ເວົ້າຄຳວ່າ ship. ສຽງພຽງແຕ່ເລັດລອດອອກມາ, ມັນແມ່ນສຽງພົ່ນລົມຍາວໆລະຫວ່າງສ່ວນໜ້າຂອງລີ້ນກັບເພດານປາກ ໂດຍບໍ່ມີການກັກລົມໄວ້ກ່ອນ. ບາດນີ້ລອງເວົ້າຄຳວ່າ chip. ກ່ອນທີ່ຈະມີສຽງພົ່ນລົມດຽວກັນນັ້ນ, ລີ້ນຂອງເຈົ້າຈະຍົກຂຶ້ນໄປແຕະເພດານປາກເພື່ອອັດລົມໄວ້ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍອອກມາ. ມັນຄືການຢຸດລົມນ້ອຍໆ ແລ້ວຈຶ່ງພົ່ນລົມ. ການແຕະເບົາໆຢູ່ທາງໜ້ານີ້ຄືຄວາມແຕກຕ່າງທັງໝົດລະຫວ່າງສອງຄຳນີ້. ຖ້າເຈົ້າອອກສຽງ chip ແລະ ship ຄືກັນ, ສະແດງວ່າລີ້ນຂອງເຈົ້າອາດຈະຂ້າມການແຕະນີ້ໄປ ຫຼື ເພີ່ມການແຕະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ຄວນມີ. ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເປັນຄົນດຽວທີ່ພົບບັນຫານີ້: ນີ້ຄືຄູ່ພະຍັນຊະນະທີ່ຫຼາຍພາສາແມ່ (ລວມທັງພາສາລາວ) ມັກຈະລວມເຂົ້າເປັນສຽງດຽວກັນ.
ການລວມສອງສຽງນີ້ເຂົ້າກັນ ເຮັດໃຫ້ເຮົາຮູ້ໄດ້ເລີຍວ່າຜູ້ເວົ້າຂາດສຽງໃດໄປ. ພາສາຝຣັ່ງມີສຽງພົ່ນລົມແຕ່ບໍ່ມີສຽງແຕະ, ດັ່ງນັ້ນ chip ຈຶ່ງກາຍເປັນ ship ແລະ chair ກາຍເປັນ share. ພາສາສະເປນມາດຕະຖານມີສຽງແຕະ ແຕ່ບໍ່ມີສຽງພົ່ນລົມລ້າໆ, ດັ່ງນັ້ນຂໍ້ຜິດພາດຈຶ່ງສະຫຼັບກັນ ໂດຍ ship ກາຍເປັນ chip, ແລະ she ກາຍເປັນ che. ສ່ວນພາສາລາວຂອງເຮົາ ກໍຄ້າຍກັບກໍລະນີຂອງສະເປນ ຄືມີສຽງແຕະຢູ່ແລ້ວ — ໂຕ ຈ ທີ່ໃກ້ກັບສຽງ CH — ແຕ່ບໍ່ມີສຽງພົ່ນລ້າໆ. ພຽງແຕ່ວ່າ ແທນທີ່ຈະຫຍິບເອົາສຽງແຕະມາແທນຄືຄົນສະເປນ, ເຮົາມັກຫຍິບເອົາສຽງ ສ/ຊ ມາແທນ ເຮັດໃຫ້ ship ກາຍເປັນ sip (ຊິບ). ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ chip ນັ້ນ ເຮົາເກືອບອອກໄດ້ຢູ່ແລ້ວ ສ່ວນວຽກໜັກແມ່ນຢູ່ທີ່ການລາກສຽງພົ່ນ SH ໃຫ້ຍາວ ໃຫ້ມັນຕ່າງຈາກສຽງ ສ. ບໍ່ວ່າຈະຜິດພາດໄປທາງໃດ, ພາສາອັງກິດກໍ່ຍັງອາໄສຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ຢູ່ສະເໝີ ແລະ ການຂາດສຽງແຕະ ຫຼື ການເພີ່ມສຽງແຕະເຂົ້າໄປ ກໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມໝາຍຂອງຄຳສັບປ່ຽນໄປເລີຍ.
CH ແລະ SH ບໍ່ແມ່ນສຽງດຽວກັນທີ່ອອກສຽງໄດ້ສອງແບບ. /ʃ/, ເຊິ່ງແມ່ນ SH ໃນຄຳວ່າ ship, ຄືສຽງສຽດແຊກຍາວໆສຽງດຽວ: ສ່ວນໜ້າຂອງລີ້ນເຈົ້າຈະຍົກຂຶ້ນໃກ້ເພດານປາກ, ລົມຈະພົ່ນອອກຜ່ານຊ່ອງແຄບໆນັ້ນ, ແລະ ເຈົ້າສາມາດລາກສຽງນີ້ໄດ້ດົນເທົ່າທີ່ລົມຫາຍໃຈຈະໝົດ. /tʃ/, ເຊິ່ງແມ່ນ CH ໃນຄຳວ່າ chip, ຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງ /t/ ນ້ອຍໆ: ລີ້ນແຕະເພດານປາກ, ກັກລົມໄວ້ຈົນມິດ, ແລ້ວຈຶ່ງປ່ອຍລົມອອກມາເປັນສຽງ SH ດຽວກັນ. ມັນຄືການຢຸດ ແລະ ການພົ່ນລົມທີ່ລວມເຂົ້າກັນເປັນສຽງສັ້ນໆສຽງດຽວທີ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດລາກຍາວໄດ້. ພາສາແມ່ສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ສັບສົນຄູ່ນີ້ມັກຈະຂາດໄປເຄິ່ງໜຶ່ງ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການກັກລົມຢູ່ທາງໜ້າຂອງ /tʃ/ ຫຼື ສຽງພົ່ນລົມລ້າໆຂອງ /ʃ/. ດັ່ງນັ້ນວິທີແກ້ໄຂຄື ການສ້າງເຄິ່ງທີ່ເຈົ້າຂາດຫາຍໄປ, ບໍ່ແມ່ນການຊອກຫາລະດັບສຽງທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງລະຫວ່າງພວກມັນ.
ສອງສຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ
ໂຕສະກົດທັງສອງເບິ່ງຄືພີ່ນ້ອງກັນຢູ່ເທິງໜ້າເຈ້ຍ, ແຕ່ໃນປາກແລ້ວ ສອງສຽງນີ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາຕ່າງກັນ, ແລະ ໂຄງສ້າງນັ້ນກໍ່ຄືໃຈຄວາມສຳຄັນທັງໝົດ.
ສຽງ SH ແມ່ນສຽງ fricative (ສຽງສຽດແຊກ). ສ່ວນໜ້າຂອງລີ້ນເຈົ້າຈະຍົກຂຶ້ນໄປຫາປຸ່ມເຫືອກຫຼັງແຂ້ວເທິງໂດຍບໍ່ແຕະມັນ, ສົບຂອງເຈົ້າຈະຍື່ນອອກໄປທາງໜ້າເປັນຮູບມົນນ້ອຍໆ, ແລະ ເຈົ້າດັນລົມຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງຈົນເກີດສຽງພົ່ນ. ມັນບໍ່ມີການອັດທາງລົມ, ດັ່ງນັ້ນລົມຈຶ່ງເຄື່ອນທີ່ຕໍ່ໄປ ແລະ ສຽງກໍ່ດັງຕໍ່ໄປ. ລອງສູດລົມຫາຍໃຈເຂົ້າ ແລ້ວເຮັດສຽງ shhhh ຈົນກວ່າລົມຈະໝົດ, ຄືກັບຕອນທີ່ບັນນາລັກບອກໃຫ້ຄົນໃນຫ້ອງງຽບໆ, ແລະ ສຽງມັນຈະສະໝ່ຳສະເໝີຕະຫຼອດ. ນັ້ນຄືຈຸດສັງເກດທຳອິດ: ສຽງ /ʃ/ ທີ່ສະອາດ ຄືສຽງທີ່ເຈົ້າສາມາດເນັ້ນ ແລະ ລາກຍາວໄດ້.
ສຽງ CH ແມ່ນສຽງ affricate (ສຽງກັກສຽດແຊກ), ເຊິ່ງເປັນຄຳສັບທາງການສຳລັບການເອົາສຽງກັກ ແລະ ສຽງສຽດແຊກມາຈອດເຂົ້າກັນ. ທຳອິດລີ້ນຂອງເຈົ້າຈະກົດແນບກັບປຸ່ມເຫືອກນັ້ນ ແລະ ອັດລົມໄວ້ຈົນມິດ, ຄ້າຍຄືກັບຕອນທີ່ເຮັດສຽງ /t/ ແຕ່ຖອຍຫຼັງໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ. ແຮງດັນຈະສະສົມຂຶ້ນໃນຊົ່ວພິບຕາ. ຈາກນັ້ນ, ແທນທີ່ຈະປ່ອຍລົມອອກສູ່ອາກາດໂດຍກົງຄືກັບສຽງ T ທຳມະດາ, ລີ້ນຈະຖອຍກັບມາໜ້ອຍໜຶ່ງເພື່ອປ່ອຍໃຫ້ລົມທີ່ຖືກກັກໄວ້ນັ້ນແຕກອອກມາເປັນສຽງ /ʃ/ ສັ້ນໆ. ກັກລົມ, ແລ້ວພົ່ນ, ມັນເກີດຂຶ້ນໃກ້ກັນຫຼາຍຈົນຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າມັນເປັນເຫດການດຽວກັນ. ເຈົ້າບໍ່ສາມາດລາກສຽງ /tʃ/ ໄດ້ຄືກັບທີ່ລາກສຽງ /ʃ/; ຖ້າລອງພະຍາຍາມລາກ ມັນກໍ່ຈະຄ້າງຢູ່ສຽງ T ຫຼື ໄຫຼໄປເປັນສຽງ shhhh ລ້າໆ. ມັນເກີດຂຶ້ນບາດດຽວແລ້ວກໍ່ຈົບລົງ.
ທັງສອງສຽງນີ້ເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງ (voiceless): ເສັ້ນສຽງຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ສັ່ນສຳລັບທັງສອງສຽງ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສາມາດແຍກພວກມັນອອກຈາກກັນໂດຍການຟັງວ່າສຽງໃດໜັກກວ່າ. ສິ່ງທີ່ແຍກພວກມັນກໍ່ຄືການແຕະທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ. /tʃ/ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການອັດລົມ; ສ່ວນ /ʃ/ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍລົມທີ່ກຳລັງໄຫຼອອກມາຢູ່ແລ້ວ. ຄວາມແຕກຕ່າງພຽງຢ່າງດຽວນີ້, ການເລີ່ມຕົ້ນແບບອັດ ຫຼື ແບບເປີດ, ຄືສິ່ງທີ່ແຍກຄຳສັບພາສາອັງກິດອອກເປັນຄູ່ໆ: chair ກັບ share, watch ກັບ wash, catch ກັບ cash, cheap ກັບ sheep.
| /tʃ/ — ແຕະ ແລ້ວ ພົ່ນລົມ (CH) | /ʃ/ — ພົ່ນລົມລ້າໆ (SH) |
|---|---|
| chip | ship |
| chair | share |
| watch | wash |
| catch | cash |
| cheap | sheep |
| choose | shoes |
| chew | shoe |
| cheer | sheer |
| much | mush |
| witch | wish |
ລອງອ່ານລົງມາທັງສອງຖັນ. ຖ້າທັງສອງເບື້ອງອອກສຽງອອກມາເປັນຄຳດຽວກັນ, ນັ້ນຄືການລວມສຽງທີ່ບົດຄວາມນີ້ກຳລັງຈະຊ່ວຍແກ້ໄຂ, ແລະ ການສ້ອມແປງກໍ່ມີພຽງຈຸດດຽວທີ່ເຈົ້າສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້: ນັ້ນກໍ່ຄືລີ້ນແຕະເພດານປາກກ່ອນການພົ່ນລົມ ຫຼື ບໍ່ແຕະ.
ເປັນຫຍັງ “ສຽງ CH ທີ່ອ່ອນກວ່າ” ຈຶ່ງເປັນວິທີຄິດທີ່ຜິດ
ຖ້າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າລວມສອງສຽງນີ້ເຂົ້າກັນ, ມັນຈະຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າມັນເປັນສຽງດຽວກັນທີ່ສາມາດປັບລະດັບໄດ້, ແລະ ຜູ້ຮຽນກໍ່ມັກຈະຊອກຫາ “ສຽງ CH ທີ່ອ່ອນກວ່າ” ຫຼື “ສຽງ SH ທີ່ແຫຼມກວ່າ”, ຄືກັບວ່າເປົ້າໝາຍນັ້ນຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງເທິງແຖບເລື່ອນລະຫວ່າງສອງສຽງນີ້. ມັນບໍ່ມີແຖບເລື່ອນ. ສຽງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການອັດລົມ ແລະ ສຽງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການພົ່ນລົມຢູ່ແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນສອງລະດັບຂອງສິ່ງດຽວກັນ; ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຄ່ອຍໆປັບສຽງຈາກອັນໜຶ່ງໄປຫາອີກອັນໜຶ່ງໄດ້. ພວກມັນຄືປະຕູທີ່ປິດ ແລະ ປະຕູທີ່ເປີດ.
ຄຳຖາມບໍ່ແມ່ນວ່າເຈົ້າອອກສຽງໜັກ ຫຼື ອ່ອນປານໃດ. ແຕ່ມັນແມ່ນການທີ່ລີ້ນຂອງເຈົ້າອັດລົມກ່ອນທີ່ຈະພົ່ນ, ຫຼື ປ່ອຍໃຫ້ລົມພົ່ນອອກມາຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ແຕະ, ຫຼື ບໍ່ແຕະ.
ການທົດສອບໂດຍການລາກສຽງຍາວ ຈະຊ່ວຍຢັ້ງຢືນໄດ້ໄວກວ່າການນັ່ງຟັງຫຼາຍໆຮອບ. ລອງພະຍາຍາມລາກສຽງນັ້ນເບິ່ງ. ຖ້າເຈົ້າສາມາດລາກໄດ້ດົນ, ເປັນສຽງ shhhh ທີ່ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນກວ່າລົມຫາຍໃຈຈະໝົດ, ສະແດງວ່າເຈົ້າກຳລັງອອກສຽງ /ʃ/. ແຕ່ຖ້າມັນບໍ່ຍອມໃຫ້ລາກຍາວ, ຖ້າມັນດັງຂຶ້ນບາດດຽວແລ້ວກໍ່ຈົບ, ສະແດງວ່າເຈົ້າກຳລັງອອກສຽງ /tʃ/, ເພາະວ່າການກັກລົມຢູ່ທາງໜ້າຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ສຽງດັງຕໍ່ໄປ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີໝູ່ ຫຼື ສຽງບັນທຶກເພື່ອທົດສອບເລື່ອງນີ້. ເຈົ້າສາມາດຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງໃນປາກຂອງເຈົ້າເອງໄດ້, ລະຫວ່າງສຽງທີ່ໄຫຼໄປເລື້ອຍໆ ກັບ ສຽງທີ່ແຕກອອກມາບາດດຽວ.
ມັນຈະຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍຖ້າເຈົ້າເຫັນວ່າຄູ່ນີ້ຢູ່ໃນຄອບຄົວສຽງໃດ. ພາສາອັງກິດມີສີ່ສຽງຢູ່ໃນມຸມນີ້ຂອງປາກ, ສອງສຽງບໍ່ກ້ອງ ແລະ ສອງສຽງກ້ອງ. /tʃ/ ແລະ /ʃ/ ຄືຄູ່ສຽງບໍ່ກ້ອງທີ່ບົດຄວາມນີ້ກຳລັງເວົ້າເຖິງ. ເປີດສຽງຂອງເຈົ້າ (ໃຫ້ເສັ້ນສຽງສັ່ນ) ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຄູ່ແຝດທີ່ເປັນສຽງກ້ອງຂອງພວກມັນ ຄື /dʒ/ ແລະ /ʒ/. ຫຼາຍພາສາທີ່ພົບບັນຫາກັບຄູ່ສຽງບໍ່ກ້ອງ ກໍ່ມັກຈະພົບບັນຫາແບບດຽວກັນກັບຄູ່ສຽງກ້ອງ, ເຊິ່ງເປັນເລື່ອງດີ, ເພາະວ່າວິທີແກ້ໄຂສຳລັບ chip ແລະ ship ສາມາດນຳໄປໃຊ້ໂດຍກົງກັບຄູ່ສຽງກ້ອງໄດ້ເລີຍ. ເຮົາຈະເວົ້າເຖິງເລື່ອງນີ້ຕື່ມຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າອອກສອງສຽງທຳອິດໄດ້ຊັດເຈນແລ້ວ.
ວິທີອອກສຽງແຕ່ລະສຽງ
ຜູ້ອ່ານສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະມີໜຶ່ງໃນສອງສຽງນີ້ຢູ່ແລ້ວ ແລະ ກຳລັງຈະຝຶກອີກສຽງໜຶ່ງຈາກສູນ. ເຈົ້າຈະມີສຽງໃດນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນລຳດັບລຸ່ມນີ້ຈະຄອບຄຸມທັງສອງແບບ.
ເລີ່ມຈາກ /ʃ/, ເພາະວ່າມັນເປັນສຽງທີ່ງ່າຍກວ່າໃນສອງສຽງນີ້ ແລະ CH ກໍ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນມາຕໍ່ຈາກມັນ. ເອົາສ່ວນໜ້າຂອງລີ້ນຂຶ້ນໄປໃກ້ໆກັບປຸ່ມເຫືອກຫຼັງແຂ້ວເທິງ, ໃຫ້ໃກ້ແຕ່ບໍ່ແຕະ, ເພື່ອໃຫ້ເຫຼືອຊ່ອງຫວ່າງບາງໆ. ເຮັດສົບໃຫ້ມົນໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ຍື່ນໄປທາງໜ້າ. ບາດນີ້ໃຫ້ພົ່ນລົມອອກຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນຈົນກວ່າຈະເກີດສຽງຟູ່, ແລະ ລາກສຽງນັ້ນໄວ້: shhhh. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ, ພວກເຮົາມັກຈະອອກສຽງນີ້ຄ້າຍຄືໂຕ ຊ ແບບປາກແບນໆ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ສຽງອອກມາຄືໂຕ s (ຊິບ ກາຍເປັນ sip). ຖ້າສຽງຂອງເຈົ້າອອກມາແຫຼມໆຄືໂຕ s, ສະແດງວ່າລີ້ນຂອງເຈົ້າຢູ່ທາງໜ້າໂພດ; ໃຫ້ດຶງລີ້ນຖອຍຫຼັງໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ຍື່ນສົບໃຫ້ມົນ ຈົນກວ່າສຽງຈະປ່ຽນຈາກ sss ທີ່ແຫຼມໆ ມາເປັນສຽງ shhh ທີ່ທຸ້ມກວ່າ ແລະ ໜາກວ່າ. ການເຮັດສົບມົນແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການອອກສຽງນີ້, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ເຮັດເພື່ອຄວາມງາມ, ດັ່ງນັ້ນຕ້ອງຍື່ນສົບອອກໄປຕະຫຼອດການອອກສຽງ.
ບາດນີ້ເຮົາມາສ້າງ /tʃ/ ຕໍ່ຈາກສຽງພົ່ນນັ້ນກັນ. ຕັ້ງຮູບປາກຄືກັບວ່າເຈົ້າກຳລັງຈະອອກສຽງ /t/, ເອົາລີ້ນກົດແນບກັບປຸ່ມເຫືອກແຕ່ຖອຍຫຼັງໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ, ໃຫ້ລົມຖືກກັກໄວ້ທາງຫຼັງ. ຮັກສາການກັກລົມນັ້ນໄວ້ບາດໜຶ່ງ. ຈາກນັ້ນໃຫ້ປ່ອຍລີ້ນອອກ, ບໍ່ແມ່ນປ່ອຍສູ່ອາກາດລ້າໆ, ແຕ່ປ່ອຍເຂົ້າໄປຫາຕຳແໜ່ງຂອງ SH ທີ່ເຈົ້າຫາແຕ່ຝຶກໄປ, ເພື່ອໃຫ້ລົມທີ່ຖືກກັກໄວ້ນັ້ນພົ່ນອອກມາຢ່າງໄວວາ. ຜົນລັບທີ່ໄດ້ຄື t + sh ທີ່ລວມເຂົ້າກັນ: tch. ວິທີທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ໃນການຫາສຽງນີ້ຄື ການເວົ້າສອງສຽງນັ້ນຕໍ່ກັນແລ້ວເພີ່ມຄວາມໄວຂຶ້ນ. ລອງເວົ້າວ່າ white sheep, ແລ້ວເວົ້າຄຳນັ້ນເຂົ້າກັນໃຫ້ໄວຂຶ້ນເລື້ອຍໆຈົນກວ່າ t ແລະ sh ຈະຕຳກັນກາຍເປັນ /tʃ/ ສຽງດຽວ: whi-cheep. ການຕຳກັນນັ້ນລະຄືສຽງ affricate. ສຽງແຕະຄືໂຕທີ່ອອກແຮງເຮັດວຽກ; ສ່ວນສຽງພົ່ນຄືບ່ອນທີ່ມັນໄປຈົບລົງ.
ເຈົ້າຈະຕ້ອງຝຶກເຄິ່ງໃດນັ້ນ ແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າພາສາຂອງເຈົ້າພາໃຫ້ເກີດຂໍ້ຜິດພາດແບບໃດ:
ຖ້າ chip ຂອງເຈົ້າມັກຈະອອກສຽງເປັນ ship ຕະຫຼອດ, ສະແດງວ່າເຈົ້າກຳລັງຂ້າມການກັກລົມ. ສຽງພົ່ນຂອງເຈົ້າແມ່ນດີແລ້ວ; ສິ່ງທີ່ຂາດໄປຄືການເອົາລີ້ນແຕະເພດານປາກກ່ອນ. ໃນຕອນທຳອິດໃຫ້ພະຍາຍາມເນັ້ນສຽງແຕະໃຫ້ຊັດເຈນເກີນຈິງກ່ອນ. ກົດລີ້ນໃຫ້ແໜ້ນກັບປຸ່ມເຫືອກ, ຄ້າງໄວ້ດົນກວ່າປົກກະຕິໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລ້ວປ່ອຍມັນອອກມາເປັນສຽງພົ່ນ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນຄ້າຍຄືກັບ t-ship. ເມື່ອການກັກລົມຂອງເຈົ້າໝັ້ນຄົງແລ້ວ ເຈົ້າສາມາດເຮັດໃຫ້ມັນເບົາລົງ ແລະ ໄວຂຶ້ນໄດ້ຈົນກວ່າມັນຈະບໍ່ຟັງເບິ່ງຄືຝືນທຳມະຊາດ.
ຖ້າ ship ຂອງເຈົ້າມັກຈະອອກສຽງເປັນ chip, ສະແດງວ່າເຈົ້າກຳລັງເພີ່ມການກັກລົມເຂົ້າໄປໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ຄວນມີ. ລີ້ນຂອງເຈົ້າຍົກຂຶ້ນໄປແຕະປຸ່ມເຫືອກກ່ອນຈະພົ່ນລົມດ້ວຍຄວາມຊິນເຄີຍ. ດຶງມັນລົງໄວ້. ເລີ່ມຕົ້ນຄຳສັບດ້ວຍລົມທີ່ກຳລັງໄຫຼຜ່ານຊ່ອງແຄບນັ້ນຢູ່ແລ້ວ, ໃຫ້ສຽງພົ່ນດັງຂຶ້ນກ່ອນທີ່ສ່ວນອື່ນຂອງຄຳຈະຕາມມາ, ແລະ ຢ່າໃຫ້ລີ້ນໄປແຕະເພດານປາກເດັດຂາດ. ໃນຕອນທຳອິດໃຫ້ຕັ້ງໃຈລາກສຽງ SH ໃຫ້ຍາວໆ, shhhip, ເພື່ອພິສູດໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າຮູ້ວ່າບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຕ້ອງປິດກັ້ນ.
ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ພົບເຫັນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນທັງສອງກໍລະນີຄື ການເບິ່ງວ່າສຽງກັກລົມນັ້ນເປັນພຽງອົງປະກອບເສີມ. ຄວາມຈິງແລ້ວ ມັນຄືຕົວສຽງເລີຍ. /tʃ/ ທີ່ບໍ່ມີການກັກລົມແທ້ໆ ກໍ່ຄື /ʃ/ ລ້າໆ, ແລະ /ʃ/ ທີ່ລັກເພີ່ມການກັກລົມຢູ່ທາງໜ້າ ກໍ່ຄື /tʃ/. ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຕ້ອງຕັ້ງໃຈຕັດສິນໃຈໃນທຸກໆຄັ້ງ ວ່າຈະມີສຽງແຕະ ຫຼື ບໍ່.
ພີ່ນ້ອງສຽງກ້ອງ: /dʒ/ ແລະ /ʒ/
ເມື່ອຄູ່ສຽງບໍ່ກ້ອງຂອງເຈົ້າໝັ້ນຄົງແລ້ວ, ເຈົ້າຈະໄດ້ອີກສອງສຽງມາເກືອບລ້າໆເລີຍ. ຮັກສາທຸກຢ່າງໃຫ້ຄືເກົ່າ ແລ້ວເປີດສຽງໃຫ້ເສັ້ນສຽງສັ່ນ. /tʃ/ ທີ່ເປັນສຽງກ້ອງຄື /dʒ/, ເຊິ່ງແມ່ນໂຕ J ໃນຄຳວ່າ job: choke ຈະກາຍເປັນ joke ເມື່ອເສັ້ນສຽງເລີ່ມເຮັດວຽກ, ແຕະຄືກັນ, ປ່ອຍຄືກັນ, ພຽງແຕ່ເພີ່ມສຽງສັ່ນ. /ʃ/ ທີ່ເປັນສຽງກ້ອງຄື /ʒ/, ເຊິ່ງເປັນສຽງອ່ອນໆຢູ່ກາງຄຳວ່າ measure ແລະ pleasure, ມັນຄືສຽງພົ່ນລາກຍາວແບບເກົ່າ ແຕ່ເພີ່ມການສັ່ນຂອງເສັ້ນສຽງເຂົ້າໄປ. ພາສາອັງກິດແທບຈະບໍ່ເຄີຍເລີ່ມຕົ້ນຄຳສັບດ້ວຍສຽງ /ʒ/, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າມັກຈະພົບມັນຢູ່ກາງຄຳ, ໃນ vision, casual, television. ມີຄຳຢືມຈາກພາສາຝຣັ່ງບາງຄຳທີ່ມີສຽງນີ້ຢູ່ທ້າຍຄຳ ເຊັ່ນ garage ຫຼື ຢູ່ໜ້າຄຳເລີຍ ເຊັ່ນ genre. ຖ້າເຈົ້າສາມາດຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ “ແຕະ” ກັບ “ບໍ່ແຕະ” ໃນຄູ່ສຽງບໍ່ກ້ອງໄດ້ແລ້ວ, ເຈົ້າກໍ່ໄດ້ຜ່ານພາກສ່ວນທີ່ຍາກທີ່ສຸດສຳລັບຄູ່ສຽງກ້ອງໄປແລ້ວ.
ໂຕສະກົດໃດແມ່ນສຽງໃດ
ໂຕອັກສອນສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນເປັນໄປຕາມກົດ. ຄູ່ອັກສອນ ch ມັກຈະອອກສຽງເປັນ /tʃ/: chip, chair, much, teacher, lunch. ຄູ່ອັກສອນ sh ແທບຈະອອກສຽງເປັນ /ʃ/ ສະເໝີ: ship, share, wash, fish, fresh. ກຸ່ມອັກສອນ tch ກໍ່ເປັນພຽງອີກວິທີໜຶ່ງໃນການຂຽນ /tʃ/, ເຊິ່ງໂຕ T ໄດ້ຖືກລວມເຂົ້າໄປໃນໂຕສະກົດແລ້ວ: watch, catch, match, kitchen. ມາຮອດຕອນນີ້, ໜ້າເຈ້ຍຍັງບອກຄວາມຈິງເຮົາຢູ່.
ແຕ່ຈາກນັ້ນ ພາສາອັງກິດກໍ່ຢືມຄຳສັບຈາກພາສາອື່ນມາ ແລະ ຮັກສາໂຕສະກົດເດີມຂອງພວກມັນໄວ້, ເຮັດໃຫ້ ch ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມຕາມທີ່ເຈົ້າຄາດຫວັງອີກຕໍ່ໄປ. ໃນກຸ່ມຄຳສັບທີ່ຢືມມາຈາກພາສາຝຣັ່ງ, ch ຈະຖືກອອກສຽງເປັນ /ʃ/, ເຊິ່ງແມ່ນສຽງພົ່ນລ້າໆໂດຍບໍ່ມີການແຕະເລີຍ: machine, chef, brochure, Michigan, ແລະ ຊື່ເມືອງ Chicago. ໃນອີກກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຢືມມາຈາກພາສາກຣີກ, ໂຕ ch ອັນດຽວກັນນີ້ພັດອອກສຽງຄືກັບ /k/ ແຂງໆ: school, stomach, character, chemistry. ມັນບໍ່ມີວິທີທີ່ຈະຄາດເດົາໄດ້ເລີຍວ່າໂຕໃດແມ່ນສຽງໃດຈາກໂຕອັກສອນ; ປະຫວັດສາດຂອງຄຳສັບຄືຕົວຕັດສິນ, ແລະ ເຈົ້າຕ້ອງຮຽນຮູ້ພວກມັນໄປເທື່ອລະຄຳ.
ສຽງພົ່ນນີ້ຍັງເຊື່ອງຢູ່ພາຍໃຕ້ໂຕອັກສອນທີ່ບໍ່ແມ່ນ sh ເລີຍ. ມີກຸ່ມຄຳລົງທ້າຍທົ່ວໄປຫຼາຍຄຳທີ່ປ່ຽນໂຕ t, c, ຫຼື s ໃຫ້ເປັນສຽງພົ່ນເມື່ອຢູ່ໜ້າສະຫຼະທີ່ບໍ່ເນັ້ນສຽງ (weak vowel), ແລະ ມີສອງຄຳລົງທ້າຍທີ່ກາຍເປັນສຽງແຕະ:
| ສະກົດດ້ວຍ | ອອກສຽງເປັນ | ຕົວຢ່າງ |
|---|---|---|
| -tion, -tial, -tient | /ʃ/ | nation, station, patient, partial |
| -cial, -cean, -cious | /ʃ/ | special, ocean, delicious |
| -ssion, -ssure, -nsion | /ʃ/ | mission, pressure, tension |
| -ture | /tʃ/ | nature, picture, future |
| -stion | /tʃ/ | question, suggestion |
ສອງແຖວສຸດທ້າຍຄືໂຕທີ່ມັກເຮັດໃຫ້ຄົນສັບສົນ. ຄຳລົງທ້າຍ -ture ບໍ່ແມ່ນສຽງພົ່ນລ້າໆ ແຕ່ເປັນສຽງແຕະ-ແລ້ວ-ພົ່ນ /tʃ/ ເຕັມໆ, ດັ່ງນັ້ນ nature ຈຶ່ງອອກສຽງວ່າ nay-cher ແລະ picture ອອກສຽງວ່າ pik-cher, ມັນຄື CH ອັນດຽວກັບທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນຄຳວ່າ chip, ແຕ່ມັນເຊື່ອງຢູ່ພາຍໃນໂຕ T. ຄຳລົງທ້າຍ -stion ກໍ່ເຮັດແບບດຽວກັນເມື່ອຢູ່ຫຼັງໂຕ s, ດັ່ງນັ້ນ question ຈຶ່ງອອກສຽງວ່າ kwes-chun. ເມື່ອເຈົ້າສັງເກດເຫັນສຽງແຕະນີ້ແລ້ວ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນມັນຢູ່ທົ່ວໄປໃນການເວົ້າພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາທີ່ຊັດເຈນ: culture, future, century, actually.
ມີຄຳສັບທົ່ວໄປສອງຄຳທີ່ແຫກກົດໄປໃນທາງຂອງມັນເອງ. sugar ແລະ sure ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ su ທີ່ອອກສຽງ /ʃ/ ເຖິງແມ່ນວ່າສະຫຼະທີ່ຕາມຫຼັງມັນຈະເປັນສະຫຼະທີ່ເນັ້ນສຽງກໍ່ຕາມ. ພວກມັນເປັນພຽງກຸ່ມນ້ອຍໆທີ່ຕ້ອງທ່ອງຈຳ, ບໍ່ແມ່ນຮູບແບບທົ່ວໄປ: ເພາະວ່າຄຳທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ su ຄຳອື່ນໆເກືອບທັງໝົດຈະຮັກສາສຽງ s ທຳມະດາໄວ້, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ super ແລະ suit.
ຝຶກຫູກ່ອນຝຶກປາກ
ເຈົ້າບໍ່ສາມາດສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສຽງໄດ້ຢ່າງເຊື່ອຖືໄດ້ ຖ້າເຈົ້າບໍ່ສາມາດໄດ້ຍິນມັນ. ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນສາມາດແຍກສຽງ /tʃ/ ທີ່ສະອາດ ກັບ /ʃ/ ທີ່ສະອາດໄດ້ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າຊ້າໆ ແລະ ຄິດເຖິງແຕ່ລະສຽງ, ແຕ່ພັດສູນເສຍຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄປທັນທີເມື່ອປະໂຫຍກຖືກເວົ້າດ້ວຍຄວາມໄວປົກກະຕິ, ເພາະວ່າຫູບໍ່ເຄີຍຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຈັບຜິດວ່າສຽງໃດຫາແຕ່ຜ່ານໄປ. ການຮັບຮູ້ສຽງຕ້ອງມາກ່ອນ, ແລະ ສຳລັບຄູ່ນີ້ມັນຈະມາຢ່າງໄວວາ, ເພາະວ່າທັງສອງສຽງມີເອກະລັກທີ່ຊັດເຈນ: /ʃ/ ຄືສຽງພົ່ນທີ່ດັງຕໍ່ເນື່ອງໄປເລື້ອຍໆ, ສ່ວນ /tʃ/ ຄືສຽງພົ່ນທີ່ມີການກັກລົມນ້ອຍໆດັງຕິກຢູ່ທາງໜ້າ.
ວິທີຝຶກກໍ່ຄືການຟັງຄູ່ສຽງໜ້ອຍສຸດ (minimal pairs) ທີ່ຖືກສະຫຼັບກັນແບບສຸ່ມ. ໃຫ້ໝູ່ ຫຼື ໃຊ້ແອັບສຽງອ່ານຄຳສັບໜຶ່ງຈາກຄູ່ສຽງແບບສຸ່ມ: chair ຫຼື share, watch ຫຼື wash. ໜ້າທີ່ເຈົ້າມີພຽງແຕ່ແຍກປະເພດ, ບອກວ່າເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳໃດ, ຍັງບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເທື່ອ. ໜ້າປຽບທຽບ chip ກັບ ship ຂອງພວກເຮົາ ໄດ້ວາງສອງສຽງນີ້ໄວ້ຂ້າງກັນພ້ອມກັບສຽງປະກອບ ຖ້າເຈົ້າຕ້ອງການສຽງທີ່ກຽມໄວ້ໃຫ້ແລ້ວເພື່ອຝຶກແຍກສຽງ. ເມື່ອເຈົ້າສາມາດແຍກໄດ້ຖືກຕ້ອງສິບຫ້າເທື່ອຕິດກັນໂດຍບໍ່ລັງເລ, ຫູຂອງເຈົ້າກໍ່ໄດ້ສ້າງໝວດໝູ່ນີ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ປາກຂອງເຈົ້າກໍ່ມີເປົ້າໝາຍທີ່ຊັດເຈນ. ສຳລັບການຝຶກແບບງຽບໆທີ່ບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ໝູ່, ໃຫ້ເປີດສຽງຄົນອາເມລິກາເວົ້າຈັກໜຶ່ງນາທີ ພ້ອມກັບເບິ່ງບົດຟັງ (transcript), ອາດຈະເປັນການສຳພາດ ຫຼື ຄລິບຈາກລາຍການ, ແລ້ວໝາຍທຸກຄຳທີ່ມີ ch ແລະ sh. ຫຼິ້ນສຽງແຕ່ລະຄຳຄືນແລ້ວຕອບຄຳຖາມດຽວ: ແຕະ, ຫຼື ບໍ່ແຕະ? ເຈົ້າກຳລັງສອນຫູຂອງເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ຈັດສອງສຽງນີ້ໄວ້ພາຍໃຕ້ປ້າຍຊື່ດຽວກັນ, ເຊິ່ງນີ້ຄືຂັ້ນຕອນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ການຝຶກປາກຂອງເຈົ້າໄດ້ຜົນຈິງ.
ມີອີກໜຶ່ງກັບດັກທາງຫູທີ່ຄວນຮູ້ໄວ້. ຖ້າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ (ເຊັ່ນພາສາລາວ) ມັກໃຊ້ສຽງ s (ຊ), ເຈົ້າອາດຈະໄດ້ຍິນ ແລະ ອອກສຽງ s ໃນບ່ອນທີ່ພາສາອັງກິດຕ້ອງການ /ʃ/, ເຮັດໃຫ້ ship ກາຍເປັນ sip (ຊິບ) ແລະ she ກາຍເປັນ see (ຊີ). ວິທີແກ້ໄຂຄື ສົບ ຂອງເຈົ້າ. ສຽງ /ʃ/ ທີ່ແທ້ຈິງ ຕ້ອງຫໍ່ສົບໃຫ້ມົນ ແລະ ຍື່ນໄປທາງໜ້າ; ສ່ວນສຽງ s ຈະປ່ອຍໃຫ້ສົບແບນ. ລອງເບິ່ງປາກຕົວເອງໃນແວ່ນຕອນເວົ້າຄຳວ່າ ship: ຖ້າສົບຂອງເຈົ້າຍັງແບນຢູ່, ສະແດງວ່າເຈົ້າກຳລັງອອກສຽງ s, ແລະ ການຍື່ນສົບອອກມາກໍ່ຄືເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງການແກ້ໄຂແລ້ວ.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ອ່ານປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້ອອກສຽງ, ປະໂຫຍກລະສອງເທື່ອ. ແຖວສ່ວນໃຫຍ່ຈະບັງຄັບໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງ /tʃ/ ກັບ /ʃ/, ເຊິ່ງຍາກກວ່າ ແລະ ມີປະໂຫຍດກວ່າການຝຶກສຽງໃດສຽງໜຶ່ງລ້າໆ. ອ່ານຊ້າໆກ່ອນ ເພື່ອໃຫ້ແຕ່ລະຄຳລົງຈັງຫວະເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈໄວ້, ແຕະ ຫຼື ບໍ່ແຕະ, ແລ້ວຈຶ່ງເພີ່ມຄວາມໄວຂຶ້ນ. ມີສອງແຖວທີ່ຕັ້ງໃຈແຫກກົດ: ແຖວທີເຈັດແມ່ນມີແຕ່ສຽງ /ʃ/, ທຸກໆໂຕ ch ເປັນພຽງສຽງພົ່ນລ້າໆ, ແລະ ແຖວສຸດທ້າຍແມ່ນມີແຕ່ສຽງ /tʃ/, ທຸກໆໂຕ ch ຕ້ອງມີການແຕະ. ໃຫ້ອ່ານສອງແຖວນັ້ນຊ້າໆ.
- If the mug has a chip, don't ship it. If the mug has a chip, don't ship it.
- Watch her wash the dishes. Watch her wash the dishes.
- Catch the cash before it blows off the table. Catch the cash before it blows off the table.
- Share the chair by the window. Share the chair by the window.
- Choose the shoes that match. Choose the shoes that match.
- The cheap wool came from one sheep. The cheap wool came from one sheep.
- The chef fixed a machine in Chicago. The chef fixed a machine in Chicago.
- Are you sure such sugar is cheap? Are you sure such sugar is cheap?
- Each picture tells a fresh story. Each picture tells a fresh story.
- Which chair did the teacher choose? Which chair did the teacher choose?
ຖ້າແຖວໃດເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສະດຸດເມື່ອອ່ານໄວໆ, ນັ້ນລະຄືເປົ້າໝາຍຂອງການເອົາທັງສອງສຽງມາລວມໄວ້ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວກັນ. ລີ້ນຕ້ອງໄປແຕະເພດານປາກສຳລັບ CH ແລະ ຕ້ອງຫຼີກລ່ຽງການແຕະສຳລັບ SH, ຫຼາຍໆຄັ້ງໃນໜຶ່ງປະໂຫຍກ, ແລະ ການເຮັດໃຫ້ຈັງຫວະນີ້ເປັນອັດຕະໂນມັດຄືການຝຶກຊ້ອມທີ່ແທ້ຈິງ. ສັງເກດເບິ່ງຄຳວ່າ chef ແລະ machine ໃນແຖວທີເຈັດ: ທັງສອງຄຳສະກົດດ້ວຍ ch ແລະ ທັງສອງອອກສຽງ SH ລ້ວນໆ, ບໍ່ມີການແຕະ, ເປັນສິ່ງເຕືອນໃຈທີ່ດີວ່າ ໂຕສະກົດບໍ່ໄດ້ເປັນໂຕກຳນົດສຽງສະເໝີໄປ.
ພາສາແມ່ແຕ່ລະພາສາຈັດການກັບສຽງນີ້ແນວໃດ
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າ ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ສຽງໃດມາກ່ອນ. ບາງພາສາໃຫ້ສຽງພົ່ນມາ, ບາງພາສາໃຫ້ສຽງແຕະມາ, ບາງພາສາກໍ່ບໍ່ມີຈັກສຽງເລີຍ ແລະ ບາງພາສາກໍ່ມີຄົບທັງສອງ. ບໍ່ມີອັນໃດທີ່ເປັນຂໍ້ບົກພ່ອງ; ມັນພຽງແຕ່ບອກໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຕື່ມເຕັມນັ້ນມີຮູບຮ່າງໜ້າຕາເປັນແນວໃດ.
| ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ | ມີທັງສອງສຽງແລ້ວບໍ່? | ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍ | ສິ່ງທີ່ຄວນເນັ້ນ |
|---|---|---|---|
| ລາວ / ໄທ | ~ ມີແຕ່ສຽງແຕະ | ship → sip; ສຽງທ້າຍຄຳມັກຫາຍ | ເຈົ້າມີສຽງແຕະ ຈ (/tɕ/) ທີ່ໃກ້ກັບ CH ຢູ່ແລ້ວ ສະນັ້ນ chip ເກືອບໃຊ້ໄດ້; ວຽກຫຼັກຄືການສ້າງສຽງພົ່ນ /ʃ/ ໃຫ້ລາກໄດ້ຍາວ ໂດຍຫໍ່ສົບໃຫ້ມົນ ໃຫ້ມັນຕ່າງຈາກສຽງ ສ (/s/). ແລະ ເພາະພາສາລາວບໍ່ມີສຽງເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ທ້າຍຄຳ, ໃຫ້ລະວັງຢ່າປ່ອຍ CH/SH ຫາຍຕອນຢູ່ທ້າຍຄຳ ເຊັ່ນ watch, wash. |
| ຝຣັ່ງ | ~ ມີແຕ່ສຽງພົ່ນ | chip → ship | ເຈົ້າມີສຽງ /ʃ/ ທີ່ສະອາດຢູ່ແລ້ວ. ໃຫ້ສ້າງສຽງກັກໄວ້ທາງໜ້າຂອງ /tʃ/: ແຕະປຸ່ມເຫືອກ, ອັດລົມໄວ້, ແລ້ວປ່ອຍອອກມາເປັນສຽງພົ່ນຂອງເຈົ້າ. |
| ປອກຕຸຍການ | ✓ ສ່ວນໃຫຍ່ມີ | ໂຕສະກົດ: ມັກອ່ານ ch ເປັນ /ʃ/ | ເຈົ້າມີ /ʃ/, ແລະ ພາສາປອກຕຸຍການບຣາຊິນກໍ່ມີ /tʃ/ ຢູ່ໜ້າສະຫຼະ i (tia). ກັບດັກທີ່ແທ້ຈິງຄືໂຕສະກົດ: ໂຕ ch ພາສາປອກຕຸຍການຄື /ʃ/, ແຕ່ ch ພາສາອັງກິດສ່ວນໃຫຍ່ຄື /tʃ/, ດັ່ງນັ້ນຕ້ອງໃສ່ສຽງແຕະໃຫ້ຄຳວ່າ chip. |
| ສະເປນ (ສ່ວນໃຫຍ່) | ~ ມີແຕ່ສຽງແຕະ | ship → chip | ເຈົ້າມີສຽງ /tʃ/ ທີ່ໜັກແໜ້ນ (mucho) ແຕ່ບໍ່ມີສຽງ /ʃ/ ລ້າໆ. ໃຫ້ສ້າງສຽງພົ່ນໂດຍບໍ່ມີການສຳຜັດ: ປ່ອຍລົມໄຫຼອອກ, ເອົາລີ້ນລົງ, ຍື່ນສົບໄປທາງໜ້າ. |
| ກຣີກ | ✗ ບໍ່ມີທັງສອງ | ship → sip; chip → tsip | ສ້າງສຽງ SH ໂດຍອີງຈາກສຽງ s ຂອງເຈົ້າ: ໃຊ້ລົມຄືກັນ, ແຕ່ດຶງລີ້ນຖອຍຫຼັງ ແລະ ເຮັດສົບໃຫ້ມົນ. ແລ້ວເພີ່ມການກັກລົມເຂົ້າໄປເພື່ອເປັນ CH. |
| ດັຊ | ~ ມີແຕ່ເປັນບາງຄຳ | ອອກສຽງ chip ອ່ອນລົງເປັນ ship | ທັງສອງສຽງນີ້ມັກຈະຢູ່ໃນຄຳຢືມ. ສຽງ /ʃ/ ຂອງເຈົ້າປົກກະຕິແມ່ນດີຢູ່ແລ້ວ, ແຕ່ຕ້ອງລະວັງຄວາມເຄີຍຊິນຈາກໂຕ sj ທີ່ຈະແຍກມັນອອກເປັນສອງພາກສ່ວນ s-y. ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ແທ້ຈິງຄືສຽງກັກສຽດແຊກ /tʃ/: ສ້າງສຽງແຕະທີ່ແໜ້ນໜາ ແລ້ວປ່ອຍມັນເຂົ້າສູ່ສຽງພົ່ນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ chip ອ່ອນລົງກາຍເປັນ ship. |
| ຍີ່ປຸ່ນ | ✓ ມີ, ແຕ່ເປັນສຽງເພດານແຂງ | ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນດີ; ແຕ່ມັກປ່ຽນ see → she | ເຈົ້າມີສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງກັນໃນຄຳວ່າ shi (し) ແລະ chi (ち). ກັບດັກພັດມາໃນທາງກົງກັນຂ້າມ: ຕ້ອງລະວັງບໍ່ໃຫ້ສຽງ s ທຳມະດາກາຍເປັນ SH ເມື່ອຢູ່ໜ້າສະຫຼະ i, ເພື່ອໃຫ້ see ຍັງຄົງເປັນ see ແລະ ບໍ່ກາຍເປັນ she. |
| ເກົາຫຼີ | ~ ມີບາງສ່ວນ | show → so | ສຽງ s ຂອງເຈົ້າຈະປ່ຽນໄປທາງ SH ເມື່ອຢູ່ໜ້າສະຫຼະ i ແຕ່ຈະຍັງຄົງເປັນ s ທຳມະດາເມື່ອຢູ່ໜ້າສະຫຼະອື່ນໆ, ໂດຍບໍ່ມີສຽງ /ʃ/ ແຍກອອກມາຕ່າງຫາກ. ສຽງກັກສຽດແຊກຂອງເຈົ້າແມ່ນໃກ້ຄຽງກັບ /tʃ/ ຢູ່ແລ້ວ; ໃຫ້ສ້າງສຽງ /ʃ/ ເຕັມໆຢູ່ໜ້າທຸກສະຫຼະ ພ້ອມກັບເຮັດສົບໃຫ້ມົນ. |
| ຈີນກາງ | ✓ ມີ | ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນດີ; ລະວັງການມ້ວນລີ້ນ | ເຈົ້າມີສຽງນີ້ຢ່າງຫຼາກຫຼາຍທັງໃນ sh/ch (ແບບມ້ວນລີ້ນ) ແລະ x/q (ແບບເພດານແຂງ). ໃຫ້ຕັ້ງເປົ້າໄວ້ຢູ່ເຄິ່ງກາງ, ເອົາສ່ວນໜ້າຂອງລີ້ນຂຶ້ນໃກ້ປຸ່ມເຫືອກ, ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມ້ວນລີ້ນກັບຄືນ. |
| ຮິນດູ, ອູຣູດູ | ✓ ມີ | ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນດີ | ທັງ /tʃ/ (च) ແລະ /ʃ/ (श) ແມ່ນມີຢູ່ໃນພາສາຂອງເຈົ້າຢູ່ແລ້ວ. ສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ເປັນພຽງແຕ່ການຈັບຄູ່ສຽງ, ບວກກັບການລະວັງກັບດັກໂຕສະກົດພາສາອັງກິດ. |
| ເຢຍລະມັນ | ✓ ມີ | ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນດີ | ໂຕ sch ຂອງເຈົ້າຄືສຽງ /ʃ/ ພື້ນເມືອງ, ແລະ ຄຳວ່າ deutsch ກັບ Quatsch ກໍ່ໃຫ້ສຽງ /tʃ/ ແກ່ເຈົ້າ. ໃຫ້ໃຊ້ເວລາໄປກັບການລະວັງໂຕສະກົດ, ບ່ອນທີ່ພາສາອັງກິດເຊື່ອງ /ʃ/ ໄວ້ໃນ -tion ແລະ ch ຂອງຝຣັ່ງ. |
FAQ
ເກືອບທຸກຄັ້ງເປັນເພາະວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າຂາດສຽງໃດສຽງໜຶ່ງໃນສອງສຽງນີ້ ຫຼື ມີສຽງດຽວແລ້ວເອົາໄປໃຊ້ແທນອີກສຽງ. ຖ້າເຈົ້າເວົ້າພາສາຝຣັ່ງ, ເຈົ້າຈະມີສຽງພົ່ນ SH ແຕ່ບໍ່ມີສຽງ CH, ດັ່ງນັ້ນ chip ຈຶ່ງອອກສຽງເປັນ ship. ຖ້າເຈົ້າເວົ້າພາສາສະເປນ, ເຈົ້າຈະມີສຽງແຕະ CH ແຕ່ບໍ່ມີສຽງ SH ລ້າໆ, ດັ່ງນັ້ນ ship ຈຶ່ງອອກສຽງເປັນ chip. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ, ບັນຫາໃຫຍ່ຢູ່ຂ້າງ ship: ຍ້ອນເຮົາບໍ່ມີສຽງພົ່ນ /ʃ/, ເຮົາຈຶ່ງມັກຫຍິບເອົາສຽງ ຊ (/s/) ມາແທນ ເຮັດໃຫ້ ship ກາຍເປັນ sip (ຊິບ). ສ່ວນ chip ນັ້ນ ເຮົາມັກອອກໄດ້ໃກ້ຄຽງຢູ່ແລ້ວ ດ້ວຍສຽງແຕະ ຈ ທີ່ເຮົາມີ. CH ໃນຄຳວ່າ chip ແມ່ນ /tʃ/, ມັນຄືການກັກສຽງ /t/ ນ້ອຍໆແລ້ວປ່ອຍອອກມາເປັນສຽງພົ່ນ, ໃນຂະນະທີ່ SH ໃນຄຳວ່າ ship ແມ່ນ /ʃ/ ເຊິ່ງເປັນສຽງພົ່ນລ້າໆ. ວິທີແກ້ໄຂຄື ການສ້າງເຄິ່ງທີ່ເຈົ້າຂາດຫາຍໄປ: ການກັກລົມຢູ່ທາງໜ້າ, ຫຼື ການພົ່ນລົມລ້າໆໂດຍບໍ່ມີການກັກລົມ (ພ້ອມກັບການຫໍ່ສົບໃຫ້ມົນ).
/ʃ/ (SH) ແມ່ນສຽງສຽດແຊກ: ສ່ວນໜ້າຂອງລີ້ນເຈົ້າຈະຍົກຂຶ້ນໃກ້ເພດານປາກ, ລົມຈະພົ່ນຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ, ແລະ ສຽງຈະດັງຕໍ່ເນື່ອງໄປດົນເທົ່າທີ່ລົມຫາຍໃຈເຈົ້າຈະໝົດ. /tʃ/ (CH) ແມ່ນສຽງກັກສຽດແຊກ: ລີ້ນຂອງເຈົ້າຈະແຕະເພດານປາກກ່ອນແລ້ວອັດລົມໄວ້ຈົນມິດ ຄືກັບສຽງ /t/, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປ່ອຍອອກມາເປັນສຽງພົ່ນ SH ດຽວກັນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນການຢຸດ-ແລ້ວ-ພົ່ນທີ່ໄວເຊິ່ງເຈົ້າບໍ່ສາມາດລາກສຽງຍາວໄດ້. ທັງສອງເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງ, ດັ່ງນັ້ນຄວາມແຕກຕ່າງຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນວ່າສຽງນັ້ນໜັກ ຫຼື ອ່ອນປານໃດ. ມັນຢູ່ທີ່ວ່າລົມຖືກກັກໄວ້ກ່ອນການພົ່ນ (CH) ຫຼື ລົມໄຫຼອອກມາຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ (SH).
ລີ້ນຂອງເຈົ້າກຳລັງແຕະເພດານປາກກ່ອນການພົ່ນລົມ ໃນຂະນະທີ່ມັນຄວນຈະຢູ່ຫ່າງອອກມາ, ເຊິ່ງເປັນການເພີ່ມການກັກລົມແບບ CH ເຂົ້າໄປໃນຄຳທີ່ບໍ່ມີສຽງນັ້ນ. ອັນນີ້ຄືຮູບແບບປົກກະຕິຂອງຄົນທີ່ເວົ້າພາສາສະເປນ ເພາະວ່າພາສາສະເປນມີ /tʃ/ ແຕ່ບໍ່ມີ /ʃ/ ລ້າໆ. ໃຫ້ເລີ່ມຕົ້ນຄຳສັບໂດຍໃຫ້ລົມກຳລັງພົ່ນຜ່ານຊ່ອງແຄບນັ້ນຢູ່ແລ້ວ, ເຮັດສົບໃຫ້ມົນແລ້ວຍື່ນໄປທາງໜ້າ, ແລະ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ລີ້ນໄປແຕະເພດານປາກ. ການຕັ້ງໃຈລາກສຽງ SH ຍາວໆໃນຕອນທຳອິດ, shhhip, ຈະເປັນການພິສູດໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າຮູ້ວ່າບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຕ້ອງປິດກັ້ນ.
ຍ້ອນວ່າພາສາອັງກິດຢືມຄຳເຫຼົ່ານັ້ນມາຈາກພາສາຝຣັ່ງ ແລະ ຮັກສາໂຕສະກົດແບບຝຣັ່ງໄວ້, ເຊິ່ງໂຕ ch ໝາຍເຖິງ /ʃ/, ເປັນສຽງພົ່ນລ້າໆທີ່ບໍ່ມີການແຕະ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຄຳວ່າ chef, brochure, Michigan, ແລະ champagne. ແຕ່ອີກກຸ່ມຄຳໜຶ່ງແມ່ນມາຈາກພາສາກຣີກ ແລະ ອອກສຽງ ch ຄືກັບສຽງ /k/ ແຂງໆແທນ, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ school, stomach, ແລະ chemistry. ໂຕສະກົດບໍ່ສາມາດບອກເຈົ້າໄດ້ວ່າຄຳໃດອອກສຽງແບບໃດ; ຕົ້ນກຳເນີດຂອງຄຳສັບຄືໂຕຕັດສິນ, ດັ່ງນັ້ນຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຕ້ອງຮຽນຮູ້ໄປເທື່ອລະຄຳ.
ເກືອບຈະສະເໝີເລີຍ. ໃນຄຳລົງທ້າຍເຊັ່ນ -tion, -tial, ແລະ -tient, ໂຕ t ຈະອອກສຽງເປັນ /ʃ/, ດັ່ງນັ້ນ nation ຈຶ່ງອອກສຽງວ່າ nay-shun, station ແມ່ນ stay-shun, ແລະ patient ແມ່ນ pay-shunt. ຄຳລົງທ້າຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັນເຊັ່ນ -cial, -cean, ແລະ -cious ກໍ່ເຮັດແບບດຽວກັນກັບໂຕ c: special, ocean, delicious. ແຕ່ມີສອງຄຳລົງທ້າຍທີ່ປ່ຽນໄປເປັນສຽງ CH ຫຼື /tʃ/ ແທນ: -stion ເມື່ອຢູ່ຫຼັງໂຕ s, ດັ່ງນັ້ນ question ຈຶ່ງເປັນ kwes-chun, ແລະ -ture, ດັ່ງນັ້ນ nature ຈຶ່ງເປັນ nay-cher ແລະ picture ເປັນ pik-cher.
ແມ່ນແລ້ວ. /dʒ/, ເຊິ່ງແມ່ນໂຕ J ໃນຄຳວ່າ job, ຄື /tʃ/ ທີ່ເປັນສຽງກ້ອງ: ມັນຄືການ ແຕະ-ແລ້ວ-ພົ່ນ ແບບດຽວກັນ ແຕ່ເປີດໃຫ້ເສັ້ນສຽງເຮັດວຽກ, ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ວ່າ choke ແລະ joke ແຕກຕ່າງກັນພຽງແຕ່ການມີສຽງກ້ອງຫຼືບໍ່ມີສຽງກ້ອງເທົ່ານັ້ນ. /ʒ/, ເຊິ່ງເປັນສຽງກາງຄຳວ່າ measure ແລະ pleasure, ກໍ່ຄື /ʃ/ ທີ່ເປັນສຽງກ້ອງ: ມັນຄືການພົ່ນລົມລາກຍາວແບບດຽວກັນ ແຕ່ເພີ່ມສຽງສັ່ນເຂົ້າໄປ. ດັ່ງນັ້ນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ “ແຕະ-ກັບ-ບໍ່ແຕະ” ທີ່ເຈົ້າຮຽນຮູ້ສຳລັບ chip ແລະ ship ຈຶ່ງສາມາດນຳໄປໃຊ້ໂດຍກົງກັບຄູ່ສຽງກ້ອງນີ້ໄດ້ເລີຍ.
ການລວມສຽງ CH/SH ເຂົ້າກັນ ເປັນໜຶ່ງໃນຄວາມສັບສົນທາງພະຍັນຊະນະທີ່ພົບເຫັນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນພາສາອັງກິດ, ແລະ ກໍ່ເປັນໜຶ່ງໃນບັນຫາທີ່ແກ້ໄຂແລ້ວຮູ້ສຶກພໍໃຈທີ່ສຸດ ເພາະວ່າຄວາມແຕກຕ່າງທັງໝົດມີພຽງຈຸດດຽວທີ່ເຈົ້າສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້ນັ້ນກໍ່ຄື: ລີ້ນແຕະເພດານປາກກ່ອນພົ່ນລົມ, ຫຼື ບໍ່ແຕະ. ລອງໃຊ້ເວລາສອງສາມມື້ໃນການຟັງເພື່ອແຍກຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ຢ່າງດຽວ, ແລ້ວໃຊ້ເວລາອີກໜຶ່ງອາທິດເພື່ອຝຶກປາກຂອງເຈົ້າສະຫຼັບໄປມາລະຫວ່າງສອງສຽງຜ່ານປະໂຫຍກຂ້າງເທິງ. ລີ້ນຂອງເຈົ້າພຽງແຕ່ຕ້ອງຮຽນຮູ້ວ່າ ສຽງພົ່ນລົມສາມາດມາໄດ້ສອງແບບ, ຄືແບບມີການແຕະຢູ່ທາງໜ້າ ແລະ ແບບບໍ່ມີ, ແລະ ຕ້ອງຕັດສິນໃຈໃນທຸກໆຄັ້ງ ວ່າເຈົ້າໝາຍເຖິງແບບໃດ.
