ລອງເວົ້າຄຳວ່າ sixths ອອກສຽງດັງໆເບິ່ງ. ບໍ່ແມ່ນແຄ່ຄິດໃນໃຈ, ແຕ່ລອງເວົ້າຄຳນີ້ແທ້ໆ ດ້ວຍຄວາມໄວປົກກະຕິ ເໝືອນກັບຕອນທີ່ເຈົ້າເວົ້າວ່າ “five sixths of an inch.” ປາກຂອງເຈົ້າຈະເລີ່ມຈາກສຽງ s, ເປີດຮັບສະຫຼະ, ແລ້ວຕ້ອງໄດ້ຍິງອີກສີ່ສຽງລຽນຕິດໂດຍບໍ່ມີບ່ອນພັກ: ສຽງ k, ສຽງ s, ສຽງ th, ແລະ ສຽງ s ອີກຕົວໜຶ່ງ, ເຊິ່ງທັງໝົດນີ້ຖືກຍັດເຂົ້າໄປໃນທ້າຍຂອງພະຍາງນ້ອຍໆພະຍາງດຽວ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະມາຊ່ວຍຂັ້ນກາງເລີຍ. ລີ້ນຂອງຄົນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະໄປຍອມແພ້ຢູ່ບ່ອນສຽງ th. ມັນເປັນຄຳທີ່ມີພຽງ 6 ຕົວອັກສອນ ແຕ່ບັງຄັບໃຫ້ປາກຂອງທ່ານຕ້ອງອອກສຽງພະຍັນຊະນະເຖິງ 4 ຕົວໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະຂັ້ນກາງເລີຍ.
ພາສາອັງກິດເຮັດແບບນີ້ຢູ່ຕະຫຼອດ ແລະ ເຮັດຫຼາຍກວ່າພາສາອື່ນໆໃນໂລກ. ຄຳວ່າ strengths ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພະຍັນຊະນະ 3 ຕົວກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າຫາສະຫຼະ ແລະ ຈົບລົງດ້ວຍພະຍັນຊະນະເຖິງ 4 ຕົວຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຄຳວ່າ Splashed, twelfths, texts, glimpsed ລ້ວນແຕ່ເອົາສຽງມາຊ້ອນກັນຄືກັບຊ່າງກໍ່ຊ້ອນດິນຈີ່ ໂດຍບໍ່ມີປູນມາປະສານກາງ. ສຳລັບພາສາສ່ວນໃຫຍ່ໃນໂລກ (ລວມເຖິງພາສາລາວ), ໂຄງສ້າງຂອງພະຍາງຈະເປັນມິດກວ່າຫຼາຍ ຄື: ພະຍັນຊະນະໜຶ່ງຕົວ ຕາມດ້ວຍສະຫຼະໜຶ່ງຕົວ ແລ້ວຈົບ. ເມື່ອພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າຄຸ້ນເຄີຍກັບໂຄງສ້າງທີ່ລຽບງ່າຍແບບນັ້ນ ແລ້ວຕ້ອງມາພົບກັບຄຳວ່າ sixths, ປາກຂອງເຈົ້າຈຶ່ງພະຍາຍາມຫາທາງອອກຕາມທຳມະຊາດ. ມັນພະຍາຍາມສ້າງພື້ນທີ່ຫວ່າງ. ແລະ ວິທີທີ່ປາກຂອງທ່ານໃຊ້ສ້າງພື້ນທີ່ຫວ່າງນັ້ນແຫຼະ ທີ່ບົ່ງບອກວ່າທ່ານບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງພາສາ.
Consonant cluster (ພະຍັນຊະນະຄວບ) ຄືກຸ່ມພະຍັນຊະນະ 2 ຕົວ ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ທີ່ຢູ່ຕິດກັນພາຍໃນພະຍາງດຽວ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະມາຂັ້ນກາງ. ພາສາອັງກິດອະນຸຍາດໃຫ້ມີພະຍັນຊະນະຊ້ອນກັນໄດ້ເຖິງ 3 ຕົວຢູ່ຕົ້ນຄຳ (street, splash, scream) ແລະ ສູງສຸດເຖິງ 4 ຕົວຢູ່ທ້າຍຄຳ (sixths, texts, strengths). ສຳລັບພາສາລາວ ເຮົາບໍ່ມີການຊ້ອນກັນຢູ່ທ້າຍຄຳແບບນີ້ເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮຽນຈຶ່ງມັກຈະແກ້ບັນຫາໂດຍການແຊກສະຫຼະເຂົ້າໄປ (ເຊັ່ນ street ກາຍເປັນ es-treet ຫຼື su-to-ree-to) ຫຼື ສຳລັບຄົນລາວ ແມ່ນມັກຈະຕັດສຽງທ້າຍຖິ້ມໄປເລີຍ. ເຈົ້າຂອງພາສາຈະຟັງອອກທັນທີ ເພາະມັນເປັນການເພີ່ມຈັງຫວະທີ່ບໍ່ມີຢູ່ຈິງ ຫຼື ຕັດສຽງທີ່ສຳຄັນຖິ້ມ. ວິທີແກ້ໄຂຄື ຝຶກອອກສຽງກຸ່ມພະຍັນຊະນະໃຫ້ຕິດກັນໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະ ແລະ ຮຽນຮູ້ວ່າສຽງໃດແດ່ທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາ ຕັດອອກເອງ ໃນຊີວິດຈິງ ເພື່ອໃຫ້ຄຳວ່າ asked ກາຍເປັນ ast, clothes ກາຍເປັນ cloze, ແລະ months ກາຍເປັນ muns.
ເປັນຫຍັງພາສາອັງກິດຈຶ່ງເອົາພະຍັນຊະນະມາຊ້ອນກັນ
Consonant cluster ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອມີພະຍັນຊະນະຕັ້ງແຕ່ສອງຕົວຂຶ້ນໄປມາຢູ່ຕິດກັນໃນພະຍາງດຽວ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະມາຂັ້ນກາງ. ຄຳວ່າ Black ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພະຍັນຊະນະສອງຕົວຄື bl. ຄຳວ່າ street ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສາມຕົວຄື str. ທັງ bl ແລະ str ຖືເປັນ cluster ເພາະບໍ່ມີຫຍັງມາແຍກພະຍັນຊະນະເຫຼົ່ານີ້ອອກຈາກກັນ; ເຈົ້າຕ້ອງອອກສຽງພວກມັນເປັນການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຕໍ່ເນື່ອງບາດດຽວ ປາກຕ້ອງປ່ຽນຮູບຊົງໄປຕາມສຽງຢ່າງໄວວາໂດຍບໍ່ມີການຢຸດພັກເພື່ອກ່າວສະຫຼະ.
ຫຼາຍໆພາສາໃນໂລກມີກົດເກນທີ່ເຄັ່ງຄັດກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້. ສ່ວນໃຫຍ່ຈະໃຊ້ຈັງຫວະພະຍັນຊະນະ-ສະຫຼະ ໂດຍທີ່ທຸກໆພະຍັນຊະນະຈະມີສະຫຼະໃຫ້ອີງໃສ່ສະເໝີ ແລະ ແທບຈະບໍ່ມີການເອົາພະຍັນຊະນະມາຊ້ອນກັນລ້າໆ. ແຕ່ພາສາອັງກິດໄດ້ໂຍນກົດເຫຼົ່ານັ້ນຖິ້ມໄປໝົດ. ພະຍາງໜຶ່ງໃນພາສາອັງກິດສາມາດແບກຮັບພະຍັນຊະນະໄດ້ເຖິງສາມຕົວກ່ອນສະຫຼະ ແລະ ອີກສີ່ຕົວຫຼັງສະຫຼະ ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າໂຄງສ້າງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຈະເປັນຄືກັບຄຳວ່າ strengths: ມີ str ຢູ່ທາງໜ້າ, ມີສະຫຼະພຽງຕົວດຽວ, ແລ້ວມີຫາງທີ່ເປັນພະຍັນຊະນະຕໍ່ທ້າຍເຖິງສີ່ຕົວ. ລອງອ່ານຕົວອັກສອນເຫຼົ່ານັ້ນອີກຄັ້ງເບິ່ງ. ມີສະຫຼະພຽງຕົວດຽວໃນທັງໝົດຄຳ ແຕ່ມີສຽງພະຍັນຊະນະອ້ອມຮອບມັນເຖິງເຈັດສຽງ.
ສຳລັບກຸ່ມພະຍັນຊະນະຢູ່ຕົ້ນຄຳ ຍັງພໍມີເຫດຜົນທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍຢູ່. ພະຍັນຊະນະສອງຕົວສາມາດຈັບຄູ່ກັນໄດ້ຢ່າງອິດສະຫຼະພໍສົມຄວນ (play, brown, skin, sweet, twin). ແຕ່ທັນທີທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການສາມຕົວ, ຕົວທຳອິດຈະຕ້ອງເປັນ s ສະເໝີ: spl ໃນ splash, spr ໃນ spring, str ໃນ street, scr ໃນ scream, squ ໃນ square. ໃນພາສາອັງກິດ, ກຸ່ມພະຍັນຊະນະສາມຕົວຢູ່ຕົ້ນຄຳຈະເລີ່ມດ້ວຍ s ຕະຫຼອດ. ແຕ່ສຳລັບກຸ່ມພະຍັນຊະນະຢູ່ທ້າຍຄຳນັ້ນຈະສັບສົນ ແລະ ຫຍຸ້ງຍາກກວ່າຫຼາຍ ເພາະນັ້ນຄືຈຸດທີ່ ໄວຍະກອນ ອາໄສຢູ່, ແລະ ໄວຍະກອນຈະຄອຍຕື່ມສຽງໃສ່ທ້າຍຄຳສັບທີ່ໜາແໜ້ນຢູ່ແລ້ວໃຫ້ໜາແໜ້ນຂຶ້ນໄປອີກ.
ສະຫຼະທີ່ເຮັດໃຫ້ສຳນຽງຂອງທ່ານຜິດພ້ຽນ
ເມື່ອປາກຂອງຄົນເຮົາພົບກັບກຸ່ມພະຍັນຊະນະທີ່ມັນອອກສຽງບໍ່ໄດ້, ມັນຈະເຮັດສິ່ງໜຶ່ງທີ່ເປັນທຳມະຊາດຂອງມະນຸດທົ່ວໂລກ ນັ້ນຄື: ການແຊກສະຫຼະເຂົ້າໄປ. ນັກພາສາສາດເອີ້ນສິ່ງນີ້ວ່າ epenthesis, ແລະ ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ຈັກສັງເກດຟັງ, ເຈົ້າຈະສາມາດບອກໄດ້ເລີຍວ່າພາສາແມ່ຂອງຄົນໆນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ຈາກຕຳແໜ່ງທີ່ສະຫຼະນັ້ນຖືກແຊກເຂົ້າໄປ.
ຖ້າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນພາສາສະເປນ, ສະຫຼະຈະຖືກແຊກຢູ່ທາງໜ້າ. ພາສາສະເປນບໍ່ມີຄຳທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ s ບວກກັບພະຍັນຊະນະອື່ນ, ດັ່ງນັ້ນປາກຈຶ່ງຫາທາງອອກໂດຍການຕື່ມ e ນ້ອຍໆເຂົ້າໄປ: street ຈະອອກສຽງເປັນ es-treet, school ກາຍເປັນ es-cool, Spain ເປັນ Espain. ຖ້າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນຍີ່ປຸ່ນ ຫຼື ເກົາຫຼີ, ສະຫຼະຈະເຂົ້າໄປແຊກຢູ່ເຄິ່ງກາງລະຫວ່າງພະຍັນຊະນະ ເພາະທັງສອງພາສານີ້ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ພະຍັນຊະນະມາຊ້ອນກັນລ້າໆ: street ຈະກາຍເປັນ su-to-ree-to, ແຍກອອກເປັນສີ່ຈັງຫວະຢ່າງຊັດເຈນໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດຕ້ອງການພຽງຈັງຫວະດຽວ.
ແຕ່ສຳລັບຄົນລາວ, ບັນຫາມັກຈະສະແດງອອກໃນອີກຮູບແບບໜຶ່ງ ເຊິ່ງຄ້າຍຄືກັບພາສາຫວຽດນາມ ຫຼື ພາສາຈີນ. ແທນທີ່ຈະຕື່ມສະຫຼະເຂົ້າໄປ, ປາກຂອງເຮົາຈະ ຕັດພະຍັນຊະນະທ້າຍຖິ້ມ ໄປເລີຍ. ຍ້ອນວ່າໃນພາສາລາວ ເຮົາມີພຽງມາດຕາຕົວສະກົດທີ່ຕາຍຕົວ (ກ, ດ, ບ, ງ, ນ, ມ, ຍ, ວ) ແລະ ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຄວບພະຍັນຊະນະຢູ່ທ້າຍຄຳເດັດຂາດ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຕ້ອງອອກສຽງຄຳໃນຮູບອະດີດ (past tense) ຢ່າງຄຳວ່າ asked ຄົນລາວສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງມັກຈະປ່ອຍໃຫ້ສຽງທ້າຍງຽບຫາຍໄປເລີຍ ແລ້ວອອກສຽງພຽງແຕ່ “ອາສ” ຫຼື “ອາກ”.
ວິທີເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມມັກງ່າຍ. ມັນຄືວິທີທີ່ປາກຂອງທ່ານພະຍາຍາມແກ້ໄຂບັນຫາຕົວຈິງໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງມືທີ່ພາສາແມ່ຂອງທ່ານມີໃຫ້. ບັນຫາກໍ່ຄື ຈັງຫວະຂອງພາສາອັງກິດ (rhythm) ແມ່ນຖືກສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານຂອງການເນັ້ນສຽງ (stress), ແລະ ສະຫຼະທີ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈເວົ້າອອກມານັ້ນ ມັນຄືຈັງຫວະທີ່ຜູ້ຟັງບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດ. Street ຄືໜຶ່ງຈັງຫວະ. ຖ້າອອກສຽງ es-treet ມັນຈະກາຍເປັນສອງຈັງຫວະ; su-to-ree-to ຄືສີ່ຈັງຫວະ. ສຳລັບຫູຂອງຄົນອາເມລິກາ, ຕໍ່ໃຫ້ທ່ານຈະອອກສຽງພະຍັນຊະນະໄດ້ຖືກຕ້ອງທຸກຕົວ ແຕ່ຖ້າຄຳນັ້ນມີພະຍາງເພີ່ມຂຶ້ນມາ ຈັງຫວະທີ່ຜິດພ້ຽນນີ້ແຫຼະທີ່ຈະເປັນຕົວຟ້ອງສຳນຽງຕ່າງຊາດຂອງທ່ານໄດ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດ. ແລະ ສຳລັບຄົນລາວ, ການຕັດສຽງທ້າຍຖິ້ມກໍ່ເທົ່າກັບການຕັດໄວຍະກອນຂອງພາສາອັງກິດຖິ້ມເຊັ່ນກັນ. ສິ່ງນີ້ຄືສິ່ງທຳອິດທີ່ເຈົ້າຕ້ອງແກ້ໄຂ. ບັນຫາບໍ່ແມ່ນວ່າເຈົ້າອອກສຽງບໍ່ໄດ້ ແຕ່ບັນຫາຄືການແຊກຈຸດພັກ ຫຼື ການຕັດສຽງ ທີ່ພາສາອັງກິດບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຕ່າງຫາກ.
ກຸ່ມຕົ້ນຄຳ: str-, spl-, scr-
ກຸ່ມພະຍັນຊະນະທີ່ຢູ່ຕົ້ນຄຳແມ່ນຈຸດທີ່ເຈົ້າສາມາດຝຶກໃຫ້ຊັດເຈນໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ ເພາະມັນບໍ່ມີເລື່ອງຂອງໄວຍະກອນເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ. ໜ້າທີ່ດຽວຂອງເຈົ້າຄື ການເຄື່ອນທີ່ຈາກພະຍັນຊະນະຕົວໜຶ່ງໄປຫາອີກຕົວໜຶ່ງໂດຍກົງ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ມີສະຫຼະເລັດລອດອອກມາ.
ລອງເບິ່ງຄຳວ່າ street. ເປົ້າໝາຍຄືການອອກສຽງໃຫ້ເປັນການເຄື່ອນໄຫວພຽງຄັ້ງດຽວ: ລີ້ນສ້າງສຽງ s, ສະໄລ້ໄປຫາສຽງ t, ປ່ອຍອອກເປັນສຽງ r, ແລະ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຄ່ອຍເປີດຮັບສະຫຼະ. ຫ້າມມີສຽງ suh. ຫ້າມມີສຽງ es. ສຽງ s ແລະ t ແລະ r ຕ້ອງໃຊ້ລົມຫາຍໃຈດຽວກັນ. ເຕັກນິກທີ່ຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດຄື ການລາກສຽງທຳອິດໃຫ້ຍາວຂຶ້ນ: ລາກສຽງ sss ໃຫ້ຍາວກວ່າປົກກະຕິເລັກນ້ອຍ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ສຽງ tr ຫຼຸດອອກມາຕາມຫຼັງ. ການເຮັດແບບນີ້ຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເຈົ້າແຊກສະຫຼະເຂົ້າໄປ ເພາະມັນຈະບໍ່ມີເວລາເຫຼືອໃຫ້ແຊກ.
| ຄຳສັບ | ສິ່ງທີ່ຄວນຫຼີກລ້ຽງ | ຈັງຫວະດຽວ |
|---|---|---|
| street | es-treet / su-to-ree-to | str + eet |
| spring | es-pring / su-pu-ring | spr + ing |
| scream | es-cream / su-ku-reem | scr + eam |
| strong | es-trong | str + ong |
| splash | es-plash | spl + ash |
ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ ຄົນອາເມລິກາເອງກໍ່ບໍ່ໄດ້ອອກສຽງ str ແບບຊັດເຈນປານນັ້ນ. ໃນປາກຂອງຄົນອາເມລິກາສ່ວນຫຼາຍ ຄຳວ່າ street ມັກຈະອອກສຽງປ່ຽນໄປທາງ shtreet (ຊທຣີດ) ແລະ strong ໄປທາງ shtrong, ໂດຍສຽງ s ຈະໜັກຂຶ້ນກາຍເປັນສຽງ sh ກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າສຽງ tr. ມັນເປັນລັກສະນະທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ ແລະ ແຜ່ຫຼາຍໃນພາສາອັງກິດສຳນຽງອາເມລິກາ (ນັກພາສາສາດເອີ້ນສິ່ງນີ້ວ່າ ການປ່ຽນຈາກ str ໄປເປັນ shtr), ແລະ ເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນມັນໃນຂ່າວ, ໃນເພງແຣັບ, ແລະ ໃນການສົນທະນາທົ່ວໄປ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຕັ້ງໃຈຮຽນແບບສຽງນີ້ດອກ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ມັນບອກເຮົານັ້ນມີປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າ: ນັ້ນກໍ່ຄື ເປົ້າໝາຍທີ່ເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມອອກສຽງຢູ່ນັ້ນ ມັນບໍ່ເຄີຍເປັນສຽງ s-t-r ທີ່ແຍກກັນຢ່າງຊັດເຈນມາແຕ່ທຳອິດແລ້ວ. ມັນຄືການຮວມສຽງເຂົ້າເປັນການເຄື່ອນໄຫວອັນດຽວສະເໝີ ເຊິ່ງຖືເປັນຂ່າວດີ ເພາະການອອກສຽງແບບຮວມເຂົ້າກັນນັ້ນເວົ້າໄວໄດ້ງ່າຍກວ່າການອອກສາມສຽງແຍກກັນຢ່າງຊັດເຈນ.
ກຸ່ມທ້າຍຄຳ: asks, months, sixths
ກຸ່ມພະຍັນຊະນະທີ່ຢູ່ທ້າຍຄຳແມ່ນຈຸດທີ່ໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດສຳລັບຜູ້ຮຽນ ແລະ ເຫດຜົນກໍ່ຄື ໄວຍະກອນ. ພາສາອັງກິດຝັງຄວາມໝາຍຫຼາຍຢ່າງໄວ້ໃນສຽງທ້າຍຂອງຄຳ. ການເຕີມ -s ສຳລັບພະຫູພົດ, ການເຕີມ -s ສຳລັບບຸລຸດທີສາມໃນຄຳກຳມະ, ການເຕີມ -s ເພື່ອສະແດງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ, ການເຕີມ -ed ສຳລັບອະດີດ: ທັງໝົດນີ້ຄືການໜີບພະຍັນຊະນະເພີ່ມເຂົ້າໄປຢູ່ທ້າຍຄຳສັບ ທີ່ອາດຈະລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍັນຊະນະໜຶ່ງຫຼືສອງຕົວຢູ່ແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ຄຳສັບທີ່ຈົບລົງດ້ວຍພະຍັນຊະນະຄວບ ຈຶ່ງຖືກໄວຍະກອນບັງຄັບໃຫ້ມີພະຍັນຊະນະຄວບທີ່ຍາວຂຶ້ນໄປອີກ. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ ສິ່ງນີ້ຍາກເປັນພິເສດ ຍ້ອນວ່າພາສາລາວບໍ່ມີການປ່ຽນຮູບຄຳ ຫຼື ເຕີມສຽງທ້າຍເພື່ອບອກໄວຍະກອນແບບນີ້ເລີຍ.
ຄຳວ່າ Ask ຈົບລົງດ້ວຍ sk. ຕື່ມ -s ເຂົ້າໄປ ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ asks ເຊິ່ງມີພະຍັນຊະນະສາມຕົວ: s-k-s. ຄຳວ່າ Month ຈົບດ້ວຍ n-th. ຕື່ມພະຫູພົດເຂົ້າໄປແລ້ວ months ຈະກາຍເປັນ n-th-s. ສ່ວນ Sixth ນັ້ນແມ່ນ k-s-th ຢູ່ແລ້ວ; sixths ກໍ່ເອົາ s ມາຊ້ອນທັບເຂົ້າໄປອີກກາຍເປັນສີ່ຕົວລຽນກັນ. Text ຈົບດ້ວຍ k-s-t; texts ກໍ່ຈະກາຍເປັນ k-s-t-s.
| ຄຳສັບ | ສັດທະອັກສອນ (IPA) | ພະຍັນຊະນະທີ່ຊ້ອນກັນ |
|---|---|---|
| asks | /æsks/ | s-k-s |
| asked | /æskt/ | s-k-t |
| months | /mʌnθs/ | n-th-s |
| sixths | /sɪksθs/ | k-s-th-s |
| texts | /tɛksts/ | k-s-t-s |
| clothes | /kloʊðz/ | th-z |
| worlds | /wɝldz/ | l-d-z |
ນີ້ຄືກຳແພງດຽວກັນກັບທີ່ ການອອກສຽງທ້າຍ -ed ແລະ ພະຫູພົດ -s ຕ້ອງປະເຊີນໃນດ້ານໄວຍະກອນ. ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ ມັນເປັນບັນຫາທາງດ້ານກົນຈັກລ້ວນໆ: ເຈົ້າຈະເອົາປາກຂອງທ່ານລອດຜ່ານສຽງ k-s-th-s ໄປໄດ້ແນວໃດໂດຍບໍ່ຢຸດຫາຍໃຈ? ຄຳຕອບທີ່ຈິງໃຈທີ່ສຸດກໍ່ຄື ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດໄດ້ໝົດ, ແລະ ເຈົ້າຂອງພາສາເອງກໍ່ເຮັດບໍ່ໄດ້ຄືກັນ.
ທາງລັດທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາອະນຸຍາດໃຫ້ໃຊ້
ເຈົ້າຂອງພາສາກໍ່ບໍ່ໄດ້ອອກສຽງພະຍັນຊະນະທັງສີ່ຕົວນັ້ນຄືກັນ, ແລະ ແທບຈະບໍ່ມີປຶ້ມຮຽນຫົວໃດຍອມຮັບເລື່ອງນີ້. ພວກເຂົາຕັດສຽງຖິ້ມຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນບໍ່ກາຍເປັນຄວາມວຸ້ນວາຍກໍ່ຄື ພວກເຂົາຕັດສຽງຖິ້ມຢ່າງມີແບບແຜນທີ່ຄາດເດົາໄດ້, ແລະ ການຮຽນຮູ້ແບບແຜນເຫຼົ່ານັ້ນ ມີປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າການຝືນອອກສຽງທຸກພະຍັນຊະນະໃນຄຳວ່າ sixths ໃຫ້ຄົບ.
ລອງຟັງຄົນອາເມລິກາເວົ້າຄຳວ່າ asked ໃນການສົນທະນາທົ່ວໄປເບິ່ງ. ມັນແທບຈະບໍ່ມີການອອກສຽງ askt ທີ່ຊັດເຈນພ້ອມກັບສຽງ k ເລີຍ. ມັນຈະອອກມາເປັນ ast, ໂດຍທີ່ສຽງ k ເຄິ່ງກາງຈະຖືກລຶບອອກໄປຢ່າງງຽບໆ. Facts ຈະກາຍເປັນ fax. Months ຈະກາຍເປັນ muns. clothes ຈະອອກສຽງເປັນພຽງແຕ່ cloze ເຊິ່ງເປັນສຽງດຽວກັນກັບຄຳກຳມະ close, ໂດຍທີ່ສຽງ th ຫາຍໄປເລີຍ. Fifths ຈະຖືກຫຼຸດລົງເປັນ fiths.
| ຮູບແບບເຕັມ | ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາເວົ້າ | ສຽງທີ່ຖືກຕັດອອກ | ສຽງທີ່ຍັງເຫຼືອໄວ້ |
|---|---|---|---|
| asked | ast | ສຽງ k (ເຄິ່ງກາງ) | ສຽງ -t ທີ່ບອກອະດີດ |
| facts | fax | ສຽງ t (ເຄິ່ງກາງ) | ສຽງ -s ທີ່ບອກພະຫູພົດ |
| months | muns | ສຽງ th (ເຄິ່ງກາງ) | ສຽງ -s ທີ່ບອກພະຫູພົດ |
| clothes | cloze | ສຽງ th (ຮາກຄຳ) | ສຽງ -s ທີ່ບອກພະຫູພົດ |
| fifths | fiths | ສຽງ f (ຮາກຄຳ) | ສຽງ -th ລຳດັບທີ່, ພະຫູພົດ -s |
ເຈົ້າຂອງພາສາເຮັດໃຫ້ພະຍັນຊະນະຄວບງ່າຍຂຶ້ນ ໂດຍການຕັດສຽງທີ່ບໍ່ໄດ້ບອກໄວຍະກອນຖິ້ມ ແລະ ຮັກສາສຽງທີ່ບອກໄວຍະກອນໄວ້: ນັ້ນກໍ່ຄືສຽງ -s ພະຫູພົດ ຫຼື -t ແລະ -d ໃນຮູບອະດີດ ທີ່ຢູ່ປາຍສຸດຂອງຄຳ.
ພະຍັນຊະນະທີ່ຖືກຕັດຖິ້ມມັກຈະເປັນສຽງທີ່ຢູ່ທາງໃນ, ເປັນສຽງທີ່ຝັງຢູ່ເຄິ່ງກາງຂອງກຸ່ມພະຍັນຊະນະທີ່ຍາວໆ ເຊິ່ງຫູແທບຈະຈັບສຽງບໍ່ໄດ້ຢູ່ແລ້ວ. ບາງຄັ້ງມັນກໍ່ເປັນສຽງສຸດທ້າຍຂອງຮາກຄຳທີ່ຍອມຫຼີກທາງໃຫ້ກັບສຽງຕໍ່ທ້າຍ ແບບດຽວກັບທີ່ clothes ຍອມເສຍສຽງ th ຂອງມັນໄປ ເພື່ອໃຫ້ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງພະຫູພົດໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນວິທີໃດ, ໃຫ້ສັງເກດເບິ່ງສຽງທີ່ຢູ່ລອດ: ມັນຄືພະຍັນຊະນະທີ່ຢູ່ປາຍສຸດ ບ່ອນທີ່ໄວຍະກອນອາໄສຢູ່. ສຽງ -s ພະຫູພົດ ແລະ ສຽງ -t ອະດີດ ແມ່ນຖືຄວາມໝາຍໄວ້ ພວກມັນຈຶ່ງຕ້ອງຢູ່ຕໍ່. ຖ້າເຈົ້າຕັດສຽງທາງໃນອອກ ເຈົ້າຈະຟັງຄືກັບເຈົ້າຂອງພາສາທີ່ກຳລັງໃຊ້ທາງລັດທີ່ຖືກຕ້ອງ. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າໄປຕັດສຽງປາຍສຸດຖິ້ມແທນ ເຊັ່ນເວົ້າວ່າ ask ແທນທີ່ຈະເປັນ asked ຫຼື month ແທນທີ່ຈະເປັນ months, ເຈົ້າໄດ້ລຶບໄວຍະກອນຖິ້ມໄປແລ້ວ: asked ຈະຕົກກັບໄປເປັນປັດຈຸບັນການ ask, ແລະ months ຈະກາຍເປັນເອກະພົດ month. ນັ້ນຄືຄວາມຜິດພາດທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສຳນຽງຂອງທ່ານຟັງເບິ່ງຜິດພ້ຽນ.
ກຸ່ມສຽງທີ່ຊ້ອນກັນຫຼາຍທີ່ສຸດກໍ່ມັກຈະເປັນໄປຕາມກົດນີ້ເຊັ່ນກັນ. Fifths ຖືກຕັດເຫຼືອ fiths, ໂດຍສຽງ f ທາງໃນຖືກຕັດອອກ, ໃນຂະນະທີ່ສຽງ th ລຳດັບທີ່ ແລະ ສຽງ s ພະຫູພົດຍັງຄົງຢູ່ຈົນຮອດປາຍສຸດ. ເມື່ອມີສຽງໜຶ່ງຕ້ອງຖືກຕັດຖິ້ມ ມັນເກືອບຈະເປັນສຽງຂອງຮາກຄຳທີ່ຝັງຢູ່ທາງໃນສະເໝີ, ບໍ່ແມ່ນສຽງທ້າຍທາງໄວຍະກອນທີ່ຜູ້ຟັງກຳລັງລໍຖ້າຟັງຢູ່.
ນີ້ຄືຄວາມເຄີຍຊິນທັງໝົດຂອງພາສາອັງກິດ ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນພຽງເລັກນ້ອຍ. ສັນຊາດຕະຍານດຽວກັນນີ້ປ່ຽນ last night ໃຫ້ກາຍເປັນ lass night, next door ກາຍເປັນ nex door, ແລະ exactly ກາຍເປັນ exacly, ໂດຍທີ່ສຽງ t ທາງໃນຈະຫາຍໄປທຸກຄັ້ງທີ່ມັນຖືກໜີບຢູ່ລະຫວ່າງພະຍັນຊະນະອື່ນ (ເຊິ່ງມີກົດເກນຂອງມັນເອງ ເອີ້ນວ່າ dropped-T cluster). ມີພຽງຄຳວ່າ Sixths ຄຳດຽວທີ່ແຫກກົດນີ້. ຮາກຄຳ six ນັ້ນລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ s ຢູ່ແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນການຮັກສາຄວາມໝາຍພະຫູພົດໃຫ້ຊັດເຈນຈຶ່ງໝາຍເຖິງການຕ້ອງອອກສຽງທັງໝົດ k-s-th-s ພ້ອມກັນ; ຖ້າຕັດສຽງ th ຖິ້ມ ສຽງ s ສອງຕົວຈະລວມກັນກາຍເປັນ siks, ເຊິ່ງອອກສຽງຄືກັບ six ປົກກະຕິ ແລະ ຕ້ອງອາໄສຕົວເລກທີ່ຢູ່ທາງໜ້າເພື່ອບອກຄວາມເປັນພະຫູພົດແທນ. ດັ່ງນັ້ນ ເປົ້າໝາຍທີ່ແທ້ຈິງໃນກໍລະນີນີ້ຄືການຮັກສາພະຍັນຊະນະໃຫ້ຕິດກັນ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ບໍລິບົດເປັນຕົວບອກຈຳນວນ. ຖ້າເຈົ້າພະຍາຍາມອອກສຽງທຸກພະຍັນຊະນະໃຫ້ຊັດເຈນ ເຈົ້າຈະຟັງເບິ່ງຄືຄົນທີ່ລະມັດລະວັງເກີນໄປຈົນບໍ່ເປັນທຳມະຊາດ ບໍ່ແມ່ນເວົ້າໄດ້ຖືກຕ້ອງກວ່າເຈົ້າຂອງພາສາ.
ຝຶກອອກສຽງເປັນປະໂຫຍກ
ອ່ານແຕ່ລະແຖວອອກສຽງດັງໆ ສອງຄັ້ງ. ຄັ້ງທຳອິດ, ໃຫ້ຊ້າໆ ແລະ ຮັກສາພະຍັນຊະນະໃຫ້ຕິດກັນສະເໝີ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ມີສະຫຼະລອດອອກມາຂັ້ນກາງ. ຄັ້ງທີສອງ, ໃຫ້ໃຊ້ທາງລັດແບບເຈົ້າຂອງພາສາຕາມທີ່ສະແດງໃນແຖວທີ່ສອງ. ເປົ້າໝາຍຄືການເຮັດໃຫ້ກຸ່ມພະຍັນຊະນະຍັງຄົງເປັນກຸ່ມຢູ່: ບໍ່ມີ es, ບໍ່ມີ suh, ບໍ່ມີຈຸດພັກທີ່ການສະກົດຄຳບໍ່ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ພັກ.
- She asked for the street address. She ast for the street address.
- She lifts the heavy box. She lifs the heavy box.
- Six months from now. Six muns from now.
- She wants the truth. She wans the truth.
- I read the strict label exactly. I read the strikt label ig-ZAK-lee.
- He scratched the screen. He skratcht the skreen.
- He acts strange in crowds. He ax strange in crowds.
- Those clothes don't fit. Those cloze don't fit.
ຖ້າຕອນທີ່ເຈົ້າຝຶກອ່ານຊ້າໆແລ້ວຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າປາກຂອງທ່ານກຳລັງຫຼິ້ນກາຍະກຳຢູ່, ນັ້ນແມ່ນຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ພະຍັນຊະນະຄວບຮຽກຮ້ອງການໃຊ້ກ້າມຊີ້ນປາກ ແລະ ວິທີດຽວທີ່ຈະຜ່ານມັນໄປໄດ້ຄືການຝຶກຊ້ຳໆ. ເມື່ອພະຍັນຊະນະສາມາດເຊື່ອມຕິດກັນໄດ້ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະມາຂັ້ນ ຄຳສັບເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ຈະເລີ່ມຟັງບໍ່ເປັນສຳນຽງຕ່າງຊາດອີກຕໍ່ໄປ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າໄວເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຜົນລັບນັ້ນດອກ.
ບ່ອນທີ່ທ່ານອາດເຄີຍໄດ້ຍິນມາແລ້ວ
ພະຍັນຊະນະຄວບມີຢູ່ທຸກບ່ອນໃນການເວົ້າຂອງຄົນອາເມລິກາ; ເຈົ້າແຄ່ບໍ່ທັນໄດ້ສັງເກດເຫັນມັນ ເພາະເຈົ້າຂອງພາສາເວົ້າລວມສຽງກັນໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ນີ້ຄືບາງສະຖານະການທີ່ການລວມສຽງເຫຼົ່ານີ້ຖືກສະແດງອອກມາໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນ:
- ຜູ້ປະມູນທີ່ເວົ້າໄວໆໃນງານຕະຫຼາດນັດ
ທັງໝົດຂອງການປະມູນຄືການຍິງພະຍັນຊະນະຄວບດ້ວຍຄວາມໄວທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງໃຊ້ທາງລັດທຸກຢ່າງພ້ອມກັນ. ບໍ່ມີຄຳໃດທີ່ຖືກອອກສຽງເຕັມຮູບແບບ ແຕ່ທຸກຄຳສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້.
- ລາຍການຂ່າວພາກຄ່ຳທົ່ວໄປ
ຜູ້ປະກາດຂ່າວຈະຊ້ອນກຸ່ມພະຍັນຊະນະຕາມທີ່ວຽກຮຽກຮ້ອງ: “the strongest storm in decades,” “new restrictions,” “several districts.” ລອງຟັງຄຳວ່າ strongest ແລະ restrictions ເບິ່ງ ແລ້ວສັງເກດວ່າສຽງ str ຈະອຽງໄປທາງ shtr.
- ເນື້ອເພງແຣັບເກືອບທຸກເພງ
ພາສາອັງກິດທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນ ແລະ ເປັນຈັງຫວະນັ້ນ ມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ຍ້ອນພະຍັນຊະນະຄວບ, ແລະ ແນວເພງນີ້ກໍ່ຄືຫ້ອງຮຽນລະດັບປາລະມະຈານໃນການຕັດສຽງທາງໃນທີ່ຖືກຕ້ອງຖິ້ມ ເພື່ອຮັກສາເນື້ອເພງໃຫ້ກົງກັບຈັງຫວະ. Facts ຈະກາຍເປັນ fax, ສຽງ t ທາງໃນຫາຍໄປ ແຕ່ສຽງພະຫູພົດ -s ຍັງຄົງຢູ່ຕິດປາຍສະເໝີ.
ລອງເລືອກມາຟັງຈັກຢ່າງໜຶ່ງ ແລ້ວຕັ້ງໃຈຟັງພຽງສິ່ງດຽວ: ເບິ່ງວ່າມີໃຜເຄີຍອອກສຽງພະຍັນຊະນະຄົບທຸກຕົວໃນຄຳວ່າ months ຫຼື asked ບໍ່. ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຮັດ. ສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງໄດ້ຍິນນັ້ນຄືການຕັດສຽງທີ່ຊັດເຈນ, ເຊິ່ງເປັນທັກສະໃນການຮູ້ວ່າສຽງໃດທີ່ປອດໄພທີ່ຈະຕັດຖິ້ມໄດ້.
ອິດທິພົນຈາກພາສາແມ່ຂອງທ່ານ
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທ່ານກັບພະຍັນຊະນະຄວບແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບໂຄງສ້າງທີ່ພາສາແມ່ຂອງທ່ານອະນຸຍາດໃຫ້ມີ. ຊອກຫາແຖວຂອງທ່ານ; ນັ້ນຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ທ່ານຕ້ອງຝຶກ.
| ພາສາແມ່ຂອງທ່ານ | ສິ່ງທີ່ມັກຈະເກີດຂຶ້ນ | ສິ່ງທີ່ຕ້ອງຝຶກຝົນ |
|---|---|---|
| ລາວ, ໄທ | ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີການຄວບສຽງທ້າຍ ແລະ ບໍ່ໃຊ້ສຽງທ້າຍບອກໄວຍະກອນ ປາກຈຶ່ງມັກຈະຕັດພະຍັນຊະນະທ້າຍຖິ້ມທັງໝົດ ຫຼື ປ່ຽນໃຫ້ເຂົ້າກັບມາດຕາຕົວສະກົດ (ກ, ດ, ບ) ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ສຽງທີ່ບອກໄວຍາກອນ (-s, -ed) ຫາຍໄປ | ຕ້ອງຮັກສາສຽງປາຍສຸດຂອງຄຳໄວ້ສະເໝີ ໂດຍສະເພາະສຽງ -s ຫຼື -ed ທີ່ບອກໄວຍະກອນ. ຖ້າຈຳເປັນຕ້ອງຕັດສຽງເພື່ອໃຫ້ເວົ້າງ່າຍຂຶ້ນ ໃຫ້ຕັດສຽງທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງ. |
| ສະເປນ, ປອກຕຸຍການ | ຈະມີສະຫຼະເຂົ້າໄປຮອງຮັບທາງໜ້າຂອງກຸ່ມສຽງ s, ດັ່ງນັ້ນ street ຈຶ່ງກາຍເປັນ es-treet | ເລີ່ມຕົ້ນຄຳສັບດ້ວຍສຽງ s ໂດຍກົງ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີສຽງ e ຢູ່ທາງໜ້າ. |
| ຍີ່ປຸ່ນ | ຈະມີສະຫຼະຕາມຫຼັງເກືອບທຸກພະຍັນຊະນະ, ດັ່ງນັ້ນ street ຈຶ່ງກາຍເປັນ su-to-ree-to | ເຊື່ອມພະຍັນຊະນະເຂົ້າກັນໂດຍບໍ່ໃຫ້ມີສະຫຼະຢູ່ເຄິ່ງກາງ. ໃຫ້ເປັນຈັງຫວະດຽວ, ບໍ່ແມ່ນສີ່ຈັງຫວະ. |
| ເກົາຫຼີ | ພາສາເກົາຫຼີອະນຸຍາດໃຫ້ມີພະຍັນຊະນະທ້າຍພຽງຕົວດຽວ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ຊ້ອນກັນ, ດັ່ງນັ້ນພະຍັນຊະນະທີ່ຊ້ອນກັນຈຶ່ງມັກຈະມີສະຫຼະ “eu” ມາຊ່ວຍ | ຄືກັນກັບຍີ່ປຸ່ນ: ຮັກສາພະຍັນຊະນະໃຫ້ຕິດກັນ ແລະ ຕ້ານທານການອອກສຽງສະຫຼະທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງ. |
| ຈີນກາງ (Mandarin) | ພະຍັນຊະນະທ້າຍ ແລະ ກຸ່ມສຽງທີ່ຊ້ອນກັນຈະຖືກຕັດຖິ້ມ, ດັ່ງນັ້ນຮູບອະດີດ -ed ຫຼື ພະຫູພົດ -s ທີ່ຢູ່ທ້າຍຄຳຈຶ່ງງຽບຫາຍໄປ | ພາສາອັງກິດເກັບຄວາມໝາຍໄວ້ໃນສຽງທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ. ຈົ່ງເນັ້ນສຽງພະຍັນຊະນະປາຍສຸດ, ໂດຍສະເພາະ -s ຫຼື -ed ທີ່ບອກໄວຍະກອນ. |
| ຫວຽດນາມ | ກຸ່ມສຽງທ້າຍຄຳຈະຖືກຫຼຸດລົງ ຫຼື ຫາຍໄປເລີຍ, ເຊິ່ງຮູບອະດີດ ແລະ ພະຫູພົດກໍ່ຫາຍໄປພ້ອມ | ປົກປ້ອງສຽງສຸດທ້າຍຂອງຄຳ, ໂດຍສະເພາະ -s ຫຼື -ed ທີ່ບອກໄວຍະກອນ. ໃຫ້ຕັດສຽງຈາກເຄິ່ງກາງຖ້າຈຳເປັນ, ແຕ່ຢ່າຕັດສຽງທ້າຍເດັດຂາດ. |
| ຮິນດູ, ອູດູ | ບາງກຸ່ມສຽງຈະມີສະຫຼະມາຊ່ວຍ, ໂດຍສະເພາະກຸ່ມສຽງ s | ເຊື່ອມສຽງ s ເຂົ້າກັບພະຍັນຊະນະຕົວຕໍ່ໄປໂດຍກົງ. |
| ອາຣັບ | ສະຫຼະຊ່ວຍຈະເຂົ້າໄປແຍກກຸ່ມພະຍັນຊະນະທັງຢູ່ຕົ້ນ ແລະ ທ້າຍຄຳ | ສ້າງກຸ່ມສຽງໃຫ້ເປັນການເຄື່ອນໄຫວພຽງຄັ້ງດຽວ ແທນທີ່ຈະແບ່ງມັນດ້ວຍສະຫຼະ. |
ຈຸດເຊື່ອມໂຍງຂອງທຸກໆແຖວແມ່ນຄືກັນ. ປາກຂອງເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ການອອກສຽງພະຍັນຊະນະຄວບນັ້ນສະບາຍຂຶ້ນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການຍັດສະຫຼະເຂົ້າໄປ ຫຼື ຕັດສິ່ງທີ່ພາສາແມ່ຂອງທ່ານຮັບບໍ່ໄດ້ຖິ້ມ. ວິທີແກ້ຄືການເຮັດໃຫ້ກຸ່ມສຽງນັ້ນກາຍເປັນການເຄື່ອນໄຫວດຽວ, ແລະ ເມື່ອເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຕັດສຽງໃຫ້ງ່າຍຂຶ້ນ, ຈົ່ງຕັດໃນແບບທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາເຮັດ: ຕັດຈາກດ້ານໃນຂອງກຸ່ມສຽງ, ແຕ່ ຫ້າມຕັດພະຍັນຊະນະທີ່ບອກໄວຍະກອນ, ເຊິ່ງກໍ່ຄືສຽງພະຫູພົດ ຫຼື ຮູບອະດີດທີ່ຢູ່ປາຍສຸດຂອງຄຳເດັດຂາດ.
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ
Consonant cluster (ພະຍັນຊະນະຄວບ) ຄືກຸ່ມຂອງພະຍັນຊະນະຕັ້ງແຕ່ສອງຕົວຂຶ້ນໄປທີ່ອອກສຽງລຽນຕິດກັນໃນພະຍາງດຽວ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະມາຂັ້ນກາງ. ຄຳວ່າ Black ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພະຍັນຊະນະຄວບ bl; street ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ str; sixths ລົງທ້າຍດ້ວຍ k-s-th-s. ພາສາອັງກິດອະນຸຍາດໃຫ້ມີພະຍັນຊະນະໄດ້ເຖິງສາມຕົວຢູ່ຕົ້ນພະຍາງ (ສະເໝີຕົ້ນດ້ວຍ s ເມື່ອມີສາມຕົວ ເຊັ່ນໃນ splash ແລະ scream) ແລະ ອະນຸຍາດໄດ້ເຖິງສີ່ຕົວຢູ່ທ້າຍພະຍາງ, ເຊິ່ງເປັນຈຳນວນທີ່ຫຼາຍກວ່າທີ່ພາສາອື່ນໆສ່ວນໃຫຍ່ອະນຸຍາດ. ນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າເປັນຫຍັງຄຳໃນພາສາອັງກິດເຊັ່ນ strengths ແລະ texts ຈຶ່ງຍາກສຳລັບຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນ: ຍ້ອນວ່າພາສາແມ່ຂອງພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເອົາພະຍັນຊະນະມາຊ້ອນກັນຫຼາຍປານນັ້ນ.
Sixths ມີສັດທະອັກສອນແມ່ນ /sɪksθs/: ໃຫ້ເວົ້າວ່າ siks ກ່ອນ, ຈາກນັ້ນຕື່ມສຽງ th ແລະ ສຽງ s ປິດທ້າຍ, ເຊິ່ງລວມເປັນພະຍັນຊະນະສີ່ຕົວຫຼັງສະຫຼະໂດຍບໍ່ມີການພັກສຽງ. ໃນການເວົ້າແບບລະມັດລະວັງ ສຽງທັງສີ່ຕົວນີ້ຈະຢູ່ຄົບ. ແຕ່ໃນການເວົ້າແບບໄວ ຄົນອາເມລິກາສ່ວນຫຼາຍຈະຕັດມັນລົງເຫຼືອພຽງ siks, ເຊິ່ງຈະຟັງຄືກັບຄຳວ່າ six ແລະ ອາໄສຕົວເລກທີ່ຢູ່ທາງໜ້າເພື່ອບອກຄວາມເປັນພະຫູພົດແທນ. ໃນຖານະຜູ້ຮຽນ ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງອອກສຽງທັງສີ່ຕົວໃຫ້ຊັດເຈນດອກ. ພຽງແຕ່ຕັ້ງເປົ້າໝາຍທີ່ຈະຮັກສາພະຍັນຊະນະໃຫ້ຕິດກັນ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະແຊກເຂົ້າໄປເຄິ່ງກາງກໍ່ພໍ.
ເພາະວ່າພາສາແມ່ຂອງທ່ານອາດຈະບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຄວບສຽງແບບນັ້ນ, ແລະ ປາກຂອງທ່ານຈຶ່ງພະຍາຍາມແກ້ໄຂມັນໂດຍການແຊກສະຫຼະເຂົ້າໄປ, ເຊິ່ງຂະບວນການນີ້ເອີ້ນວ່າ epenthesis. ຄົນທີ່ເວົ້າພາສາສະເປນຈະຕື່ມສຽງ e ໄວ້ໜ້າກຸ່ມສຽງ s (street ກາຍເປັນ es-treet); ຄົນທີ່ເວົ້າພາສາຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ເກົາຫຼີຈະຕື່ມສະຫຼະໄວ້ລະຫວ່າງພະຍັນຊະນະ (street ກາຍເປັນ su-to-ree-to). ສະຫຼະທີ່ແຊກເຂົ້າມານີ້ໄດ້ເພີ່ມພະຍາງທີ່ພາສາອັງກິດບໍ່ເຄີຍມີ, ເຊິ່ງນີ້ແຫຼະທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳນັ້ນຟັງເບິ່ງເປັນສຳນຽງຕ່າງຊາດ ເຖິງແມ່ນວ່າພະຍັນຊະນະຈະຖືກຕ້ອງກໍ່ຕາມ. ວິທີແກ້ຄືການເວົ້າພະຍັນຊະນະລຽນຕິດກັນເປັນການເຄື່ອນໄຫວດຽວ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະມາຂັ້ນ.
ບໍ່ຜິດ, ນັ້ນຄືວິທີທີ່ຄົນອາເມລິກາສ່ວນຫຼາຍອອກສຽງກັນ. ໃນກຸ່ມພະຍັນຊະນະ s-k-t, ສຽງ k ທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງນັ້ນຟັງຍາກ ແລະ ມັກຈະຖືກຕັດຖິ້ມເປັນປົກກະຕິ, ດັ່ງນັ້ນ asked ຈຶ່ງກາຍເປັນ ast. ເຈົ້າຂອງພາສາມັກຈະຕັດສຽງພະຍັນຊະນະຄວບໃຫ້ງ່າຍຂຶ້ນຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ, ແຕ່ພວກເຂົາເຮັດໄປຕາມແບບແຜນ: ພວກເຂົາຈະຕັດພະຍັນຊະນະທາງໃນຖິ້ມ ແລະ ຮັກສາຕົວທີ່ຢູ່ປາຍສຸດໄວ້, ເພາະວ່າຕົວປາຍສຸດນັ້ນມີໜ້າທີ່ບອກໄວຍະກອນ. ໃນຄຳວ່າ asked, ສຽງ -t ສຸດທ້າຍຄືຕົວບອກອະດີດການ (past tense) ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງຢູ່ຕໍ່. ການເວົ້າວ່າ ast ຈະຟັງຄືກັບເຈົ້າຂອງພາສາ; ແຕ່ຖ້າເຈົ້າໄປຕັດສຽງ -t ສຸດທ້າຍຖິ້ມ ຈົນຄຳນັ້ນຍຸບເຫຼືອພຽງແຕ່ ask (ໃນຮູບແບບປັດຈຸບັນ), ນັ້ນເທົ່າກັບວ່າເຈົ້າໄດ້ລຶບອະດີດການຖິ້ມ ແລະ ຈະຟັງເບິ່ງຜິດພ້ຽນທັນທີ.
ໃຫ້ຕັດສຽງທາງໃນ, ແລະ ປົກປ້ອງສຽງທ້າຍທີ່ເປັນໄວຍະກອນ. ໃນກຸ່ມພະຍັນຊະນະທ້າຍຄຳ, ສຽງສຸດທ້າຍມັກຈະເປັນຕົວບອກໄວຍະກອນ (ເຊັ່ນ -s ບອກພະຫູພົດ ຫຼື ບຸລຸດທີສາມ, -t ຫຼື -d ບອກອະດີດການ), ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງຢູ່ລອດສະເໝີ. ສ່ວນສຽງທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າສຽງທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນສາມາດຕັດໄດ້: facts ກາຍເປັນ fax (ສຽງ t ຫາຍໄປ), months ກາຍເປັນ muns (ສຽງ th ຫາຍໄປ), clothes ກາຍເປັນ cloze (ສຽງ th ຫາຍໄປ). ຈົ່ງຮັກສາພະຍັນຊະນະຕົວໜ້າ ແລະ ສຽງທ້າຍທີ່ເປັນໄວຍະກອນໄວ້, ເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງງ່າຍຂຶ້ນ, ແລ້ວເຈົ້າຈະຟັງຄືກັບເຈົ້າຂອງພາສາທີ່ກຳລັງໃຊ້ທາງລັດປົກກະຕິ ແທນທີ່ຈະເປັນຜູ້ຮຽນທີ່ເວົ້າຄຳນັ້ນບໍ່ຈົບ.
ເພາະວ່າຄົນອາເມລິກາຫຼາຍຄົນປ່ອຍໃຫ້ສຽງ s ໜັກຂຶ້ນໄປທາງ sh ເມື່ອມັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ tr, ເຮັດໃຫ້ street ກາຍເປັນ shtreet ແລະ strong ກາຍເປັນ shtrong. ມັນເປັນການລວມສຽງທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງກັນຕາມທຳມະຊາດ ແລະ ເປັນລັກສະນະທີ່ກຳລັງແຜ່ຫຼາຍໃນພາສາອັງກິດສຳນຽງອາເມລິກາ. ບົດຮຽນສຳລັບຜູ້ຮຽນກໍ່ຄື ກຸ່ມພະຍັນຊະນະ str ນັ້ນເຄີຍເປັນການລວມສຽງເປັນໜຶ່ງດຽວມາຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ບໍ່ແມ່ນສາມສຽງແຍກກັນຢ່າງຊັດເຈນທີ່ເຈົ້າຕ້ອງມາປະກອບເຂົ້າກັນເອງ. ການອອກສຽງແບບລວມກັນນັ້ນໃກ້ຄຽງກັບເປົ້າໝາຍຫຼາຍກວ່າການລະມັດລະວັງອອກສຽງທຸກພະຍັນຊະນະຢ່າງຊັດເຈນ.
ພະຍັນຊະນະຄວບ (Consonant cluster) ອາດເບິ່ງຄືກັບການທົດສອບຄວາມແຂງແຮງ ຄ້າຍຄືກັບວ່າເຈົ້າຕ້ອງມີປາກທີ່ແຂງແຮງກວ່າ ແລະ ໄວກວ່າຈຶ່ງຈະຜ່ານມັນໄປໄດ້. ຄວາມຈິງແລ້ວເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີເລີຍ. ມັນຂຶ້ນກັບພຽງສອງນິໄສເທົ່ານັ້ນ: ຢ່າແຊກສະຫຼະທີ່ບໍ່ຈຳເປັນເຂົ້າໄປ, ແລະ ໃຫ້ຕັດສຽງທາງໃນແບບດຽວກັບທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາຕັດ ແທນທີ່ຈະໄປຕັດສຽງປາຍສຸດທີ່ຮັກສາໄວຍະກອນໄວ້. ຝຶກອອກສຽງປະໂຫຍກຕົວຢ່າງໃຫ້ຊ້າພໍທີ່ຈະຮັກສາພະຍັນຊະນະທຸກຕົວໃຫ້ຕິດກັນ, ແລະ ພາຍໃນໜຶ່ງອາທິດ ຄຳສັບທີ່ເຄີຍເປັນບັນຫາສຳລັບເຈົ້າ ຈະເລີ່ມອອກມາເປັນຄຳທີ່ສົມບູນໄດ້ຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ.
