ໃຫ້ເຈົ້າລອງເວົ້າຄຳວ່າ dogs ອອກສຽງດັງໆ ແລ້ວຟັງສຽງທ້າຍສຸດຂອງມັນ. ສຽງສຸດທ້າຍນັ້ນບໍ່ແມ່ນສຽງ S. ມັນແມ່ນສຽງ Z: dogz, ໂດຍມີການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍໄປຈົນຈົບຄຳ. ບາດນີ້ລອງເວົ້າຄຳວ່າ cats. ຄຳນີ້ແມ່ນສຽງ S ແທ້ໆ ເຊິ່ງເປັນສຽງລົມທີ່ບໍ່ມີການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍ: cats. ທັງສອງຄຳເປັນການລົງທ້າຍພະຫູພົດຄືກັນ, ຂຽນດ້ວຍຕົວອັກສອນດຽວກັນ, ແຕ່ພັດອອກສຽງຕ່າງກັນ. ບໍ່ເຄີຍມີໃຜສອນເຈົ້າວ່າອັນໃດເປັນອັນໃດ ເພາະການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າມັນ ຈະເປັນຕົວຕັດສິນໃຫ້ເຈົ້າເອງ.
ການລົງທ້າຍນີ້ຂຽນດ້ວຍ -s (ຫຼື -es), ແລະ ຕົວສະກົດດຽວນີ້ເຊື່ອງສາມສຽງເອົາໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ມັນເຮັດໜ້າທີ່ທາງໄວຍາກອນເຖິງສາມຢ່າງຄື: ຄຳນາມພະຫູພົດ (one dog, two dogs), ຄຳກຳມະບູລຸດທີສາມ (I run, she runs), ແລະ ການສະແດງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ (the dog’s bone). ໃນທັງສາມໜ້າທີ່ນີ້ ຕົວອັກສອນດັ່ງກ່າວຈະອອກສຽງເປັນ /s/, /z/, ຫຼື /ɪz/, ແລະ ຈະເປັນສຽງໃດນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບສຽງທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າມັນ ບໍ່ແມ່ນຂຶ້ນກັບຕົວສະກົດ. ຖ້າກົດນີ້ຟັງເບິ່ງຄຸ້ນໆ ກໍ່ບໍ່ແປກ ເພາະມັນເປັນກົດການສັ່ນສະເທືອນຂອງສາຍສຽງອັນດຽວກັນກັບ ການລົງທ້າຍດ້ວຍ -ed ພຽງແຕ່ໃຊ້ກັບຕົວອັກສອນຕ່າງກັນ.
ການລົງທ້າຍດ້ວຍ -s ມີສາມການອອກສຽງ ເຊິ່ງເລືອກໂດຍສຽງທີ່ຢູ່ທາງໜ້າມັນ. ຫຼັງຈາກສຽງບໍ່ກ້ອງ (voiceless - ບໍ່ມີການສັ່ນໃນລຳຄໍ ເຊັ່ນ /p, t, k, f/) ມັນຈະເປັນສຽງ /s/: cats ອອກສຽງເປັນ cats. ຫຼັງຈາກສຽງກ້ອງ (voiced - ສະຫຼະທຸກຕົວ ແລະ ພະຍັນຊະນະກ້ອງເຊັ່ນ /b, d, g, v, n, l, r/) ມັນຈະເປັນສຽງ /z/: dogs ອອກສຽງເປັນ dogz. ກຸ່ມສຽງກ້ອງນີ້ກວມເອົາຄຳສັບສ່ວນໃຫຍ່ໃນພາສາອັງກິດ ເຊິ່ງນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ S ເຊັ່ນ runs ແລະ says, ລວມເຖິງຄຳດ່ຽວເຊັ່ນ was ແລະ is, ລ້ວນແຕ່ອອກສຽງເປັນ Z. ມີພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກສຽງຟູ່ ຫຼື sibilant (/s, z, sh, zh, ch, j/) ເທົ່ານັ້ນ ທີ່ພາສາອັງກິດຈະເພີ່ມພະຍາງເຂົ້າໄປອີກໜຶ່ງພະຍາງຄື /ɪz/: boxes ອອກສຽງເປັນ BOK-siz. ລອງເອົາມືແຕະໃສ່ລຳຄໍຂອງເຈົ້າ ເພື່ອສຳຜັດວ່າສຽງສຸດທ້າຍມີການສັ່ນສະເທືອນຫຼືບໍ່ ແລ້ວການລົງທ້າຍຈະເລືອກສຽງຂອງມັນເອງ.
ໜຶ່ງຕົວສະກົດ, ສາມສຽງ
ພາສາອັງກິດເພິ່ງພາຕົວອັກສອນນີ້ຫຼາຍ. ຕື່ມ -s ໃສ່ຄຳນາມໝາຍເຖິງ “ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງ”. ຕື່ມໃສ່ຄຳກຳມະໝາຍເຖິງ “ລາວຜູ້ຊາຍ, ລາວຜູ້ຍິງ, ຫຼື ມັນ ເປັນຜູ້ເຮັດ”. ຕື່ມເຄື່ອງໝາຍອັກສອນ (apostrophe) ໝາຍເຖິງ “ເປັນຂອງ”. ສາມລະບົບໄວຍາກອນ, ໜຶ່ງການລົງທ້າຍ, ແລະ ຮູບແບບການຂຽນເບິ່ງຄືກັນທຸກຄັ້ງ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ຕົວສະກົດບໍ່ໄດ້ບອກເຮົາກໍ່ຄື ສຽງທີ່ຊ່ອນຢູ່ນັ້ນມີການປ່ຽນແປງ.
Cats, dogs, ແລະ boxes ທັງໝົດລ້ວນແຕ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ -s ຄືກັນໃນໜ້າເຈ້ຍ, ແຕ່ທັງສາມຄຳອອກສຽງຕ່າງກັນເມື່ອເວົ້າອອກມາ: ສຽງ /s/ ທີ່ຊັດເຈນ, ສຽງ /z/ ທີ່ສັ່ນໃນຄໍ, ແລະ ສຽງ /ɪz/ ທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາເຕັມໜຶ່ງຈັງຫວະ. ການອ່ານຕົວອັກສອນນີ້ເປັນສຽງ S ແບບທຳມະດາທຸກຄັ້ງຕາມຮູບການຂຽນ ມັນຄືນິໄສທີ່ບົ່ງບອກວ່າເຈົ້າເປັນຄົນຕ່າງຊາດທີ່ກຳລັງຮຽນພາສາຢູ່. ສຳລັບຄຳສັບພາສາອັງກິດສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວ ການລົງທ້າຍຈິງໆແມ່ນສຽງ Z, ແລະ ສຳລັບບາງຄຳມັນແມ່ນການເພີ່ມພະຍາງໃໝ່ເຂົ້າມາເລີຍ.
ສິ່ງທີ່ແຍກສາມສຽງນີ້ອອກຈາກກັນຄື ການສັ່ນສະເທືອນຂອງສາຍສຽງ (voicing), ເຊິ່ງເປັນກົດດຽວກັນກັບການແຍກສຽງ -ed. ບາງສຽງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍມີການສັ່ນສະເທືອນຂອງສາຍສຽງ ແລະ ບາງສຽງບໍ່ມີ, ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງພຽງຂໍ້ນີ້ຄືກົດທັງໝົດ. ລອງເອົາສອງນິ້ວມືແຕະໃສ່ທາງໜ້າລຳຄໍຂອງເຈົ້າ ແລ້ວອອກສຽງ zzzz ຍາວໆ. ເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກເຖິງການສັ່ນສະເທືອນ. ບາດນີ້ລອງອອກສຽງ ssss ຍາວໆ. ບໍ່ມີການສັ່ນ. ລີ້ນ ແລະ ຮິມສົບຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂະຫຍັບເລີຍ ມີພຽງແຕ່ການສັ່ນຂອງສາຍສຽງເທົ່ານັ້ນທີ່ປ່ຽນໄປ. ຕົວ Z ສັ່ນ, ແຕ່ຕົວ s ບໍ່ສັ່ນ. ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າໄດ້ຈັດແບ່ງພະຍັນຊະນະທຸກຕົວເຂົ້າໃນໜຶ່ງຂອງສອງກຸ່ມນີ້ແລ້ວ. ການລົງທ້າຍດ້ວຍ -s ພຽງແຕ່ຮຽນແບບສຽງທີ່ມັນໄປຈັບຄູ່ດ້ວຍເທົ່ານັ້ນ.
ໃຫ້ລຳຄໍຂອງເຈົ້າເປັນຕົວຕັດສິນ
ທັງໝົດນີ້ຂຶ້ນກັບຄຳຖາມດຽວ ທີ່ຕ້ອງຖາມຕາມລຳດັບ.
ໃຫ້ເບິ່ງທີ່ສຽງສຸດທ້າຍຂອງຄຳ, ບໍ່ແມ່ນຕົວອັກສອນສຸດທ້າຍ. ຖ້າສຽງນັ້ນເປັນສຽງຟູ່ (sibilant: s, z, sh, zh, ch, ຫຼື j), ການລົງທ້າຍຈະເປັນພະຍາງໃໝ່ຄື /ɪz/. ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ໃຫ້ລຳຄໍຂອງເຈົ້າຕັດສິນ: ຖ້າມັນສັ່ນ, ການລົງທ້າຍຄື /z/; ຖ້າມັນບໍ່ສັ່ນ, ການລົງທ້າຍຄື /s/.
ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງບໍ່ກ້ອງ (Voiceless) ການລົງທ້າຍຈະເປັນ /s/. ເມື່ອຄຳລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງທີ່ບໍ່ມີການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍ (/p/, /t/, /k/, /f/, /θ/ ຫຼື “th”), ຕົວ -s ຈະເປັນສຽງ /s/ ທຳມະດາ. ບໍ່ມີສະຫຼະ, ບໍ່ເພີ່ມຈັງຫວະ. ພຽງແຕ່ເອົາສຽງ S ໄປຕໍ່ທ້າຍ.
| ຄຳສັບ | ຊາວອາເມລິກາອອກສຽງ | IPA |
|---|---|---|
| cats | cats | /kæts/ |
| cups | cups | /kʌps/ |
| books | books | /bʊks/ |
| laughs | laffs | /læfs/ |
| stops | stops | /stɑps/ |
| months | munths | /mʌnθs/ |
ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງກ້ອງ (Voiced) ການລົງທ້າຍຈະເປັນ /z/. ເມື່ອຄຳລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງກ້ອງ, ຕົວ -s ຈະກາຍເປັນສຽງ /z/ ທີ່ສັ່ນໃນຄໍ. ກຸ່ມນີ້ເປັນກຸ່ມທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ເພາະສະຫຼະທຸກຕົວລ້ວນແຕ່ເປັນສຽງກ້ອງ ແລະ ພະຍັນຊະນະສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ເປັນສຽງກ້ອງເຊັ່ນກັນ (/b, d, g, v, ð, m, n, ŋ, l, r/). ຄຳສັບໃດທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງສະຫຼະ (plays, goes, sees) ຈະຕົກຢູ່ໃນກຸ່ມນີ້ອັດຕະໂນມັດ. ຂໍ້ນີ້ສຳຄັນສຳລັບຄົນລາວ ເພາະພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ Z ແລະ ເຮົາມັກຈະອອກສຽງລົງທ້າຍຜິດເປັນສຽງ S ທຳມະດາ.
| ຄຳສັບ | ຊາວອາເມລິກາອອກສຽງ | IPA |
|---|---|---|
| dogs | dogz | /dɔgz/ |
| runs | runz | /rʌnz/ |
| plays | playz | /pleɪz/ |
| calls | callz | /kɔlz/ |
| needs | needz | /nidz/ |
| days | dayz | /deɪz/ |
ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງຟູ່ (Sibilant) ການລົງທ້າຍຈະເປັນ /ɪz/. ນີ້ຄືກໍລະນີດຽວທີ່ຕ້ອງເພີ່ມພະຍາງ. ເມື່ອຄຳລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງຟູ່ຢູ່ແລ້ວ (/s/, /z/, sh, zh, ch, ຫຼື /dʒ/ j), ເຈົ້າບໍ່ສາມາດເອົາສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ໄປຊ້ອນທັບມັນໄດ້ອີກ; ເພາະຫູຄົນຟັງຈະແຍກບໍ່ອອກ. ພາສາອັງກິດຈຶ່ງແຍກສຽງເຫຼົ່ານັ້ນອອກຈາກກັນດ້ວຍສະຫຼະນ້ອຍໆ, ແລະ ສະຫຼະນັ້ນຈະກາຍເປັນຈັງຫວະໃໝ່: /ɪz/, ເຊິ່ງອອກສຽງໃກ້ຄຽງກັບ “iz”.
| ຄຳສັບ | ຊາວອາເມລິກາອອກສຽງ | IPA |
|---|---|---|
| boxes | BOK-siz | /ˈbɑksɪz/ |
| watches | WAH-chiz | /ˈwɑtʃɪz/ |
| wishes | WISH-iz | /ˈwɪʃɪz/ |
| roses | ROH-ziz | /ˈroʊzɪz/ |
| changes | CHAYN-jiz | /ˈtʃeɪndʒɪz/ |
| dishes | DISH-iz | /ˈdɪʃɪz/ |
ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄິດຮອດທັງສາມກົດພ້ອມກັນ. ພຽງແຕ່ຖາມຄຳຖາມທຳອິດກ່ອນວ່າ: ຄຳນັ້ນລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງຟູ່ບໍ່? ຖ້າແມ່ນ, ມັນຈະເປັນ /ɪz/ ກໍ່ຖືວ່າຈົບ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນ, ສິ່ງດຽວທີ່ຕ້ອງກວດເບິ່ງຕໍ່ໄປກໍ່ຄື ສຽງສຸດທ້າຍມີການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍຫຼືບໍ່.
ສຽງ S ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງເຈົ້າທີ່ຈິງແລ້ວແມ່ນ Z
ສຽງທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາໃຊ້ເປັນຄ່າເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນສຽງ /z/, ບໍ່ແມ່ນສຽງ /s/ ຕາມຕົວອັກສອນທີ່ຂຽນ. ເນື່ອງຈາກສະຫຼະທຸກຕົວເປັນສຽງກ້ອງ ແລະ ພະຍັນຊະນະທ້າຍສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ເປັນສຽງກ້ອງ, ກຸ່ມສຽງກ້ອງຈຶ່ງກວມເອົາຄຳສັບສ່ວນໃຫຍ່ໃນພາສາອັງກິດ. ຖ້າເຈົ້ານັບການລົງທ້າຍໃນເກືອບທຸກປະໂຫຍກ ສຽງ Z ຈະມີຫຼາຍກວ່າສະເໝີ.
ລອງເບິ່ງຄຳສັບທີ່ເຮົາເຫັນຢູ່ທຸກມື້. ການລົງທ້າຍທີ່ແທ້ຈິງຈະປາກົດຂຶ້ນກ່ອນເຊັ່ນ: dogs, runs, comes, gives, goes, ແລະ says ລ້ວນແຕ່ຂຽນດ້ວຍ S ແຕ່ອອກສຽງດ້ວຍ Z (sez ສຳລັບຄຳສຸດທ້າຍ). ຄວາມຊິນເຄີຍດັ່ງກ່າວຍັງລາມໄປຮອດຄຳສັບທົ່ວໄປບາງຄຳ ເຊິ່ງຕົວ S ເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສະກົດ ແລະ ບໍ່ແມ່ນການລົງທ້າຍເລີຍ ເຊັ່ນ: was ອອກສຽງເປັນ wuz, is ເປັນ iz, ແລະ his, these, those ລ້ວນແຕ່ປິດທ້າຍດ້ວຍ Z ທີ່ຕົວສະກົດບໍ່ເຄີຍບອກເຈົ້າເລີຍ. ຖ້າເຈົ້າອອກສຽງ /s/ ຊັດເຈນຢູ່ທ້າຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ ມັນກໍ່ບໍ່ໄດ້ຜິດຫຍັງຮ້າຍແຮງ ແລະ ຄົນຟັງກໍ່ຍັງເຂົ້າໃຈເຈົ້າໄດ້ຢູ່. ແຕ່ສຽງມັນຈະຟັງເບິ່ງແປກໆໜ້ອຍໜຶ່ງໃນທຸກໆຄຳ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດເລັກໆນ້ອຍໆທີ່ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດເວລານີ້ແຫຼະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຮູ້ວ່າເຈົ້າຕິດສຳນຽງຕ່າງຊາດ.
ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເພີ່ມສຽງເພື່ອແກ້ໄຂມັນ; ເຈົ້າພຽງແຕ່ປ່ອຍໃຫ້ການສັ່ນສະເທືອນທີ່ຢູ່ໃນລຳຄໍຂອງເຈົ້າດັງຕໍ່ໄປອີກໜຶ່ງຈັງຫວະ. ລອງເວົ້າຄຳວ່າ dog, ສາຍສຽງຂອງເຈົ້າກຳລັງສັ່ນສະເທືອນຜ່ານສຽງ /g/ ຢູ່ແລ້ວ. ພຽງແຕ່ປ່ອຍໃຫ້ມັນສັ່ນຕໍ່ໄປຈົນຈົບຄຳ ເຈົ້າກໍ່ຈະໄດ້ສຽງ dogz ມາແບບງ່າຍໆ. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຕັດສຽງໄວເກີນໄປ ເຈົ້າກໍ່ຈະໄດ້ສຳນຽງທີ່ຜິດທຳມະຊາດ. ຄົນລາວເຮົາມັກຈະມີບັນຫານີ້ ເພາະພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ Z ຢູ່ທ້າຍຄຳ. ວິທີແກ້ແມ່ນຄືກັນສຳລັບທຸກຄົນ. ຈົ່ງເຊື່ອລຳຄໍຂອງເຈົ້າຫຼາຍກວ່າຕົວອັກສອນທີ່ເຫັນ.
ເມື່ອ -S ເພີ່ມພະຍາງ
ການລົງທ້າຍດ້ວຍ /s/ ແລະ /z/ ບໍ່ເຄີຍເພີ່ມຈັງຫວະ. Cat ແມ່ນໜຶ່ງພະຍາງ ແລະ cats ກໍ່ແມ່ນໜຶ່ງພະຍາງ; dog ໜຶ່ງພະຍາງ ແລະ dogs ກໍ່ໜຶ່ງພະຍາງ; run ໜຶ່ງພະຍາງ ແລະ runs ກໍ່ໜຶ່ງພະຍາງ. ພະຍັນຊະນະທ້າຍຈະໄປລວມກັບພະຍາງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ. ການນັບພະຍາງຈະປ່ຽນແປງສະເພາະໃນກຸ່ມສຽງຟູ່ (sibilant) ເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ມັນເປັນຈຸດດຽວທີ່ ຕ້ອງ ປ່ຽນແປງ.
ລອງເວົ້າຄຳວ່າ boxes ໃຫ້ເປັນໜຶ່ງພະຍາງເບິ່ງ ໂດຍການຍັດສຽງພະຫູພົດໃສ່ກັບສຽງ /ks/ ຂອງ box ເລີຍ: /bɑkss/. ເຈົ້າເຮັດບໍ່ໄດ້ດອກ. ສຽງ /s/ ຕົວໃໝ່ບໍ່ມີບ່ອນຢູ່ຕໍ່ຈາກສຽງ /s/ ທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຫູຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງຫຍັງເພີ່ມຂຶ້ນມາເລີຍ ແລະ ຄຳນັ້ນກໍ່ຍັງຄົງເປັນຄຳວ່າ box. ເພື່ອຮັກສາໃຫ້ສຽງພະຫູພົດຍັງຄົງໄດ້ຍິນແຈ້ງ, ພາສາອັງກິດຈຶ່ງແຊກສະຫຼະນ້ອຍໆເຂົ້າໄປ ແລະ ໃຫ້ການລົງທ້າຍມີຈັງຫວະຂອງມັນເອງ: BOK-siz, ເປັນສອງພະຍາງ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກສຽງຟູ່ທຸກຕົວ. Watch ແມ່ນໜຶ່ງພະຍາງ, watches ແມ່ນສອງ. Rose ແມ່ນໜຶ່ງ, roses ແມ່ນສອງ. ສຳລັບສຽງທີ່ຫາຍາກກວ່າເຊັ່ນ /ʒ/ ກໍ່ນຳໃຊ້ກົດດຽວກັນ: garage ປ່ຽນເປັນ garages, guh-RAH-zhiz.
| ເອກະພົດ (ໜຶ່ງຈັງຫວະ) | ພະຫູພົດ ຫຼື ຄຳກຳມະ (ສອງຈັງຫວະ) |
|---|---|
| box | BOK-siz |
| watch | WAH-chiz |
| bus | BUS-iz |
| rose | ROH-ziz |
| judge | JUJ-iz |
ນີ້ຄືພາບສະທ້ອນທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມຜິດພາດທີ່ຜູ້ຮຽນມັກເປັນກັບ -ed. ສຳລັບ -ed ຄວາມສ່ຽງແມ່ນການເພີ່ມພະຍາງທີ່ບໍ່ຄວນມີ ເຊັ່ນການອ່ານ walk-ed ເປັນສອງພະຍາງ. ແຕ່ສຳລັບ -s ຄວາມສ່ຽງຈະໄປອີກທາງໜຶ່ງຄື: ການຂ້າມພະຍາງທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີ, ເຊັ່ນເວົ້າວ່າ box ໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າໝາຍເຖິງ boxes, ຫຼື ເວົ້າ watch ແທນທີ່ຈະເປັນ watches. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ ການຕື່ມສຽງ /ɪz/ ອາດຈະຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າມັນຍາວເກີນໄປ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເຮົາມັກຈະລະຖິ້ມມັນ. ຢ່າເຮັດແນວນັ້ນ. ໃນກຸ່ມນີ້ ກຸ່ມດຽວເທົ່ານັ້ນ ທີ່ພະຍາງທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາຄືສຽງຂອງພະຫູພົດ.
S ແມ່ນໄວຍາກອນ
ສຳລັບການລົງທ້າຍດ້ວຍ -ed, ການຖິ້ມສຽງ /t/ ໄປຈະເຮັດໃຫ້ຮູບອະດີດ (past tense) ຫາຍໄປແບບງຽບໆ. ແຕ່ການລົງທ້າຍດ້ວຍ -s ຮັບພາລະໜັກກວ່ານັ້ນຫຼາຍ ເພາະມັນເຮັດໜ້າທີ່ທາງໄວຍາກອນເຖິງສາມຢ່າງໃນເວລາດຽວກັນ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດດຽວກັນນີ້ ຈະລົບລ້າງຄວາມໝາຍຂອງສິ່ງທີ່ມັນກຳລັງເຮັດຢູ່. ຖ້າເຈົ້າຖິ້ມການລົງທ້າຍຂອງຄຳນາມ ຄວາມເປັນພະຫູພົດກໍ່ຈະຫາຍໄປ: ຈາກ two dogs ກາຍເປັນ two dog. ຖ້າຖິ້ມມັນຈາກຄຳກຳມະ ຄວາມສອດຄ່ອງຂອງປະທານແລະກຳມະກໍ່ຈະຫາຍໄປ: ຈາກ he runs ກາຍເປັນ he run. ຖ້າຖິ້ມມັນຈາກການສະແດງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງນັ້ນກໍ່ຈະບໍ່ຊັດເຈນ. ສຽງນ້ອຍໆສຽງດຽວນີ້ ເປັນຕົວແບກຮັບຄວາມໝາຍໄວ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.
ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ທີ່ “ຂາດຫາຍໄປ” ຄວນໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຫຼາຍກວ່າຂະໜາດທີ່ນ້ອຍນິດຂອງມັນ. ສຳລັບຫູຊາວອາເມລິກາແລ້ວ, ປະໂຫຍກ he run every morning ບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນພຽງສຳນຽງຕ່າງຊາດເລັກນ້ອຍ. ມັນຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນໄວຍາກອນທີ່ຜິດພາດ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳສັບອື່ນໆທຸກຄຳຈະຖືກຕ້ອງໝົດກໍ່ຕາມ. ນີ້ຄືກັບດັກທີ່ພວກເຮົາພົບເຫັນເລື້ອຍໆສຳລັບຜູ້ທີ່ເວົ້າພາສາທີ່ມັກຕັດສຽງພະຍັນຊະນະທ້າຍຖິ້ມ ເຊັ່ນ ພາສາລາວ. ມັນເປັນບັນຫາດຽວກັນກັບ ຄວາມຜິດພາດຂອງຜູ້ເວົ້າພາສາຈີນກາງ ແລະ ຄວາມຜິດພາດຂອງຜູ້ເວົ້າພາສາຫວຽດນາມ, ເຊິ່ງເມື່ອສຽງສຸດທ້າຍຫາຍໄປ ກາລະ (tense) ຫຼື ພະຫູພົດ ກໍ່ຫາຍໄປນຳ.
ໃນປະໂຫຍກໂຕຈິງ ການລົງທ້າຍນີ້ບໍ່ໄດ້ຢູ່ຊື່ໆທ້າຍຄຳສະເໝີໄປ. ຄືກັນກັບພະຍັນຊະນະທ້າຍທຸກຕົວໃນພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາ, ມັນຈະເຊື່ອມສຽງເຂົ້າກັບຄຳທີ່ຕາມມາສະເໝີ, ແລະ ມັນຈະຮັກສາການສັ່ນສະເທືອນຂອງມັນໄວ້ໃນຂະນະທີ່ເຊື່ອມສຽງ. ປະໂຫຍກ Dogs eat ຈະຖືກອ່ານເຊື່ອມກັນເປັນ dog-zeat, ໂດຍສຽງ Z ຈະເລື່ອນໄປຈັບກັບສະຫຼະຂອງຄຳວ່າ eat. ປະໂຫຍກ He runs off ຈະກາຍເປັນ run-zoff. ສຽງທີ່ບໍ່ກ້ອງກໍ່ເຊື່ອມເປັນສຽງຟູ່ເຊັ່ນກັນ: it’s easy ອ່ານເປັນ it-seasy. ການເຊື່ອມສຽງນີ້ຍັງເປັນວິທີທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຈົ້າບໍ່ລືມອອກສຽງທ້າຍຄຳ ເພາະສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ ການເອົາພະຍັນຊະນະໄປໄວ້ເປັນສຽງຕົ້ນຂອງພະຍາງຖັດໄປນັ້ນ ງ່າຍກວ່າການອອກສຽງມັນໄວ້ທ້າຍຄຳລ້າໆ. ຢ່າປະສຽງ S ໄວ້ທ້າຍຄຳ. ໃຫ້ເອົາມັນເຊື່ອມເຂົ້າກັບຄຳຖັດໄປເລີຍ.
ຄຳຫຍໍ້ຕ່າງໆກໍ່ໃຊ້ກົດດຽວກັນ. It’s ແລະ that’s ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງບໍ່ກ້ອງ /t/, ສະນັ້ນພວກມັນຈຶ່ງໃຊ້ສຽງ /s/ ທຳມະດາ: its, thats. ສ່ວນ She’s, he’s, ແລະ there’s ລົງທ້າຍດ້ວຍສະຫຼະ ຫຼື ສຽງກ້ອງ, ສະນັ້ນພວກມັນຈຶ່ງໃຊ້ສຽງ /z/: sheez, heez. ທີ່ຈິງເຈົ້າອາດຈະກຳລັງເຮັດສິ່ງນີ້ຢູ່ແລ້ວໂດຍທີ່ບໍ່ຮູ້ຕົວ.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ໃຫ້ອ່ານແຕ່ລະແຖວອອກສຽງດັງໆ ສອງຄັ້ງ. ເອົາສອງນິ້ວມືແຕະໃສ່ລຳຄໍໃນຮອບທຳອິດ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງການສັ່ນສະເທືອນທີ່ເປັນຕົວເລືອກການລົງທ້າຍໃຫ້ເຈົ້າ. ບໍ່ຕ້ອງຟ້າວ. ຈຸດປະສົງກໍ່ຄື ເພື່ອໃຫ້ເຊົາຕິດນິໄສການອອກສຽງ S ທຳມະດາກັບຄຳທີ່ຄວນເປັນ Z, ເພື່ອໃຫ້ສຽງ /ɪz/ ປາກົດຂຶ້ນສະເພາະຫຼັງຈາກສຽງຟູ່ (sibilant) ເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລະຖິ້ມການລົງທ້າຍເລີຍ. ບາງແຖວໄດ້ຖືກອອກແບບມາໃຫ້ເຊື່ອມສຽງລະຫວ່າງຄຳໂດຍສະເພາະ; ເພາະການເຊື່ອມສຽງນັ້ນຄືຮູບແບບການເວົ້າແບບທຳມະຊາດໃນຊີວິດຈິງ.
- Two dogs, three cats, four foxes. Two dogz, three cats, four FOK-siz.
- She says she loves it. She sez she luvz it.
- He watches the boxes. He WAH-chiz the BOK-siz.
- It was his, not hers. It wuz hiz, not hurz.
- My brother's car runs fine. My BRUTH-erz car runz fine.
- The judge dismisses both cases. The judge dis-MIS-iz both KAY-siz.
- She reads books and writes letters. She reedz books and rytes LEH-derz.
- He always closes the windows. He always KLOH-ziz the WIN-dohz.
ຖ້າແຖວໃດຮູ້ສຶກແປກໆໃນປາກຂອງເຈົ້າໃນຕອນທຳອິດ, ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່ານິໄສເກົ່າກຳລັງຖືກປ່ຽນແປງ. ເມື່ອໃດທີ່ປະໂຫຍກ “two dogs, three cats, four foxes” ຖືກອອກສຽງອອກມາເປັນ Z ທີ່ຊັດເຈນ, S ທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ສຽງພະຍາງໃໝ່ທີ່ແຈ້ງດີ, ໂດຍທີ່ເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຢຸດຄິດເພື່ອແຍກມັນ, ນັ້ນແປວ່າເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມາຄິດນຳມັນອີກຕໍ່ໄປແລ້ວ.
ບ່ອນທີ່ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນມັນມາແລ້ວ
ເມື່ອເຈົ້າເຊົາຄາດຫວັງວ່າຈະໄດ້ຍິນສຽງ S ທຳມະດາໃນທຸກໆການລົງທ້າຍ, ເຈົ້າຈະເລີ່ມສັງເກດເຫັນວ່າ ເຈົ້າຂອງພາສາອອກສຽງ Z ເປັນປະຈຳ, ໂດຍສະເພາະໃນບ່ອນທີ່ຄຳສັບຕ້ອງລົງຈັງຫວະພໍດີ. ເພງເປັນບ່ອນທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດທີ່ຈະຈັບສຽງນີ້ ເພາະຄຳພະຫູພົດ ຫຼື ຄຳກຳມະ ຈະຕ້ອງລົງຈັງຫວະຕາມໂນດດົນຕີ.
- The Beatles — "She Loves You"
ທ່ອນຮຸກທັງໝົດແມ່ນຂຶ້ນກັບສຽງນີ້. ຄຳວ່າ Loves ອອກສຽງເປັນ luvz, ໂດຍສຽງ Z ຈະສັ່ນຕໍ່ຈາກສຽງ V ເລີຍ, ແລະ ຈະຮ້ອງແບບດຽວກັນທຸກຄັ້ງທີ່ຮອດທ່ອນນີ້. ບໍ່ມີສຽງ S ລ້າໆ ປົນຢູ່ເລີຍ.
- ລາຍການຂ່າວພາກຄ່ຳທົ່ວໄປ
ຜູ້ປະກາດຂ່າວລວມທັງສາມຮູບແບບການລົງທ້າຍໄວ້ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວ: “a company cuts jobs, the mayor calls for calm, and a judge dismisses the case.” ນັ້ນຄື cuts ດ້ວຍສຽງ /s/ ທຳມະດາ, callz ດ້ວຍສຽງ /z/, ແລະ dis-MIS-iz ດ້ວຍການເພີ່ມພະຍາງ. ມີພຽງແຕ່ຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງຟູ່ (sibilant) ເທົ່ານັ້ນທີ່ເພີ່ມຈັງຫວະຂຶ້ນມາ.
- ການພາກກິລາຮອກກີ້
ປະໂຫຍກຄລາສສິກທີ່ສຸດໃນເກມນີ້ຄື: “He shoots, he scores!” ຄຳກຳມະສອງຄຳຕິດກັນ, ຄຳໜຶ່ງບໍ່ກ້ອງ ແລະ ອີກຄຳໜຶ່ງກ້ອງ: shoots ລົງທ້າຍດ້ວຍ /s/, scorz ລົງທ້າຍດ້ວຍ /z/. ເປັນການລົງທ້າຍດຽວກັນ ແຕ່ອອກສຽງກົງກັນຂ້າມກັນຢ່າງຊັດເຈນ.
ລອງເລືອກຟັງເບິ່ງຈັກອັນໜຶ່ງ ແລ້ວຟັງຫາສິ່ງດຽວຄື: ຟັງເບິ່ງວ່າການລົງທ້າຍຈະເປັນສຽງ S ທຳມະດາຫຼືບໍ່ ໃນເມື່ອຄຳກ່ອນໜ້າມັນເປັນສຽງກ້ອງ. ມັນຈະບໍ່ເປັນແນວນັ້ນແນ່ນອນ. ເຈົ້າຂອງພາສາຈະລາກສຽງກ້ອງນັ້ນຜ່ານໄປຈົນຈົບຄຳເລີຍ, ແລະ ສຽງ Z ເຮັດໜ້າທີ່ຫຼາຍກວ່າທີ່ຕົວສະກົດສະແດງໃຫ້ເຮົາເຫັນ.
ອິດທິພົນຈາກພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ
ເກືອບທຸກຄົນມັກຈະອອກສຽງລົງທ້າຍ -s ຜິດພາດໄປໃນໜຶ່ງຂອງສອງທິດທາງນີ້ຄື: ການອອກສຽງທຸກການລົງທ້າຍໃຫ້ເປັນສຽງ S ແຂງໆ, ຫຼື ບໍ່ກໍ່ຕັດການລົງທ້າຍຖິ້ມໄປເລີຍ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ໄວຍາກອນຫາຍໄປນຳ. ເຈົ້າຈະມັກເຮັດຜິດໄປທາງໃດນັ້ນ ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າຈັດການກັບສຽງທ້າຍຄຳ ແລະ ສຽງ /z/ ແນວໃດ. ລອງຊອກຫາແຖວທີ່ກົງກັບພາສາຂອງເຈົ້າເບິ່ງ; ມັນເປັນພຽງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ບໍ່ແມ່ນຄຳຕັດສິນ. ສຳລັບຄົນລາວ ໃຫ້ເບິ່ງແຖວທຳອິດ ເພາະນັ້ນຄືກໍລະນີຂອງເຮົາໂດຍກົງ: ພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ຢູ່ທ້າຍຄຳ ຈຶ່ງເປັນເລື່ອງງ່າຍທີ່ຈະລືມສຽງລົງທ້າຍໄປ.
| ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ | ສິ່ງທີ່ມັກຈະເກີດຂຶ້ນ | ສິ່ງທີ່ຕ້ອງປັບປຸງ |
|---|---|---|
| ລາວ | ພະຍັນຊະນະທ້າຍພາສາລາວບໍ່ປ່ອຍສຽງ ແລະ ບໍ່ມີສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ຢູ່ທ້າຍຄຳ, ການລົງທ້າຍ -s ຈຶ່ງມັກງຽບຫາຍໄປ ພ້ອມທັງພະຫູພົດ ຫຼື ຄຳກຳມະ: two dog, he run | ຈົ່ງປ່ອຍສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ອອກມາໃຫ້ໄດ້ຍິນຢູ່ທ້າຍຄຳ ເຖິງຈະເບົາໆ. ວິທີງ່າຍທີ່ສຸດຄືເຊື່ອມມັນເຂົ້າກັບຄຳຖັດໄປ ເຊັ່ນ runs off ເປັນ run-zoff. |
| ສະເປນ | ພາສາສະເປນບໍ່ໃຊ້ /z/ ເປັນສຽງສະເພາະ, ການລົງທ້າຍສ່ວນໃຫຍ່ຈຶ່ງແຂງເປັນສຽງ S: dogs ກາຍເປັນ dogss | ຮັກສາການສັ່ນໃນລຳຄໍໄປຈົນຈົບການລົງທ້າຍ. Dogs ຄື dogz, is ຄື iz. ການລົງທ້າຍສ່ວນໃຫຍ່ເປັນ Z. |
| ປອກຕຸຍການ, ອີຕາລີ | ສຽງ /z/ ມີຢູ່ແລ້ວ, ແຕ່ຫຼັງຈາກກຸ່ມພະຍັນຊະນະມັກຈະມີສະຫຼະແຊກເຂົ້າມາ ເຮັດໃຫ້ການລົງທ້າຍກາຍເປັນພະຍາງໃໝ່ | ໃຫ້ຕິດສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ເຂົ້າກັບຄຳສັບໂດຍກົງບໍ່ຕ້ອງມີສະຫຼະ. ເກັບພະຍາງໃໝ່ໄວ້ສຳລັບກຸ່ມ box·es ເທົ່ານັ້ນ. |
| ຈີນກາງ | ພະຍັນຊະນະທ້າຍມັກຈະຖືກຕັດຖິ້ມ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມເປັນພະຫູພົດ ຫຼື ຄວາມສອດຄ່ອງຂອງຄຳກຳມະຫາຍໄປ: two dog, he run | ພາສາອັງກິດເກັບໄວຍາກອນໄວ້ໃນສຽງສຸດທ້າຍນັ້ນ. ຕ້ອງອອກສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ໃຫ້ແຈ້ງ; ຖ້າມັນງຽບໄປ ຄວາມໝາຍກໍ່ຫາຍໄປນຳ. |
| ຫວຽດນາມ | ພະຍັນຊະນະທ້າຍຈະບໍ່ຖືກປ່ອຍສຽງ ຫຼື ຖືກຕັດຖິ້ມ, ເຮັດໃຫ້ສຽງ -s ຫາຍໄປ | ຄືກັນກັບພາສາຈີນ. ໃຫ້ປ່ອຍສຽງລົງທ້າຍອອກມາ ເຖິງຈະເບົາໆກໍ່ຕາມ ແທນທີ່ຈະກືນມັນລົງໄປ; ສຽງສຸດທ້າຍນັ້ນຄືພະຫູພົດ. |
| ຍີ່ປຸ່ນ | ຈະມີສະຫຼະຕາມຫຼັງພະຍັນຊະນະທ້າຍສະເໝີ, ເຮັດໃຫ້ dogs ຍືດອອກເປັນໜຶ່ງຫຼືສອງຈັງຫວະ ເຊັ່ນ dog-gu-zu | ໃຫ້ຢຸດຄຳສັບໄວ້ທີ່ພະຍັນຊະນະ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະຕາມຫຼັງ. Dogs ເປັນຄຳປິດໜຶ່ງຈັງຫວະ dogz, ບໍ່ແມ່ນສາມ. |
| ເກົາຫຼີ | ບໍ່ມີສຽງ /z/, ແລະ ກຸ່ມພະຍັນຊະນະທ້າຍຈະຖືກຫຍໍ້ລົງ, ເຮັດໃຫ້ການລົງທ້າຍແຂງຂຶ້ນ ຫຼື ຖືກຕັດຖິ້ມ | ເພີ່ມການສັ່ນສະເທືອນສຳລັບສຽງ /z/ ແລະ ຮັກສາການລົງທ້າຍໃຫ້ຕິດກັນ. Runs ເປັນໜຶ່ງຈັງຫວະ, runz. |
| ເຢຍລະມັນ | ພະຍັນຊະນະກ້ອງຢູ່ທ້າຍຄຳຈະກາຍເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງ, ເຮັດໃຫ້ runs ກາຍເປັນ runss | ກຸ່ມພະຍັນຊະນະຂອງເຈົ້າດີຢູ່ແລ້ວ; ສິ່ງທີ່ຕ້ອງແກ້ຄືການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງ. ໃຫ້ລຳຄໍສັ່ນຕໍ່ໄປຈົນຜ່ານສຽງ /z/ ສຸດທ້າຍ. |
| ຝຣັ່ງ | ການລົງທ້າຍມັກຈະອ່ານຕາມຮູບການຂຽນ ຫຼື ຖືກຕັດຖິ້ມ, ເນື່ອງຈາກຄຳພະຫູພົດໃນພາສາຝຣັ່ງສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ອອກສຽງ | ຕົວ -s ຕ້ອງຖືກອອກສຽງໃນພາສາອັງກິດ. ໃຫ້ລຳຄໍເປັນຕົວເລືອກ /s/ ຫຼື /z/, ແລະ ເພີ່ມພະຍາງສະເພາະຫຼັງຈາກສຽງຟູ່ເທົ່ານັ້ນ. |
| ອາຣັບ | ມັກຈະມີສະຫຼະແຊກເຂົ້າໄປໃນກຸ່ມພະຍັນຊະນະທ້າຍ, ເຮັດໃຫ້ເພີ່ມຈັງຫວະທີ່ບໍ່ຄວນມີ | ໃຫ້ສ້າງກຸ່ມພະຍັນຊະນະແທນທີ່ຈະແຍກມັນ. Asks ລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍັນຊະນະສາມຕົວໃນຈັງຫວະດຽວ, asks. |
ຈຸດລວມຂອງທຸກໆແຖວກໍ່ຄືກັນກັບສຳລັບການລົງທ້າຍ -ed. ເຊົາອ່ານການລົງທ້າຍຕາມໜ້າເຈ້ຍ. ໃຫ້ສຽງສຸດທ້າຍຂອງຄຳ ແລະ ການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍຂອງເຈົ້າເປັນຕົວຕັດສິນ, ແລ້ວການລົງທ້າຍທີ່ຖືກຕ້ອງຈະອອກມາເອງ.
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ
ໃຫ້ໃຊ້ກົດການທົດສອບການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງກັບສຽງທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າການລົງທ້າຍນັ້ນ. ເອົາສອງນິ້ວມືແຕະໃສ່ລຳຄໍຂອງເຈົ້າແລ້ວອອກສຽງສຸດທ້າຍຂອງຄຳສັບ. ຖ້າມັນສັ່ນ (ສະຫຼະທຸກຕົວ, ຫຼື ພະຍັນຊະນະກ້ອງເຊັ່ນ /b, d, g, v, n, l, r/), ການລົງທ້າຍຈະເປັນສຽງ /z/: dogs ຄື dogz. ຖ້າບໍ່ມີການສັ່ນ (/p, t, k, f/), ການລົງທ້າຍຈະເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງ /s/: cats ຄື cats. ການລົງທ້າຍພຽງແຕ່ຈັບຄູ່ກັບການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງກ່ອນໜ້າມັນເທົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ dogs ໃຊ້ສຽງ /z/ ແລະ cats ໃຊ້ສຽງ /s/. (ສ່ວນຫຼັງຈາກສຽງຟູ່ເຊັ່ນ s, z, sh, zh, ch, ຫຼື j, ຈະປາກົດຮູບແບບທີສາມຂຶ້ນມາແທນຄື: ການເພີ່ມພະຍາງ /ɪz/, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ boxes.)
ຍ້ອນວ່າສຽງທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າການລົງທ້າຍນັ້ນແຕກຕ່າງກັນ. Dog ລົງທ້າຍດ້ວຍ /g/, ເຊິ່ງເປັນສຽງກ້ອງທີ່ມີການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍ, ການລົງທ້າຍຈຶ່ງຮັກສາການສັ່ນນັ້ນໄວ້ແລ້ວກາຍເປັນ /z/: dogz. ສ່ວນ Cat ລົງທ້າຍດ້ວຍ /t/, ເຊິ່ງເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງແລະບໍ່ມີການສັ່ນ, ການລົງທ້າຍຈຶ່ງຍັງຄົງເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງ /s/: cats. ຮູບແບບການຂຽນຄືກັນ, ແຕ່ພາສາອັງກິດຈັບຄູ່ການລົງທ້າຍໃຫ້ກົງກັບການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າມັນ, ບໍ່ແມ່ນຕາມຕົວອັກສອນ.
ສະເພາະເມື່ອຄຳນັ້ນລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງຟູ່ຢູ່ແລ້ວ (ສຽງ s, z, sh, zh, ch, ຫຼື j): boxes, buses, roses, wishes, watches, judges, garages. ເຈົ້າຈະຊ້ອນສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ໃສ່ສຽງຟູ່ໂດຍກົງ ແລ້ວຍັງໄດ້ຍິນມັນຢູ່ ນັ້ນເຮັດບໍ່ໄດ້, ສະນັ້ນ ພາສາອັງກິດຈຶ່ງແຊກສະຫຼະນ້ອຍໆເຂົ້າໄປເພື່ອແຍກພວກມັນອອກຈາກກັນ, ແລະ ສະຫຼະນັ້ນກໍ່ເພີ່ມພະຍາງຂຶ້ນມາ, ກາຍເປັນ /ɪz/. ສ່ວນຫຼັງຈາກສຽງອື່ນໆທັງໝົດ ການລົງທ້າຍຈະເປັນພຽງ /s/ ຫຼື /z/ ລ້າໆ ແລະ ບໍ່ເພີ່ມພະຍາງໃດໆເລີຍ.
ແມ່ນແລ້ວ, ຫຼັກການແມ່ນອັນດຽວກັນເລີຍ. ທັງສອງການລົງທ້າຍມີສາມຮູບແບບເຊິ່ງເລືອກໂດຍການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງ. ຕົວ -s ຈະເປັນ /s/ ຫຼັງຈາກສຽງບໍ່ກ້ອງ, ເປັນ /z/ ຫຼັງຈາກສຽງກ້ອງ, ແລະ ເປັນພະຍາງໃໝ່ /ɪz/ ຫຼັງຈາກສຽງຟູ່ (boxes). ສ່ວນ ການລົງທ້າຍດ້ວຍ -ed ຈະເປັນ /t/ ຫຼັງຈາກສຽງບໍ່ກ້ອງ, ເປັນ /d/ ຫຼັງຈາກສຽງກ້ອງ, ແລະ ເປັນພະຍາງໃໝ່ /ɪd/ ຫຼັງຈາກຕົວ T ຫຼື D (wanted). ໃຊ້ການທົດສອບລຳຄໍແບບດຽວກັນ, ເພື່ອຕັດສິນໃຈລະຫວ່າງ ການລົງທ້າຍແບບບໍ່ກ້ອງ, ການລົງທ້າຍແບບກ້ອງ, ແລະ ການເພີ່ມສະຫຼະ.
ເຈົ້າກຳລັງລຶບໄວຍາກອນຖິ້ມ, ບໍ່ແມ່ນລຶບແຕ່ສຽງ. ຕົວ -s ບົ່ງບອກເຖິງສາມສິ່ງພ້ອມກັນຄື: ພະຫູພົດ (two dogs), ຄຳກຳມະບູລຸດທີສາມ (she runs), ແລະ ການສະແດງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ (the dog’s bone). ການຕັດມັນຖິ້ມຈະເຮັດໃຫ້ເກີດເປັນ two dog, she run, ຫຼື ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ, ເຊິ່ງສຳລັບຫູຊາວອາເມລິກາແລ້ວ ມັນຟັງຄືກັບໄວຍາກອນທີ່ຜິດພາດ ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳອື່ນໆຈະຖືກຕ້ອງກໍ່ຕາມ. ເນື່ອງຈາກການລົງທ້າຍນີ້ເຮັດໜ້າທີ່ຫຼາຍຢ່າງ, ສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ທີ່ “ຂາດຫາຍໄປ” ຈຶ່ງເປັນຈຸດສັງເກດທີ່ຊັດເຈນຫຼາຍກວ່າຂະໜາດນ້ອຍໆຂອງມັນ.
ແມ່ນແລ້ວ. ທັງສາມການນຳໃຊ້ຂອງການລົງທ້າຍນີ້ແມ່ນປະຕິບັດຕາມກົດການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງກົດດຽວກັນ, ສະນັ້ນ the dog’s bone, ຄຳພະຫູພົດ dogs, ແລະ ຄຳກຳມະ she digs ລ້ວນແຕ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ /z/ ຄືກັນ. ຄຳຫຍໍ້ກໍ່ເຊັ່ນກັນ: it’s ແລະ that’s ໃຊ້ສຽງ /s/ ຫຼັງຈາກສຽງບໍ່ກ້ອງ /t/, ໃນຂະນະທີ່ she’s ແລະ he’s ໃຊ້ສຽງ /z/ ຫຼັງຈາກສະຫຼະ. ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍແຍກພວກມັນຕາມໜ້າທີ່ທາງໄວຍາກອນເລີຍ, ແຕ່ແຍກຕາມສຽງທີ່ມາກ່ອນການລົງທ້າຍເທົ່ານັ້ນ.
ການລົງທ້າຍດ້ວຍ -s ເບິ່ງຄືວ່າເປັນບັນຫາເລື່ອງການສະກົດຄຳ, ແຕ່ລຳຄໍຂອງເຈົ້າມີຄຳຕອບໃຫ້ຢູ່ແລ້ວ. ໃຫ້ລອງເວົ້າຄຳສັບໂດຍເອົາມືແຕະໃສ່ຄໍແລ້ວຮູ້ສຶກເຖິງການສັ່ນສະເທືອນ; ການກວດສອບງ່າຍໆພຽງສ່ຳນີ້ກໍ່ສາມາດເລືອກສຽງ /s/ ຫຼື /z/ ໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ທຸກຄັ້ງ, ແລະ ບ່ອນດຽວທີ່ຈະມີພະຍາງປາກົດຂຶ້ນກໍ່ຄືຫຼັງຈາກສຽງຟູ່. ລອງໃຊ້ເວລາຈັກໜຶ່ງອາທິດເພື່ອປ່ອຍໃຫ້ການສັ່ນສະເທືອນຂອງສຽງຍາວຕໍ່ໄປອີກໜຶ່ງຈັງຫວະໃນຄຳສັບທີ່ເຈົ້າໃຊ້ຕົວຈິງ, ແລ້ວເຈົ້າກໍ່ຈະເຊົາຕິດນິໄສການອອກສຽງ S ແຂງໆໃນທຸກການລົງທ້າຍ.
