ເຈົ້າສາມາດອ່ານປະໂຫຍກນີ້ໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ. ເຈົ້າສາມາດອ່ານນະວະນິຍາຍພາສາອັງກິດ, ເບິ່ງຜ່ານໆເອກະສານສັນຍາທີ່ເປັນພາສາທີສອງ, ຫຼື ຕິດຕາມບົດຄວາມຍາວໆໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຊ້າລົງ. ແຕ່ພໍເພື່ອນຮ່ວມງານຝາກຂໍ້ຄວາມສຽງຍາວພຽງສິບຫ້າວິນາທີ, ຫຼື ຕົວລະຄອນໃນໜັງເວົ້າປະໂຫຍກສັ້ນໆຂຶ້ນມາ, ມັນພັດກາຍເປັນພຽງສຽງລົບກວນທີ່ຟັງບໍ່ຮູ້ເລື່ອງ. ເຈົ້າຟັງອອກໜຶ່ງຄຳ, ແລ້ວກໍ່ພາດໄປສີ່ຄຳ, ຟັງອອກອີກໜຶ່ງຄຳ, ແລະ ກວ່າເຈົ້າຈະຄິດອອກວ່າຄຳນັ້ນແປວ່າຫຍັງ ປະໂຫຍກນັ້ນກໍ່ຈົບໄປແລ້ວ.
ສິ່ງທີ່ໜ້າເສົ້າໃຈກໍ່ຄື: ລອງເປີດຂໍ້ຄວາມສຽງນັ້ນຄືນໃໝ່ ໂດຍມີບົດຂຽນໃຫ້ເບິ່ງໄປພ້ອມ, ເຈົ້າຈະພົບວ່າບໍ່ມີຄຳສັບໃດເລີຍທີ່ເຈົ້າອ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈພາຍໃນເວລາເຄິ່ງວິນາທີ. ທຸກຄຳລ້ວນແຕ່ເປັນຄຳທີ່ເຈົ້າຮູ້ຈັກ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງພາດຍ້ອນຄຳສັບມັນຍາກ ຫຼື ຍ້ອນເຈົ້າຄິດຊ້າ. ແຕ່ເຈົ້າພາດຍ້ອນສຽງທີ່ເຂົ້າມາໃນຫູ ມັນບໍ່ກົງກັບຮູບແບບຄຳສັບທີ່ເຈົ້າລໍຖ້າຟັງຢູ່.
ການຟັງພາສາອັງກິດໄວໆໃຫ້ທັນ ເປັນເລື່ອງຂອງການຈັບຄູ່ສຽງ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງຄວາມໄວ. ສະໝອງຂອງເຈົ້າຮັບຮູ້ສຽງເວົ້າໂດຍການຈັບຄູ່ສຽງທີ່ໄດ້ຍິນ ກັບຮູບແບບສຽງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນຫົວ, ແລະ ຮູບແບບສຽງທີ່ເຈົ້າບັນທຶກໄວ້ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຮູບແບບຄຳສັບດ່ຽວໆທີ່ອອກສຽງແຈ້ງໆຕາມວັດຈະນານຸກົມ. ໃນການເວົ້າຕົວຈິງ ຮູບແບບເຫຼົ່ານັ້ນແທບຈະບໍ່ມີເລີຍ: ຄຳສັບຈະເຊື່ອມເຂົ້າກັນ, ມົວເຂົ້າຫາກັນ ແລະ ຖືກຫຼຸດສຽງລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ສຽງທີ່ໄດ້ຍິນຈຶ່ງບໍ່ກົງກັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຟັງຫາ ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າຕາມບໍ່ທັນ. ການຫຼຸດຄວາມໄວສຽງລົງ ພຽງແຕ່ໃຫ້ເວລາເຈົ້າດົນຂຶ້ນໃນການຊອກຫາສຽງທີ່ມັນບໍ່ມີຢູ່ຈິງ. ວິທີແກ້ໄຂຄືການຮຽນຮູ້ຮູບແບບຄຳທີ່ຖືກຫຼຸດສຽງ ແລະ ເຊື່ອມສຽງເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ເປັນ ຄຳສັບສຳລັບການຟັງ, ເພື່ອໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າມີຮູບແບບສຽງທີ່ຖືກຕ້ອງໄວ້ສຳລັບຈັບຄູ່.
ເປັນຫຍັງຮູ້ແຕ່ຄຳສັບຈຶ່ງຍັງບໍ່ພໍ
ການຟັງເບິ່ງຄືວ່າເກີດຂຶ້ນໃນທັນທີ, ເຮົາຈຶ່ງມັກຄິດວ່າມັນເປັນເລື່ອງງ່າຍໆ: ສຽງເຂົ້າມາ, ເຮົາຮູ້ຄຳສັບ, ແລ້ວເຮົາກໍ່ເຂົ້າໃຈ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແທ້ໆນັ້ນ ຄ້າຍກັບການຄົ້ນຫາຫຼາຍກວ່າ. ສະໝອງຂອງເຈົ້າຮັບເອົາກະແສສຽງ ແລ້ວເອົາໄປຈັບຄູ່ກັບຮູບແບບສຽງຂອງຄຳສັບທີ່ເຈົ້າຮູ້ຈັກ, ເຮັດແບບນີ້ຫຼາຍຄັ້ງໃນໜຶ່ງວິນາທີ. ພໍຈັບຄູ່ໄດ້, ເຈົ້າຈຶ່ງເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍ. ການຈັບຄູ່ບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວທີ່ເກີດຂຶ້ນ; ບໍລິບົດ ແລະ ການຄາດເດົາ ກໍ່ມີສ່ວນຊ່ວຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ນັ້ນຄືສາເຫດທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາເຂົ້າໃຈຄຳທີ່ຖືກຫຼຸດສຽງໄດ້ ທັງໆທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໃຜສອນ. ແຕ່ຂັ້ນຕອນການຈັບຄູ່ນີ້ແຫຼະ ຄືຈຸດທີ່ການຟັງຂອງເຈົ້າມັກຈະສະດຸດ. ຂະບວນການທັງໝົດນີ້ ເຮັດວຽກໄວຫຼາຍ ແລະ ຢູ່ໃຕ້ຈິດສຳນຶກ ຈົນເຮົາຈະຮູ້ສຶກຕົວອີກທີ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມັນລົ້ມເຫຼວ.
ແລະ ມັນລົ້ມເຫຼວເພາະຄວາມບໍ່ກົງກັນ ລະຫວ່າງຮູບແບບສຽງທີ່ເຈົ້າບັນທຶກໄວ້ໃນຫົວ ກັບຮູບແບບສຽງທີ່ເຂົ້າມາແທ້ໆ. ເຈົ້າຮຽນຄຳສັບພາສາອັງກິດສ່ວນໃຫຍ່ມາແບບເປັນຄຳດ່ຽວໆທີ່ຊັດເຈນ: ຄືກັບເວລາທີ່ຄຳນັ້ນຖືກອ່ານເທື່ອລະຄຳ, ຊ້າໆ, ແບບທີ່ແອັບວັດຈະນານຸກົມອ່ານໃຫ້ຟັງ ຫຼື ແບບທີ່ຂຽນດ້ວຍ IPA. ນັ້ນຄືຮູບແບບທີ່ສະໝອງຂອງເຈົ້າຈື່ໄວ້. ແຕ່ໃນຊີວິດຈິງ ແທບຈະບໍ່ມີໃຜເວົ້າແບບຄຳດ່ຽວໆ. ໃນການເວົ້າຕໍ່ເນື່ອງ, ຄຳວ່າ water ຈະປ່ຽນສຽງ T ເປັນສຽງສະບັດລີ້ນໄວໆ (ສຽງ flap-T), ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນ /t/ ທີ່ແຈ້ງໆ. ຄຳວ່າ probably ຈະຖືກຮວບສຽງເຫຼືອພຽງ PRAH-blee, ຄຳວ່າ comfortable ກໍ່ຕັດຖິ້ມໄປໜຶ່ງພະຍາງເຕັມໆກາຍເປັນ KUMF-ter-bul, ແລະ ຄຳສັບນ້ອຍໆທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງພວກມັນກໍ່ຈະຖືກຫຼຸດສຽງລົງຈົນແທບຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ. ຮູບແບບທີ່ເຈົ້າກຳລັງຊອກຫາ ກັບຮູບແບບທີ່ເຂົ້າມາຈິງໆ ຈຶ່ງກາຍເປັນຄົນລະອັນກັນ.
ໃນພາສາລາວ, ຄຳສັບແຕ່ລະຄຳມີສຽງວັນນະຍຸດທີ່ຕາຍຕົວ ແລະ ມັກຈະອອກສຽງເຕັມຄຳສະເໝີ ບໍ່ວ່າເຮົາຈະເວົ້າໄວປານໃດກໍ່ຕາມ. ແຕ່ພາສາອັງກິດບໍ່ໄດ້ເຮັດວຽກແບບນັ້ນ. ພາສາອັງກິດເນັ້ນຈັງຫວະໜັກເບົາ ເຮັດໃຫ້ຄຳທີ່ບໍ່ສຳຄັນຖືກຫຼຸດສຽງລົງ. ເມື່ອການຈັບຄູ່ບໍ່ເກີດຂຶ້ນ ຜົນເສຍກໍ່ຈະສະສົມ. ໃນຂະນະທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຍັງຄ້າງຢູ່ກັບຄຳທີ່ມັນແປບໍ່ອອກ, ສາມຄຳຕໍ່ໄປກໍ່ຜ່ານໄປແລ້ວໂດຍທີ່ເຈົ້າບໍ່ທັນໄດ້ຟັງ. ເຈົ້າຍັງຄ້າງຢູ່ຄຳທີສອງ ໃນຂະນະທີ່ຄົນເວົ້າໄປຮອດຄຳທີເຈັດແລ້ວ, ແລະ ຊ່ອງຫວ່າງນີ້ກໍ່ຈະກວ້າງອອກໄປເລື້ອຍໆ ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະຍອມແພ້ ແລ້ວລໍຖ້າຈັບເອົາຄຳທີ່ເນັ້ນສຽງໜັກໆທີ່ເຈົ້າຮູ້ຈັກ. ນັ້ນຄືປະສົບການແບບສະດຸດໆ ຈັບໄດ້ຄຳ ເສຍໄປຄຳ ເວລາທີ່ເຈົ້າຟັງພາສາອັງກິດໄວໆ. ສະໝອງຂອງເຈົ້າປົກກະຕິດີ. ພຽງແຕ່ການຄົ້ນຫາມັນຫາບໍ່ພົບເທົ່ານັ້ນເອງ.
ນີ້ຄືບັນຫາໃນຝ່າຍຜູ້ຟັງ ທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບບັນຫາໃນຝ່າຍຜູ້ເວົ້າທີ່ພວກເຮົາເຄີຍຂຽນໄວ້. ບົດຄວາມກ່ຽວກັບ ການເຊື່ອມສຽງ (connected speech) ໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຫ້າກົນໄກທີ່ຄົນອາເມລິກາໃຊ້ເພື່ອເຊື່ອມຄຳສັບເຂົ້າກັນເວລາເວົ້າ ຄື: ການເຊື່ອມສຽງ, ການແຊກສຽງ, ການຕັດສຽງ, ການກົມກືນສຽງ ແລະ ການຫຼຸດສຽງຂອງຄຳເຊື່ອມ. ບົດຄວາມນັ້ນເວົ້າເຖິງວິທີທີ່ສຽງມົວໆເຫຼົ່ານີ້ ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ແຕ່ບົດຄວາມນີ້ຈະອະທິບາຍວ່າ ເປັນຫຍັງສຽງມົວໆເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງທຳລາຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຈົ້າ, ແລະ ເຈົ້າໃນຖານະຜູ້ຟັງຄວນຈະຮັບມືກັບມັນແນວໃດ.
ເປັນຫຍັງການຫຼຸດຄວາມໄວຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ແຍ່ລົງ
ພໍຟັງການເວົ້າໄວໆບໍ່ທັນຫຼາຍເທື່ອເຂົ້າ, ສິ່ງທຳອິດທີ່ເຮົາມັກຈະເຮັດ ກໍ່ຄືກົດປຸ່ມຄວບຄຸມຄວາມໄວ ແລ້ວຫຼຸດລົງມາເປັນ 0.75×. ມັນເບິ່ງຄືວ່າຊ່ວຍໄດ້ແທ້ໆ, ແລະ ສຳລັບການຟັງເທື່ອທຳອິດ ມັນກໍ່ຊ່ວຍໄດ້ແທ້. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າໃຊ້ມັນເປັນວິທີຟັງປະຈຳ ມັນຈະຄ່ອຍໆດຶງເຈົ້າໄວ້ຢ່າງງຽບໆ ດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າທາງແກ້ທີ່ແທ້ຈິງມັນຢູ່ໃສ.
ການເວົ້າແບບສະບາຍໆ ອາດເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກວ່າໄວກວ່າການເວົ້າແບບລະມັດລະວັງເທື່ອລະຄຳທີ່ເຈົ້າເຄີຍຮຽນມາ, ແຕ່ສາເຫດຫຼັກກໍ່ຍ້ອນວ່າມັນເຊື່ອມຄຳສັບເຂົ້າຫາກັນ ແລະ ຕັດຄວາມຍະຫວ່າງອອກ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າແຕ່ລະພະຍາງມັນແລ່ນໄວຂຶ້ນ. ຄວາມໄວເພີໆບໍ່ແມ່ນຕົ້ນເຫດ; ການເຊື່ອມສຽງຕ່າງຫາກຄືຕົ້ນເຫດ. ເຖິງແມ່ນວ່ານັກອ່ານຂ່າວຈະອ່ານດ້ວຍຈັງຫວະຊ້າໆ ແລະ ຊັດເຈນ ເຂົາເຈົ້າກໍ່ຍັງເຊື່ອມສຽງ ແລະ ຫຼຸດສຽງຢູ່ດີ, ສະນັ້ນ ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສະດຸດມັນມີຢູ່ໃນທຸກລະດັບຄວາມໄວ ບໍ່ແມ່ນສະເພາະຕອນເວົ້າໄວ. ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ການຫຼຸດຄວາມໄວສຽງລົງຈະບໍ່ຊ່ວຍແກ້ບັນຫາໃຫ້ເຈົ້າ: ການເຊື່ອມສຽງທີ່ທຳລາຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຈົ້າມັນກໍ່ຍັງຄົງຢູ່ ພຽງແຕ່ຖືກຢືດອອກໃຫ້ຍາວຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເຈົ້າພຽງແຕ່ໃຫ້ເວລາຕົວເອງເພີ່ມຂຶ້ນອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ໃນການປຽບທຽບສຽງທີ່ເຂົ້າມາ ກັບຮູບແບບສຽງທີ່ເຈົ້າບໍ່ມີໃນຫົວ. ມັນກໍ່ຄືການເພີ່ມເວລາໃຫ້ກັບການຄົ້ນຫາທີ່ບໍ່ມີຄຳຕອບເທົ່ານັ້ນເອງ.
ຍັງມີບັນຫາທີສອງ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າຝຶກຊ້ອມຢູ່ແທ້ໆ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຄື່ອງຫຼິ້ນສຽງຈະຮັກສາລະດັບສຽງສູງຕ່ຳໃຫ້ເປັນທຳມະຊາດໄດ້, ແຕ່ການຫຼຸດສຽງ (reduction) ໂດຍທຳມະຊາດແລ້ວເປັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໄວ. ພໍຖືກຢືດໃຫ້ຊ້າລົງ ມັນກໍ່ບໍ່ຄືກັບຮູບແບບສຽງໃນເວລາຈິງທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຕ້ອງຈັບໃຫ້ທັນອີກຕໍ່ໄປ. ການຫຼຸດຄວາມໄວຂອງ gonna ຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າມີເວລາພໍທີ່ຈະຮັບຮູ້ມັນກໍ່ຈິງ, ແຕ່ມັນຢູ່ໃນຄວາມໄວທີ່ເຈົ້າຈະບໍ່ມີວັນໄດ້ພົບໃນການສົນທະນາຈິງ. ຖ້າເຈົ້າເພິ່ງຄວາມໄວ 0.75× ເປັນຫຼັກ, ຄວາມໄວປົກກະຕິກໍ່ຈະຍັງເປັນກຳແພງກັ້ນເຈົ້າຢູ່ຄືເກົ່າ, ເພາະທັກສະທີ່ເຈົ້າສ້າງມາ ແມ່ນການຖອດລະຫັດສຽງທີ່ຖືກຫຼຸດຄວາມໄວ, ບໍ່ແມ່ນສຽງທີ່ຄົນເຂົາເວົ້າກັນແທ້ໆ.
ການຫຼຸດຄວາມໄວ ມີປະໂຫຍດແທ້ໆຢູ່ບ່ອນດຽວ ເຊິ່ງເຈົ້າຈະເຫັນຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນການຝຶກດ້ານລຸ່ມນີ້: ໃຊ້ມັນເປັນເຄື່ອງມືຊົ່ວຄາວ ເພື່ອ ຊອກຫາ ຈຸດເຊື່ອມສຽງທີ່ເຈົ້າພາດໄປ ແລ້ວກໍ່ກັບໄປຮຽນຮູ້ມັນໃນຄວາມໄວປົກກະຕິ. ແຕ່ຖ້າໃຊ້ມັນເປັນປະຈຳ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຕິດໄມ້ຄ້ຳ ແລະ ຄ່ອຍໆເລື່ອນວິທີດຽວທີ່ໄດ້ຜົນອອກໄປເລື້ອຍໆ ນັ້ນກໍ່ຄືການໄດ້ຟັງສຽງໃນຄວາມໄວຈິງໃຫ້ເລື້ອຍໆ ພ້ອມກັບມີຮູບແບບສຽງທີ່ຖືກຕ້ອງຢູ່ໃນຫົວ ຈົນການຈັບຄູ່ມັນເລີ່ມເຮັດວຽກໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງ.
ການຫຼຸດສຽງຄືຄຳສັບສຳລັບການຟັງ
ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະຮູ້ຈັກການຫຼຸດສຽງໃນຫົວຂໍ້ຂອງ ການເວົ້າ: ນີ້ຄືວິທີທີ່ເຮັດໃຫ້ຟັງເບິ່ງເປັນທຳມະຊາດຫຼາຍຂຶ້ນ, ນີ້ຄືວິທີເວົ້າ wanna ແທນທີ່ຈະເປັນ want to. ມັນກໍ່ມີປະໂຫຍດ, ແຕ່ມັນບັງປະເດັນທີ່ສຳຄັນກວ່ານັ້ນໄວ້. ເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ຮູບແບບທີ່ຖືກຫຼຸດສຽງເຫຼົ່ານີ້ ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າມັນອອກມາ ເພາະມັນຄືສິ່ງທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຕ້ອງໃຊ້ໃນການຈັບຄູ່. ມື້ໜຶ່ງເຈົ້າຄົງຢາກຈະເວົ້າມັນໃຫ້ໄດ້, ແຕ່ສຳລັບການເຮັດຄວາມເຂົ້າໃຈ, ສິ່ງສຳຄັນຄືການຈື່ມັນໃຫ້ໄດ້ໃນທັນທີທີ່ມັນຜ່ານຫູ ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະມີເວລາສະກົດຄຳນັ້ນໃນຫົວ.
ສະນັ້ນ, ຈົ່ງປະຕິບັດຕໍ່ຄຳທີ່ມັກຖືກຫຼຸດສຽງເຫຼົ່ານີ້ ຄືກັບທີ່ເຈົ້າເຄີຍທ່ອງຄຳສັບ. ແຕ່ລະຄຳກໍ່ຄືບັດຄຳສັບ (flashcard), ພຽງແຕ່ດ້ານໜ້າບໍ່ແມ່ນຕົວໜັງສື ແຕ່ເປັນສຽງ, ແລະ ດ້ານຫຼັງຄືຄວາມໝາຍ. ເທື່ອທຳອິດທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈເຊື່ອມໂຍງສຽງ did-juh-eet ເຂົ້າກັບຄຳວ່າ did you eat, ໝາຍຄວາມວ່າເຈົ້າໄດ້ບັນທຶກຮູບແບບໃໝ່ເຂົ້າໃນຫົວແລ້ວ. ເທື່ອໜ້າທີ່ມັນລອຍມາເຂົ້າຫູໃນການເວົ້າຈິງ ສະໝອງຂອງເຈົ້າກໍ່ຈະມີບາງຢ່າງໃຫ້ຈັບຄູ່, ແລະ ປະໂຫຍກທີ່ເຄີຍເປັນພຽງສຽງມົວໆ ກໍ່ຈະກາຍເປັນຄຳຖາມທີ່ຊັດເຈນ. ນີ້ຄືບັນດາຄຳທີ່ຖືກໃຊ້ຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າຄວນຕິດຕັ້ງໄວ້ໃນຫົວກ່ອນໝູ່:
| ສິ່ງທີ່ຂຽນ | ສິ່ງທີ່ເຂົ້າຫູເຈົ້າ |
|---|---|
| going to | gonna |
| want to | wanna |
| got to | gotta |
| let me | lemme |
| don’t know | dunno |
| kind of | kinda |
| did you | did-juh |
| have to | hafta |
ຫຼັກການດຽວກັນນີ້ ກໍ່ໃຊ້ໄດ້ກັບສອງກົນໄກທີ່ທຳລາຍຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຈົ້າຫຼາຍທີ່ສຸດ. ກົນໄກທຳອິດຄືການເຊື່ອມສຽງ: ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍັນຊະນະ ຈະໄຫຼໄປລວມກັບສະຫຼະຂອງຄຳຕໍ່ໄປ, ດັ່ງນັ້ນ an apple ຈຶ່ງກາຍເປັນ uh-NAP-ul ແລະ warm up ກາຍເປັນ war-MUP (ລາຍລະອຽດເຕັມໆ ມີຢູ່ໜ້າຂອງ SayWaader ກ່ຽວກັບ ການເຊື່ອມພະຍັນຊະນະເຂົ້າກັບສະຫຼະ). ກົນໄກທີສອງຄືການຫຼຸດສຽງຂອງຄຳເຊື່ອມ (function words): ຄຳວ່າ of, to, and, for, your, was ຈະອ່ອນລົງກາຍເປັນສຽງ schwa (ສຽງເອີສັ້ນໆ) ແລ້ວຫົດຕົວລົງໄປແຊກຢູ່ຕາມຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຄຳທີ່ມີຄວາມໝາຍຫຼັກ. ໂຄງສ້າງທີ່ໜັກເບົາບໍ່ສະໝ່ຳສະເໝີນີ້ ຄືເນັ້ນໜັກໃສ່ຄຳຫຼັກ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ຄຳທີ່ເຫຼືອມົວເຂົ້າຫາກັນຢູ່ເຄິ່ງກາງ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດມີ ຈັງຫວະ ທີ່ເປັນເອກະລັກ.
ໃນພາສາລາວ, ເຮົາລຶ້ງເຄີຍກັບການອອກສຽງແຕ່ລະພະຍາງໃຫ້ຊັດເຈນເທົ່າໆກັນ. ແຕ່ສຳລັບພາສາອັງກິດ ເຈົ້າຕ້ອງປ່ຽນວິທີຟັງ: ໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າເກາະຕິດກັບຄຳທີ່ຖືກເນັ້ນສຽງໜັກ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ຄຳທີ່ອ່ອນກວ່າໄຫຼໄປຕາມຈັງຫວະຢູ່ເຄິ່ງກາງ ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມໃຫ້ນ້ຳໜັກກັບທຸກພະຍາງເທົ່າກັນ ແລ້ວກໍ່ຕາມບໍ່ທັນ. ບໍ່ເຄີຍມີໃຜສອນໃຫ້ເຈົ້າຄາດໝາຍສິ່ງນີ້, ຫູຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຍັງຄົງຊອກຫາຮູບແບບເຕັມໆ ທີ່ພາສາອັງກິດໄດ້ໂຍນຖິ້ມໄປແລ້ວ. ວິທີແກ້ຄືການຕື່ມຂໍ້ມູນໃສ່ສະໝອງ: ລາຍການ 17 ການຫຼຸດສຽງ ທີ່ຄົນອາເມລິກາມັກໃຊ້ທີ່ສຸດຂອງພວກເຮົາ ຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຮຽນເປັນເປົ້າໝາຍໃນການຟັງກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍຮຽນເພື່ອເວົ້າຕາມມາທີຫຼັງ.
ເປັນຫຍັງຄຳບັນຍາຍຈຶ່ງຊ່ວຍ ແລ້ວກາຍເປັນຜົນເສຍ
ການເປີດຄຳບັນຍາຍ (subtitles) ເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດກັນເປັນທຳມະຊາດທີ່ສຸດໃນໂລກ, ແລະ ໃນຊ່ວງທຳອິດ ມັນກໍ່ຊ່ວຍໄດ້ແທ້. ມັນຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າມ່ວນກັບໜັງ, ເກັບເອົາປະໂຫຍກຕ່າງໆ ແລະ ຢືນຢັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຟັງໄດ້ເຄິ່ງໆກາງໆ. ບັນຫາມັນຢູ່ທີ່ສິ່ງທີ່ມັນເຮັດກັບທັກສະການຟັງທີ່ເຈົ້າຄວນຈະສ້າງຂຶ້ນຕ່າງຫາກ.
ເມື່ອເຈົ້າເປີດຄຳບັນຍາຍ, ຕາຂອງເຈົ້າຈະຖອດລະຫັດແທນຫູ. ຂະບວນການທຳຄວາມເຂົ້າໃຈ ທີ່ຄວນຈະແລ່ນຈາກ ສຽງ → ຄວາມໝາຍ ກັບກາຍມາແລ່ນເປັນ ສຽງ → ບໍ່ສົນ → ຕົວໜັງສື → ຄວາມໝາຍ. ເຈົ້າເຂົ້າໃຈໝົດທຸກຢ່າງ ມັນຈຶ່ງເບິ່ງຄືກັບວ່າເຈົ້າເກັ່ງຂຶ້ນ, ແຕ່ສຽງນັ້ນບໍ່ເຄີຍຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບຄວາມໝາຍໂດຍກົງເລີຍ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນເບິ່ງຊີຣີຈົນຈົບແບບ “ເຂົ້າໃຈທຸກປະໂຫຍກ” ແລ້ວກໍ່ມາພົບວ່າ ຖ້າປິດໜ້າຈໍ ພວກເຂົາຍັງຟັງໜັງເລື່ອງນັ້ນບໍ່ຮູ້ເລື່ອງເລີຍແມ່ນແຕ່ນາທີດຽວ. ເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຝຶກການຟັງມາສິບຊົ່ວໂມງ. ແຕ່ເຂົາເຈົ້າຝຶກການອ່ານໄວ ໂດຍມີສຽງເປີດເປັນພື້ນຫຼັງຢູ່ຕ່າງຫາກ.
ທັງໝົດນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຄຳບັນຍາຍເປັນສັດຕູ. ມັນເປັນໂຄງຮ່າງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ, ບັນຫາດຽວຄືການເປີດມັນໄວ້ຕະຫຼອດໄປ: ຖ້າເປີດຄຳບັນຍາຍໄວ້ຕະຫຼອດ, ຫູຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຖອດລະຫັດເລີຍ. ຈົ່ງໃຊ້ມັນຢ່າງຕັ້ງໃຈ. ລອງເບິ່ງສາກໃດໜຶ່ງແບບດິບໆກ່ອນ, ໂດຍບໍ່ມີຄຳບັນຍາຍ, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມັນຍາກໄປກ່ອນ. ຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງເປີດຄຳບັນຍາຍເພື່ອສຳຫຼວດເບິ່ງວ່າເຈົ້າພາດຫຍັງໄປ ແລະ ເບິ່ງວ່າຄຳໃດແດ່ທີ່ສຽງມັນຕ່າງຈາກຮູບແບບການສະກົດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃຫ້ເບິ່ງສາກເກົ່າອີກຄັ້ງໂດຍປິດຄຳບັນຍາຍ, ຕອນນີ້ເຈົ້າຮູ້ແລ້ວວ່າມັນຈະເວົ້າຫຍັງ, ປ່ອຍໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າສ້າງການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ມັນເຮັດບໍ່ໄດ້ໃນຄັ້ງທຳອິດ. ຄຳບັນຍາຍຈະກາຍເປັນເຄື່ອງຊ່ວຍໃນການຖອດລະຫັດ ແທນທີ່ຈະເປັນສິ່ງທີ່ມາຖອດລະຫັດແທນ.
ວົງຈອນການຖອດລະຫັດແລ້ວຝຶກເວົ້າຕາມ
ການຮູ້ທິດສະດີບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍຕິດຕັ້ງຮູບແບບສຽງໃດໆເຂົ້າໃນສະໝອງ. ສິ່ງທີ່ຕິດຕັ້ງມັນໄດ້ຄືການຝຶກວົນຊ້ຳໆກັບສຽງຕົວຈິງ, ເຮັດຊ້ຳໃນຄລິບສັ້ນໆ ຈົນກວ່າຮູບແບບເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກສົ່ງຕໍ່ໄປເອງ. ນີ້ຄືວົງຈອນການຝຶກຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ.
-
ເລືອກຄລິບສັ້ນໆ ທີ່ເປັນການເວົ້າຈິງ. ເອົາສຽງເວົ້າທີ່ບໍ່ມີສະຄຣິບ ຍາວປະມານ 20-30 ວິນາທີ ທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມໄວຂອງເຈົ້າຂອງພາສາ ແລະ ມີບົດຂຽນ (transcript) ໃຫ້ອ່ານ: ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຄລິບຈາກລາຍການພອດແຄສ (podcast), ບົດສຳພາດ, ຫຼື ສາກສົນທະນາໃນໜັງ. ບໍ່ແມ່ນໄຟລ໌ສຽງຟັງຊ້າໆສຳລັບຄົນຮຽນພາສາອັງກິດ (ESL) ເຊິ່ງຕັດການຫຼຸດສຽງອອກໝົດ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສອນຫຍັງໃຫ້ເຈົ້າເລີຍ ກ່ຽວກັບການເວົ້າໃນຊີວິດຈິງ.
-
ຟັງກ່ອນໜຶ່ງຮອບ, ແບບດິບໆ, ບໍ່ເບິ່ງບົດຂຽນ. ໃນວິນາທີທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຕາມບໍ່ທັນ, ໃຫ້ກົດຢຸດສຽງໄວ້ບ່ອນນັ້ນເລີຍ. ບໍ່ແມ່ນຄວາມຮູ້ສຶກລອຍໆວ່າ “ຂ້ອຍຟັງບໍ່ທັນ” ແຕ່ຕ້ອງເປັນວິນາທີທີ່ການເຊື່ອມຕໍ່ມັນຂາດສະບັ້ນລົງ. ຈຸດນັ້ນແຫຼະຄືບ່ອນທີ່ຮູບແບບສຽງໃນຫົວເຈົ້າມັນຫາຍໄປ.
-
ເປີດບົດຂຽນຂຶ້ນມາແລ້ວຊອກຫາຈຸດເຊື່ອມຕໍ່. ອ່ານປະໂຫຍກທີ່ເຈົ້າພາດໄປ, ຈາກນັ້ນໃຫ້ຫຼິ້ນສຽງສະເພາະທ່ອນນັ້ນຄືນໃໝ່ ພ້ອມກັບເບິ່ງຄຳສັບ. ເຈົ້າກຳລັງຊອກຫາຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ພິມໄວ້ ກັບສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າເວົ້າອອກມາແທ້ໆ, ມັນຄືຈຸດທີ່ສຽງເວົ້າແຕກຕ່າງໄປຈາກການສະກົດຄຳ.
-
ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ການປ່ຽນແປງນັ້ນ. ມັນເປັນສຽງ flap-T ບໍ? ເປັນພະຍັນຊະນະທີ່ເຊື່ອມໄປຫາສະຫຼະບໍ? ເປັນການຕັດຄຳເຊື່ອມຖິ້ມບໍ? ຫຼື ເປັນການຮວບສຽງ did you ກາຍເປັນ didja? ການຕັ້ງຊື່ຈະປ່ຽນສຽງມົວໆທີ່ຜ່ານມາແລ້ວຜ່ານໄປ ໃຫ້ກາຍເປັນຮູບແບບທີ່ຫູຂອງເຈົ້າສາມາດບັນທຶກ ແລະ ນຳກັບມາໃຊ້ໃໝ່ໄດ້. ກົນໄກ ການເຊື່ອມສຽງ ຈະບອກຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ເຈົ້າ.
-
ຟັງອີກຄັ້ງໂດຍຫຼັບຕາລົງ ຈົນກວ່າຮູບແບບທີ່ລວມສຽງກັນນັ້ນ ຈະແປງເປັນຄວາມໝາຍໄດ້ໂດຍກົງ, ຈົນກວ່າ did-juh-eet ຈະເຂົ້າຫູເຈົ້າເປັນຄຳວ່າ did you eat ໂດຍທີ່ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງສະກົດຄຳນັ້ນຄືນໃນຫົວກ່ອນ. ການເຊື່ອມຕໍ່ສຽງເຂົ້າກັບຄວາມໝາຍໂດຍກົງນັ້ນ ກໍ່ຄືການລັອກຮູບແບບສຽງເຂົ້າໃນສະໝອງນັ້ນເອງ.
-
ຝຶກເວົ້າຕາມ (Shadow it). ເປີດປະໂຫຍກນັ້ນ ແລ້ວເວົ້າໄປພ້ອມກັບສຽງບັນທຶກ, ຮຽນແບບການຮວບສຽງ ແທນທີ່ຈະອອກສຽງຕາມຕົວສະກົດ. ການອອກສຽງທີ່ຖືກຫຼຸດແລ້ວດ້ວຍຕົວເຈົ້າເອງ ຈະຊ່ວຍຕອກຢ້ຳມັນໃຫ້ແໜ້ນຂຶ້ນ: ເມື່ອປາກຂອງເຈົ້າເວົ້າຄຳວ່າ gonna ໄດ້, ຫູຂອງເຈົ້າກໍ່ຈະເຊົາສະດຸດເມື່ອຄົນອື່ນເວົ້າຄຳນີ້. ນີ້ຄືຜົນປະໂຫຍດໃນການຟັງທີ່ໄດ້ຈາກ ການຝຶກເວົ້າຕາມ (shadowing), ແລະ ມັນກໍ່ໃຊ້ວົງຈອນດຽວກັນກັບ ການຮັບຮູ້ກ່ອນການສ້າງສຽງ (perception-before-production), ເຊິ່ງການເຮັດໃຫ້ຫູຟັງໄດ້ແຫຼມຄົມຂຶ້ນ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ປາກເວົ້າໄດ້ແຫຼມຄົມຂຶ້ນ ຈະຊ່ວຍສົ່ງເສີມເຊິ່ງກັນແລະກັນ.
ການຕັ້ງໃຈຝຶກແບບນີ້ສິບນາທີ ໄດ້ຜົນດີກວ່າການເປີດສຽງຖິ້ມໄວ້ເປັນພື້ນຫຼັງໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ເພາະການຟັງແບບຜ່ານໆພຽງແຕ່ເປັນການເສີມສ້າງຮູບແບບທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວໃຫ້ແໜ້ນຂຶ້ນ. ແຕ່ວົງຈອນນີ້ຕ່າງຫາກຄືສິ່ງທີ່ຈະເພີ່ມຮູບແບບໃໝ່ໆເຂົ້າໄປ.
ຄວນຟັງຫຍັງ ແລະ ຟັງຕອນໃດ
ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນສະຫຼຸບວ່າຕົນເອງຄົງບໍ່ມີຫວັງ ເພາະເຂົາເຈົ້າຂ້າມໄປຟັງສຽງທີ່ຍາກທີ່ສຸດເລີຍ ເຊັ່ນ: ກຸ່ມໝູ່ຄູ່ເຈົ້າຂອງພາສາທີ່ເວົ້າແຊກກັນໄປມາ, ແລ້ວກໍ່ຈົມນ້ຳຕາຍ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂໍ້ສະຫຼຸບກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ມັນເປັນການເລືອກເອກະສານທີ່ບໍ່ເໝາະສົມກັບຖານຂໍ້ມູນສຽງໃນຫົວທີ່ເຈົ້າມີຢູ່. ຈົ່ງເລືອກສິ່ງທີ່ຟັງໃຫ້ເໝາະສົມກັບລະດັບທີ່ເຈົ້າຢູ່, ແລະ ຂະຫຍັບຂຶ້ນກໍ່ຕໍ່ເມື່ອລະດັບປັດຈຸບັນມັນບໍ່ໄດ້ຍາກສຳລັບເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.
| ລະດັບ | ຄວນຟັງຫຍັງ | ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເໝາະສົມ |
|---|---|---|
| ລະດັບພື້ນຖານ | ສຽງຄົນດຽວເວົ້າ, ມີບົດ, ສຽງຊັດເຈນ: ປຶ້ມສຽງ (audiobooks), ສາລະຄະດີທີ່ມີຄົນບັນຍາຍ, ພອດແຄສແບບເວົ້າຄົນດຽວ, ການອ່ານຂ່າວ | ມີການຫຼຸດສຽງແບບໃນຊີວິດຈິງຄົບຖ້ວນ, ແຕ່ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນສຽງທີ່ຊັດເຈນສຽງດຽວ, ມີໂຄງສ້າງທີ່ຄາດເດົາໄດ້, ບໍ່ມີການເວົ້າແຊກກັນ, ແລະ ເປັນການບັນທຶກສຽງໃນສະຕູດິໂອ. ເຈົ້າສາມາດແຍກຮູບແບບສຽງອອກມາໄດ້ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່ວຸ້ນວາຍ. |
| ລະດັບການສົນທະນາ | ພອດແຄສສຳພາດແບບສອງຄົນ, ລາຍການສົນທະນາ, ບົດສົນທະນາໃນໂທລະພາບທີ່ມີສະຄຣິບ | ມີການປ່ຽນກັນເວົ້າແທ້ໆ, ຈັງຫວະໄວຂຶ້ນ, ມີການເວົ້າທັບກັນແດ່, ແລະ ມີສຽງຄົນຫຼາກຫຼາຍຂຶ້ນ. ການຫຼຸດສຽງຈະເຂົ້າມາຫາເຈົ້າໃນຮູບແບບການໂຕ້ຕອບກັນແທ້ໆ ແທນທີ່ຈະເປັນການອ່ານຕາມບົດ. |
| ລະດັບຍາກສຸດ | ການເວົ້າຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ມີສະຄຣິບ: ພອດແຄສແບບກຸ່ມ, ລາຍການ reality TV, ໜັງຕະຫຼົກ (sitcoms) ແບບປິດຄຳບັນຍາຍ, ການໂທລະສັບ ແລະ ວິດີໂອຄໍລ໌ຕົວຈິງ, ການພາກກິລາ | ມີການເວົ້າແຊກກັນ, ຄຳສະແລງ, ການເວົ້າຜິດແລ້ວເລີ່ມໃໝ່, ສຽງລົບກວນ, ສຳນຽງ, ແລະ ຄວາມໄວຂອງການສົນທະນາເຕັມຮູບແບບ. ນີ້ຄືເປົ້າໝາຍ. ຢ່າເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ຈຸດນີ້, ແລະ ຢ່າຖືເອົາຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນຕອນຕົ້ນຢູ່ຈຸດນີ້ ມາເປັນຂີດຈຳກັດຂອງຕົວເອງ. |
ການໄຕ່ລະດັບນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງຄວາມຍາກໃນແງ່ຂອງເນື້ອຫາຄືໃນປຶ້ມຮຽນ. ແຕ່ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ວ່າຫູຂອງເຈົ້າສາມາດຮັບມືກັບຂໍ້ມູນໄດ້ຫຼາຍສ່ຳໃດໃນເວລາດຽວກັນ. ທຸກໆລະດັບລ້ວນແຕ່ມີການເວົ້າແບບຮວບສຽງ, ຫຼຸດສຽງ ແລະ ເຊື່ອມສຽງຄືກັນໝົດ. ເຈົ້າພຽງແຕ່ເພີ່ມຈຳນວນຄົນເວົ້າ, ຄວາມໄວ ແລະ ຄວາມວຸ້ນວາຍຂຶ້ນໄປເລື້ອຍໆ ເມື່ອທັກສະການຈັບຄູ່ສຽງຂອງເຈົ້າມັນໜ້າເຊື່ອຖືພໍທີ່ຈະແບກຮັບໄຫວ.
ຄຳຖາມຈາກຜູ້ອ່ານ
ຍ້ອນວ່າການອ່ານ ແລະ ການຟັງ ຕ້ອງອາໄສຮູບແບບທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນສະໝອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ເຈົ້າສ່ວນໃຫຍ່ຈະສ້າງແຕ່ຮູບແບບສຳລັບການອ່ານ. ສະໝອງຂອງເຈົ້າເຂົ້າໃຈສຽງເວົ້າ ໂດຍການນຳເອົາສຽງທີ່ໄດ້ຍິນໄປຈັບຄູ່ກັບຮູບແບບສຽງທີ່ບັນທຶກໄວ້, ແລະ ຮູບແບບສຽງທີ່ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ບັນທຶກໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນຮູບແບບທີ່ຊັດເຈນຕາມວັດຈະນານຸກົມ ເຊິ່ງອອກສຽງເທື່ອລະຄຳ. ໃນການເວົ້າແບບທຳມະຊາດ ຮູບແບບເຫຼົ່ານັ້ນແທບຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ: ຄຳສັບຈະເຊື່ອມເຂົ້າຫາກັນ, ສຽງບາງສຽງຫາຍໄປ, ແລະ ຄຳສັບນ້ອຍໆກໍ່ຫົດຕົວລົງກາຍເປັນສຽງ schwa, ສະນັ້ນ ສຽງທີ່ເຂົ້າມາຈຶ່ງບໍ່ກົງກັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າລໍຖ້າຟັງ. ຄັງຄຳສັບສຳລັບການອ່ານຂອງເຈົ້າມີຫຼາຍ; ແຕ່ຖານຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບວ່າຄຳເຫຼົ່ານັ້ນອອກສຽງແນວໃດແທ້ໆໃນການເວົ້າຕໍ່ເນື່ອງຂອງເຈົ້າມີໜ້ອຍ. ຊ່ອງຫວ່າງນີ້ແຫຼະຄືບັນຫາທັງໝົດ, ແລະ ມັນສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ໂດຍການຮຽນຮູ້ຮູບແບບຄຳທີ່ຖືກຫຼຸດສຽງ ແລະ ເຊື່ອມສຽງຜ່ານທາງຫູ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການອ່ານໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.
ມັນອາດຊ່ວຍໄດ້ໃນໄລຍະສັ້ນ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ແກ້ບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງ. ຄລິບທີ່ຊ້າລົງຈະຟັງງ່າຍຂຶ້ນ ແລະ ຕາມໄດ້ໂດຍບໍ່ເມື່ອຍຫຼາຍ, ສະນັ້ນ ສຳລັບໃຊ້ກວດສອບເບິ່ງພຽງເທື່ອດຽວ ມັນຈຶ່ງມີປະໂຫຍດແທ້. ແຕ່ສິ່ງທີ່ມັນເຮັດບໍ່ໄດ້ ຄືການເຕີມຊິ້ນສ່ວນທີ່ຂາດຫາຍໄປ: ພາສາອັງກິດໄວໆເອົາຊະນະເຈົ້າໄດ້ ກໍ່ຍ້ອນວ່າຄຳສັບມັນຖືກຮວບ ແລະ ຫຼຸດສຽງລົງ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າມັນຜ່ານໄປໄວກວ່າທີ່ເຈົ້າຈະຄິດທັນ. ສະນັ້ນ ການຫຼຸດຄວາມໄວສຽງ ຈຶ່ງຍັງຄົງເກັບການຮວບສຽງນັ້ນໄວ້ ແລະ ພຽງແຕ່ໃຫ້ເວລາເຈົ້າຫຼາຍຂຶ້ນ ໃນການຈັບຄູ່ບໍ່ໄດ້ຄືເກົ່າເທົ່ານັ້ນ. ການຟັງປະໂຫຍກອອກໃນຄວາມໄວ 0.75x ກໍ່ນຳໄປໃຊ້ກັບຄວາມໄວປົກກະຕິບໍ່ໄດ້ ເຊິ່ງເປັນຄວາມໄວທີ່ເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ແທ້ໆ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງໃຊ້ການຫຼຸດຄວາມໄວເປັນເຄື່ອງມືຊົ່ວຄາວ ເພື່ອຊອກຫາທ່ອນທີ່ເຈົ້າພາດ ແລ້ວຮຽນຮູ້ຮູບແບບນັ້ນໃນຄວາມໄວເຕັມ; ຖ້າໃຊ້ມັນຈົນເປັນນິໄສ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເພິ່ງຈັງຫວະຄວາມໄວ ທີ່ການສົນທະນາຈິງບໍ່ເຄີຍມີໃຫ້.
ຍ້ອນວ່າຄຳບັນຍາຍປ່ອຍໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າເຮັດໜ້າທີ່ຖອດລະຫັດ ແທນທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຈະເປັນຝ່າຍຮຽນຮູ້. ເມື່ອເປີດຄຳບັນຍາຍ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຈະແລ່ນຈາກສຽງ ໄປຫາຕົວໜັງສື ແລ້ວຈຶ່ງໄປຫາຄວາມໝາຍ, ແລະ ສຽງນັ້ນຈະບໍ່ເຄີຍຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບຄວາມໝາຍໂດຍກົງເລີຍ, ສະນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງເບິ່ງໜັງຮູ້ເລື່ອງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຝຶກການຟັງຂອງຕົນເອງເລີຍ. ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນເບິ່ງຊີຣີຈົນຈົບແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງເກັ່ງ ແຕ່ພໍປິດໜ້າຈໍພັດຟັງບໍ່ຮູ້ເລື່ອງແມ່ນແຕ່ນາທີດຽວ. ວິທີແກ້ຄືການໃຊ້ຄຳບັນຍາຍຢ່າງຕັ້ງໃຈ: ເບິ່ງສາກໃດໜຶ່ງແບບດິບໆກ່ອນແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ມັນຍາກໄປ, ຈາກນັ້ນເປີດຄຳບັນຍາຍເພື່ອສຳຫຼວດເບິ່ງວ່າເຈົ້າພາດຫຍັງໄປ ແລະ ເບິ່ງວ່າສຽງມັນຕ່າງຈາກຮູບແບບການສະກົດແນວໃດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນໃຫ້ເບິ່ງຄືນອີກຄັ້ງໂດຍປິດຄຳບັນຍາຍ ເພື່ອໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າສາມາດສ້າງການເຊື່ອມຕໍ່ນັ້ນໄດ້ໃນທີ່ສຸດ.
ຈົ່ງປະຕິບັດຕໍ່ຄຳທີ່ຖືກຫຼຸດສຽງທີ່ພົບເລື້ອຍໆເຫຼົ່ານັ້ນ ຄືກັບວ່າມັນເປັນຄຳສັບສຳລັບການຟັງ ແລະ ຝຶກຊ້ອມມັນກັບຄລິບສຽງເວົ້າຕົວຈິງສັ້ນໆ. ເລືອກສຽງເວົ້າທີ່ບໍ່ມີສະຄຣິບ ຍາວປະມານ 20-30 ວິນາທີ ທີ່ເວົ້າດ້ວຍຄວາມໄວຂອງເຈົ້າຂອງພາສາ ແລະ ມີບົດຂຽນໃຫ້ອ່ານ, ລອງຟັງກ່ອນໜຶ່ງຮອບໂດຍບໍ່ເບິ່ງບົດຂຽນ ແລະ ໝາຍໄວ້ວ່າຫູຂອງເຈົ້າຫຼຸດອອກໄປຢູ່ຈຸດໃດ, ຈາກນັ້ນເປີດບົດຂຽນຂຶ້ນມາແລ້ວຊອກຫາຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ສຽງມັນແຕກຕ່າງໄປຈາກການສະກົດ. ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ການປ່ຽນແປງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນ flap-T, ພະຍັນຊະນະເຊື່ອມສຽງ, ການຕັດຄຳເຊື່ອມຖິ້ມ, ຫຼື ການຮວບສຽງເຊັ່ນ “did you” ກາຍເປັນ “didja”, ຈາກນັ້ນໃຫ້ຟັງຄືນອີກຄັ້ງຈົນກວ່າຮູບແບບທີ່ຮວບສຽງນັ້ນຈະແປງເປັນຄວາມໝາຍໄດ້ໂດຍກົງ, ແລະ ສຸດທ້າຍໃຫ້ຝຶກເວົ້າຕາມປະໂຫຍກນັ້ນໄປພ້ອມກັບສຽງບັນທຶກ. ການຕັ້ງໃຈຝຶກວົງຈອນນີ້ສິບນາທີ ໄດ້ຜົນດີກວ່າການຟັງແບບຜ່ານໆໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ເພາະການຟັງແບບຜ່ານໆພຽງແຕ່ເປັນການເສີມສ້າງຮູບແບບທີ່ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວໃຫ້ແໜ້ນຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.
ມັນຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າເຈົ້າຮູ້ຈັກຮູບແບບການຫຼຸດສຽງ ແລະ ເຊື່ອມສຽງມາກ່ອນແລ້ວຫຼາຍສ່ຳໃດ, ແຕ່ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນເລີ່ມສັງເກດເຫັນວ່າຮູບແບບສະເພາະໃດໜຶ່ງມັນເຂົ້າຫູ ພາຍໃນບໍ່ເທົ່າໃດອາທິດ ຖ້າຝຶກຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈທຸກໆມື້, ແທນທີ່ຈະໃຊ້ເວລາເປັນເດືອນໆ. ເຫດຜົນທີ່ມັນສາມາດພັດທະນາໄປໄດ້ຂ້ອນຂ້າງໄວ ກໍ່ເພາະວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈເປັນທັກສະການຮັບຮູ້, ບໍ່ແມ່ນທັກສະການສ້າງ: ເຈົ້າພຽງແຕ່ຕ້ອງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຈັບຄູ່ຮູບແບບຕ່າງໆຜ່ານທາງຫູ, ເຊິ່ງມັນໄວກວ່າການຝຶກປາກໃຫ້ເວົ້າມັນອອກມາ. ການພັດທະນາມັກຈະສະແດງອອກມາເທື່ອລະຮູບແບບ, ໂດຍການຫຼຸດສຽງບາງອັນທີ່ເຄີຍເປັນພຽງສຽງລົບກວນ ຈະກາຍເປັນຄຳສັບໃນທັນທີ, ແທນທີ່ຈະເປັນການກ້າວກະໂດດແບບລວມໆບາດດຽວ. ການຝຶກສັ້ນໆທຸກມື້ກັບສຽງຕົວຈິງ ຈະເຮັດໃຫ້ພັດທະນາໄດ້ໄວກວ່າການຝຶກຍາວໆເປັນບາງຄັ້ງບາງຄາວ.
ເລືອກເອກະສານໃຫ້ເໝາະສົມກັບລະດັບປັດຈຸບັນຂອງເຈົ້າ ແລະ ຂະຫຍັບຂຶ້ນເມື່ອມັນບໍ່ໄດ້ຍາກສຳລັບເຈົ້າແລ້ວ. ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງຄົນດຽວເວົ້າ, ມີສະຄຣິບ, ບັນທຶກສຽງຊັດເຈນ ເຊັ່ນ: ປຶ້ມສຽງ, ສາລະຄະດີທີ່ມີຄົນບັນຍາຍ, ພອດແຄສແບບເວົ້າຄົນດຽວ, ຫຼື ການອ່ານຂ່າວ, ເຊິ່ງມີການຫຼຸດສຽງແບບໃນຊີວິດຈິງຄົບຖ້ວນ ແຕ່ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນສຽງທີ່ຊັດເຈນສຽງດຽວ ແລະ ມີໂຄງສ້າງທີ່ຄາດເດົາໄດ້. ຂະຫຍັບຕໍ່ໄປຫາ ພອດແຄສສຳພາດແບບສອງຄົນ, ລາຍການສົນທະນາ, ແລະ ບົດສົນທະນາໃນໂທລະພາບທີ່ມີສະຄຣິບ ເພື່ອຟັງການປ່ຽນກັນເວົ້າແທ້ໆ ແລະ ຈັງຫວະທີ່ໄວຂຶ້ນ. ເປົ້າໝາຍສູງສຸດຄືສຽງເວົ້າຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ມີສະຄຣິບ: ພອດແຄສແບບກຸ່ມ, ລາຍການ reality TV, ໜັງຕະຫຼົກແບບປິດຄຳບັນຍາຍ, ການໂທລະສັບຕົວຈິງ, ແລະ ການພາກກິລາ, ເຊິ່ງມີການເວົ້າແຊກກັນ ແລະ ຄວາມໄວເຕັມຮູບແບບ. ຢ່າເລີ່ມຕົ້ນໃນລະດັບທີ່ຍາກທີ່ສຸດນັ້ນ ແລ້ວຖືເອົາຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນຕອນຕົ້ນ ມາເປັນຂີດຈຳກັດຖາວອນຂອງຕົນເອງ.
ການເວົ້າໄວໆ ຈະເຊົາເປັນກຳແພງກັ້ນເຈົ້າ ໃນວິນາທີທີ່ຄຳສັບທີ່ເຈົ້າຈື່ໄວ້ ກັບຄຳສັບທີ່ຄົນອື່ນເວົ້າແທ້ໆ ເຊົາເປັນຄົນລະອັນກັນ, ແລະ ສິ່ງນັ້ນຈະຄ່ອຍໆເກີດຂຶ້ນເທື່ອລະຮູບແບບ. ແຕ່ລະການຫຼຸດສຽງທີ່ເຈົ້າຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຟັງມັນອອກ, ແຕ່ລະການເຊື່ອມສຽງ ແລະ ພະຍາງທີ່ຫາຍໄປ ທີ່ເຈົ້າເຊົາໄປຄົ້ນຫາມັນ, ກໍ່ຄືອີກໜຶ່ງຮູບແບບສຽງ ທີ່ຫູຂອງເຈົ້າຈັບຄູ່ໄດ້ໃນທັນທີທີ່ໄດ້ຍິນ. ລອງເລືອກຄລິບສັ້ນໆ ຈັກໜຶ່ງອັນໃນອາທິດນີ້ ແລ້ວຝຶກຕາມວົງຈອນນີ້: ຟັງແບບດິບໆ, ຊອກຫາຈຸດເຊື່ອມສຽງ, ຕັ້ງຊື່ການປ່ຽນແປງ, ແລ້ວຟັງມັນອີກຄັ້ງ. ຖ້າເຈົ້າເຮັດແບບນີ້ເລື້ອຍໆ ສຽງທີ່ເມື່ອເດືອນກ່ອນຍັງເປັນພຽງກ້ອນສຽງມົວໆ ຈະເລີ່ມແຍກອອກມາເປັນຄຳສັບໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນເອງ ໃນລະດັບຄວາມໄວເດີມ ທີ່ມັນເຄີຍເປັນມາຕະຫຼອດ.
