ລອງອອກສຽງປະໂຫຍກນີ້ດັງໆ, ດ້ວຍຄວາມໄວທີ່ເຈົ້າໃຊ້ເວົ້າກັບໝູ່: Could you get me a glass of water?
ບາດນີ້ລອງຊ້າລົງ ແລະ ສັງເກດເບິ່ງວ່າປາກຂອງເຈົ້າຢາກເຮັດຫຍັງ. ເວີຊັນໃນປຶ້ມຮຽນທີ່ອອກສຽງຢ່າງລະມັດລະວັງ ຈະມີແປດຄຳທີ່ແຍກອອກຈາກກັນຊັດເຈນ. ແຕ່ເວີຊັນທີ່ຄົນອາເມລິກາເວົ້າຕົວຈິງ ອາດຈະເຫຼືອພຽງສາມກ້ອນສຽງ: ປະມານວ່າ KUH-juh geh’-me uh GLAS-uh WAH-der. ຄຳສັບຕ່າງໆມັນໄຫຼເຂົ້າຫາກັນ. ຕົວ t ໃນຄຳວ່າ water ປ່ຽນເປັນສຽງ d ອ່ອນໆ. ຄຳວ່າ of ແຖບຈະຫາຍໄປທັງໝົດ. ສ່ວນ Could you ກໍ່ລວມເຂົ້າກັນກາຍເປັນ kuh-juh ສຽງດຽວ.
ຖ້າເຈົ້າໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີຝຶກອອກສຽງແຕ່ລະຕົວ ແຕ່ຄົນອື່ນຍັງຂໍໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າຄືນໃໝ່ຢູ່ເລື້ອຍໆ, ນີ້ມັກຈະເປັນສາເຫດຫຼັກ. ສຽງສະຫຼະຂອງເຈົ້າອາດຈະດີແລ້ວ. ສຽງພະຍັນຊະນະກໍ່ອາດຈະຖືກແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຖືກສອນຄື ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ອງຫວ່າງ ລະຫວ່າງ ຄຳສັບ, ເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ພາສາອັງກິດອາເມລິກາໃຊ້ສື່ສານແທ້ໆ. ປຶ້ມຮຽນໃຫ້ແຕ່ກ້ອນດິນຈີ່ແກ່ເຈົ້າ. ບໍ່ມີໃຜເອົາປູນຊີມັງໃຫ້ເຈົ້າເລີຍ.
Connected speech ໝາຍເຖິງກຸ່ມຂອງການປ່ຽນແປງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອຄຳສັບຕ່າງໆແລ່ນເຂົ້າຫາກັນໃນການເວົ້າແບບທຳມະຊາດ. ພາສາອັງກິດອາເມລິກາບໍ່ໄດ້ຖືກເວົ້າໄວກວ່າເວີຊັນທີ່ເຈົ້າຮຽນມາ; ມັນພຽງແຕ່ຖືກເວົ້າແບບ ເຊື່ອມເຂົ້າກັນ. ມີຫ້າກົນໄກທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ຮອຍຕໍ່ລະຫວ່າງຄຳສັບ ຄື: ຄຳສັບ ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ (ພະຍັນຊະນະເລື່ອນໄປຫາສະຫຼະຕົວຕໍ່ໄປ), ມີສຽງເຊື່ອມນ້ອຍໆ ແຊກເຂົ້າມາ ລະຫວ່າງສະຫຼະ, ສຽງທີ່ອ່ອນແອຈະ ຖືກຕັດຖິ້ມ (elided), ສຽງທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງກັນຈະ ປ່ຽນໄປຄ້າຍຄືກັນ (assimilate), ແລະ ຄຳເຊື່ອມທີ່ບໍ່ເນັ້ນສຽງຈະ ອ່ອນກຳລັງລົງ ກາຍເປັນສຽງ schwa. ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຟັງຫ້າກົນໄກນີ້ ແລ້ວກຳແພງຂອງການເວົ້າພາສາອັງກິດທີ່ໄວໆ ຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະອອກສຽງພວກມັນ ແລ້ວເຈົ້າຈະເຊົາເວົ້າຄືກັບກຳລັງອ່ານປະໂຫຍກຈາກເຈ້ຍ.
ຄວາມຈິງແລ້ວ connected speech ແມ່ນຫຍັງ
Connected speech ຄືສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄຳສັບ ເມື່ອເຈົ້າເຊົາອອກສຽງພວກມັນເທື່ອລະຄຳ.
ຖ້າເວົ້າໂດດໆ, did ກໍ່ຄື did ແລະ you ກໍ່ຄື you. ແຕ່ເມື່ອເອົາພວກມັນມາໄວ້ໃກ້ກັນໃນຄວາມໄວຂອງການສົນທະນາ ພວກມັນຈະກາຍເປັນ DIH-juh (ຫຼື didja ທີ່ເຈົ້າເຄີຍເຫັນໃນບົດສົນທະນາ). ສຽງ d ແລະ y ຕຳກັນແລ້ວສ້າງເປັນສຽງໃໝ່ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໃນທັງສອງຄຳມາກ່ອນ. ການຕຳກັນນັ້ນແຫຼະຄື connected speech, ແລະ ພາສາອັງກິດກໍ່ເຮັດແບບນີ້ຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ, ມັນເປັນກົດຂອງພາສາ ບໍ່ແມ່ນຄວາມມັກງ່າຍ.
ເວລາທີ່ຜູ້ຮຽນຊາວລາວຈົ່ມວ່າຄົນອາເມລິກາເວົ້າ “ໄວໂພດ”, ຄວາມຈິງແລ້ວພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຟັງບໍ່ທັນຍ້ອນຄວາມໄວ. ນັກຂ່າວທີ່ອ່ານຂ່າວດ້ວຍຈັງຫວະທີ່ເປັນທາງການ ແລະ ລະມັດລະວັງ ກໍ່ຍັງມີການເຊື່ອມ, ຕັດ ແລະ ປະສົມສຽງຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກມັນແຖບຈະບໍ່ກ່ຽວກັບຄວາມໄວເລີຍ. ແຕ່ເສັ້ນແບ່ງເຂດແດນຂອງຄຳສັບທີ່ເຈົ້າກຳລັງລໍຖ້າຟັງຢູ່ນັ້ນ ມັນໄດ້ລະລາຍຫາຍໄປແລ້ວ. ເຈົ້າກຳລັງລໍຖ້າຟັງແປດຄຳ ແຕ່ເຈົ້າພັດໄດ້ຍິນກ້ອນສຽງມົວໆພຽງສາມກ້ອນ, ຫູຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຕາມບໍ່ທັນ ໃນຂະນະທີ່ມັນພະຍາຍາມຈະຕັດແບ່ງກະແສສຽງນັ້ນກັບຄືນມາເປັນຄຳໆ.
ພາສາອັງກິດອາເມລິກາບໍ່ໄດ້ຖືກເວົ້າໄວຂຶ້ນ. ມັນຖືກເວົ້າແບບເຊື່ອມເຂົ້າກັນ. ພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນ (stressed syllables) ຈະໄດ້ຮັບສຽງທີ່ເຕັມ ແລະ ຊັດເຈນ, ສ່ວນສິ່ງອື່ນໆທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງ ຈະຖືກບີບອັດ, ເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ຫຼຸດສຽງລົງ ເພື່ອໃຫ້ຈັງຫວະຍັງຄົງເດີນໜ້າຕໍ່ໄປ. ພາສາອັງກິດເປັນສິ່ງທີ່ນັກພາສາສາດເອີ້ນວ່າ ພາສາທີ່ເນັ້ນຈັງຫວະໜັກ-ເບົາ (stress-timed language): ມັນຈະບີບອັດສຽງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນ ເຊິ່ງຢູ່ລະຫວ່າງຈັງຫວະທີ່ເນັ້ນ, ແທນທີ່ຈະໃຫ້ນ້ຳໜັກທຸກພະຍາງເທົ່າກັນ. ໃນຂະນະທີ່ພາສາລາວຂອງພວກເຮົາເປັນພາສາທີ່ອອກສຽງທຸກພະຍາງຊັດເຈນ ແລະ ມີສຽງວັນນະຍຸດ, ນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ນິໄສການບີບອັດຄຳຂອງພາສາອັງກິດຮູ້ສຶກເປັນເລື່ອງແປກສຳລັບພວກເຮົາ. ປູນຊີມັງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງກ້ອນດິນຈີ່ນັ້ນແຫຼະ ແມ່ນບ່ອນທີ່ການບີບອັດນີ້ອາໄສຢູ່.
ຫ້າສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ຮອຍຕໍ່ລະຫວ່າງຄຳ
ເກືອບທຸກຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ connected speech ຟັງຍາກ ສາມາດສະຫຼຸບລົງໄດ້ໃນຫ້າກົນໄກ. ພວກມັນເຮັດວຽກທັບຊ້ອນກັນໃນປະໂຫຍກຕົວຈິງ, ແຕ່ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະມາທຳຄວາມຮູ້ຈັກພວກມັນເທື່ອລະອັນ.
1. ການເຊື່ອມສຽງ (Linking): ທ້າຍຂອງຄຳໜຶ່ງເລື່ອນໄປຫາຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳຕໍ່ໄປ
ເມື່ອຄຳໜຶ່ງລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍັນຊະນະ ແລະ ຄຳຕໍ່ໄປຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສະຫຼະ, ຄົນອາເມລິກາຈະບໍ່ຢຸດລົມຫາຍໃຈແລ້ວເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ລະຫວ່າງສອງຄຳນັ້ນ. ພະຍັນຊະນະຈະເລື່ອນຂ້າມໄປ ແລະ ຈັບຄູ່ກັບສະຫຼະເລີຍ. An apple ຈະກາຍເປັນ uh-NAP-ul. Turn it off ກາຍເປັນ tur-ni-doff. Get out ກາຍເປັນ geh-dout.
ສຳລັບຄົນລາວ, ພວກເຮົາມັກຈະຕັດສຽງພະຍັນຊະນະທ້າຍຖິ້ມ (ເຊັ່ນຕົວ s, l, v, ຫຼື z ເຊິ່ງບໍ່ມີໃນມາດຕາຕົວສະກົດພາສາລາວ). ການເຊື່ອມສຽງຄືວິທີແກ້ໄຂທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງເຈົ້າ: ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມອອກສຽງທ້າຍໃຫ້ຊັດເຈນໃນຄຳດຽວ, ເຈົ້າພຽງແຕ່ເອົາມັນໄປເລີ່ມຕົ້ນຄຳຕໍ່ໄປຢ່າງງຽບໆ. ນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າ an apple ແລະ a napple ອອກສຽງຄືກັນແປະ. (ໃນຄຳວ່າ get out ແລະ turn it off, ຕົວ t ທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ນັ້ນກໍ່ຍັງປ່ຽນເປັນສຽງ flap ຄືຕົວ d ອ່ອນໆນຳອີກ; ການປ່ຽນແປງຂອງ connected speech ສາມາດຊ້ອນທັບກັນໄດ້). ນີ້ຄືກົນໄກທີ່ພົບເຫັນຫຼາຍທີ່ສຸດ, ແລະ ເຈົ້າສາມາດເບິ່ງຮູບແບບເຕັມໄດ້ທີ່ໜ້າອ້າງອີງຂອງ SayWaader ກ່ຽວກັບ ການເຊື່ອມສຽງພະຍັນຊະນະ-ຫາ-ສະຫຼະ.
ການເຊື່ອມສຽງສະຫຼະ-ຫາ-ສະຫຼະ ກໍ່ເປັນແນວຄິດດຽວກັນ ແຕ່ພຽງແຕ່ບໍ່ມີພະຍັນຊະນະມາເປັນຕົວນຳພາ, ແລະ ມັນຈະນຳໄປສູ່ກົນໄກຕໍ່ໄປ.
2. ການແຊກສຽງ (Intrusion): ສຽງເຊື່ອມນ້ອຍໆປະກົດຂຶ້ນລະຫວ່າງສອງສະຫຼະ
ເມື່ອຄຳໜຶ່ງລົງທ້າຍດ້ວຍສະຫຼະ ແລະ ຄຳຕໍ່ໄປກໍ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສະຫຼະ, ປາກຂອງເຈົ້າຕ້ອງການບາງຢ່າງເພື່ອເປັນຂົວເຊື່ອມຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງແຊກສຽງເຊື່ອມນ້ອຍໆທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍສະກົດເຂົ້າມາ. ຫຼັງຈາກສຽງ “ee” ຫຼື “ay”, ຂົວເຊື່ອມນັ້ນຈະເປັນສຽງ y ບາງໆ (/j/): I agree ຈະອອກມາເປັນ I-yuh-GREE, the end ກາຍເປັນ thee-YEND. ຫຼັງຈາກສຽງ “oo” ຫຼື “oh”, ຂົວເຊື່ອມນັ້ນຈະເປັນສຽງ w ບາງໆ (/w/): go on ກາຍເປັນ go-WAHN, do it ກາຍເປັນ do-WIT. ໜ້າອ້າງອີງສຳລັບການປ່ຽນຜ່ານລະຫວ່າງສະຫຼະແມ່ນ ໜ້າການເຊື່ອມສຽງສະຫຼະ.
ຂໍເຕືອນໄວ້ຢ່າງໜຶ່ງ ເພາະເນື້ອຫາສອນການອອກສຽງຫຼາຍບ່ອນມັກຈະສອນຜິດ: ເຈົ້າອາດຈະເຄີຍອ່ານກ່ຽວກັບການແຊກສຽງ “intrusive r”, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ law and order ທີ່ກາຍເປັນ law-r-and order. ນັ້ນເປັນລັກສະນະຂອງສຳນຽງທີ່ບໍ່ອອກສຽງ r (non-rhotic) ເຊັ່ນ: ສຳນຽງອັງກິດ RP, ບອສຕັນ, ຫຼື ບາງພາກສ່ວນຂອງນິວຢອກ. ແຕ່ພາສາອັງກິດອາເມລິກາມາດຕະຖານແມ່ນມີການອອກສຽງ r (rhotic), ສະນັ້ນມັນຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງເຈົ້າ. ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການສຳນຽງອາເມລິກາມາດຕະຖານ, ສຽງແຊກ y ແລະ w ຄືເປົ້າໝາຍຂອງເຈົ້າ ສ່ວນສຽງແຊກ r ນັ້ນບໍ່ແມ່ນ.
3. ການຕັດສຽງ (Elision): ສຽງທີ່ຫາຍໄປຢ່າງງຽບໆ
ສຽງບາງສຽງຈະຖືກຕັດຖິ້ມໄປເລີຍ ເມື່ອມັນຍາກທີ່ຈະອອກສຽງ. ຕົວການໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພາສາອັງກິດຄື ຕົວ t ແລະ d ທີ່ຕົກຢູ່ເຄິ່ງກາງຂອງກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳ. Next day ຈະກາຍເປັນ neks-day. Must be ກາຍເປັນ muss-bee. Sandwich ຕັດຕົວ d ຖິ້ມກາຍເປັນ SAN-wich. Friendship ກໍ່ສູນເສຍຕົວ d ເຊັ່ນກັນ. ກົດທົ່ວໄປຄື: ເມື່ອຕົວ t ຫຼື d ຖືກໜີບຢູ່ລະຫວ່າງພະຍັນຊະນະອື່ນໆສອງຕົວ, ມັນມັກຈະຫາຍໄປ. (ຂ່າວດີສຳລັບຄົນລາວ: ເນື່ອງຈາກພາສາລາວບໍ່ມີພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳທ້າຍຄຳ, ການຕັດສຽງນີ້ຈຶ່ງຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າອອກສຽງໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ!)
ສະຫຼະທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກເນັ້ນສຽງກໍ່ຫາຍໄປເຊັ່ນກັນ, ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ probably ກາຍເປັນ PROB-lee ແລະ every ກາຍເປັນ EV-ree. ຕົວ h ທີ່ບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງໃນຄຳແທນນາມກໍ່ເປັນໄປໃນທາງດຽວກັນ: tell her ເຊື່ອມເຂົ້າກັນກາຍເປັນ tell-er ແລະ get him ກາຍເປັນ geh-dim, ໂດຍຕົວ h ຖືກຕັດຖິ້ມແລະຄຳສັບກໍ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ. ເຈົ້າສາມາດອ່ານເພີ່ມເຕີມໄດ້ທີ່ ໜ້າອ້າງອີງການຕັດສຽງ, ການຕັດສຽງ t ສະເພາະໃນກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳມີຢູ່ທີ່ dropped-T-in-clusters, ແລະ ຮູບແບບຂອງຄຳແທນນາມຢູ່ທີ່ໜ້າ dropped-H.
4. ການກົມກືນສຽງ (Assimilation): ສຽງທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງກັນປ່ຽນໄປຄ້າຍຄືກັນ
ເມື່ອສອງສຽງຢູ່ຕິດກັນ ແລະ ມັນຍາກທີ່ຈະອອກສຽງຕໍ່ກັນ, ສຽງທຳອິດມັກຈະປ່ຽນໄປເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າກັບໝູ່ບ້ານໃກ້ເຮືອນຄຽງຂອງມັນ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ did you ກາຍເປັນ DIH-juh ແລະ would you ກາຍເປັນ WUH-juh: ຕົວ d ແລະ y ລວມເຂົ້າກັນກາຍເປັນສຽງ j (/dʒ/) ເຊິ່ງບໍ່ເຄີຍມີໃນທັງສອງຄຳມາກ່ອນ. Won’t you ຈະກາຍເປັນ WONE-chuh ດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນສຳລັບຕົວ t. ການກົມກືນສຽງຍັງເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຄຳດຽວນຳອີກ: tree ຈະອອກມາຄ້າຍຄື chree ແລະ dream ຄ້າຍຄື jream, ເພາະວ່າສຽງ r ແບບອາເມລິກາ ດຶງເອົາຕົວ t ແລະ d ໄປຫາສຽງ “ch” ແລະ “j” (ອ່ານເພີ່ມທີ່ການປ່ຽນສຽງ TR ແລະ DR). ແມ່ນແຕ່ຂ້າມຄຳສັບ, ten bucks ກໍ່ຈະປ່ຽນໄປເປັນ tem bucks ເນື່ອງຈາກຕົວ n ອຽງໄປຫາຕົວ b. ອ້າງອີງທົ່ວໄປແມ່ນ ໜ້າການກົມກືນສຽງ.
5. ການອ່ອນກຳລັງລົງ (Weakening): ຄຳສັບນ້ອຍໆທີ່ກາຍເປັນຮູໂຫວ່
ເກືອບເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄຳສັບໃນການເວົ້າພາສາອັງກິດທົ່ວໄປແມ່ນຄຳເຊື່ອມ (function words) ເຊັ່ນ: of, to, and, for, the, a, you, your, that, can, was, are, would. ເກືອບບໍ່ມີຄຳໃດເລີຍທີ່ຖືກອອກສຽງຕາມທີ່ສະກົດໄວ້. ສຽງສະຫຼະຂອງພວກມັນຈະຫຍຸບລົງກາຍເປັນສຽງ schwa ແລະ ຫົດຕົວເຂົ້າໄປໃນຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຄຳຫຼັກ (content words). Of ຈະກາຍເປັນ uhv ຫຼື ພຽງແຕ່ uh. And ກາຍເປັນ un ຫຼື n, ສະນັ້ນ salt and pepper ຈຶ່ງເປັນ salt-n-pepper. To ກາຍເປັນ tuh. Your ກາຍເປັນ yer.
ສຳລັບຜູ້ຮຽນຊາວລາວ, ນີ້ຄືຈຸດທີ່ປ່ຽນແປງຍາກທີ່ສຸດ. ພາສາລາວເປັນພາສາທີ່ມີສຽງວັນນະຍຸດ ແລະ ອອກສຽງຊັດເຈນທຸກພະຍາງ. ແຕ່ໃນພາສາອັງກິດ, ຖ້າເຈົ້າໃຫ້ສຽງສະຫຼະເຕັມທີ່ຕາມວັດຈະນານຸກົມກັບທຸກໆຄຳນ້ອຍໆ, ເຈົ້າຈະທຳລາຍຈັງຫວະທີ່ພາສາທັງໝົດຕ້ອງເພິ່ງພາອາໄສ. ການອ່ອນກຳລັງລົງນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ມີສຽງ schwa. SayWaader ມີສອງບົດຄວາມເຈາະເລິກກ່ຽວກັບກົນໄກນີ້ໂດຍສະເພາະ: schwa ແລະ 17 ການຫຼຸດສຽງທີ່ໃຊ້ເລື້ອຍທີ່ສຸດ ທີ່ຄົນອາເມລິກາອາໄສຫຼາຍທີ່ສຸດ.
ທັງຫ້າກົນໄກນີ້ ບໍ່ແມ່ນຫົວຂໍ້ທີ່ແຍກກັນທີ່ເຈົ້າສາມາດຮຽນສະຫຼັບກັນໄດ້. ພວກມັນຄືຫ້າມຸມມອງຂອງນິໄສດຽວກັນ ຄື: ຮັກສາຈັງຫວະທີ່ເນັ້ນສຽງໄວ້, ແລ້ວບີບອັດທຸກຢ່າງທີ່ເຫຼືອ.
ຖອດລະຫັດໜຶ່ງປະໂຫຍກ
ກັບໄປເບິ່ງປະໂຫຍກທີ່ພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນໄວ້. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດປະໂຫຍກ Could you get me a glass of water?, ເບິ່ງໄປເທື່ອລະຈຸດເຊື່ອມຕໍ່ (ຮອຍຕໍ່ລະຫວ່າງ you + get ແລະ a + glass ຖືກຕັດອອກເພາະບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນແປງຢູ່ບ່ອນນັ້ນ).
| ຮອຍຕໍ່ | ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ | ກົນໄກ |
|---|---|---|
| Could + you | ຕົວ d + y ລວມກັນກາຍເປັນ /dʒ/ → KUH-juh | ການກົມກືນສຽງ |
| get + me | ຕົວ t ຖືກປິດກັ້ນໃນລຳຄໍ (glottal stop), ບໍ່ປ່ອຍລົມອອກມາ → geh’-me | ບໍ່ປ່ອຍສຽງສະກັດ |
| me + a | ມີສຽງເຊື່ອມ y ບາງໆມາເປັນຂົວລະຫວ່າງສອງສະຫຼະ → mee-yuh | ການແຊກສຽງ |
| a (ຄຳດຽວ) | ຮູບແບບອ່ອນແອ, ສຽງສະຫຼະຫຍຸບລົງ → uh | ການອ່ອນກຳລັງລົງ |
| glass + of | glass ແລ່ນຊື່ເຂົ້າໄປຫາ of, ເຊິ່ງແປລົງກາຍເປັນສຽງ schwa → GLAS-uh | ການເຊື່ອມສຽງ |
| of (ຄຳດຽວ) | of ມັກຈະຕັດຕົວ v ຖິ້ມກ່ອນໜ້າພະຍັນຊະນະ → uh | ການອ່ອນກຳລັງລົງ / ຕັດສຽງ |
| ພາຍໃນ water | ຕົວ t ຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະສອງຕົວ, ມັນຈຶ່ງປ່ຽນເປັນສຽງ flap ຄ້າຍຄືສຽງ d ອ່ອນໆ → WAH-der | Flap-T |
ສອງແຖວໃນຕາຕະລາງນັ້ນຢູ່ນອກເໜືອຫ້າກົນໄກຫຼັກ: glottal stop ໃນ get me ແລະ flap-T ພາຍໃນ water ແມ່ນການປ່ຽນແປງລະດັບສຽງທີ່ເກີດຂຶ້ນຄວບຄູ່ໄປກັບ connected speech, ເຊິ່ງແຕ່ລະອັນມີບົດຄວາມສະເພາະຂອງມັນລຸ່ມນີ້. ອີກຫ້າແຖວທີ່ເຫຼືອຄືກົນໄກຫຼັກທີ່ກຳລັງເຮັດວຽກ. ການກົມກືນສຽງ, ການແຊກສຽງ, ແລະ ການເຊື່ອມສຽງ ເກີດຂຶ້ນຢ່າງລະໜຶ່ງຄັ້ງ; ການອ່ອນກຳລັງລົງເກີດຂຶ້ນສອງຄັ້ງ, ໃນຄຳວ່າ a ແລະ of, ແລະ ສຳລັບ of ມັນຍັງໄດ້ຕັດຕົວ v ຖິ້ມໄປພ້ອມກັນ. ຄົບທັງຫ້າກົນໄກ, ໃນແປດຄຳ.
ແປດຄຳສັບ, ແຕ່ມີພຽງສອງຄຳເທົ່ານັ້ນທີ່ລົງນ້ຳໜັກສຽງແທ້ໆ ຄືຄຳຫຼັກ glass ແລະ water. ສິ່ງທີ່ອອກມາຄືສາມກ້ອນຈັງຫວະ (KUH-juh · geh’-me-uh · GLAS-uh-WAH-der) ທີ່ສ້າງຂຶ້ນອ້ອມຮອບສອງຈັງຫວະເນັ້ນນັ້ນ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນການເວົ້າແບບມັກງ່າຍ. ແຕ່ເປັນວິທີທີ່ຄົນອາເມລິກາທີ່ມີການສຶກສາ ແລະ ເວົ້າຄ່ອງແຄ້ວ ໃຊ້ຂໍນ້ຳດື່ມຢູ່ໂຕະກິນເຂົ້າ.
ສັງເກດວ່າຄວາມໝາຍເກືອບທັງໝົດອາໄສຢູ່ໃນສອງຄຳທີ່ຖືກເນັ້ນນັ້ນ. ຖ້າເຈົ້າໄດ້ຍິນພຽງແຕ່ glass ແລະ water ຈາກທັງປະໂຫຍກ, ເຈົ້າກໍ່ສາມາດປະກອບການຮ້ອງຂໍນັ້ນໄດ້ຢ່າງສົມບູນ. ນັ້ນຄືການອອກແບບຂອງພາສານີ້: ໃສ່ນ້ຳໜັກທີ່ຄຳຫຼັກ, ແລ້ວໂຍນຂອບຂອງສິ່ງອື່ນໆຖິ້ມໄປ.
ວິທີຟັງໃຫ້ອອກ ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະລອງອອກສຽງ
ເຈົ້າບໍ່ສາມາດອອກສຽງໃນຮູບແບບທີ່ເຈົ້າຟັງບໍ່ອອກໄດ້, ແຕ່ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະຂ້າມໄປຂັ້ນຕອນການອອກສຽງເລີຍ. ໃຫ້ໃຊ້ເວລາໜຶ່ງອາທິດເພື່ອຝຶກຫູກ່ອນ.
ເລືອກເອົາການເວົ້າແບບອາເມລິກາທີ່ບໍ່ມີສະຄຣິບຄວາມຍາວ 60 ວິນາທີ: ອາດຈະເປັນພອດແຄສ, ຄລິບລາຍການສົນທະນາ, ສາກໃນຊີຣີຕະຫຼົກ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໄຟລ໌ສຽງຟັງຊ້າໆສຳລັບການຮຽນ ESL. ເປີດຟັງໜຶ່ງຄັ້ງໃນຄວາມໄວປົກກະຕິ ແລະ ພຽງແຕ່ສຳຜັດເຖິງຄວາມຍາກຂອງມັນ. ຈາກນັ້ນ, ເປີດຄລິບດຽວກັນພ້ອມກັບເບິ່ງສະຄຣິບ ຫຼື ຄຳບັນຍາຍແລ້ວອ່ານຕາມ. ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ເຈົ້າຮູ້ສຶກນັ້ນແຫຼະຄືຊ່ອງຫວ່າງທີ່ connected speech ສ້າງຂຶ້ນ: ເຈົ້າ ຮູ້ຈັກ ທຸກຄຳນັ້ນ, ແຕ່ເຈົ້າກໍ່ຍັງຟັງບໍ່ທັນໃນກະແສສຽງ, ເພາະວ່າພວກມັນບໍ່ໄດ້ຖືກອອກສຽງເປັນຄຳໆແຍກກັນ.
ບາດນີ້ໃຫ້ລອງຟັງແບບເຈາະຈົງ. ເລືອກເອົາກົນໄກດຽວ (ຕົວຢ່າງ: ການເຊື່ອມສຽງ) ແລະ ຟັງເພື່ອຊອກຫາມັນເທົ່ານັ້ນ. ທຸກຄັ້ງທີ່ຄຳສັບເຊິ່ງລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍັນຊະນະແລ່ນໄປຕຳຄຳທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສະຫຼະ, ໃຫ້ໝາຍມັນໄວ້. Pick it up. Turn it on. Hold on a second. ເມື່ອເຈົ້າໃຊ້ເວລາສິບນາທີໃນການຊອກຫາກົນໄກດຽວ, ຫຼັງຈາກນັ້ນຫູຂອງເຈົ້າຈະເລີ່ມຈັບສຽງນັ້ນໄດ້ເອງໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ມື້ຕໍ່ມາຈຶ່ງປ່ຽນໄປຫາກົນໄກອື່ນ. ເປົ້າໝາຍບໍ່ແມ່ນການຈັບທຸກຢ່າງໃຫ້ໄດ້ພ້ອມກັນ. ເຈົ້າກຳລັງຝຶກຫູໃໝ່ໃຫ້ຮູ້ວ່າອັນໃດຄືຂອບເຂດຂອງຄຳສັບ, ແລະ ການຝຶກໃໝ່ນັ້ນແຫຼະທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ການເວົ້າໄວໆ ສາມາດຊ້າລົງໃນຫົວຂອງເຈົ້າໄດ້ໃນທີ່ສຸດ.
ວິທີການອອກສຽງ
ສັນຊາດຕະຍານທີ່ຈະຕໍ່ຕ້ານເຈົ້າໃນເລື່ອງນີ້ຄື ຄວາມລະມັດລະວັງ: ນິໄສທີ່ມັກຈະໃຫ້ທຸກຄຳມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ຈຸດຈົບທີ່ສະອາດ, ເພາະນັ້ນຄືວິທີທີ່ເຈົ້າຖືກສອນມາວ່າ “ຖືກຕ້ອງ”. Connected speech ຕ້ອງການໃຫ້ເຈົ້າເຮັດກົງກັນຂ້າມ: ເຊົາຕັ້ງຄ່າໃໝ່ລະຫວ່າງຄຳສັບ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ມັນແລ່ນໄປ.
ການປ່ຽນແປງດຽວທີ່ເປັນປະໂຫຍດທີ່ສຸດຄື ເຊົາຄິດເປັນຄຳສັບ ແລ້ວເລີ່ມຄິດເປັນກ້ອນ (chunks). ເຈົ້າຂອງພາສາບໍ່ໄດ້ວາງແຜນປະໂຫຍກເທື່ອລະຄຳ; ພວກເຂົາວາງແຜນເປັນກຸ່ມລົມຫາຍໃຈ (breath-groups), ແລະ ຄຳສັບພາຍໃນກຸ່ມນັ້ນກໍ່ຈະລວມເຂົ້າກັນ. ລອງຝຶກແບບນີ້: ວະລີ, ຫາຍໃຈ, ວະລີ: Could-you-get-me (ຫາຍໃຈ) a-glass-of-water. ພາຍໃນແຕ່ລະກ້ອນ, ຢ່າຢຸດສຽງຂອງເຈົ້າເດັດຂາດ. ພະຍັນຊະນະ ແລະ ສະຫຼະຄວນໄຫຼເຂົ້າຫາກັນຄືກັບເວລາທີ່ເຈົ້າຮຳເພງໃນຄໍໂດຍບໍ່ແຍກໂນດດົນຕີ.
ເລີ່ມຈາກການຫຼຸດສຽງ (reductions), ເພາະມັນຈະປົດລັອກຈັງຫວະໄດ້ໄວທີ່ສຸດ. ເອົາປະໂຫຍກໃດກໍ່ໄດ້ ແລ້ວກ່ອນອື່ນໝົດໃຫ້ຫຼຸດສຽງຄຳເຊື່ອມທຸກຄຳໃຫ້ກາຍເປັນສຽງ schwa: I was going to ask you for it ຈະກາຍເປັນ I wuz gunnu ask-yuh fer-it. ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຕື່ມການເຊື່ອມສຽງ ແລະ ສຽງ flap ເຂົ້າໄປ. ຖ້າເຈົ້າສາມາດເຮັດໃຫ້ຄຳນ້ອຍໆຫົດຕົວລົງໄດ້, ການເຊື່ອມສຽງ ແລະ ການເຮັດ flap-T ມັກຈະຕາມມາເອງ, ເພາະເມື່ອຄຳເຊື່ອມຫຼີກທາງໃຫ້ແລ້ວ, ຄຳຫຼັກກໍ່ຈະອີງອາໄສກັນໂດຍທຳມະຊາດ.
ແລະ ຈົ່ງຕ້ານທານການແກ້ໄຂທີ່ຫຼາຍເກີນໄປ (over-correcting). ຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດຫຼັງຈາກຮຽນຮູ້ຮູບແບບເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນການເອົາໄປໃຊ້ກັບທຸກບ່ອນ, ລວມເຖິງບ່ອນທີ່ຄົນອາເມລິກາບໍ່ໄດ້ໃຊ້. ເຈົ້າຍັງຕ້ອງຮັກສາສຽງ t ທີ່ຊັດເຈນໄວ້ທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນສຽງ, ເຈົ້າຍັງຕ້ອງອອກສຽງ t ແລະ d ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກໜີບໃນກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳ, ແລະ ເຈົ້າຕ້ອງບໍ່ເຮັດ flap-T ຢູ່ທ້າຍປະໂຫຍກເດັດຂາດ. Connected speech ຄືຄ່າມາດຕະຖານທົ່ວໄປ, ບໍ່ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຕາຍຕົວ. ບົດຄວາມກ່ຽວກັບ flap-T ແລະ glottal stop ລ້ວນແຕ່ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດວ່າແຕ່ລະຮູບແບບສິ້ນສຸດລົງຢູ່ໃສ, ແລະ ຂອບເຂດເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ສຳຄັນເທົ່າກັບຮູບແບບຂອງມັນເອງ.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ອ່ານແຕ່ລະປະໂຫຍກສອງຄັ້ງ. ຄັ້ງທຳອິດໃຫ້ອ່ານແບບສະກົດຊ້າໆ, ຈາກນັ້ນອ່ານແບບຄວາມໄວສົນທະນາ ໂດຍປ່ອຍໃຫ້ຄຳສັບແລ່ນເຂົ້າຫາກັນ. ສ່ວນທີ່ເຊື່ອມເຂົ້າກັນໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ແລ້ວ.
- Could you get me a glass of water? Kuh-juh geh'-me uh GLAS-uh WAH-der?
- What do you want to do? Whuh-duh-yuh wanna do?
- I was going to ask you about it. I wuz gunnu ask-yuh uh-bou-dit.
- Turn it off and come on in. Tur-ni-doff un come on-in.
- Did you find out what happened? DIH-juh fine-dout what HAP-und?
- It's a matter of getting it done. Its uh MAD-er uh geh-ding-it done.
- Let me know if you need anything. Lemme know if-yuh need EN-ee-thing.
- Would you mind waiting a second? WUH-juh mind WAY-ding uh SEC-und?
ຖ້າທຳອິດເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າມັນຄືກັບປະໂຫຍກທີ່ເວົ້າຍາກ (tongue-twisters), ນັ້ນຄືຄວາມຍາກທີ່ຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ເຈົ້າກຳລັງສັ່ງໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າປ່ອຍວາງຂອບເຂດຂອງຄຳສັບ ທີ່ມັນເຄີຍຍຶດຕິດມາຫຼາຍປີ. ໃຫ້ເວລາປາກຂອງເຈົ້າຝຶກ 8 ປະໂຫຍກນີ້ຈັກໜຶ່ງອາທິດ ກ່ອນທີ່ຈະເພີ່ມປະໂຫຍກໃໝ່.
ອິດທິພົນຈາກພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ
ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເປັນທຳມະຊາດຕໍ່ connected speech ຂຶ້ນຢູ່ກັບຈັງຫວະຂອງພາສາທຳອິດຂອງເຈົ້າຫຼາຍ. ບໍ່ມີອັນໃດເປັນຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ມັນພຽງແຕ່ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຕ່າງກັນ.
| ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ | ສິ່ງທີ່ນຳມາໃຊ້ໄດ້ເລີຍ | ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເນັ້ນໜັກ |
|---|---|---|
| ພາສາລາວ, ພາສາໄທ | ແນວຄິດເລື່ອງສະຫຼະສຽງສັ້ນ-ຍາວ ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈຈັງຫວະໄດ້ບາງສ່ວນ, ແລະ ສຽງພົ່ນລົມ (ປ/ຜ) ຊ່ວຍໃນການອອກສຽງ p, t, k ທີ່ຕົ້ນຄຳ | ການຫຼຸດສຽງສະຫຼະ (Vowel reduction) ແລະ ພະຍັນຊະນະທ້າຍ. ຄົນລາວມັກຈະໃສ່ສຽງວັນນະຍຸດໃຫ້ທຸກພະຍາງ; ຕ້ອງຝຶກປ່ອຍໃຫ້ພະຍາງທີ່ບໍ່ເນັ້ນສຽງຫຍຸບລົງເປັນສຽງ schwa. ນອກຈາກນີ້, ຕ້ອງຝຶກເຊື່ອມສຽງພະຍັນຊະນະທ້າຍເຂົ້າກັບຄຳຕໍ່ໄປ ແທນທີ່ຈະຕັດມັນຖິ້ມຕາມຄວາມລຶ້ງເຄີຍ. |
| ແອສປາໂຍນ, ອິຕາລີ, ປອກຕຸຍການບຣາຊິນ | ການເຊື່ອມສຽງສະຫຼະ-ຫາ-ສະຫຼະ ແລະ flap (r ດຽວ) ແມ່ນຢູ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ | ການຫຼຸດສຽງສະຫຼະ. ພາສາທີ່ອອກສຽງທຸກພະຍາງຊັດເຈນຈະຮັກສາສຽງສະຫຼະໃຫ້ເຕັມຢູ່ສະເໝີ; ຈຸດທີ່ຍາກຄືການປ່ອຍໃຫ້ສະຫຼະທີ່ບໍ່ເນັ້ນສຽງກາຍເປັນ schwa. |
| ຝຣັ່ງ | ການເຊື່ອມສຽງເອງນັ້ນເປັນທຳມະຊາດແລ້ວ (French liaison ຄືສັນຊາດຕະຍານດຽວກັນ) | ການເນັ້ນສຽງ ແລະ ຮູບແບບອ່ອນແອ. ພາສາຝຣັ່ງຈະເນັ້ນທ້າຍປະໂຫຍກຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ, ສະນັ້ນຈັງຫວະການເນັ້ນສຽງ-ສະຫຼັບ-ສຽງອ່ອນ ຂອງພາສາອັງກິດຈຶ່ງຕ້ອງໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມ. |
| ແມນດາຣິນ, ກວາງຕຸ້ງ | ເຈົ້າລຶ້ງເຄີຍກັບພະຍາງທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ແຍກກັນໄດ້ | ເກືອບທຸກຢ່າງ. ຕ້ອງຕັ້ງໃຈເຊື່ອມຄຳສັບ, ຫຼຸດສຽງຄຳເຊື່ອມ, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ພະຍັນຊະນະທ້າຍເຊື່ອມໄປທາງໜ້າແທນທີ່ຈະຢຸດສຽງໄວ້. |
| ຍີ່ປຸ່ນ | ຮູບແບບພະຍາງທີ່ເຂັ້ມງວດແບບ ພະຍັນຊະນະ-ຕາມດ້ວຍ-ສະຫຼະ | ຫຼີກລ່ຽງການແຊກສະຫຼະເຂົ້າໄປ. ພາສາຍີ່ປຸ່ນມັກຈະເພີ່ມສະຫຼະນ້ອຍໆຫຼັງພະຍັນຊະນະທ້າຍ (and → ando), ແລະ ສະຫຼະທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມານັ້ນແຫຼະທີ່ຂັດຂວາງການເຊື່ອມສຽງ; ພະຍັນຊະນະຕ້ອງໄປຕິດກັບຄຳຕໍ່ໄປ, ບໍ່ແມ່ນສ້າງຈັງຫວະໃໝ່ໃຫ້ຕົວມັນເອງ. |
| ເກົາຫຼີ | ການຈັດພະຍາງໃໝ່ແບບທຳມະຊາດໄດ້ເຊື່ອມພະຍັນຊະນະທ້າຍເຂົ້າກັບສະຫຼະຕົວຕໍ່ໄປແລ້ວ | ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກສັນຊາດຕະຍານນັ້ນ, ມັນນຳມາໃຊ້ໄດ້ໂດຍກົງ. ສິ່ງທີ່ຕ້ອງລະວັງຄື ສະຫຼະນ້ອຍໆທີ່ພາສາເກົາຫຼີມັກຕື່ມໃສ່ເພື່ອແຍກກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳພາສາອັງກິດ, ເພາະສະຫຼະທີ່ແຊກເຂົ້າມານັ້ນຈະຕັດການເຊື່ອມສຽງ. |
| ຮິນດີ, ທະມິນ | ສຽງ flap (r ດຽວ) ເປັນທຳມະຊາດຢູ່ແລ້ວ | ຈັງຫວະເປັນແບບ syllable-timed, ສະນັ້ນການເນັ້ນຈັງຫວະແບບພາສາອັງກິດຈຶ່ງເປັນລະບົບໃໝ່ທີ່ຕ້ອງສ້າງຂຶ້ນ. ການຫຼຸດສຽງຄຳເຊື່ອມ ແລະ ການຕ້ານທານການໃຫ້ນ້ຳໜັກທຸກພະຍາງເທົ່າກັນ ຄືວຽກຫຼັກ. |
| ເຢຍລະມັນ, ດັດຊ໌ | ການເນັ້ນຈັງຫວະ ແລະ ການຫຼຸດສຽງ ສາມາດນຳມາໃຊ້ໄດ້ດີ | ຕ້ອງຫຼຸດຄວາມແຂງລົງ. ການຢຸດສຽງໃນລຳຄໍກ່ອນໜ້າສະຫຼະ (ການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ຢ່າງຊັດເຈນກ່ອນທຸກຄຳທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສະຫຼະ) ຄືສິ່ງທີ່ກີດຂວາງການເຊື່ອມສຽງ; ໃຫ້ປ່ອຍຄຳສັບແລ່ນເຂົ້າຫາກັນແທນ. |
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ
ບໍ່ແມ່ນ. Connected speech ແມ່ນການເຊື່ອມ, ການຕັດ, ແລະ ການກົມກືນສຽງ ຢູ່ທີ່ຮອຍຕໍ່ລະຫວ່າງຄຳ, ແລະ ມັນເກີດຂຶ້ນໃນທຸກໆຄວາມໄວ, ລວມເຖິງການເວົ້າທີ່ຊ້າ ແລະ ເປັນທາງການ. ນັກຂ່າວທີ່ຕັ້ງໃຈອ່ານຊ້າໆ ກໍ່ຍັງມີການເຊື່ອມ ແລະ ຫຼຸດສຽງຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ການເວົ້າພາສາອັງກິດອາເມລິກາແບບໄວໆຟັງຍາກ ກໍ່ຄືການປ່ຽນແປງຂອງ connected speech ນີ້ແຫຼະ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມໄວ, ນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າການຫຼຸດຄວາມໄວຂອງໄຟລ໌ສຽງລົງ ມັກຈະບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ຟັງອອກງ່າຍຂຶ້ນ.
ມັກຈະເປັນກົງກັນຂ້າມ. ຫູຂອງເຈົ້າຂອງພາສາຖືກປັບມາເພື່ອຮັບຟັງຮູບແບບເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ພວກເຂົາອາດຈະຮູ້ສຶກວ່າຟັງຍາກກວ່າ ຖ້າທຸກຄຳຖືກແຍກອອກຈາກກັນຊັດເຈນ, ເພາະຈັງຫວະທີ່ພວກເຂົາເພິ່ງພາເພື່ອຄາດເດົາວ່າອັນໃດກຳລັງຈະຕາມມານັ້ນ ໄດ້ຫາຍໄປ. ພະຍາງທີ່ເນັ້ນສຽງຊັດເຈນ ມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈ ຫຼາຍກວ່າຂອບເຂດທີ່ສະອາດຂອງຄຳສັບ. ເປົ້າໝາຍບໍ່ແມ່ນການເວົ້າອູ້ອີ້ມົ້ວໆ; ແຕ່ຄືການທຸ້ມເທຄວາມພະຍາຍາມໄປໃສ່ຈັງຫວະທີ່ເນັ້ນສຽງ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ສ່ວນທີ່ເຫຼືອບີບອັດລົງ.
ບໍ່ຄວນ. ໃຫ້ຮຽນຟັງເທື່ອລະອັນ. ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ເຫັນຜົນໄວທີ່ສຸດໂດຍການເລີ່ມຕົ້ນທີ່ ການຫຼຸດສຽງຄຳເຊື່ອມ (ສຽງ schwa ແລະ reductions), ເພາະການປ່ຽນແປງພຽງຈຸດດຽວນີ້ຈະຊ່ວຍປົດລັອກຈັງຫວະ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການເຊື່ອມສຽງ ແລະ flap-T ຕື່ມເຂົ້າໄປໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ. ເລືອກໜຶ່ງກົນໄກ, ໃຊ້ເວລາໜຶ່ງອາທິດເພື່ອຟັງມັນໃນການເວົ້າຕົວຈິງ, ແລ້ວຈຶ່ງຍ້າຍໄປຫາກົນໄກຕໍ່ໄປ.
ບໍ່ແມ່ນທັງສອງຢ່າງ. ການເຊື່ອມສຽງ, ການຕັດສຽງ, ການກົມກືນສຽງ, ແລະ ການຫຼຸດສຽງ ແມ່ນລັກສະນະມາດຕະຖານຂອງພາສາອັງກິດອາເມລິການທົ່ວໄປສຳລັບຜູ້ທີ່ມີການສຶກສາ. ສາດສະດາຈານ, ຜູ້ພິພາກສາ, ແລະ ຜູ້ປະກາດຂ່າວ ລ້ວນແຕ່ໃຊ້ພວກມັນ. ພວກມັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພາສາເວົ້າ, ບໍ່ແມ່ນພາສາສະແລງ, ແລະ ພວກມັນບໍ່ຄວນໄປປະກົດຢູ່ໃນການຂຽນທີ່ເປັນທາງການເດັດຂາດ, ເຊິ່ງເຈົ້າຕ້ອງຂຽນຄຳສັບເຕັມສະເໝີ.
ພວກເຂົາມີກົນໄກຫຼັກຮ່ວມກັນ (ການເຊື່ອມສຽງ, ການຕັດສຽງ, ການກົມກືນສຽງ, ຮູບແບບອ່ອນແອ) ແຕ່ແຕກຕ່າງກັນໃນລາຍລະອຽດ. ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດຄືສຽງແຊກ r (intrusive r), ເຊິ່ງພົບເລື້ອຍໃນການເວົ້າແບບອັງກິດທີ່ບໍ່ອອກສຽງ r ຢູ່ທ້າຍຄຳ (law-r-and order) ແຕ່ບໍ່ມີໃນພາສາອາເມລິກາທົ່ວໄປທີ່ອອກສຽງ r ສະເໝີ. ພາສາອັງກິດອາເມລິກາຍັງເພິ່ງພາການໃຊ້ flap-T ລະຫວ່າງສະຫຼະຢ່າງໜັກ, ໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດມາດຕະຖານຈະຮັກສາສຽງ t ທີ່ຊັດເຈນກວ່າ.
ການຟັງຮູບແບບເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ອອກຢ່າງເຊື່ອຖືໄດ້ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດໃນການຝຶກຟັງຢ່າງຕັ້ງໃຈ. ການອອກສຽງພວກມັນໂດຍບໍ່ຕ້ອງຄິດ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາດົນກວ່ານັ້ນ ແລະ ຂຶ້ນຢູ່ກັບພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ, ແຕ່ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ຈະສັງເກດເຫັນວ່າຈັງຫວະເລີ່ມຮູ້ສຶກເປັນອັດຕະໂນມັດ ພາຍໃນສອງຫາສາມເດືອນຂອງການຝຶກຊ້ອມຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີກັບປະໂຫຍກຕົວຈິງ ແທນທີ່ຈະເປັນຄຳສັບແຍກກັນ. ບົດຄວາມຄູ່ຂະໜານເລື່ອງ ຕ້ອງໃຊ້ເວລາດົນປານໃດໃນການປ່ຽນສຳນຽງ ໄດ້ແຍກລາຍລະອຽດກຳນົດເວລາຕື່ມອີກ.
ປະໂຫຍກທີ່ຟັງດູຄ່ອງແຄ້ວ ແລະ ປະໂຫຍກໃນປຶ້ມຮຽນ ລ້ວນແຕ່ປະກອບດ້ວຍຄຳສັບຊຸດດຽວກັນແປະ. ຄວາມແຕກຕ່າງທັງໝົດແມ່ນຢູ່ທີ່ຮອຍຕໍ່: ສິ່ງໃດເຊື່ອມກັນ, ສິ່ງໃດຖືກຕັດຖິ້ມ, ສິ່ງໃດປະສົມກັນ, ແລະ ສິ່ງໃດຫົດຕົວລົງເປັນສຽງ schwa. ນັ້ນຄືພາກສ່ວນທີ່ບໍ່ມີໃຜສອນ, ແລະ ມັນກໍ່ຄືພາກສ່ວນທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຂໍໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າຄືນໃໝ່. ພາສາອາເມລິກາບໍ່ເຄີຍໄປໄວກວ່າທີ່ເຈົ້າຈະຮັບມືໄດ້ — ມັນພຽງແຕ່ເຊື່ອມຕິດກັນຢູ່ບ່ອນຮອຍຕໍ່ທີ່ເຈົ້າກຳລັງລໍຖ້າຟັງຢູ່. ອາທິດນີ້ລອງເລືອກເອົາໜຶ່ງຮອຍຕໍ່, ການເຊື່ອມສຽງນັ້ນຈັບໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ, ແລະ ຈົ່ງຕັ້ງໃຈຟັງມັນຈົນກວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດຢຸດໄດ້ຍິນມັນໄດ້ອີກ.
