ວິທີອອກສຽງ /d/ ໃນຄຳວ່າ DEN /d/ ໃນພາສາອັງກິດອາເມລິກາ

ຂໍ້ແຕກຕ່າງພຽງຢ່າງດຽວຄືການສັ່ນສະເທືອນຂອງເສັ້ນສຽງ. ຖ້າເຈົ້າເອົານິ້ວມືແຕະໃສ່ລຳຄໍແລ້ວເວົ້າຄຳວ່າ dog, ເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກເຖິງການສັ່ນສະເທືອນ. ຖ້າເຈົ້າເວົ້າຄຳວ່າ top, ເຈົ້າຈະບໍ່ຮູ້ສຶກເຖິງການສັ່ນ. ທັງສອງສຽງໃຊ້ຕຳແໜ່ງປາກທີ່ຄືກັນແທ້: ປາຍລີ້ນກົດໃສ່ສັນເຫງືອກທາງຫຼັງແຂ້ວເທິງເພື່ອກັກລົມ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປ່ອຍອອກ. ຖ້າເຈົ້າຮູ້ສຶກຍາກທີ່ຈະອອກສຽງ /d/ ໃຫ້ດັງຊັດເຈນພໍ, ໃຫ້ເນັ້ນການດັນສຽງອອກຈາກລຳຄໍໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນກ່ອນທີ່ຈະລຸດລີ້ນລົງ.

ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຕັດສຽງນັ້ນຖິ້ມແທ້ໆ, ພວກເຂົາພຽງແຕ່ກັກມັນໄວ້. ໃນພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາທີ່ເປັນກັນເອງ, ເມື່ອສຽງ /d/ ຢູ່ທ້າຍຄຳເຊັ່ນ mad ຫຼື good, ລີ້ນຈະຍົກຂຶ້ນເພື່ອກັກລົມໄວ້ ແຕ່ບໍ່ລຸດລົງເພື່ອປ່ອຍລົມອອກມາ. ສິ່ງນີ້ເອີ້ນວ່າສຽງກັກທີ່ບໍ່ປ່ອຍລົມ (unreleased stop) ເຊິ່ງມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນກັບພະຍັນຊະນະທ້າຍ ດ ໃນພາສາລາວ. ເຈົ້າຍັງຄົງໄດ້ຍິນສຽງກ້ອງເບົາໆຢູ່ໃນລຳຄໍ, ແຕ່ບໍ່ມີສຽງລົມປ່ອຍອອກມາຢ່າງຊັດເຈນໃນຕອນທ້າຍ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ການເວົ້າໃນຊີວິດປະຈຳວັນຟັງເບິ່ງເປັນທຳມະຊາດແທນທີ່ຈະຟັງຄືກັບການອ່ານປຶ້ມຮຽນ.

ປ່ຽນ, ເມື່ອຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະສອງໂຕ ມັນມັກຈະປ່ຽນເປັນການແຕະປາຍລີ້ນໃສ່ເພດານປາກຢ່າງໄວວາ. ໃນຄຳສັບເຊັ່ນ ladder ຫຼື middle, ລີ້ນຈະບໍ່ກັກສຽງໜັກໆແບບເຕັມທີ່. ແຕ່ລີ້ນຈະພຽງແຕ່ແຕະໃສ່ສັນເຫງືອກທາງຫຼັງແຂ້ວຢ່າງໄວວາ. ນີ້ຄືການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຄືກັນແທ້ກັບທີ່ຄົນອາເມລິກາໃຊ້ສຳລັບກົດ flap-T ໃນຄຳວ່າ water ຫຼື butter. ຍ້ອນຄວາມຄືກັນນີ້, ຄຳສັບເຊັ່ນ metal ແລະ medal ຈຶ່ງອອກສຽງຄືກັນທຸກຢ່າງໃນການສົນທະນາປະຈຳວັນຂອງອາເມລິກາ.