Shadowing — ວິທີດຽວທີ່ຊ່ວຍປັບສຳນຽງຂອງເຈົ້າໄດ້ດີທີ່ສຸດ

ເປີດພອດແຄສ (podcast) ອາເມລິກາລາຍການໃດກໍໄດ້ແລ້ວລອງເຮັດແບບນີ້ເບິ່ງ: ເລືອກມາໜຶ່ງປະໂຫຍກແລ້ວເວົ້າໄປພ້ອມກັບຜູ້ຈັດລາຍການ. ບໍ່ແມ່ນລໍຖ້າໃຫ້ສຽງຈົບແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າຕາມ, ແຕ່ໃຫ້ເວົ້າ ໄປພ້ອມກັນ ໂດຍເລີ່ມຊ້າກວ່າປະມານເຄິ່ງວິນາທີ ແລະ ຮັກສາໄລຍະຫ່າງເຄິ່ງວິນາທີນັ້ນໄວ້ຈົນຈົບປະໂຫຍກ. ການລອງເທື່ອທຳອິດມັກຈະພັງລົງຢ່າງໄວວາ. ປາກຂອງເຈົ້າຍັງເວົ້າຄຳທີສາມບໍ່ທັນຈົບ ໃນຂະນະທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຮັບຟັງຮອດຄຳທີແປດແລ້ວ, ແລະ ຄຳທີ່ເຈົ້າອອກສຽງໄດ້ກໍຈະຂາດລາຍລະອຽດທີ່ປົກກະຕິເຈົ້າມັກຈະມີເວລາຕື່ມໃສ່ສະເໝີ. ການຝຶກທີ່ໜັກໜ່ວງ ແລະ ເບິ່ງຄືວ່າເປັນຕາຫົວໜ້ອຍໜຶ່ງນີ້ເອີ້ນວ່າ Shadowing, ແລະ ຖ້າທຽບກັນນາທີຕໍ່ນາທີແລ້ວ, ມັນຊ່ວຍພັດທະນາສຳນຽງໄດ້ຫຼາຍກວ່າທຸກວິທີທີ່ເຈົ້າເຮັດໄດ້ໂດຍການໃສ່ຫູຟັງ.

ຊື່ຂອງມັນບອກຄວາມໝາຍກົງຕົວ: ສຽງຂອງເຈົ້າຈະຕິດຕາມສຽງຕົ້ນສະບັບຄືກັບເງົາ (shadow) ທີ່ຕິດຕາມຮ່າງກາຍ, ຕິດກັນໄປ ແລະ ຢູ່ຕາມຫຼັງໜຶ່ງກ້າວສະເໝີ. ນັກແປພາສາແບບສົດໆ (Simultaneous interpreters) ກໍຝຶກດ້ວຍວິທີນີ້ ເພາະວຽກທັງໝົດຂອງພວກເຂົາຄືການເວົ້າໄປພ້ອມໆກັບການຟັງ. ຜູ້ທີ່ຮຽນພາສາດ້ວຍຕົນເອງສ່ວນຫຼາຍຮູ້ຈັກວິທີນີ້ຈາກ Alexander Argüelles ຜູ້ທີ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ຫຼາຍພາສາ. ລາວມັກຈະຝຶກ Shadowing ຈາກສຽງບົດຮຽນໃນຂະນະທີ່ຍ່າງໄວໆຢູ່ກາງແຈ້ງ, ຍືດຫຼັງຊື່, ແລະ ເວົ້າດ້ວຍລະດັບສຽງດັງປົກກະຕິ, ເຊິ່ງລາວຍືນຍັນວ່າການອອກສຽງດັງໆ ແລະ ທ່າທາງນັ້ນແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງວິທີການ. ສຳລັບການຝຶກສຳນຽງແລ້ວ, ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຍ່າງກໍໄດ້, ແຕ່ການອອກສຽງໃຫ້ດັງເຕັມທີ່ນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້.

ແລະ ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ມັນສົມຄວນເປັນຫົວຂໍ້ຂອງບົດຄວາມນີ້. ການຝຶກທ່ອງສະຫຼະຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຈົດຈໍ່ຢູ່ກັບສຽງດຽວຈົນກວ່າລີ້ນຂອງເຈົ້າຈະຈື່ຕຳແໜ່ງໄດ້, ແລະ ບາງສຽງກໍບໍ່ມີທາງຮຽນຮູ້ດ້ວຍວິທີອື່ນໄດ້ເລີຍ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ສຳນຽງຂອງເຮົາຟັງຄືຄົນຕ່າງຊາດເວລາເວົ້າຕົວຈິງນັ້ນ ມັກຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອພາສາມີການເຄື່ອນໄຫວເທົ່ານັ້ນ: ບໍ່ວ່າຈະເປັນຈັງຫວະ, ການກືນສຽງຄຳນ້ອຍໆ, ການເຊື່ອມສຽງຈາກຄຳໜຶ່ງໄປຫາອີກຄຳໜຶ່ງ (ຊຶ່ງພາສາລາວບໍ່ມີ), ແລະ ການຂຶ້ນລົງຂອງສຽງໃນປະໂຫຍກ (ເຊິ່ງຄົນລາວມັກຈະຕິດເອົາສຽງວັນນະຍຸດໄປໃຊ້ແທນ). Shadowing ແມ່ນວິທີຝຶກອັນດຽວທີ່ລວມເອົາທຸກຢ່າງນີ້ເຂົ້າກັນ ໂດຍຮຽນແບບຈາກຕົ້ນສະບັບຕົວຈິງ, ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະກັບໄປໃຊ້ຄວາມຊິນເຄີຍເກົ່າໆແບບພາສາລາວໄດ້ເລີຍ.

Shadowing ແມ່ນການເວົ້າໄປພ້ອມກັບສຽງບັນທຶກຂອງເຈົ້າຂອງພາສາ, ຊ້າກວ່າປະມານເຄິ່ງວິນາທີ, ເວົ້າອອກສຽງດັງໃນລະດັບປົກກະຕິ, ແລະ ກັອບປີ້ຈັງຫວະພ້ອມທັງທຳນອງສຽງແບບສົດໆ. ເພາະມັນບໍ່ມີຊ່ອງຫວ່າງໃຫ້ເຈົ້າຄິດ, ເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສາມາດກັບໄປໃຊ້ຄວາມຊິນເຄີຍແບບລາວໆໄດ້ຄືກັບວິທີ “ຟັງແລ້ວເວົ້າຕາມ” (repeat-after-me); ເຈົ້າຈະຕ້ອງຍົກເອົາຈັງຫວະຂອງຜູ້ເວົ້າຕົ້ນສະບັບມາໃຊ້ທັງໝົດ. ໃຊ້ເວລາພຽງ 10 ນາທີຕໍ່ມື້ກັບຄລິບສຽງສັ້ນໆໜຶ່ງຄລິບ ໃຫ້ຜົນດີກວ່າການຟັງບົດຮຽນໃໝ່ເປັນຊົ່ວໂມງ: ຟັງໜຶ່ງ ຫຼື ສອງຄັ້ງພ້ອມອ່ານບົດ, ຝຶກ Shadowing ສອງສາມຮອບໂດຍການອ່ານຕາມ, ຈາກນັ້ນໃຫ້ຝຶກແບບປິດຕາ (ບໍ່ເບິ່ງບົດ) ຫຼາຍໆຮອບ, ແລະ ອັດສຽງຕົນເອງໜຶ່ງຮອບເພື່ອປຽບທຽບກັບຕົ້ນສະບັບ. Shadowing ຊ່ວຍຝຶກກະແສຂອງການເວົ້າ — ຈັງຫວະ, ການລຸດສຽງ, ການເຊື່ອມສຽງ, ແລະ ລະດັບສຽງຂຶ້ນລົງ — ບໍ່ແມ່ນການຝຶກສຽງໃດສຽງໜຶ່ງ. ຖ້າເຈົ້າຍັງອອກສຽງສະຫຼະບາງຕົວບໍ່ໄດ້, ໃຫ້ຝຶກຊ້າໆກ່ອນ; Shadowing ແມ່ນວິທີທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສຽງເຫຼົ່ານັ້ນສາມາດໃຊ້ງານໄດ້ໃນຄວາມໄວຕົວຈິງ.

Shadowing ແທ້ໆແລ້ວແມ່ນຫຍັງ

Shadowing ແມ່ນການເວົ້າໄປພ້ອມກັບສຽງບັນທຶກຂອງເຈົ້າຂອງພາສາ, ໂດຍຊ້າກວ່າປະມານເຄິ່ງວິນາທີ, ເວົ້າອອກສຽງດັງໆໃນລະດັບທີ່ເຮົາລົມກັນປົກກະຕິ. ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງລໍຖ້າໃຫ້ຈົບປະໂຫຍກ. ເຈົ້າເລີ່ມເວົ້າໃນຂະນະທີ່ສຽງຍັງດຳເນີນຢູ່ ແລະ ເກາະຕິດໄປກັບມັນ, ປັບຄວາມໄວ, ການເນັ້ນໜັກ (stress), ແລະ ທຳນອງສຽງ (ບ່ອນທີ່ສຽງສູງຂຶ້ນ ແລະ ຕໍ່າລົງ) ໃຫ້ກົງກັນທັນທີທີ່ມັນມາຮອດ. ເມື່ອຄລິບຈົບ, ໃຫ້ຫຼິ້ນຊໍ້າ ແລະ ເຮັດແບບເກົ່າ. ບໍ່ຕ້ອງໄປຈັບເວລາວ່າຊ້າກວ່າເທົ່າໃດ; ພຽງແຕ່ເລີ່ມຊ້າກວ່າໜຶ່ງຈັງຫວະ ແລະ ໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າເປັນຕົວຮັກສາໄລຍະຫ່າງນັ້ນໄວ້.

ສິ່ງທີ່ມັນ ບໍ່ແມ່ນ ຄືການ “ຟັງແລ້ວເວົ້າຕາມ” (repeat-after-me), ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ແມ່ນຈຸດສຳຄັນທີ່ສຸດ. ການຟັງແລ້ວເວົ້າຕາມຈະມີຊ່ອງຫວ່າງໃຫ້ເຈົ້າພັກ, ແລະ ໃນຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນເອງທີ່ສຳນຽງລາວຂອງເຈົ້າຈະແຊກກັບເຂົ້າມາ. ໃນຄວາມງຽບນັ້ນ ເຈົ້າຈະດຶງປະໂຫຍກຈາກຄວາມຈຳໄລຍະສັ້ນ, ແລະ ຄວາມຈຳກໍຈະກັ່ນຕອງມັນຜ່ານຄວາມຊິນເຄີຍຂອງເຈົ້າເອງ: ການຍະຫວ່າງຂອງເຈົ້າ, ການອອກສຽງສະຫຼະເຕັມໆແບບບໍ່ລຸດສຽງ (ເພາະພາສາລາວອອກສຽງເຕັມທຸກຄຳ). ເຈົ້າອາດຈະໄດ້ຍິນປະໂຫຍກ I could have been there, ໂດຍທີ່ຄຳວ່າ could have ຖືກຫຍໍ້ຈົນແຖບຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແຕ່ເຈົ້າພັດຕອບກັບດ້ວຍ 5 ຄຳທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ແຍກກັນຢ່າງຈະແຈ້ງ. ມັນຮູ້ສຶກຄືກັບການກັອບປີ້, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວມັນຄືການແຕ່ງປະໂຫຍກໃໝ່ ດ້ວຍລາຍມື (ສຳນຽງ) ຂອງເຈົ້າເອງ.

Shadowing ລຶບຄວາມງຽບນັ້ນຖິ້ມ. ເມື່ອເຈົ້າຕ້ອງຜູກຕິດກັບສຽງທີ່ບໍ່ຍອມຊ້າລົງໃຫ້ເຈົ້າ, ເຈົ້າຈະບໍ່ມີເວລາໃຫ້ຄິດ, ດັ່ງນັ້ນສະໝອງສ່ວນທີ່ໃຊ້ວາງແຜນຈຶ່ງຕ້ອງຫຼີກທາງໃຫ້ ແລະ ການກັອບປີ້ກໍຈະເກີດຂຶ້ນໃນລະດັບທີ່ສຳນຽງຕົວຈິງເຮັດວຽກ. ບົດຄວາມກ່ຽວກັບຈັງຫວະ (rhythm) ໃນບລັອກນີ້ກໍເວົ້າເຖິງປະເດັນດຽວກັນໃນອີກມຸມໜຶ່ງ: Shadowing ຊ່ວຍຝຶກຈັງຫວະໄດ້ໄວທີ່ສຸດ ເພາະເຈົ້າຮັບເອົາຈັງຫວະມາໂດຍກົງ ແທນທີ່ຈະສ້າງມັນຂຶ້ນມາໃໝ່.

ເມື່ອບໍ່ມີເວລາໃຫ້ຄິດ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ສາມາດສ້າງປະໂຫຍກໃໝ່ດ້ວຍສຳນຽງຂອງເຈົ້າເອງໄດ້. ເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບເອົາຈັງຫວະຂອງຕົ້ນສະບັບມາ, ຫຼື ບໍ່ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າກໍຈະເວົ້າບໍ່ທັນ ແລະ ຮູ້ຕົວທັນທີ.

ສິ່ງທີ່ມັນຊ່ວຍຝຶກ ເຊິ່ງການທ່ອງເທື່ອລະຄຳເຮັດບໍ່ໄດ້

ລອງສັງເກດເບິ່ງສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດຟັງເບິ່ງບໍ່ຄືເຈົ້າຂອງພາສາ, ແລ້ວເຈົ້າຈະເຫັນວ່າມັນແທບຈະບໍ່ກ່ຽວກັບການອອກສຽງເທື່ອລະຄຳເລີຍ. ຈັງຫວະຂອງພາສາອັງກິດແມ່ນຂຶ້ນກັບການເນັ້ນໜັກ (stress-timed): ມີພຽງບາງພະຍາງເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບຈັງຫວະເນັ້ນໜັກ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຈະຖືກບີບເຂົ້າໄປໃນຊ່ອງຫວ່າງ. ຄຳທີ່ບໍ່ສຳຄັນຈະຖືກຫຍໍ້ລົງເປັນ weak forms, ເຊັ່ນ to ກາຍເປັນ tə (ເຕິ) ແລະ of ກາຍເປັນ əv (ເອີບ). ຄຳສັບຕ່າງໆມີການ ເຊື່ອມສຽງ (link) ກັນ, ໂດຍພະຍັນຊະນະທ້າຍຂອງຄຳໜຶ່ງຈະໄປເຊື່ອມກັບສະຫຼະຂອງຄຳຕໍ່ໄປ, ດັ່ງນັ້ນ an apple ຈຶ່ງອອກສຽງເປັນ ə-NAP-ul (ອະ-ແນບ-ໂປວ). ແລະ ລະດັບສຽງກໍຈະມີການເຄື່ອນໄຫວຕະຫຼອດທັງປະໂຫຍກ, ເຊິ່ງ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສຽງ ຈະເປັນຕົວບອກຄວາມໝາຍໄປແລ້ວເຄິ່ງໜຶ່ງ. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະຂັດກັບຄວາມຮູ້ສຶກ ເພາະພາສາເຮົາທຸກພະຍາງມີຄວາມໝາຍ ແລະ ມີວັນນະຍຸດຕາຍຕົວ. ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ການຝຶກອອກສຽງເທື່ອລະຄຳບໍ່ເຄີຍຊ່ວຍແກ້ບັນຫານີ້ໄດ້ເລີຍ.

Shadowing ຊ່ວຍຝຶກກະແສຂອງການເວົ້າ ເພາະມັນບໍ່ເຄີຍປ່ອຍໃຫ້ເຈົ້າອອກນອກກະແສ. ເມື່ອຜູ້ຈັດລາຍການຫຍໍ້ຄຳວ່າ what do you ເປັນ whaddya (ວັອດດະຍະ), ປາກຂອງເຈົ້າຈະມີເວລາພຽງໜຶ່ງສ່ວນສາມວິນາທີທີ່ຈະເຮັດແບບດຽວກັນ, ບໍ່ຊັ້ນກໍຈະຫຼ້າຫຼັງ. ແລະ ການເວົ້າບໍ່ທັນນັ້ນເອງຄືສັນຍານຕອບກັບ (feedback) ທາງກາຍທີ່ເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກໄດ້ໃນທັນທີ: ເຈົ້າອາດຈະໄປອອກສຽງຄຳທີ່ຄວນຈະເປັນ weak form ແບບເຕັມໆ, ຫຼື ເຈົ້າເພີ່ມຈັງຫວະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນທີ່ຕົ້ນສະບັບບໍ່ມີ, ແລະ ດຽວນີ້ເຈົ້າກໍຕ້ອງຮັບກຳດ້ວຍການເວົ້າຊ້າກວ່າປົກກະຕິ. ບໍ່ມີການຝຶກແບບໃດທີ່ຈະແກ້ໄຂຄວາມຜິດພາດປະເພດນີ້ໄດ້ພາຍໃນວິນາທີດຽວກັນກັບທີ່ເຈົ້າເຮັດຜິດ.

ແຕ່ເຮົາກໍຕ້ອງຍອມຮັບຂໍ້ຈຳກັດຂອງມັນ. Shadowing ແມ່ນການປະກອບຊິ້ນສ່ວນເຂົ້າກັນ; ມັນບໍ່ໄດ້ສ້າງຊິ້ນສ່ວນຂຶ້ນມາໃໝ່. ຖ້າເຈົ້າຍັງບໍ່ສາມາດອອກສຽງ short-A /æ/ ຂອງອາເມລິກາໄດ້ (ເຊັ່ນຄຳວ່າ cat), ການຝຶກ Shadowing ເປັນອາທິດກໍຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າປະໂຫຍກໄດ້ໄວຂຶ້ນ, ຈັງຫວະດີຂຶ້ນ ແຕ່ຍັງຄົງມີສຽງສະຫຼະທີ່ຜິດຢູ່, ແລະ ຄວາມໄວຈະຍິ່ງເຮັດໃຫ້ສຽງທີ່ຜິດນັ້ນຝັງເລິກຂຶ້ນຕື່ມ. ສຽງທີ່ເຈົ້າຍັງອອກບໍ່ໄດ້ ຕ້ອງການການຝຶກແບບຊ້າໆ ແລະ ຕັ້ງໃຈກ່ອນ, ແລະ ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ມັນກໍຕ້ອງການ ຫູທີ່ສາມາດແຍກແຍະສຽງນັ້ນໄດ້. ການແບ່ງໜ້າທີ່ຄື: ການຝຶກທ່ອງຊ່ວຍສ້າງສຽງ, ສ່ວນ Shadowing ຊ່ວຍໃຫ້ສຽງເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ຮ່ວມກັນໄດ້ໃນຄວາມໄວລະດັບເຈົ້າຂອງພາສາ. ຖ້າເຈົ້າເຮັດພຽງຢ່າງດຽວ ສຳນຽງຂອງເຈົ້າກໍຈະອຽງໄປທາງໃດທາງໜຶ່ງ — ຊັດເຈນແຕ່ແຂງກະດ້າງ, ຫຼື ໄຫຼລ່ຽນແຕ່ຟັງບໍ່ຊັດເຈນ.

ການເລືອກສຽງທີ່ເໝາະສົມ

ມີຕົວກັ່ນຕອງ 3 ຢ່າງທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າເລືອກໄດ້ດີທີ່ສຸດ. ສຽງນັ້ນຕ້ອງເປັນທຳມະຊາດ: ຄວາມໄວລະດັບການສົນທະນາທົ່ວໄປ, ມີການລຸດສຽງ (reductions) ແທ້ໆ, ເປັນແບບການເວົ້າທີ່ຄົນໃຊ້ໃນຍາມທີ່ບໍ່ມີໃຜມາໃຫ້ຄະແນນ. ສຽງບັນທຶກທີ່ເຮັດມາເພື່ອຜູ້ຮຽນພາສາ ມັກຈະຕັດລັກສະນະພິເສດທີ່ເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມກັອບປີ້ອອກໄປ. ຄລິບສຽງຕ້ອງສັ້ນ, ປະມານ 30 ຫາ 90 ວິນາທີ, ເພາະເຈົ້າຈະຕ້ອງໄດ້ຫຼິ້ນມັນຊໍ້າຫຼາຍຮອບຈົນກວ່າຈະລຶ້ງເຄີຍ. ແລະ ຕ້ອງມີບົດ (transcript) ໃຫ້ອ່ານ, ເພາະມີສອງຂັ້ນຕອນໃນຫຼັກການຝຶກທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ບົດ.

ແລະ ມີຕົວກັ່ນຕອງທີສີ່ທີ່ອາດຈະບໍ່ຈຳເປັນປານໃດ: ເລືອກສຽງທີ່ເຈົ້າຢາກຈະຊຶມຊັບເອົາບາງຢ່າງຈາກເຂົາເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກຜ່ານໄປໜຶ່ງອາທິດກັບຜູ້ເວົ້າຄົນດຽວ, ເຈົ້າຈະຕິດເອົາສະຕາຍຂອງເຂົາເຈົ້າມານຳ. ສຽງນັ້ນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກົງກັບເພດ ຫຼື ລະດັບສຽງທຳມະຊາດຂອງເຈົ້າ; ຄວາມໄວ ແລະ ທຳນອງສາມາດຖ່າຍທອດໄດ້, ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີລະດັບສຽງພື້ນຖານຄືກັນ.

ແຫຼ່ງຊອກຫາຄລິບທີ່ເໝາະສົມ:

• ການສຳພາດໃນ Podcast

  ລາຍການສົນທະນາໃຫຍ່ໆມັກຈະມີບົດໃຫ້ອ່ານ, ແລະ ຄຳຕອບໃນການສຳພາດແມ່ນການເວົ້າຕົວຈິງ, ລວມທັງການລັງເລ ແລະ ການລຸດສຽງກໍຍັງມີຢູ່ຄົບ.

• ບົດສົນທະນາໃນລາຍການໂທລະພາບ

  ຖືກຂຽນຂຶ້ນມາໃຫ້ຄືກັບການເວົ້າຕົວຈິງ, ມີຄຳບັນຍາຍ (subtitles) ທຸກບ່ອນ, ແລະ ສາກ 30 ວິນາທີກໍເໝາະສຳລັບການຫຼິ້ນຊໍ້າ. ບົດຕະຫຼົກ (Sitcom) ຈະໄປໄວແດ່; ສ່ວນລະຄອນດຣາມ່າ ຈະມີຄວາມໄວທີ່ເໝາະສົມສຳລັບການຮຽນຫຼາຍກວ່າ.

• ປຶ້ມສຽງທີ່ອ່ານໂດຍຜູ້ແຕ່ງ

  ປຶ້ມສຽງ (Audiobook) ທີ່ອ່ານໂດຍຜູ້ແຕ່ງເອງ ຈະຢູ່ເຄິ່ງກາງລະຫວ່າງການສົນທະນາ ແລະ ການເລົ່າເລື່ອງ, ແລະ ປຶ້ມນັ້ນກໍຄືບົດທີ່ຖືກຕ້ອງທຸກຄຳ.

• ລາຍການຂ່າວ

  ເປັນສຳນຽງອາເມລິກາມາດຕະຖານ (General American) ທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດ, ເປັນທາງການກວ່າ ແລະ ມີຈັງຫວະສະໝໍ່າສະເໝີກວ່າການສົນທະນາທົ່ວໄປ. ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ດີ ຖ້າຄລິບສົນທະນາມັນໄວ ຫຼື ມີຄຳສະແລງຫຼາຍເກີນໄປ.

ສິ່ງທີ່ຄວນຂ້າມ: ເພງ ເພາະທຳນອງເພງຈະເຂົ້າໄປແທນທີ່ທຳນອງການເວົ້າທັງໝົດ; Stand-up comedy ເພາະຈັງຫວະຈະຖືກດັດແປງເພື່ອລໍຖ້າສຽງຫົວ; ແລະ ຫຍັງກໍຕາມທີ່ເຈົ້າເຂົ້າໃຈໜ້ອຍກວ່າ 95%. ຖ້າເຈົ້າຍັງຕ້ອງພະຍາຍາມແປວ່າ ເຂົາເຈົ້າເວົ້າຫຍັງ, ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ມີສະມາທິເຫຼືອໄປຈົດຈໍ່ກັບວ່າ ເຂົາເຈົ້າເວົ້າແນວໃດ. Shadowing ບໍ່ແມ່ນການຝຶກຄວາມເຂົ້າໃຈ. ເນື້ອຫາທີ່ເໝາະສົມຄວນຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍ ແຕ່ຮູ້ສຶກວ່າເວົ້າຕາມໄດ້ຍາກ.

ອ່ານບົດ ຫຼື ປິດຕາຟັງ

ການຝຶກ Shadowing ມີສອງວິທີ, ແລະ ມັນມີຂໍ້ບົກຜ່ອງໄປຄົນລະທາງ.

ການອ່ານບົດໄປພ້ອມ (Script shadowing) ຄືການມີຂໍ້ຄວາມຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະບໍ່ມີວັນຟັງຜິດ, ບໍ່ມີວັນຫຼິ້ນຊໍ້າຄຳທີ່ເຈົ້າເດົາຜິດ. ແຕ່ສາຍຕາມັກຈະຂົ່ມເອົາຫູ. ໂຕໜັງສືຂຽນວ່າ going to ແລະ ປາກຂອງເຈົ້າກໍເຊື່ອຟັງໂຕໜັງສືນັ້ນ ທັງໆທີ່ສຽງຕົ້ນສະບັບເວົ້າວ່າ gon-na (ກອນ-ນະ). ໂຕໜັງສືສະແດງຄຳວ່າ of ດ້ວຍຕົວ O ທີ່ຊັດເຈນ, ແລະ ສຽງທີ່ອອກມາກໍກາຍເປັນ ov (ອັອບ) ທັງໆທີ່ຜູ້ເວົ້າອອກສຽງພຽງ əv (ເອີບ). ການອ່ານໂຕໜັງສືຈະດຶງເຈົ້າໄປສູ່ການອອກສຽງຕາມການສະກົດຄຳ ແລະ ກັບໄປໃຊ້ສຽງອ່ານທີ່ລະມັດລະວັງເກີນໄປຂອງເຈົ້າເອງ, ເຊິ່ງເປັນການອ່ານແບບຊ້າໆ ຍະຫວ່າງເທົ່າໆກັນ ທີ່ບໍ່ມີໃຜໃຊ້ໃນການເວົ້າຕົວຈິງ.

ການຝຶກແບບປິດຕາຟັງ (Blind shadowing), ໂດຍບໍ່ເບິ່ງບົດ, ຈະປີ້ນກັບອະຄະຕິນັ້ນ. ຫູຂອງເຈົ້າຈະເປັນພຽງຊ່ອງທາງດຽວທີ່ຮັບຂໍ້ມູນ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງຮຽນແບບສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າເວົ້າ ແທນທີ່ຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າຂຽນ, ລວມທັງທຸກຢ່າງທີ່ການສະກົດຄຳເຊື່ອງໄວ້. ຄວາມສ່ຽງຂອງມັນກໍຄືພາບສະທ້ອນກົງກັນຂ້າມ: ເມື່ອບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ກວດສອບ, ການຟັງຜິດກໍຈະຖືກຫຼິ້ນຊໍ້າໄປໂດຍບໍ່ມີການແກ້ໄຂ, ແລະ ເຈົ້າອາດຈະໝັ້ນໃຈ ໃຊ້ເວລາໝົດອາທິດໄປກັບການຝຶກວະລີໜຶ່ງທີ່ຕົວຈິງແລ້ວບໍ່ໄດ້ມີຢູ່ໃນສຽງເລີຍ.

ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ໃຊ້ທັງສອງວິທີ, ຕາມລຳດັບນີ້. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເບິ່ງບົດຈັກຮອບສອງຮອບ, ພໍໃຫ້ຈັບໄດ້ວ່າຄຳສັບນັ້ນແມ່ນຫຍັງ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ເກັບບົດໄວ້ ແລະ ຝຶກຮອບສ່ວນໃຫຍ່ແບບບໍ່ເບິ່ງ, ໃຊ້ພຽງຫູຮັບຟັງ ແລະ ປາກເວົ້າຕາມ ໂດຍບໍ່ມີໂຕໜັງສືມາຂັ້ນກາງ. ຖ້າມີວະລີໃດທີ່ເຈົ້າມັກຈະຫຼຸດ, ໃຫ້ຫຼຽວເບິ່ງບົດບຶດໜຶ່ງ, ຊອກຫາສິ່ງທີ່ເຈົ້າຟັງຜິດ, ແລ້ວກັບໄປຝຶກແບບປິດຕາອີກຄັ້ງ.

ຕ້ອງອັດສຽງຕົນເອງ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າພຽງແຕ່ເດົາ

Shadowing ມີພາບລວງຕາໃນຕົວມັນເອງ, ແລະ ມັນກໍຫຼອກໄດ້ເກືອບທຸກຄົນ. ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າເວົ້າ, ສຽງຕົ້ນສະບັບຈະດັງກວ່າສຽງເຈົ້າ, ເຊິ່ງມັນຈະກວມສຽງຂອງເຈົ້າໄວ້ພໍດີໃນຈຸດທີ່ສອງສຽງແຕກຕ່າງກັນ. ແລະ ສຽງທີ່ມາຮອດຫູເຈົ້າສ່ວນໜຶ່ງກໍຜ່ານມາທາງກະດູກ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ສຽງນັ້ນຟັງເບິ່ງມ່ວນ ແລະ ນຸ້ມນວນຂຶ້ນ. ເມື່ອລວມເຂົ້າກັນແລ້ວ ໝາຍຄວາມວ່າເຈົ້າສາມາດຝຶກ Shadowing ເປັນເດືອນ, ຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງເຮັດໄດ້ດີຫຼາຍ, ແຕ່ບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າມັນເປັນຄວາມຈິງ ຫຼື ບໍ່. ຄວາມຮູ້ສຶກວ່າເວົ້າກົງກັນ ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານ. ຄົນທີ່ເວົ້າອູ້ອີ້ຊ້າກວ່າເຄິ່ງຈັງຫວະກໍຮູ້ສຶກແບບນັ້ນຄືກັນ.

ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນບໍ່ເສຍເງິນເລີຍ. ໃສ່ຫູຟັງເພື່ອຟັງສຽງຕົ້ນສະບັບພຽງຂ້າງດຽວ ແລະ ປະຫູອີກຂ້າງໜຶ່ງໄວ້, ເພື່ອໃຫ້ສຽງຂອງເຈົ້າກະຈາຍອອກໄປໃນຫ້ອງ ແລະ ສະທ້ອນກັບມາເຂົ້າຫູເຈົ້າ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງການຝຶກ, ໃຫ້ອັດສຽງຕົນເອງໃນຮອບທີ່ປິດຕາຟັງ (blind pass) ໜຶ່ງຮອບຜ່ານໂທລະສັບ, ໂດຍທີ່ຍັງມີສຽງຕົ້ນສະບັບໃນຫູຟັງຂ້າງໜຶ່ງ ແລະ ສຽງຂອງເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນໄມໂຄຣໂຟນ. (ຖ້າໂທລະສັບຂອງເຈົ້າບໍ່ຍອມຫຼິ້ນສຽງ ແລະ ອັດສຽງໃນເວລາດຽວກັນ, ໃຫ້ຫຼິ້ນສຽງຕົ້ນສະບັບຈາກແລັບທັອບ ຫຼື ອຸປະກອນອື່ນ.)

ຈາກນັ້ນໃຫ້ປຽບທຽບຕາມລຳດັບນີ້. ຈັງຫວະ (Beats) ກ່ອນ: ຊອກຫາປະໂຫຍກດຽວກັນໃນທັງສອງການບັນທຶກສຽງ, ຫຼິ້ນຕໍ່ກັນ, ແລະ ຖາມຕົນເອງວ່າພະຍາງທີ່ເນັ້ນໜັກ (stressed syllables) ຕົກຢູ່ໃນຈຸດດຽວກັນ ແລະ ຍະຫວ່າງເທົ່າກັນບໍ່. ຄຳສັບນ້ອຍໆ (Small words) ຕໍ່ມາ: ຄຳວ່າ to ແລະ of ແລະ them ຂອງເຈົ້າຖືກລຸດສຽງລົງເທົ່າກັບຂອງເຂົາເຈົ້າບໍ່, ຫຼື ວ່າມີບາງຄຳທີ່ອອກສຽງເຕັມ? ລະດັບສຽງ (Pitch) ສຸດທ້າຍ: ສຽງສູງຂອງເຈົ້າຕົກຢູ່ຄຳດຽວກັນບໍ່, ແລະ ໃນຕອນທ້າຍຂອງແຕ່ລະປະໂຫຍກ, ສຽງຂອງເຈົ້າເຄື່ອນໄປໃນທິດທາງດຽວກັບເຂົາເຈົ້າຫຼືບໍ່? ສ່ວນສະຫຼະແຕ່ລະຕົວນັ້ນແມ່ນມາຫຼັງຈາກທຸກຢ່າງນີ້ (ຖ້າເຈົ້າຍັງມີເວລາໄປກວດມັນ). ການບັນທຶກສຽງທີ່ກົງກັນທັງຈັງຫວະ, ການລຸດສຽງ, ແລະ ທຳນອງສຽງ ຈະຟັງເບິ່ງຄືເຈົ້າຂອງພາສາຫຼາຍກວ່າການອອກສຽງສະຫຼະໄດ້ສົມບູນແບບແຕ່ຂາດສາມຢ່າງນັ້ນ. ແຕ່ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະກວດສອບຕົນເອງໃນລຳດັບທີ່ປີ້ນກັນແບບສິ້ນເຊີງ.

ຫຼັກການຝຶກ 10 ນາທີ

ໜຶ່ງຄລິບ, 10 ນາທີ, ທຸກມື້. ໃຫ້ເລືອກຄລິບທີ່ສັ້ນໆ ຢູ່ໃນຊ່ວງ 30 ຫາ 90 ວິນາທີ; ເວລາທີ່ລະບຸໄວ້ລຸ່ມນີ້ແມ່ນອີງໃສ່ຄລິບສຽງ 30 ຫາ 45 ວິນາທີ. ຂັ້ນຕອນການຝຶກ:

1. ຟັງ, ບໍ່ຕ້ອງເວົ້າ (2 ນາທີ). ເປີດບົດອ່ານ (transcript), ຫຼິ້ນສຽງ 2 ຮອບ. ເຈົ້າກຳລັງສັງເກດວ່າຈັງຫວະເນັ້ນໜັກຕົກຢູ່ບ່ອນໃດ ແລະ ມີຄຳໃດແດ່ທີ່ຖືກບີບເຂົ້າໃນຊ່ອງຫວ່າງ.
2. ອ່ານບົດໄປພ້ອມ (2 ນາທີ). ຝຶກ 2 ຫຼື 3 ຮອບໂດຍການເບິ່ງບົດ, ເວົ້າອອກສຽງເຕັມທີ່. ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຄຳສັບເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຄຳຫຍັງ.
3. ປິດຕາຟັງ (4 ນາທີ). ເກັບບົດໄວ້. ຫຼິ້ນຄລິບຊໍ້າ ແລະ ຕາມຫຼັງມັນໄປຕິດໆ, ຊ້າກວ່າເຄິ່ງວິນາທີ. ນີ້ຄືຈຸດສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງການຝຶກ; ສ່ວນອື່ນໆແມ່ນພຽງແຕ່ການກຽມຕົວ ຫຼື ການກວດສອບ.
4. ອັດສຽງ ແລະ ປຽບທຽບ (2 ນາທີ). ອັດສຽງໃນຮອບສຸດທ້າຍຂອງການປິດຕາຟັງ. ປຽບທຽບ 3 ຈຸດກັບຕົ້ນສະບັບ: ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນປະໂຫຍກ, ກຸ່ມຄຳສັບນ້ອຍໆ (ຄຳເຊື່ອມ/ຄຳນາມ), ແລະ ຕອນຈົບປະໂຫຍກ.

ຮັກສາຄລິບດຽວກັນຕະຫຼອດອາທິດ. ພໍຮອດມື້ທີສາມ ປາກຂອງເຈົ້າຈະເລີ່ມຄາດເດົາປະໂຫຍກລ່ວງໜ້າໄດ້ ແທນທີ່ຈະແລ່ນນຳຫຼັງ; ແລະ ປະມານມື້ທີຫ້າ ຄລິບນັ້ນຈະບໍ່ຮູ້ສຶກຄືກັບການແລ່ນໄລ່ຈັບອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ຈະຮູ້ສຶກຄືກັບການນັ່ງລົດໄປນຳກັນ. ການປ່ຽນແປງນັ້ນຄືທັກສະທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນ. ເລີ່ມຄລິບໃໝ່ໃນວັນຈັນໜ້າ. ການເຮັດຊໍ້າຄືກົນໄກສຳຄັນ: ຜົນປະໂຫຍດທີ່ໄດ້ຮັບແມ່ນມາຈາກຮອບທີ 10 ຫາ 30 ຕະຫຼອດອາທິດໃນຄລິບດຽວ, ບໍ່ແມ່ນມາຈາກຮອບທີ 1 ຫາ 3 ໃນ 10 ຄລິບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ເວລາ 10 ນາທີກໍເປັນເວລາທີ່ເໝາະສົມທີ່ສຸດ. ການຝຶກ Shadowing ດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈຈິງ ຈະເຮັດໃຫ້ເມື່ອຍຄືກັບການຝຶກຊົງຕົວ, ແລະ ເມື່ອສະມາທິເລີ່ມຫຼຸດ, ເຈົ້າກໍຈະກັບໄປຮ້ອງຄາຣາໂອເກະຄືເກົ່າ. ຈົ່ງຢຸດໃນຂະນະທີ່ມັນຍັງຕ້ອງໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມຢູ່.

ປະໂຫຍກສຳລັບເລີ່ມຕົ້ນ

ຖ້າເຈົ້າຢາກຈະເລີ່ມຝຶກໃນອີກ 2 ນາທີຂ້າງໜ້າ ແທນທີ່ຈະໄປນັ່ງຊອກຫາຄລິບ Podcast ທີ່ສົມບູນແບບ, ລອງຝຶກ Shadowing ກັບປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້ເບິ່ງ. ແຕ່ລະປະໂຫຍກຄືການເວົ້າແບບອາເມລິກາທຳມະຊາດທີ່ຈົບໄດ້ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວ, ໂດຍມີຮູບແບບສຽງເວົ້າຕົວຈິງຂຽນອອກມາໃຫ້ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າເຫັນວ່າສຽງມັນຈະອອກມາແບບໃດກ່ອນທີ່ມັນຈະເກີດຂຶ້ນ. ຫຼິ້ນສຽງໜຶ່ງປະໂຫຍກ, ເວົ້າຕາມຫຼັງເຄິ່ງວິນາທີ, ແລະ ຫຼິ້ນຊໍ້າຈົນກວ່າເຈົ້າຈະເວົ້າໄປພ້ອມກັບມັນໄດ້ ແທນທີ່ຈະຕ້ອງແລ່ນນຳ. ມັນມີເວີຊັນຊ້າໃຫ້ຖ້າເວີຊັນປົກກະຕິມັນຍາກເກີນໄປ.

ຄຳແນະນຳສຳລັບຮູບແບບສຽງເວົ້າ: ຕົວພິມໃຫຍ່ຄືຈັງຫວະທີ່ ເນັ້ນໜັກ (stressed), ສັນຍາລັກ ə ຄືສະຫຼະ “ເອິ” ທີ່ຖືກກືນສຽງ, ຄຳວ່າ the ຈະປ່ຽນເປັນ thee (ດີ) ເມື່ອຢູ່ໜ້າສະຫຼະ, ແລະ ຄຳວ່າ his ກັບ them ທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນໜັກ ຈະຕັດສຽງທຳອິດອອກໄປ (iz, əm). ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນອ່ານຕາມການສະກົດຄຳເລີຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຄ່ອຍຂະຫຍັບໄປຝຶກກັບຄລິບສຽງຕົວຈິງ.

(ຄວາມໝາຍຂອງແຕ່ລະປະໂຫຍກຄື: “ຂ້ອຍຫາແຕ່ກຳລັງຈະໂທຫາເຈົ້າພໍດີ” / “ຫຼັງເລີກວຽກເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງ?” / “ຂ້ອຍຈະຕິດຕໍ່ກັບຫາເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງມື້” / “ພວກເຮົາໜ້າຈະໄປພົບພວກເຂົາຢູ່ສະໜາມບິນ” / “ມັນຍາກກວ່າທີ່ຕາເຫັນຫຼາຍ” / “ບອກໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ແດ່ເດີ ຖ້າມີຫຍັງປ່ຽນແປງ” / “ຂ້ອຍຕັ້ງໃຈວ່າຈະຖາມເຈົ້າກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນຢູ່” / “ຕອນນີ້ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດເຮັດຫຍັງກັບມັນໄດ້ແລ້ວ” / “ເຈົ້າໜ້າຈະໄດ້ເຫັນສີໜ້າຂອງລາວຕອນນັ້ນ” / “ເຈົ້າໄດ້ທຸກຢ່າງທີ່ຕ້ອງການແລ້ວບໍ່?”)

1. I was just about to call you. I wəz JUST ə-bout tə CALL you. ListenSlow
2. What are you doing after work? Whad-ər-yə DO-ing after WORK? ListenSlow
3. I'll get back to you at the end of the day. I'll get BACK tə yə ət thee END əv thə DAY. ListenSlow
4. We could have met them at the airport. We could-əv MET əm ət thee AIR-port. ListenSlow
5. It's a lot harder than it looks. It's ə lot HAR-der thən it LOOKS. ListenSlow
6. Let me know if anything changes. Lemme KNOW if AN-y-thing CHAYN-jəz. ListenSlow
7. I've been meaning to ask you about that. I've bən MEAN-ing tə ASK yə ə-bout THAT. ListenSlow
8. There's nothing we can do about it now. There's NUTH-ing we kən DO ə-bou-dit NOW. ListenSlow
9. You should have seen the look on his face. You should-əv SEEN thə LOOK on iz FACE. ListenSlow
10. Did you get everything you needed? Did-jə ged-EV-ry-thing yə NEED-əd? ListenSlow

ວິທີທີ່ຄົນມັກຝຶກຜິດ

ຂໍ້ຜິດພາດແບບຄລາສສິກຄືການຮ້ອງເພງຄາຣາໂອເກະແບບອູ້ອີ້. ສຽງເປີດດັງຂຶ້ນ, ຮິມສົບຂອງເຈົ້າຂະຫຍັບ, ສຽງຈົ່ມເບົາໆດັງຊ້ອນຢູ່ໃຕ້ສຽງຂອງຜູ້ຈັດລາຍການ, ແລະ ການຝຶກນັ້ນກໍຮູ້ສຶກດີຫຼາຍ — ເພາະສຽງຕົ້ນສະບັບກຳລັງເຮັດໜ້າທີ່ໜັກໆແທນເຈົ້າທັງໝົດ ຈົນຫູຂອງເຈົ້າຈັບບໍ່ໄດ້ວ່າຕົວເຈົ້າເອງຍັງເຮັດບໍ່ໄດ້. ການຝຶກ Shadowing ຈະໄດ້ຜົນກໍຕໍ່ເມື່ອເຈົ້າລົງມືເຮັດແທ້. ເວົ້າໃຫ້ເຕັມສຽງ, ດັງພໍທີ່ຄົນໃນຫ້ອງຖັດໄປຈະໄດ້ຍິນເປັນຄຳສັບແທ້ໆ. ການຊຸບຊິບກໍບໍ່ໄດ້ຜົນຄືກັນໃນເຫດຜົນທີ່ງຽບກວ່າ: ສຽງຊຸບຊິບບໍ່ມີການສັ່ນສະເທືອນຂອງເສັ້ນສຽງ ແລະ ແທບຈະບໍ່ມີລະດັບສຽງ, ດັ່ງນັ້ນສອງສິ່ງທີ່ເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຝຶກທີ່ສຸດ ຄືທຳນອງສຽງ ແລະ ຈັງຫວະທີ່ອອກສຽງ, ມັນຈຶ່ງແທບຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ (ຊຶ່ງສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ ການຝຶກທຳນອງສຽງແບບພາສາອັງກິດແມ່ນສຳຄັນຫຼາຍເພື່ອລຸດການໃຊ້ສຽງວັນນະຍຸດໃນພາສາອັງກິດ).

ຂໍ້ຜິດພາດທີສອງຄືການມັກຂອງໃໝ່. ການປ່ຽນຄລິບໃໝ່ທຸກມື້ອາດຈະເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກວ່າໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຼາຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຕິດຢູ່ໃນຮອບທຳອິດທີ່ງ່າຍ ແລະ ບໍ່ມີຄຸນນະພາບຕະຫຼອດໄປ. ມື້ທຳອິດກັບຄລິບໃດໜຶ່ງຄືການຝຶກທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຈາກມັນ; ມື້ທີສາມຫາທີຫ້າພຸ້ນຈຶ່ງແມ່ນຊ່ວງທີ່ດີທີ່ສຸດ. ເລືອກຄລິບດຽວແລ້ວຝຶກຈົນກວ່າມັນຈະເປື່ອຍ.

ຂໍ້ຜິດພາດທີສາມຄືການແລ່ນນຳຄວາມໄວ. ຜູ້ຮຽນມັກຈະເລືອກສິ່ງທີ່ໄວທີ່ສຸດ, ເທ້ທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະຫາໄດ້, ແຕ່ກໍເວົ້າບໍ່ທັນ, ແລ້ວກໍສະຫຼຸບວ່າ Shadowing ບໍ່ໄດ້ຜົນ. ທັກສະທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນການຮັກສາຈັງຫວະໃນຄວາມໄວທີ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້; ສ່ວນຄວາມໄວນັ້ນມັນຈະເພີ່ມຂຶ້ນມາເອງ. ຖ້າເຈົ້າຫຼຸດຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງ ຫຼື ສອງຄຳຕໍ່ປະໂຫຍກ, ສະແດງວ່າຄລິບນັ້ນໄວເກີນໄປ; ໃຫ້ລຸດລະດັບລົງມາຝຶກກັບລາຍການຂ່າວກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງກັບໄປໃໝ່.

ຍັງມີອີກສອງຂໍ້ຜິດພາດທີ່ງຽບກວ່ານັ້ນ. ການຝຶກ Shadowing ແບບງຽບໆໃນໃຈຕອນເດີນທາງ ຈະຊ່ວຍຝຶກຫູຂອງເຈົ້າແຕ່ບໍ່ໄດ້ຝຶກຢ່າງອື່ນເລີຍ; ປາກຄືເຄື່ອງດົນຕີ, ແລະ ມັນຈະຮຽນຮູ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອມີການເຄື່ອນໄຫວເທົ່ານັ້ນ. ແລະ ການທີ່ບໍ່ເຄີຍຝຶກແບບປິດຕາຟັງເລີຍ, ເອົາແຕ່ເບິ່ງບົດທຸກຮອບຕະຫຼອດອາທິດ, ຈະເຮັດໃຫ້ການຝຶກທັງໝົດເປັນພຽງການອ່ານອອກສຽງໂດຍມີເພງປະກອບເທົ່ານັ້ນ. ໂຕໜັງສືຄືນັ່ງຮ້ານກໍ່ສ້າງ. ຮອດເວລາແລ້ວກໍຕ້ອງຮື້ມັນລົງ.

ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ (FAQ)

ຄືນນີ້, ລອງເລືອກຄລິບສຽງ 45 ວິນາທີທີ່ເຈົ້າມັກມາໜຶ່ງຄລິບ, ແລະ ໃຊ້ເວລາ 10 ນາທີກັບມັນທຸກມື້ຕະຫຼອດອາທິດນີ້. ສຽງອັດຂອງເຈົ້າໃນຄັ້ງທຳອິດອາດຈະຟັງເບິ່ງຍາກໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເຊິ່ງຂອງທຸກຄົນກໍເປັນແບບນັ້ນ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງອາທິດ, ໃຫ້ຫຼິ້ນສຽງອັດຂອງມື້ທຳອິດທຽບກັບມື້ທີຫ້າ ແລະ ຟັງພຽງແຕ່ຈັງຫວະເທົ່ານັ້ນ. ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນວ່າມັນໃກ້ຄຽງກັນຫຼາຍຂຶ້ນນັ້ນ ຄືສ່ວນໜຶ່ງຂອງສຳນຽງຂອງເຈົ້າທີ່ບໍ່ມີທາງສະແດງອອກມາໃຫ້ເຫັນໃນຕາຕະລາງທ່ອງສະຫຼະ, ແລະ ມັນຈະພັດທະນາໄດ້ໄວກວ່າພາກສ່ວນອື່ນໆທັນທີທີ່ເຈົ້າເລີ່ມຝຶກມັນໂດຍກົງ.