໄປເລີຍ. ສິ່ງສຳຄັນຄືການຝຶກແບບ ເນັ້ນຈຸດ.

ຫຼັກການງ່າຍໆກໍ່ຄື: ທຸກໆ 1 ຊົ່ວໂມງຂອງການຝຶກແບບເນັ້ນຈຸດ ມີຄ່າເທົ່າກັບ 10 ຊົ່ວໂມງຂອງການຟັງແບບຜ່ານໆ ເມື່ອເວົ້າເຖິງການປ່ຽນແປງວິທີອອກສຽງ. ການຟັງທົ່ວໄປຊ່ວຍຝຶກຫູໃຫ້ຄຸ້ນເຄີຍກັບສຽງ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງຈຳເປັນ. ແຕ່ຖ້າປາສະຈາກການຂະຫຍັບປາກຝຶກຊ້ອມ ມັນກໍ່ຈະບໍ່ສາມາດປ່ຽນຄວາມເຄີຍຊິນຂອງກ້າມຊີ້ນທີ່ຄວບຄຸມການອອກສຽງຂອງເຈົ້າໄດ້.

2. ຄຸນນະພາບຂອງຄຳຕິຊົມ (Feedback)

ນີ້ຄືຕົວແປທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ຜູ້ຮຽນສ່ວນຫຼາຍມອງຂ້າມ.

ຖ້າບໍ່ມີ feedback ປາກຂອງເຈົ້າກໍ່ຈະອອກສຽງແບບເດີມໆທີ່ເຄີຍເຮັດມາຕະຫຼອດ. ເຈົ້າອາດຈະຝຶກຄຳວ່າ water ເປັນພັນເທື່ອ ແຕ່ຖ້າເຈົ້າບໍ່ສາມາດແຍກອອກວ່າເຈົ້າກຳລັງອອກສຽງ T ແບບແຂງໆ ແທນທີ່ຈະເປັນສຽງ flap, ການຝຶກພັນເທື່ອນັ້ນກໍ່ບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍຫຍັງເລີຍ ມັນພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ສຽງຜິດໆນັ້ນຝັງເລິກກວ່າເກົ່າ.

Feedback ແບ່ງອອກເປັນສີ່ລະດັບຄື: ຄຳຍ້ອງຈາກເຈົ້າຂອງພາສາ ເຊິ່ງເປັນລະດັບທີ່ໜ້າປະໂຫຍດໜ້ອຍທີ່ສຸດ. “ພາສາອັງກິດຂອງເຈົ້າເກັ່ງຫຼາຍ!” ມັນເປັນພຽງມາດຕະຖານຂອງຄວາມມີມາລະຍາດ ບໍ່ແມ່ນຄຳຕິຊົມເລື່ອງການອອກສຽງ. ເຈົ້າຂອງພາສາບໍ່ໄດ້ຕົວະ ແຕ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖືກຝຶກມາເພື່ອຟັງຈຸດທີ່ເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມແກ້ໄຂ. ລະດັບຕໍ່ມາ: ການອັດສຽງຕົນເອງແຕ່ບໍ່ມີຈຸດກວດສອບ. ເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຕົນເອງ ເຊິ່ງມັນຈຳເປັນ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າຕ້ອງຟັງຫາຫຍັງ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າບໍ່ສັງເກດເຫັນຫຍັງເລີຍ ຫຼື ສັງເກດເຫັນຜິດຈຸດ. ລະດັບຕໍ່ໄປຄືສິ່ງທີ່ສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງ: ການອັດສຽງຕົນເອງ ພ້ອມກັບ ມີຈຸດກວດສອບທີ່ຊັດເຈນ. ເລືອກມາໜຶ່ງສຽງ (flap-T, schwa, ຫຼື can ແບບບໍ່ເນັ້ນສຽງ), ອັດສຽງຕົນເອງອ່ານປະໂຫຍກດຽວກັນ 10 ຄັ້ງ, ແລ້ວຟັງຄືນເພື່ອຫາຈຸດນັ້ນໂດຍສະເພາະ. ເຈົ້າຈະພົບວ່າຕົນເອງອອກສຽງຖືກປະມານ 70% ແລະ ຜິດ 30%, ແລະ ນັ້ນກໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະຮຽນຮູ້ແລ້ວ.

ລະດັບສູງສຸດຄື ການມີຄູຝຶກ ຫຼື ແອັບ AI ທີ່ຊ່ວຍຊີ້ຈຸດຜິດພາດ. ຄູຝຶກທີ່ເຂົ້າໃຈສຽງເປົ້າໝາຍແມ່ນດີທີ່ສຸດ. ສ່ວນ AI ກໍ່ເປັນທາງເລືອກທີສອງທີ່ດີເລີດ ເພາະມັນບໍ່ຮູ້ຈັກເມື່ອຍ, ບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າອາຍ ແລະ ສາມາດໃຫ້ feedback ລາຍລະອຽດແຕ່ລະສຽງແກ່ເຈົ້າ 20 ເທື່ອຕໍ່ມື້ກໍ່ໄດ້ ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການ. ວິທີທີ່ຄົນຮຽນໄວມັກໃຊ້ທີ່ສຸດຄື ການອັດສຽງຕົນເອງ ບວກກັບການໃຊ້ເຄື່ອງມືກວດສອບພາຍນອກ.

ຄວາມຈິງທີ່ໜ້າເສຍດາຍຄື: ສິ່ງທີ່ກີດກັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ໃນການປ່ຽນສຳນຽງ ບໍ່ແມ່ນການຂາດແຮງບັນດານໃຈ ແຕ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າຄົນອ້ອມຂ້າງບໍ່ສາມາດໄດ້ຍິນໃນສິ່ງທີ່ເຈົ້າກໍ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. Feedback ຄືຊິ້ນສ່ວນທີ່ຂາດຫາຍໄປສຳລັບຜູ້ຮຽນທຸກຄົນທີ່ຮູ້ສຶກວ່າຍັງຕິດຂັດຢູ່ບ່ອນເກົ່າ.

3. ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ

ເປັນປັດໄຈທີ່ສຳຄັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຫຼາຍຢ່າງທີ່ຄົນຄິດ.

ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າມີຜົນຕໍ່ກັບວ່າສຽງໃດທີ່ຈະຍາກ ສຳລັບເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນວ່າເຈົ້າຈະສາມາດປ່ຽນມັນໄດ້ ບໍ່. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ, ອຸປະສັກໃຫຍ່ບໍ່ແມ່ນການຮຽນສຽງໃໝ່ທັງໝົດ ແຕ່ແມ່ນການປັບຕົວເຂົ້າກັບກົດຂອງພາສາອັງກິດ. ພາສາລາວມີຕົວສະກົດທ້າຍທີ່ຈຳກັດ (ເຊັ່ນ: ມ, ນ, ງ, ກ, ດ, ບ) ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາມັກລືມອອກສຽງທ້າຍໃນພາສາອັງກິດ ເຊັ່ນ: ສຽງ /s/, /z/, /l/, ຫຼື ບໍ່ອອກສຽງ /r/ ຢູ່ທ້າຍຄຳເລີຍ (bus ອາດຟັງຄື bu, ຫຼື car ຟັງຄື caw).

ນອກຈາກນັ້ນ, ພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ /v/ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເຮົາມັກປ່ຽນເປັນ /w/ ແທນ (very ກາຍເປັນ wery), ແລະ ບໍ່ມີສຽງ /θ/ ຫຼື /ð/ (ສຽງ th) ເຊິ່ງມັກຈະຖືກແທນທີ່ດ້ວຍ /t/ ຫຼື /d/ (think ຟັງຄື tink, this ຟັງຄື dis).

ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄືຈັງຫວະ: ພາສາລາວເປັນພາສາທີ່ມີສຽງວັນນະຍຸດ ທີ່ເຮົາມັກຈະໃຫ້ນ້ຳໜັກທຸກພະຍາງເທົ່າກັນ ໂດຍມີສຽງສູງຕ່ຳທີ່ຕາຍຕົວໃນແຕ່ລະຄຳ. ແຕ່ພາສາອັງກິດໃຊ້ການເນັ້ນສຽງ (stress-timing) ເຊິ່ງຈະມີການບີບອັດພະຍາງທີ່ບໍ່ເນັ້ນໃຫ້ສັ້ນລົງ ແລະ ຫຼຸດສຽງສະຫຼະໃຫ້ກາຍເປັນສຽງ schwa ທີ່ເບົາທີ່ສຸດ. ການປັບປ່ຽນຈັງຫວະນີ້ໝາຍເຖິງການຕ້ອງລຶບລ້າງຄວາມເຄີຍຊິນເດີມໆ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການປ່ຽນສຽງພະຍັນຊະນະ. ການປັບຕົວນີ້ອາດຕ້ອງໃຊ້ເວລາເພີ່ມຂຶ້ນ ແຕ່ມັນກໍ່ບໍ່ແມ່ນອຸປະສັກຖາວອນ.

ຄວາມຈິງກໍ່ຄື: ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າອາດຈະເພີ່ມ ຫຼື ຫຼຸດໄລຍະເວລາລົງປະມານ 20–30%. ມັນບໍ່ໄດ້ເພີ່ມເວລາເປັນສອງ ຫຼື ສາມເທົ່າ ແລະ ມັນກໍ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປົ້າໝາຍຂ້າງເທິງເປັນໄປບໍ່ໄດ້.

4. ຄວາມໝາຍຂອງການ “ລຶບ” ສຳນຽງ

ນີ້ຄືປັດໄຈທີ່ຄົນມັກລືມຄິດເຖິງ ແລະ ມັນກໍ່ເປັນປັດໄຈທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.

ຜູ້ຮຽນທີ່ເລືອກເປົ້າໝາຍທີ 1 (ຄວາມຊັດເຈນ) ຈະບັນລຸຜົນໄດ້ໄວ ແລະ ຮູ້ສຶກພູມໃຈ. ແຕ່ຜູ້ຮຽນທີ່ເລືອກເປົ້າໝາຍທີ 3 (ບໍ່ໃຫ້ເຫຼືອເຄົ້າລາງເດີມເລີຍ) ມັກຈະຍອມແພ້ໃນເດືອນທີສີ່ ທັງໆທີ່ພັດທະນາມາໄກຫຼາຍແລ້ວ ແຕ່ເຂົາເຈົ້າເບິ່ງບໍ່ເຫັນຜົນງານຕົນເອງ ເພາະໄປທຽບກັບມາດຕະຖານທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ເປົ້າໝາຍທີ 3 ທີ່ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ຄິດພາບໄວ້ ຄືສຳນຽງທີ່ເປັນກາງແບບນັກຂ່າວລະດັບຊາດ — ເຊິ່ງເປັນມາດຕະຖານທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາອັງກິດເອງ 95% (ເຊັ່ນຄົນເທັກຊັດ, ບອສຕັນ, ບຣຸກລິນ, ມິນເນໂຊຕ້າ) ກໍ່ບໍ່ຜ່ານເຊັ່ນກັນ. ເຈົ້າຂອງພາສາໝາຍເຖິງ ຜູ້ທີ່ຮຽນຮູ້ພາສາມາຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍ, ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງ ການບໍ່ມີສຳນຽງທ້ອງຖິ່ນ.

ການຕັດສິນໃຈທີ່ດີທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນຄື ການກຳນົດເປົ້າໝາຍທີ່ເຈົ້າສາມາດວັດຜົນໄດ້ຈິງ. ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ຄົນເຊົາບອກໃຫ້ຂ້ອຍເວົ້າຊ້ຳ. ຂ້ອຍຢາກຝາກຂໍ້ຄວາມສຽງໂດຍບໍ່ຮູ້ສຶກຊັງສຽງຕົນເອງ. ເຫຼົ່ານີ້ຄືເປົ້າໝາຍທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ເປັນໄປໄດ້ຈິງ ເຊິ່ງມັກຈະເຫັນຜົນພາຍໃນ 12 ອາທິດ.

“ຂ້ອຍຢາກລຶບສຳນຽງຂອງຂ້ອຍ” ບໍ່ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຂໍ້ໃດເລີຍ. ມັນເປັນຜົນລັບທີ່ວັດແທກບໍ່ໄດ້, ດ້ວຍມາດຕະຖານທີ່ບໍ່ມີຢູ່ຈິງ ແລະ ທຽບກັບກຸ່ມຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍມີແທ້.

5. ຕົວຕົນ ແລະ ການຕໍ່ຕ້ານທາງຈິດຕະວິທະຍາ

ປັດໄຈນີ້ມັກປາກົດຢູ່ໃນງານວິໄຈດ້ານການຮຽນພາສາ (SLA) ແຕ່ບໍ່ເຄີຍປາກົດໃນໂຄສະນາເລີຍ. ຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ຜູກພັນສຳນຽງຕົນເອງກັບຕົວຕົນທາງວັດທະນະທຳ ມັກຈະພົບທາງຕັນໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ. ປາກເລີ່ມຂະຫຍັບປ່ຽນໄປ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍ່ກັບມາຮູບເດີມ. ການຕໍ່ຕ້ານນີ້ມັກຈະເກີດຂຶ້ນໃນລະດັບຈິດໃຕ້ສຳນຶກ — ເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມເພີ່ມສຳນຽງອາເມລິກາເຂົ້າໄປ ແຕ່ລຶກໆແລ້ວເຈົ້າພັດບໍ່ຢາກເຮັດ.

ມັນຈະປາກົດຊັດເຈນທີ່ສຸດເມື່ອຜູ້ຮຽນຕັ້ງເປົ້າໝາຍທີ 3 ເຊິ່ງການລຶບລ້າງສຽງທີ່ບົ່ງບອກວ່າເຈົ້າມາແຕ່ໃສ ອາດເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກຄືກັບການທໍລະຍົດຄອບຄົວ, ປະເທດບ້ານເກີດ ຫຼື ຕົວຕົນເດີມທີ່ເຕີບໂຕມາກັບພາສານັ້ນ. ການພັດທະນາຈຶ່ງຢຸດສະງັກລົງແບບງຽບໆ.

ເຈົ້າບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຫ້ການຕໍ່ຕ້ານນີ້ຫາຍໄປໄດ້. ເຈົ້າເຮັດໄດ້ພຽງຍອມຮັບມັນ, ແຍກມັນອອກຈາກຄຳວ່າ “ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຕ້ອງຝຶກໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ,” ແລະ ຕັດສິນໃຈວ່າເປົ້າໝາຍໃດທີ່ເຈົ້າພ້ອມຈະແລກເວລາໃຫ້ກັບມັນແທ້ໆ. ການຕັດສິນໃຈນີ້ມັກຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຫັນເສັ້ນທາງ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ຊັດເຈນຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດ.

ພາບລວມຂອງ 4 ອາທິດ, 12 ອາທິດ, ແລະ 1 ປີ

ເພື່ອໃຫ້ເຫັນພາບຕົວເລກຂ້າງເທິງແຈ້ງຂຶ້ນ ນີ້ຄືເສັ້ນທາງທີ່ມັກຈະເກີດຂຶ້ນກັບຜູ້ຮຽນທີ່ເລືອກຝຶກເນັ້ນ 1-2 ສຽງ ແລະ ໃຫ້ເວລາກັບມັນຢ່າງເຕັມທີ່.

ໃນ 4 ອາທິດ (≈ 10 ຊົ່ວໂມງຂອງການຝຶກແບບເນັ້ນຈຸດ). ເຈົ້າສາມາດອອກສຽງເປົ້າໝາຍໄດ້ສະໝ່ຳສະເໝີເມື່ອຝຶກອອກສຽງຄຳດຽວ. ເຈົ້າສາມາດອ່ານປະໂຫຍກທີ່ກຽມໄວ້ ແລະ ອອກສຽງຖືກຕ້ອງ. ແຕ່ໃນບົດສົນທະນາຈິງ ເຈົ້າມັກຈະຫຼົງລືມຫຼາຍກວ່າ. ນີ້ຄືຊ່ວງເວລາທີ່ຮູ້ສຶກວ່າຍາກທີ່ສຸດທີ່ຈະຮັກສາຄວາມຕໍ່ເນື່ອງໄວ້ — ເພາະບໍ່ມີໃຜເຫັນການປ່ຽນແປງນີ້ເລີຍນອກຈາກຕົວເຈົ້າເອງ, ແລະ ເຈົ້າກໍ່ອາດຈະບໍ່ໝັ້ນໃຈຊ້ຳວ່າຕົນເອງມີການປ່ຽນແປງແທ້ບໍ່.

ໃນ 12 ອາທິດ (≈ 30 ຊົ່ວໂມງ). ສຽງເປົ້າໝາຍຂອງເຈົ້າເລີ່ມອອກມາແບບອັດຕະໂນມັດຫຼາຍຂຶ້ນໃນການສົນທະນາຈິງ. ເຈົ້າພົບວ່າຕົນເອງອອກສຽງນັ້ນໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຄິດ. ໝູ່ເລີ່ມທັກວ່າ “ພາສາອັງກິດຂອງເຈົ້າຟັງແຈ້ງຂຶ້ນເດ” ໂດຍທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນຫຍັງທີ່ປ່ຽນໄປ. ຄົນຢູ່ບ່ອນເຮັດວຽກເຊົາບອກໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າຊ້ຳ. ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຜ່ານພົ້ນຊ່ວງທົດທໍ້ໃຈໃນ 4 ອາທິດທຳອິດມາໄດ້ ຈະມາຮອດຈຸດນີ້.

ໃນ 6 ເດືອນ (≈ 75 ຊົ່ວໂມງ). ສຽງທີສອງ ແລະ ທີສາມເລີ່ມເຂົ້າທີ່. ສຽງ flap-T ກາຍເປັນທຳມະຊາດຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ເຈົ້າເລີ່ມໃຊ້ການຫຼຸດສຽງ (the ເປັນ thuh, of ເປັນ uhv) ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຄິດ. ຈັງຫວະການເວົ້າໂດຍລວມຂອງເຈົ້າປ່ຽນໄປ. ຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນເຈົ້າເວົ້າມາຫຼາຍເດືອນຈະສັງເກດເຫັນເຖິງການປ່ຽນແປງນີ້.

ໃນ 1 ປີ (≈ 150 ຊົ່ວໂມງ). ເປັນການປ່ຽນແປງຈັງຫວະແບບເຫັນໄດ້ແຈ້ງ. ເຈົ້າສາມາດສະລັບໄປໃຊ້ສຳນຽງແບບອາເມລິກາທີ່ຊັດເຈນຂຶ້ນສຳລັບການສົນທະນາທີ່ສຳຄັນ ແລະ ປັບກັບມາໃຊ້ຈັງຫວະທຳມະຊາດຂອງເຈົ້າຕອນຢູ່ເຮືອນໄດ້. ນີ້ຄືເປົ້າໝາຍທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍຕ້ອງການຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ເຈົ້າປະສົບຄວາມສຳເລັດໃນການສ້າງສຳນຽງທີສອງຂຶ້ນມາທັບຊ້ອນກັບສຽງເດີມຂອງເຈົ້າ.

ໃນ 3–5 ປີ (≈ 500–1000 ຊົ່ວໂມງ). ສຳນຽງປ່ຽນແປງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ຖ້າເຈົ້າຍັງຄົງຝຶກຕໍ່ເນື່ອງ. ເຈົ້າອາດຈະເວົ້າໄດ້ຄືເຈົ້າຂອງພາສາ ຫຼື ບໍ່ ກໍ່ຂຶ້ນກັບຜູ້ຟັງ ແລະ ເນື້ອຫາທີ່ເວົ້າ. ຄົນສ່ວນຫຼາຍເຊົາຝຶກກ່ອນຈະຮອດຈຸດນີ້ ເພາະເປົ້າໝາຍທີ 1 ແລະ 2 ໄດ້ຕອບໂຈດຄວາມຕ້ອງການຂອງເຂົາເຈົ້າໄປໝົດແລ້ວ.

ກຣາຟນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນເສັ້ນຊື່. ເດືອນທີ 1 ແລະ 2 ຈະຮູ້ສຶກຊ້າ. ເດືອນທີ 3 ຈະຮູ້ສຶກຄືໄດ້ກ້າວກະໂດດ. ເດືອນທີ 6 ຈະຮູ້ສຶກຄືກັບຍັງຢ່ຳຢູ່ກັບທີ່. ເດືອນທີ 9 ຈະຮູ້ສຶກກ້າວກະໂດດອີກຄັ້ງ. ຊ່ວງທີ່ຮູ້ສຶກວ່າຢ່ຳຢູ່ກັບທີ່ ຄືຊ່ວງທີ່ນິໄສໃໝ່ກຳລັງຝັງເລິກເຂົ້າໄປໃນຕົວເຈົ້າ; ເຈົ້າອາດຈະບໍ່ເຫັນຜົນງານ ເພາະມັນຍັງບໍ່ທັນສະແດງອອກມາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນມັນຈະເຜີຍອອກມາໃຫ້ເຫັນໃນກ້າວຕໍ່ໄປ. ຖ້າເຈົ້າຕັດສິນຜົນລັບພຽງແຕ່ໃນຊ່ວງທີ່ຢ່ຳຢູ່ກັບທີ່ ເຈົ້າກໍ່ຈະສະຫຼຸບວ່າການຝຶກນີ້ບໍ່ໄດ້ຜົນສະເໝີ.

ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຄວນຮູ້ກ່ຽວກັບຄຳວ່າ “ລຶບ”

ຊື່ບົດຄວາມນີ້ໃຊ້ຄຳວ່າ ລຶບ ເພາະມັນເປັນຄຳທີ່ເຈົ້າຄົ້ນຫາ. ແຕ່ຄຳນີ້ແທ້ຈິງແລ້ວເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະ ຄວນທີ່ຈະອະທິບາຍແກ້ໄຂໜັກໆກ່ອນຈະຈົບ.

ສຳນຽງຂອງເຈົ້າຄືບັນທຶກຂອງທຸກບ່ອນທີ່ເຈົ້າເຄີຍອາໄສຢູ່ ແລະ ທຸກພາສາທີ່ເຈົ້າເຕີບໂຕມາກັບມັນ. ສິ່ງທີ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ຄື ນິໄສການອອກສຽງສະເພາະຈຸດພາຍໃນສຳນຽງນັ້ນ, ເຊິ່ງເປັນສຽງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດເວລາເຈົ້າເວົ້າ. ປ່ຽນແປງຈຸດນັ້ນ ແລ້ວສ່ວນອື່ນໆຈະຍັງຄົງຢູ່ຄືເກົ່າ. ຕົວເຈົ້າໃນແບບທີ່ສາມາດສະລັບໄປໃຊ້ສຳນຽງອາເມລິກາທີ່ຊັດເຈນຂຶ້ນ ກໍ່ຄືຄົນດຽວກັນກັບຄົນທີ່ສາມາດປັບກັບມາໃຊ້ຈັງຫວະທຳມະຊາດຂອງຕົນເອງເວລາຢູ່ກັບຄອບຄົວ.

ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການອ່ານສະບັບເຕັມຂອງຫົວຂໍ້ນີ້ ເຮົາມີບົດຄວາມສະເພາະ: ‘ລຶບສຳນຽງຂອງເຈົ້າ’? ເຈົ້າກຳລັງຕັ້ງຄຳຖາມຜິດແລ້ວ. ແຕ່ສະບັບຫຍໍ້ກໍ່ຄື: ຈົ່ງຕັ້ງເປົ້າໝາຍໄປທີ່ຄວາມຊັດເຈນ. ການເວົ້າໄດ້ຄືຄົນອາເມລິກາແມ່ນຜົນພອຍໄດ້ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຈົ້າເຮັດສິ່ງນັ້ນໄດ້ດີໃນສະຫະລັດ. ການຕັ້ງເປົ້າໝາຍໄປທີ່ຜົນພອຍໄດ້ ມັກຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເດີນຫຼົງທາງ.

ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ

ຜູ້ຮຽນສ່ວນຫຼາຍມັກຈະຢຸດກ່ອນທີ່ການປ່ຽນແປງຈະປາກົດແຈ້ງອອກມາໜ້ອຍໜຶ່ງ. ເປົ້າໝາຍບໍ່ແມ່ນການລໍຖ້າໃຫ້ໂລກເຫັນວ່າເຈົ້າມີສຳນຽງທີ່ສົມບູນແບບ. ແຕ່ເປົ້າໝາຍຄືວິນາທີທີ່ເຈົ້າຮູ້ຕົວວ່າ ໝົດອາທິດນີ້ບໍ່ມີໃຜບອກໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າຊ້ຳເລີຍ. ການຝຶກແບບເນັ້ນຈຸດໃສ່ສຽງທີ່ຖືກຕ້ອງ 8 ຫາ 12 ອາທິດ ສາມາດພາຄົນສ່ວນຫຼາຍໄປເຖິງຈຸດນັ້ນໄດ້. ເປົ້າໝາຍໄລຍະຍາວກໍ່ມີຢູ່ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການ, ແຕ່ເຈົ້າກໍ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເລືອກມັນກໍ່ໄດ້. ເປົ້າໝາຍທີ່ໃຊ້ເວລາໜ້ອຍທີ່ສຸດນີ້ແຫຼະ ຄືສິ່ງທີ່ຜູ້ອ່ານສ່ວນຫຼາຍກຳລັງຖາມຫາແທ້ໆ.