ເຈົ້າຮຽນອ່ານພາສາອັງກິດກ່ອນທີ່ຈະໄດ້ຮຽນຟັງສຽງຕົວຈິງ, ແລະ ນັ້ນຄືຕົ້ນເຫດຂອງບັນຫາທັງໝົດ. ຄຳວ່າ comfortable ປາກົດຢູ່ເທິງໜ້າເຈ້ຍດ້ວຍ 4 ພະຍາງທີ່ເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ, com-for-ta-ble, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງອອກສຽງທັງ 4 ພະຍາງ. ແຕ່ເມື່ອຄົນອາເມລິກາເວົ້າຄຳນີ້, ມັນພັດອອກມາພຽງແຕ່ 3 ພະຍາງຄື: KUMF-ter-bul. ມີພະຍາງໜຶ່ງຫາຍໄປຢູ່ເຄິ່ງກາງ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜເຄີຍເຕືອນເຈົ້າເລີຍ.
ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນວ່າ ວິທີສະກົດຄຳ ແລະ ວິທີເວົ້າພາສາອັງກິດ ໄດ້ແຍກທາງກັນເມື່ອປະມານຫ້າຮ້ອຍປີກ່ອນ. ການສະກົດຄຳຖືກຢຸດໃຫ້ຄົງທີ່ຕັ້ງແຕ່ຍຸກທີ່ມີການເລີ່ມຕົ້ນໃຊ້ເຄື່ອງພິມ; ໃນຂະນະທີ່ການເວົ້າບໍ່ເຄີຍຢຸດການປ່ຽນແປງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຕົວອັກສອນທີ່ເຈົ້າເຫັນຈຶ່ງປຽບຄືກັບຮູບຖ່າຍຂອງສຽງທີ່ຄົນເວົ້າກັນໃນປີ ຄ.ສ. 1500 ຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະເປັນຄູ່ມືບອກວິທີອອກສຽງໃນປັດຈຸບັນ. ຄຳວ່າ Colonel ຍັງຄົງຮັກສາຮ່ອງຮອຍຂອງການສະກົດແບບເກົ່າໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ມັນຖືກອອກສຽງຄືກັບຄຳວ່າ kernel. ຕົວ b ໃນຄຳວ່າ subtle ແມ່ນສິ່ງທີ່ນັກຂຽນໃນຍຸກກາງຮັກສາໄວ້ເພື່ອສະແດງເຖິງເຄົ້າສັບພາສາລາຕິນ, ເຊິ່ງບໍ່ມີເຈົ້າຂອງພາສາອັງກິດຄົນໃດເຄີຍອອກສຽງມັນເລີຍ. ຄຳສັບເທິງໜ້າເຈ້ຍຈຶ່ງປຽບຄືກັບຊາກຟອດຊິລ (fossil) ທີ່ກາຍເປັນຫີນຕາຍຕົວແລ້ວ, ແລະ ຊາກຟອດຊິລກໍ່ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງບັນທຶກສຽງ.
ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ 25 ຄຳສັບຂ້າງລຸ່ມນີ້ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ກຸ່ມຄຳສັບຍາກໆທີ່ເຈົ້າຕ້ອງທ່ອງຈຳເທົ່ານັ້ນ. ພວກມັນແບ່ງອອກເປັນ 5 ຮູບແບບ, ຊຶ່ງເປັນ 5 ວິທີທີ່ໂຕສະກົດຫຼອກລວງສຽງເວົ້າ, ແລະ ແຕ່ລະຮູບແບບຄືກົດທີ່ເຈົ້າສາມາດນຳໄປໃຊ້ກັບຄຳສັບອື່ນໆຕໍ່ໄປໄດ້. ຖ້າເຈົ້າຮຽນຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງຄຳວ່າ comfortable ຈຶ່ງເສຍໄປໜຶ່ງພະຍາງ, ເຈົ້າກໍ່ຈະສາມາດຄາດເດົາວິທີອອກສຽງຄຳວ່າ vegetable ແລະ every ໄດ້. ຖ້າເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງ Wednesday ຈຶ່ງເຊື່ອງຕົວ d ເອົາໄວ້, ຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງໃນຄຳຕໍ່ໄປກໍ່ຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າແປກໃຈອີກ. ເປົ້າໝາຍໃນທີ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນການທ່ອງຈຳ 25 ຄຳສັບ. ມັນຄືການຮຽນຮູ້ທັງ 5 ກັບດັກນີ້, ເພື່ອວ່າຄຳສັບທີ 26 ເຊິ່ງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນລາຍຊື່ນີ້ ຈະບໍ່ສາມາດຫຼອກເຈົ້າໄດ້ອີກ.
ວິທີສະກົດຄຳພາສາອັງກິດຢຸດການປ່ຽນແປງມາປະມານ 500 ປີກ່ອນ ໃນຂະນະທີ່ພາສາເວົ້າສືບຕໍ່ປ່ຽນໄປ, ດັ່ງນັ້ນໂຕອັກສອນຈຶ່ງມັກຈະຊີ້ບອກເຖິງການອອກສຽງທີ່ບໍ່ມີໃຜໃຊ້ແລ້ວໃນປັດຈຸບັນ. ຄຳສັບທີ່ຄົນມັກອອກສຽງຜິດທີ່ສຸດແບ່ງອອກເປັນ 5 ກັບດັກຄື: ພະຍາງທີ່ຫາຍໄປ ເຊິ່ງພະຍາງທີ່ຂຽນໄວ້ຈະບໍ່ຖືກອອກສຽງ (comfortable ອອກສຽງເປັນ KUMF-ter-bul); ຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງ (receipt ຄື ri-SEET, ບໍ່ມີສຽງ p); ຕຳແໜ່ງການເນັ້ນສຽງ (stress) ທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ (hotel ຄື hoh-TEL, ບໍ່ແມ່ນ HOH-tel); ການສະກົດຄຳທີ່ຫຼອກລວງ ເຊິ່ງໂຕອັກສອນພາໄປຫາສຽງທີ່ຜິດທັງໝົດ (colonel ຄື KER-nul); ແລະ ກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳ ເຊິ່ງຕົວສະກົດທີ່ຊ້ອນກັນຫຼາຍຕົວຈະຖືກຕັດອອກບາງສ່ວນໃນເວລາເວົ້າ (clothes ອອກສຽງພຽງແຕ່ klohz). ໃຫ້ຮຽນຮູ້ກັບດັກ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຈຳຄຳສັບ, ແລ້ວເຈົ້າຈະຄາດເດົາຄຳຕໍ່ໄປໄດ້.
ເປັນຫຍັງໂຕສະກົດຈຶ່ງບໍ່ກົງກັບສຽງເວົ້າອີກຕໍ່ໄປ
ສຳລັບລະບົບການຂຽນສ່ວນໃຫຍ່ໃນໂລກນີ້, ຕົວອັກສອນຄືສັນຍາທີ່ຊື່ສັດກ່ຽວກັບສຽງ. ພາສາສະເປນ, ອີຕາລີ, ຟິນແລນ, ຕວກກີ: ເມື່ອເຈົ້າພົບຄຳສັບທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ ເຈົ້າກໍ່ສາມາດອ່ານມັນໄດ້ຖືກຕ້ອງຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດ, ເພາະວ່າການສະກົດຄຳຖືກອອກແບບມາ ຫຼື ຖືກປະຕິຮູບໃນພາຍຫຼັງ ໃຫ້ກົງກັບສຽງເວົ້າ. (ເຊັ່ນດຽວກັບພາສາລາວຂອງພວກເຮົາ ທີ່ອ່ານອອກສຽງກົງຕາມຕົວສະກົດ). ແຕ່ພາສາອັງກິດບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການປະຕິຮູບແບບນັ້ນ. ການສະກົດຄຳຂອງມັນຖືກລັອກໄວ້ໂດຍໂຮງພິມຍຸກທຳອິດ ໃນຂະນະທີ່ພາສາກຳລັງຜ່ານການປ່ຽນແປງສຽງຄັ້ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດ ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ The Great Vowel Shift, ບ່ອນທີ່ສະຫຼະສຽງຍາວທັງໝົດໄດ້ເລື່ອນໄປສູ່ຕຳແໜ່ງໃໝ່ໃນໄລຍະສອງສາມສະຕະວັດ. ໂຮງພິມຍັງຄົງໃຊ້ການສະກົດແບບເກົ່າ. ແຕ່ປາກຂອງຄົນເວົ້າໄດ້ປ່ຽນໄປແລ້ວ.
ພາສາອັງກິດຍັງເປັນພາສາທີ່ມັກຢືມຄຳສັບຈາກບ່ອນອື່ນ. ມັນຢືມຄຳວ່າ yacht ຈາກພາສາດັດຈ໌ (Dutch), colonel ຜ່ານທາງພາສາຝຣັ່ງ ແລະ ອີຕາລີ, receipt ຈາກພາສາລາຕິນ, ແລະ ມັນມັກຈະຮັກສາການສະກົດຄຳຂອງພາສາຕົ້ນທາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ປ່ຽນສຽງໃຫ້ເປັນແບບອັງກິດ. ບາງຄັ້ງມັນກໍ່ຮັກສາຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງໄວ້ພຽງເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຮາກສັບເດີມຂອງມັນ. ຕົວ b ໃນຄຳວ່າ debt ແລະ doubt ຖືກເພີ່ມເຂົ້າມາໂດຍນັກວິຊາການໃນຍຸກເຣເນຊອງສ໌ (Renaissance) ຜູ້ທີ່ຕ້ອງການໃຫ້ເຈົ້າເຫັນເຄົ້າສັບພາສາລາຕິນ debitum ແລະ dubitare ທີ່ເຊື່ອງຢູ່, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ມີຜູ້ເວົ້າພາສາອັງກິດຄົນໃດເຄີຍອອກສຽງມັນເລີຍກໍ່ຕາມ. ການສະກົດຄຳຈຶ່ງກາຍເປັນຄືກັບຫໍພິພິທະພັນ: ສວຍງາມໜ້າເບິ່ງ, ແຕ່ເປັນແຜນທີ່ບອກທາງທີ່ໃຊ້ບໍ່ໄດ້ແລ້ວ.
ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຄຳສັບໃດໜຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫຼົງ, ຄຳຖາມທີ່ເປັນປະໂຫຍດກໍ່ຄື ໂຕສະກົດກຳລັງຕົວະເຈົ້າດ້ວຍວິທີໃດ. ມັນມີພຽງແຕ່ 5 ວິທີເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ແຕ່ລະວິທີກໍ່ມີທາງອອກຂອງມັນເອງ.
ພະຍາງຜີຫຼອກ: ພະຍາງທີ່ມັກຈະຫາຍໄປ
ກັບດັກທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ, ແລະ ເປັນອັນທີ່ມັກຈະຫຼອກຄົນທີ່ພະຍາຍາມເວົ້າໃຫ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດ, ກໍ່ຄືພະຍາງຜີຫຼອກ (ghost syllable). ຄຳສັບນັ້ນມີຕົວສະຫຼະຂຽນໄວ້ເທິງໜ້າເຈ້ຍ ແຕ່ປາກຂອງຄົນອາເມລິກາທີ່ເວົ້າແບບທຳມະຊາດຈະຂ້າມມັນໄປເລີຍ. ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວມັນຈະເປັນສະຫຼະທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກເນັ້ນສຽງ (unstressed vowel), ເຊິ່ງກໍ່ຄືສຽງ schwa ທີ່ອ່ອນແອຫຼາຍ ຈົນເມື່ອເວົ້າດ້ວຍຄວາມໄວປົກກະຕິ ມັນຈະຖືກບີບຈົນຫາຍໄປ. ໂຕສະກົດຍັງຈອງບ່ອນນັ່ງໄວ້; ແຕ່ບໍ່ມີໃຜໄປນັ່ງໃນນັ້ນ.
ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ, ເຮົາລຶ້ງເຄີຍກັບການອອກສຽງທຸກພະຍາງຢ່າງຊັດເຈນ ເພາະພາສາລາວເປັນພາສາທີ່ມີສຽງວັນນະຍຸດ (tones). ແຕ່ພາສາອັງກິດເປັນພາສາທີ່ກຳນົດຈັງຫວະດ້ວຍການເນັ້ນສຽງ (stress-timed). ພະຍາງທີ່ບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງຈະຖືກຫຍໍ້ໃຫ້ສັ້ນ ແລະ ເບົາທີ່ສຸດ.
Comfortable ແມ່ນຕົວຢ່າງທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດ. ຢູ່ເທິງໜ້າເຈ້ຍມັນມີ 4 ພະຍາງ. ແຕ່ໃນປາກຂອງຄົນອາເມລິກາ, ພະຍາງ -or-ta- ຢູ່ເຄິ່ງກາງຈະຖືກບີບເຂົ້າກັນເປັນ fter ພະຍາງດຽວ, ເຮັດໃຫ້ເຫຼືອພຽງ 3 ພະຍາງ: KUMF-ter-bul. ການບີບສຽງແບບດຽວກັນນີ້ ຍັງປ່ຽນຄຳວ່າ vegetable ໃຫ້ເປັນ VEJ-tuh-bul (ຕົວ e ໂຕທີສອງຫາຍໄປ), chocolate ເປັນ CHOK-lit (ຕົວ o ເຄິ່ງກາງຫາຍໄປ), every ເປັນ EV-ree (ຕົວ e ເຄິ່ງກາງຫາຍໄປ), ແລະ interesting ເປັນ IN-truh-sting. ລອງອອກສຽງຄຳເຫຼົ່ານີ້ແບບເຕັມທຸກພະຍາງເບິ່ງ, ມັນກໍ່ບໍ່ໄດ້ຜິດຫຍັງ. ພຽງແຕ່ວ່າມັນຟັງເບິ່ງຄືກັບການຕັ້ງໃຈອ່ານອອກສຽງຈາກໜ້າປຶ້ມ ຫຼາຍກວ່າຈະເປັນການເວົ້າລົມກັນແບບທຳມະຊາດ.
ກົດທີ່ຄວນຈຳໄວ້ຄື: ໃນຄຳສັບທີ່ຍາວໆ, ສະຫຼະທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນສຽງ ເຊິ່ງຢູ່ຕິດກັບພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນສຽງ (stressed syllable) ມັກຈະເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ຖືກຕັດຖິ້ມ. ໃຫ້ຊອກຫາຕຳແໜ່ງ stress ໃຫ້ເຫັນ, ແລ້ວພະຍາງຜີຫຼອກມັກຈະນັ່ງຢູ່ທາງຫຼັງມັນ.
| ຄຳສັບ | ອອກສຽງວ່າ | IPA | ພະຍາງທີ່ຫາຍໄປ |
|---|---|---|---|
| comfortable | KUMF-ter-bul | /ˈkʌmftərbəl/ | ພະຍາງ -or-ta- ຖືກບີບລວມເປັນຈັງຫວະດຽວ |
| vegetable | VEJ-tuh-bul | /ˈvɛdʒtəbəl/ | ຕົວ e ໂຕທີສອງ (veg·e·table) |
| chocolate | CHOK-lit | /ˈtʃɑklɪt/ | ຕົວ o ເຄິ່ງກາງ (choc·o·late) |
| every | EV-ree | /ˈɛvri/ | ຕົວ e ເຄິ່ງກາງ (ev·e·ry) |
| interesting | IN-truh-sting | /ˈɪntrəstɪŋ/ | ພະຍາງເຄິ່ງກາງທັງໝົດຫາຍໄປ (in·ter·est·ing → IN-truh-sting) |
ຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງ: ມີໄວ້ເພື່ອໂຊຊື່ໆ
ບາງຄັ້ງກັບດັກກໍ່ບໍ່ແມ່ນພະຍາງທັງໝົດທີ່ຫາຍໄປ, ແຕ່ເປັນພຽງພະຍັນຊະນະຕົວດຽວທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນໂຕສະກົດໂດຍບໍ່ໄດ້ເຮັດໜ້າທີ່ຫຍັງເລີຍ. ຄຳວ່າ Wednesday ມີຕົວ d ທີ່ບໍ່ມີຄົນອາເມລິກາຄົນໃດອອກສຽງ: ຄຳນີ້ອອກສຽງວ່າ WENZ-day, ມີສອງພະຍາງ, ໂດຍຕົວ d ໂຕທຳອິດ ແລະ ຕົວ e ທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງມັນ ຖືກທາສີທັບໄປເລີຍ. ຄຳວ່າ Receipt ມີຕົວ p ທີ່ບໍ່ອອກສຽງ (ri-SEET) ເຊິ່ງມີຢູ່ກໍ່ພຽງເພາະວ່ານັກວິຊາການຢາກໃຫ້ມັນຄືກັບຄຳລາຕິນ receptus. Subtle ເຊື່ອງຕົວ b ໄວ້ (SUT-ul). Salmon ເຊື່ອງຕົວ l ໄວ້ (SAM-un). Island ມີຕົວ s (EYE-lund) ທີ່ບໍ່ເຄີຍເປັນຂອງມັນເລີຍ. ຄຳນີ້ມາຈາກພາສາອັງກິດບູຮານ (Old English) ທີ່ບໍ່ມີຕົວ s ເລີຍ; ແຕ່ຕົວອັກສອນນີ້ຖືກຢືມມາຈາກຄຳວ່າ isle (ເຊິ່ງມີເຄົ້າສັບມາຈາກພາສາລາຕິນ insula ແທ້ໆ) ແລ້ວເອົາມາຕິດໃສ່ຍ້ອນຄວາມຄຸ້ນເຄີຍ.
ມັນບໍ່ມີກົດການອອກສຽງຕາຍຕົວໃນກໍລະນີນີ້, ເພາະການບໍ່ອອກສຽງແມ່ນເປັນເລື່ອງຂອງປະຫວັດສາດ, ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງສັດທະສາດ (phonetics). ແຕ່ມັນມີຈຸດສັງເກດທີ່ເຈົ້າສາມາດອີງໃສ່ໄດ້ຄື: ເມື່ອຕົວອັກສອນໃດໜຶ່ງເບິ່ງຄືວ່າມັນວາງຢູ່ຜິດທີ່ຜິດທາງເມື່ອທຽບກັບໝູ່ຂອງມັນ, ເຊັ່ນ: ຕົວ b ທີ່ຢູ່ຫຼັງ m ຫຼື ຢູ່ໜ້າ t, ຕົວ p ທີ່ຢູ່ໜ້າ t, ຕົວ s ດ່ຽວໆທີ່ຢູ່ໜ້າ land, ພວກມັນມັກຈະເປັນຜູ້ໂດຍສານທີ່ບໍ່ອອກສຽງ. ເມື່ອເຈົ້າຕັ້ງໃຈຮຽນຮູ້ພວກມັນເທື່ອລະຄຳ, ມັນກໍ່ຈະເຊົາເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຫຼົງທາງ.
| ຄຳສັບ | ອອກສຽງວ່າ | IPA | ຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງ |
|---|---|---|---|
| Wednesday | WENZ-day | /ˈwɛnzdeɪ/ | ຕົວ d ໂຕທຳອິດ (ແລະ ຕົວ e ຫຼັງຈາກນັ້ນ) |
| receipt | ri-SEET | /rɪˈsit/ | ຕົວ p |
| subtle | SUT-ul | /ˈsʌtəl/ | ຕົວ b |
| salmon | SAM-un | /ˈsæmən/ | ຕົວ l |
| island | EYE-lund | /ˈaɪlənd/ | ຕົວ s |
ກັບດັກການເນັ້ນສຽງ: ສຽງຖືກ ແຕ່ຈັງຫວະຜິດ
ສຳລັບກຸ່ມນີ້, ທຸກໆສຽງໃນຄຳສັບແມ່ນສຽງທີ່ເຈົ້າສາມາດອອກສຽງໄດ້ຢູ່ແລ້ວ. ກັບດັກຂອງມັນຄື ເຈົ້າຈະໄປເນັ້ນນ້ຳໜັກໃສ່ພະຍາງໃດ. ພາສາອັງກິດບໍ່ໄດ້ວາງສຽງເນັ້ນ (stress) ໄວ້ຕາມທີ່ໂຕສະກົດບອກ, ແລະ ຜູ້ຮຽນຊາວລາວຫຼາຍຄົນມັກຈະເນັ້ນສຽງໃສ່ພະຍາງທຳອິດສະເໝີ, ເພາະຄຳສັບພາສາອັງກິດຫຼາຍຄຳມັກຈະຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍສຽງໜັກ. ແຕ່ຄຳສັບກຸ່ມນີ້ບໍ່ໄດ້ເປັນແນວນັ້ນ.
Hotel ອອກສຽງວ່າ hoh-TEL, ນ້ຳໜັກໄປຕົກຢູ່ພະຍາງທີສອງ, ບໍ່ແມ່ນ HOH-tel. Event ຄື ih-VENT. Develop ຄື dih-VEL-up, ພະລັງງານໄປກອງຢູ່ເຄິ່ງກາງ. Police ຄື puh-LEES, ໂດຍທີ່ພະຍາງທຳອິດຖືກຫົດລົງຈົນແທບຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ. Guitar ຄື guh-TAR. ຖ້າເຈົ້າວາງຕຳແໜ່ງການເນັ້ນສຽງຜິດໄປພຽງພະຍາງດຽວ, ຄຳສັບນັ້ນອາດຈະຟັງບໍ່ອອກເລີຍ, ເພາະໃນພາສາອັງກິດ ການເນັ້ນສຽງຜິດທີ່ ຈະໄປເຮັດໃຫ້ສຽງສະຫຼະທີ່ຢູ່ອ້ອມຂ້າງມັນຜິດພ້ຽນໄປນຳ.
ນີ້ຄືຈຸດທີ່ທັກສະທີ່ກວ້າງຂຶ້ນກ່ຽວກັບ ການເນັ້ນສຽງຄຳໃນພາສາອັງກິດ (English word stress) ຈະເປັນປະໂຫຍດຫຼາຍ. ສຳລັບທັງ 5 ຄຳນີ້, ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນງ່າຍນິດດຽວ: ຮຽນຮູ້ຈັງຫວະຂອງມັນ, ຈື່ມັນໄວ້, ແລະ ເຝິກຊ້ອມພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນນັ້ນໃຫ້ຫຼາຍໆ ຈົນກວ່າປາກຂອງເຈົ້າຈະລຶ້ງເຄີຍກັບການເນັ້ນສຽງແບບໃໝ່ນີ້ໂດຍອັດຕະໂນມັດ.
| ຄຳສັບ | ອອກສຽງວ່າ | IPA | ຕຳແໜ່ງທີ່ເນັ້ນສຽງ |
|---|---|---|---|
| hotel | hoh-TEL | /hoʊˈtɛl/ | ພະຍາງທີສອງ |
| event | ih-VENT | /ɪˈvɛnt/ | ພະຍາງທີສອງ |
| develop | dih-VEL-up | /dɪˈvɛləp/ | ພະຍາງເຄິ່ງກາງ |
| police | puh-LEES | /pəˈlis/ | ພະຍາງທີສອງ |
| guitar | guh-TAR | /ɡəˈtɑr/ | ພະຍາງທີສອງ |
ການສະກົດຄຳທີ່ຫຼອກລວງ: ບໍ່ຄືກັບສຽງແທ້ເລີຍ
ກັບດັກທີ່ຜ່ານມາມັກຈະຕັດບາງສິ່ງບາງຢ່າງອອກໄປ ເຊັ່ນ: ພະຍາງ, ຕົວອັກສອນ ຫຼື ຈັງຫວະ. ແຕ່ກຸ່ມນີ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ແປກປະຫຼາດກວ່ານັ້ນ. ການສະກົດຄຳຊີ້ບອກຢ່າງໝັ້ນໃຈໄປຫາການອອກສຽງທີ່ແທບຈະບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສຽງຕົວຈິງເລີຍ. ເຫຼົ່ານີ້ຄືຄຳສັບທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຍຸດຕິທຳເລີຍ.
Colonel ເປັນຄຳທີ່ໂດ່ງດັງທີ່ສຸດ. ມັນມີ 7 ຕົວອັກສອນທີ່ຈັດລຽງກັນໃຫ້ເບິ່ງຄື col-o-nel, ແຕ່ພັດຖືກອອກສຽງວ່າ KER-nul, ເຊິ່ງຄືກັນກັບຄຳວ່າ kernel ທຸກປະການ, ແລະ ມີສຽງ r ທີ່ບໍ່ປາກົດຢູ່ໃນການສະກົດຄຳເລີຍ. ໃນລະຫວ່າງທາງທີ່ມັນເດີນທາງຜ່ານພາສາຝຣັ່ງ ແລະ ພາສາອີຕາລີ, ມັນໄດ້ຮັບເອົາສອງຮູບແບບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ສຸດທ້າຍກໍ່ຈົບລົງດ້ວຍການໃຊ້ວິທີສະກົດຄຳຂອງພາສາໜຶ່ງ ແຕ່ໃຊ້ສຽງເວົ້າຂອງອີກພາສາໜຶ່ງ. Recipe ເບິ່ງຄືວ່າມັນໜ້າຈະອອກສຽງຄ່ອງຈອງກັບຄຳວ່າ ripe; ແຕ່ຄວາມຈິງມັນຄື RES-uh-pee, ມີ 3 ພະຍາງ, ໂດຍຕົວ e ໂຕສຸດທ້າຍອອກສຽງເປັນ ee (ເຊິ່ງເປັນນິໄສທີ່ມາຈາກພາສາກຣີກ ແລະ ລາຕິນ ແບບດຽວກັນກັບຄຳວ່າ simile ແລະ epitome). Yacht ເປັນການປະສົມປະສານຂອງຕົວອັກສອນທີ່ສັບສົນ ແຕ່ອອກສຽງງ່າຍໆພຽງແຕ່ yot. Womb ຄື woom, ຕົວ b ບໍ່ອອກສຽງ ແລະ ຕົວ o ອອກສຽງເປັນ oo. Queue ໃຊ້ເຖິງ 5 ຕົວອັກສອນເພື່ອສ້າງພຽງພະຍາງດຽວຄື kyoo, ເຊິ່ງອອກສຽງຄືກັບຊື່ຂອງຕົວອັກສອນ Q ແປະເລີຍ; ຕົວອັກສອນ 4 ຕົວທີ່ຕາມຫຼັງ q ມານັ້ນພຽງແຕ່ເປັນຕົວປະກອບຊື່ໆ.
ມັນບໍ່ມີກົດເກນທົ່ວໄປທີ່ຈະຊ່ວຍແກ້ໄຂຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ທັງໝົດ; ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວພວກມັນຄືຄຳສັບທີ່ຕ້ອງຮຽນຮູ້ຈຳໄປເທື່ອລະຄຳ. ເຫດຜົນທີ່ພວກເຮົາຈັດພວກມັນເປັນກຸ່ມກໍ່ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສຶກສະບາຍໃຈຂຶ້ນ: ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ວ່າຄຳສັບໃດໜຶ່ງເປັນຄຳທີ່ສະກົດຫຼອກລວງ, ເຈົ້າກໍ່ຈະເຊົາເຊື່ອໃຈຕົວອັກສອນຂອງມັນ ແລະ ຫັນໄປຈື່ຈຳສຽງຂອງມັນແທນ, ເຊິ່ງເປັນວິທີທີ່ໄວກວ່າການພະຍາຍາມຫາເຫດຜົນຈາກໂຕສະກົດທຸກຄັ້ງໄປ.
| ຄຳສັບ | ອອກສຽງວ່າ | IPA | ສິ່ງທີ່ມັນຕົວະ |
|---|---|---|---|
| colonel | KER-nul | /ˈkɜrnəl/ | ອອກສຽງຄືກັນກັບຄຳວ່າ kernel ເລີຍ |
| recipe | RES-uh-pee | /ˈrɛsəpi/ | ມີສາມພະຍາງ, ຕົວ e ສຸດທ້າຍຕ້ອງອອກສຽງ |
| yacht | yot | /jɑt/ | ຕົວ ch ບໍ່ອອກສຽງ ແລະ ຕົວ a ອອກສຽງເປັນ o |
| womb | woom | /wum/ | ຕົວ b ບໍ່ອອກສຽງ, ຕົວ o ອອກສຽງເປັນ oo |
| queue | kyoo | /kju/ | 4 ໃນ 5 ຕົວອັກສອນແມ່ນບໍ່ອອກສຽງເລີຍ |
ກຸ່ມພະຍັນຊະນະ: ເມື່ອຕົວສະກົດຊ້ອນກັນຫຼາຍເກີນໄປ
ກຸ່ມສຸດທ້າຍນີ້ເປັນບັນຫາທາງດ້ານກົນໄກຂອງປາກຫຼາຍກວ່າເລື່ອງປະຫວັດສາດ. ການສະກົດຄຳໃນທີ່ນີ້ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອງຄຳສັບອື່ນໄວ້; ແຕ່ບັນຫາມັນມາຈາກກົນໄກລ້ວນໆ ນັ້ນຄືການພະຍາຍາມຍັດພະຍັນຊະນະຫຼາຍໆຕົວເຂົ້າໄປໃນພະຍາງດຽວກັນ.
ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ ນີ້ຄືບັນຫາໃຫຍ່. ພາສາລາວອະນຸຍາດໃຫ້ມີຕົວສະກົດພຽງແຕ່ບາງຕົວເທົ່ານັ້ນ (ເຊັ່ນ: ມ, ນ, ງ, ບ, ດ, ກ) ແລະ ບໍ່ມີການເອົາຕົວສະກົດມາຊ້ອນກັນຢູ່ທ້າຍຄຳເລີຍ. ເມື່ອເຫັນພະຍັນຊະນະຊ້ອນກັນຫຼາຍຕົວໃນພາສາອັງກິດ, ຄົນລາວຈຶ່ງມັກຈະແກ້ບັນຫາດ້ວຍການຕື່ມສຽງສະຫຼະເຂົ້າໄປ (ເຊັ່ນ: ເຕີມສຽງອະ) ເພື່ອແຍກມັນອອກຈາກກັນ ເຊິ່ງສຽງສະຫຼະສ່ວນເກີນນັ້ນແຫຼະທີ່ເຮັດໃຫ້ສຳນຽງຂອງເຈົ້າຟັງເບິ່ງບໍ່ຄືເຈົ້າຂອງພາສາ. ແຕ່ຄວາມຈິງກໍ່ຄື ຄົນອາເມລິກາກໍ່ບໍ່ໄດ້ອອກສຽງທຸກຕົວຄືກັນ! ເມື່ອຕົວສະກົດຊ້ອນກັນຫຼາຍເກີນໄປ, ບາງຕົວຈະຖືກຕັດຖິ້ມໄປຢ່າງງຽບໆ: asked ຈະເສຍຕົວ k ເຄິ່ງກາງໄປ.
Clothes ເບິ່ງຄືວ່າມັນມີຕົວ th ທີ່ເຈົ້າຕ້ອງອອກສຽງ; ແຕ່ໃນພາກປະຕິບັດຕົວຈິງມັນອອກສຽງພຽງແຕ່ klohz, ຊຶ່ງອອກສຽງຄືກັນກັບຄຳກຳມະ close ແປະເລີຍ. Months ເມື່ອເວົ້າໄວໆຈະກາຍເປັນ muns, ໂດຍຕົວ th ຈະຖືກກືນຫາຍໄປ. Asked ກາຍເປັນ ast, ຕົວ k ເຄິ່ງກາງຖືກຕັດອອກ. Sixth ຕ້ອງການສຽງ k-s-th ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະມາຮອງຮັບ, ແລະ strengths ແຮ່ງເພີ່ມຕົວສະກົດເຂົ້າໄປຢູ່ທ້າຍຄຳອີກ. ເຈົ້າຂອງພາສາກໍ່ບໍ່ໄດ້ຝືນອອກສຽງທຸກພະຍັນຊະນະເຊັ່ນກັນ. ພວກເຂົາຈະຕັດພະຍັນຊະນະທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງອອກໄປຕາມຮູບແບບທີ່ຄາດເດົາໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ຮັກສາໄວຍະກອນຢູ່ທ້າຍຄຳໄວ້ ເຊັ່ນ: ສຽງພະຫູພົດ (plural) ຫຼື ສຽງອະດີດ (past-tense) ທີ່ຜູ້ຟັງກຳລັງລໍຖ້າຟັງຢູ່.
ກຸ່ມນີ້ມີບົດຄວາມສະເພາະຂອງມັນເອງ, ເພາະວ່າກົດເກນທີ່ບອກວ່າພະຍັນຊະນະຕົວໃດຈະຢູ່ລອດນັ້ນ ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຮຽນຮູ້ຢ່າງລະອຽດ: ເຂົ້າໄປເບິ່ງໄດ້ທີ່ ພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳ (consonant clusters). ສຳລັບລາຍຊື່ໃນບົດຄວາມນີ້, ນິໄສດຽວທີ່ເຈົ້າຄວນຮັກສາໄວ້ຄື ການໃຫ້ພະຍັນຊະນະຢູ່ຕິດກັນສະເໝີ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຕື່ມສຽງສະຫຼະໃດໆເຂົ້າໄປຂັ້ນກາງ, ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ການຕັດສຽງເກີດຂຶ້ນໄປຕາມທຳມະຊາດຂອງມັນເອງ.
| ຄຳສັບ | ອອກສຽງວ່າ | IPA | ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ |
|---|---|---|---|
| clothes | klohz | /kloʊ(ð)z/ | ຕົວ th ຖືກຕັດອອກກ່ອນຕົວ z |
| months | muns | /mʌn(θ)s/ | ຕົວ th ຖືກຕັດອອກເວລາເວົ້າໄວ |
| asked | ast | /æs(k)t/ | ຕົວ k ເຄິ່ງກາງຖືກຕັດອອກ |
| sixth | siksth | /sɪksθ/ | ບໍ່ມີຫຍັງຖືກຕັດອອກ; ແຕ່ກັບດັກຂອງມັນຄືການຫຼົງຕື່ມສຽງສະຫຼະເຂົ້າໄປໃນ k-s-th |
| strengths | strengkths | /strɛŋ(k)θs/ | ຕົວ k ອີກຕົວມັກຈະແຊກເຂົ້າໄປ; ສ່ວນຕົວ th ແລະ s (ພະຫູພົດ) ຍັງຢູ່ຄືເກົ່າ |
ປະໂຫຍກສຳລັບເຝິກຊ້ອມ
ອ່ານອອກສຽງແຕ່ລະປະໂຫຍກດັງໆ, ປະໂຫຍກລະສອງຄັ້ງ. ຄັ້ງທຳອິດ, ໃຫ້ເວົ້າຊ້າໆ ແລະ ວາງຄຳສັບທີ່ຍາກໆນັ້ນໄວ້ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຄໍລຳການອອກສຽງໄດ້ແນະນຳໄວ້. ຄັ້ງທີສອງ, ໃຫ້ເວົ້າດ້ວຍຄວາມໄວໃນລະດັບການສົນທະນາປົກກະຕິ ແລະ ສັງເກດເບິ່ງວ່າ ການຕັ້ງໃຈອອກສຽງທຸກຕົວແບບຊັດເຈນໃນຕອນທຳອິດນັ້ນ ມັນຫາຍໄປຫຼາຍສ່ຳໃດ. ແຕ່ລະປະໂຫຍກໄດ້ລວມເອົາບາງຄຳສັບຈາກທາງເທິງມາໄວ້ນຳກັນ, ເພື່ອໃຫ້ກັບດັກນັ້ນປາກົດຢູ່ໃນປະໂຫຍກຕົວຈິງ ຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະເປັນພຽງຄຳສັບດ່ຽວໆ.
- Make yourself comfortable. Make yourself KUMF-ter-bul.
- We eat vegetables every day. We eat VEJ-tuh-bulz EV-ree day.
- I found the receipt on Wednesday. I found the ri-SEET on WENZ-day.
- They live on a quiet island. They live on a quiet EYE-lund.
- The hotel event starts at eight. The hoh-TEL ih-VENT starts at eight.
- She wrote down the recipe. She wrote down the RES-uh-pee.
- The colonel asked for coffee. The KER-nul ast for coffee.
- These clothes lasted months. These klohz lasted muns.
ຖ້າຄຳສັບໃດຍັງຄົງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຕິດຂັດຢູ່, ໃຫ້ຫຼຸດຄວາມໄວຂອງປະໂຫຍກນັ້ນລົງແລ້ວເວົ້າຊ້ຳໆສະເພາະຄຳນັ້ນ. ເປົ້າໝາຍແມ່ນເພື່ອໃຫ້ຄຳໃນຄໍລຳ “ອອກສຽງວ່າ” ກາຍເປັນວິທີທີ່ເປັນທຳມະຊາດທີ່ສຸດສຳລັບເຈົ້າໃນການເວົ້າຄຳສັບນັ້ນ, ໂດຍໃຫ້ໂຕສະກົດຖືກຫຼຸດບົດບາດລົງເປັນພຽງແຕ່ຕົວຊີ້ແນະ.
ວິທີຢຸດການຖືກຫຼອກຈາກໂຕສະກົດ
ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຄາດເດົາຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້ທັງໝົດໄດ້ຈາກໂຕສະກົດ, ດັ່ງນັ້ນທັກສະພາກປະຕິບັດທີ່ແທ້ຈິງຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຂອງຄວາມຊິນເຄີຍ, ບໍ່ແມ່ນສູດຕາຍຕົວ. ມີ 3 ບາດກ້າວທີ່ຈະຊ່ວຍແກ້ໄຂບັນຫາສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້.
ເມື່ອເຈົ້າພົບຄຳສັບຍາວໆ ຫຼື ຄຳສັບທີ່ເບິ່ງແປກໆ, ໃຫ້ຊອກຫາພະຍາງທີ່ເນັ້ນສຽງ (stressed syllable) ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະອອກສຽງ, ເພາະການເນັ້ນສຽງຈະບອກເຈົ້າວ່າສະຫຼະໂຕໃດຈະຖືກບີບໃຫ້ຫາຍໄປ ແລະ ໂຕໃດຈະຍັງຄົງອອກສຽງເຕັມ. ຈາກນັ້ນ ຢ່າໄວ້ໃຈສະຫຼະ ຫຼື ພະຍັນຊະນະໃດໆທີ່ນັ່ງຢູ່ໃນພະຍາງທີ່ບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງ ຫຼື ໃນຈຸດທີ່ມີຕົວອັກສອນອັ່ງອໍກັນຫຼາຍ; ມັນມີໂອກາດສູງທີ່ຈະເປັນຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງ. ແລະ ເມື່ອການສະກົດຄຳຂອງຄຳສັບໃດໜຶ່ງເບິ່ງແປກປະຫຼາດຈົນແຕກຕ່າງຈາກຄຳອື່ນໆຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ເຊັ່ນ colonel ຫຼື yacht ຫຼື queue, ໃຫ້ປະຕິບັດກັບມັນຄືກັບຄຳສັບໃໝ່ ແລະ ຮຽນຮູ້ສຽງຂອງມັນໂດຍກົງ ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມຖອດລະຫັດຈາກຕົວອັກສອນ.
ທັງ 3 ບາດກ້າວນີ້ອີງໃສ່ນິໄສດຽວກັນຄື: ເຊົາຮຽນການອອກສຽງພາສາອັງກິດຜ່ານສາຍຕາຂອງທ່ານ. ເຫດຜົນທີ່ຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າປະຫຼາດໃຈ ກໍ່ຍ້ອນວ່າເຈົ້າຮູ້ຈັກພວກມັນຜ່ານການອ່ານກ່ອນ, ເຊິ່ງເປັນວິທີທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບວິທີທີ່ເດັກນ້ອຍຮຽນຮູ້ຄຳສັບ. ການຟັງຕ້ອງມາກ່ອນສະເໝີ. ເຝິກຫູຂອງທ່ານກ່ອນເຝິກປາກ (Train your ear before your mouth): ເມື່ອເຈົ້າພົບຄຳສັບໃໝ່, ໃຫ້ຟັງສຽງມັນກ່ອນທີ່ຈະອ່ານມັນ, ແລ້ວໂຕສະກົດກໍ່ຈະບໍ່ແມ່ນແຫຼ່ງຄວາມຈິງພຽງໜຶ່ງດຽວຂອງເຈົ້າກ່ຽວກັບການອອກສຽງອີກຕໍ່ໄປ.
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ (FAQ)
ຄຳສັບທີ່ຜູ້ຮຽນພາສາອັງກິດມັກອອກສຽງຜິດທີ່ສຸດສາມາດແບ່ງອອກເປັນ 5 ກຸ່ມ. ຄຳສັບທີ່ມີພະຍາງຜີຫຼອກ ຈະຕັດພະຍາງທີ່ຂຽນໄວ້ອອກໄປ (comfortable ຄື KUMF-ter-bul, vegetable ຄື VEJ-tuh-bul). ຄຳສັບທີ່ມີຕົວອັກສອນປິດປາກ ຈະມີຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ມີໃຜອອກສຽງ (Wednesday, receipt, island, subtle, salmon). ຄຳສັບທີ່ເປັນກັບດັກການເນັ້ນສຽງ ຈະເນັ້ນນ້ຳໜັກໄປໃນຕຳແໜ່ງທີ່ໂຕສະກົດບໍ່ໄດ້ບອກໄວ້ (hotel ຄື hoh-TEL, police ຄື puh-LEES). ຄຳສັບສະກົດຫຼອກລວງ ຈະຊີ້ໄປຫາສຽງທີ່ຜິດທັງໝົດ (colonel ຄື KER-nul, recipe ຄື RES-uh-pee). ແລະ ຄຳສັບກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບກ້ຳ ຈະມີການຊ້ອນກັນຂອງຕົວອັກສອນເຊິ່ງຈະຖືກຕັດອອກເວລາເວົ້າ (clothes ຄື klohz, months ຄື muns).
Colonel ອອກສຽງວ່າ KER-nul, ເຊິ່ງຄືກັນກັບ kernel, ຍ້ອນວ່າຄຳສັບນີ້ເດີນທາງເຂົ້າມາໃນພາສາອັງກິດຜ່ານສອງເສັ້ນທາງພ້ອມກັນ. ພາສາອັງກິດຢືມຄຳວ່າ colonnello ຈາກພາສາອີຕາລີ ແລະ coronel ຈາກພາສາຝຣັ່ງ, ເຊິ່ງໄດ້ປ່ຽນຕົວ l ໂຕທຳອິດໄປເປັນຕົວ r. ໃນທີ່ສຸດ ນັກຂຽນໄດ້ເລືອກໃຊ້ວິທີສະກົດຄຳແບບອີຕາລີ ຄື colonel, ແຕ່ຜູ້ເວົ້າໄດ້ຫັນໄປລຶ້ງເຄີຍກັບການອອກສຽງແບບຝຣັ່ງແລ້ວ, ໂດຍມີຕົວ r ຢູ່ເຄິ່ງກາງ. ການສະກົດຄຳ ແລະ ການອອກສຽງພຽງແຕ່ມາຈາກສອງເວີຊັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງຄຳສັບດຽວກັນ, ເຊິ່ງເປັນເຫດຜົນວ່າມັນມີສຽງ r ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ນັ້ນເອງ.
ໃນການເວົ້າປະຈຳວັນ, ຄົນອາເມລິກາສ່ວນໃຫຍ່ອອກສຽງຄຳວ່າ comfortable ພຽງ 3 ພະຍາງແທນທີ່ຈະເປັນ 4 ພະຍາງ: KUMF-ter-bul, /ˈkʌmftərbəl/. ພະຍາງ -or-ta- ທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງຂອງໂຕສະກົດຈະຖືກບີບເຂົ້າກັນເປັນຈັງຫວະດຽວທີ່ບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງ, ດັ່ງນັ້ນຄຳນີ້ຈຶ່ງຟັງຄື kumf-ter-bul ຫຼາຍກວ່າຈະເປັນ com-for-ta-ble. ການອອກສຽງທັງ 4 ພະຍາງຕາມທີ່ຂຽນໄວ້ກໍ່ບໍ່ໄດ້ຜິດ, ແຕ່ມັນຈະຟັງເບິ່ງຄືການຕັ້ງໃຈອ່ານຈາກປຶ້ມ ຫຼາຍກວ່າການເວົ້າລົມກັນ. ການຕັດພະຍາງໃນລັກສະນະດຽວກັນນີ້ ຍັງເກີດຂຶ້ນກັບຄຳວ່າ vegetable (VEJ-tuh-bul) ແລະ every (EV-ree) ອີກດ້ວຍ.
ພາສາອັງກິດມີຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງຫຼາຍ ສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ຍ້ອນວ່າ ວິທີການສະກົດຄຳຂອງມັນຢຸດການປ່ຽນແປງເມື່ອປະມານ 500 ປີກ່ອນ, ໃນຊ່ວງທີ່ເລີ່ມມີການໃຊ້ເຄື່ອງພິມ, ໃນຂະນະທີ່ການອອກສຽງຍັງຄົງປ່ຽນແປງຕໍ່ໄປ. ຕົວອັກສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງບາງຕົວເຄີຍເປັນສຽງທີ່ເຄີຍອອກສຽງມາກ່ອນແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍໆງຽບຫາຍໄປ. ໃນຂະນະທີ່ບາງຕົວກໍ່ຖືກຕັ້ງໃຈເພີ່ມເຂົ້າມາໂດຍນັກວິຊາການໃນຍຸກເຣເນຊອງສ໌ ທີ່ຕ້ອງການໃຫ້ຄຳສັບນັ້ນສະແດງເຖິງຮາກສັບພາສາລາຕິນ ຫຼື ກຣີກ ເຊັ່ນ ຕົວ b ທີ່ບໍ່ອອກສຽງໃນຄຳວ່າ debt ແລະ doubt, ເຊິ່ງບໍ່ເຄີຍກົງກັບສຽງໃນພາສາອັງກິດເລີຍ. ຕົວອັກສອນເຫຼົ່ານີ້ຖືກແຊ່ແຂງໄວ້ເທິງໜ້າເຈ້ຍ; ໃນຂະນະທີ່ພາສາເວົ້າໄດ້ຍ່າງໜີຈາກພວກມັນໄປແລ້ວ.
ບໍ່ມີອັນໃດຜິດ. ຄວາມບໍ່ກົງກັນນີ້ເກີດຂຶ້ນຍ້ອນວ່າ ການສະກົດຄຳໃນພາສາອັງກິດໄດ້ຢຸດນິ້ງມາຫຼາຍສະຕະວັດແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ພາສາເວົ້າຍັງຄົງປ່ຽນແປງໄປເລື້ອຍໆ, ດັ່ງນັ້ນຕົວອັກສອນຈຶ່ງຮັກສາການອອກສຽງແບບເກົ່າໄວ້ ເຊິ່ງເປັນສຽງທີ່ປາກຂອງຄົນເວົ້າໃນປັດຈຸບັນໄດ້ປະຖິ້ມໄປແລ້ວ. ຄຳສັບເຊັ່ນ yacht ຫຼື colonel ຍັງຄົງຮັກສາການສະກົດຄຳແບບເກົ່າ ຫຼື ຄຳທີ່ຢືມມາໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ການອອກສຽງຂອງມັນໄດ້ປ່ຽນໄປແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຕົວອັກສອນ ແລະ ສຽງ ຈຶ່ງບອກເລົ່າເຖິງສອງຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຄຳສັບ. ບົດຮຽນພາກປະຕິບັດໃນທີ່ນີ້ຄື ໃຫ້ຖືວ່າໂຕສະກົດພາສາອັງກິດເປັນພຽງຄຳໃບ້ຄ່າວໆສຳລັບການອອກສຽງ ແລະ ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນຕົວອັກສອນ, ເປັນຜູ້ຕັດສິນຊີ້ຂາດ.
ວິທີແກ້ໄຂທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ສຸດຄື ການຟັງສຽງຂອງຄຳສັບໃໝ່ກ່ອນ, ຫຼື ຟັງໄປພ້ອມໆກັບການອ່ານ, ເພາະການຮູ້ຈັກຄຳສັບຜ່ານການອ່ານກ່ອນນັ້ນແຫຼະ ຄືສິ່ງທີ່ສ້າງການອອກສຽງທີ່ຜິດຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ. 3 ນິໄສທີ່ຈະຊ່ວຍເຈົ້າໄດ້ຄື: ຊອກຫາພະຍາງທີ່ເນັ້ນສຽງ (stress) ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະອອກສຽງຄຳຍາວໆ, ຢ່າໄວ້ໃຈສະຫຼະ ແລະ ພະຍັນຊະນະທີ່ຝັງຢູ່ໃນພະຍາງທີ່ບໍ່ໄດ້ເນັ້ນສຽງ ຫຼື ໃນຈຸດທີ່ມີຕົວອັກສອນຫຼາຍໆ ເພາະພວກມັນມັກຈະເປັນຕົວທີ່ບໍ່ອອກສຽງ, ແລະ ໃຫ້ຮຽນຮູ້ຄຳສັບທີ່ສະກົດຫຼອກລວງເຊັ່ນ colonel ແລະ recipe ຄືກັບວ່າພວກມັນເປັນຄຳສັບໃໝ່ ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມຖອດລະຫັດຈາກຕົວອັກສອນຂອງມັນ. ການຊອກຫາຟັງສຽງຂອງທຸກໆຄຳສັບໃໝ່ໃນ app ຫຼື ວັດຈະນານຸກົມ ແທນທີ່ຈະເດົາຈາກໂຕສະກົດ, ຈະເປັນການທຳລາຍນິໄສທີ່ຜິດໄດ້ໄວທີ່ສຸດ.
ທຸກຄຳສັບໃນລາຍຊື່ນີ້ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ເຄີຍຖືກສະກົດໃຫ້ກົງກັບວິທີທີ່ຄົນເວົ້າໃນຈຸດໃດຈຸດໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນໂຕສະກົດກໍ່ຢຸດຢູ່ກັບທີ່ ແຕ່ການເວົ້າພັດໄຫຼໄປເລື້ອຍໆ, ແລະ ຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສະດຸດລົ້ມໃນຕອນນີ້. ສິ່ງທີ່ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເກັບກຳເອົາຈາກທັງ 25 ຄຳນີ້ ຄືການຕັ້ງຂໍ້ສົງໄສນ້ອຍໆທີ່ເປັນປະໂຫຍດວ່າ: ໂຕສະກົດພາສາອັງກິດບັນທຶກອະດີດໄວ້, ມັນບໍ່ໄດ້ນຳພາປັດຈຸບັນ. ໃຫ້ຖືວ່າຕົວອັກສອນເປັນພຽງຄຳໃບ້ຄ່າວໆ ແລະ ໃຫ້ຫູຂອງເຈົ້າເປັນຜູ້ຊີ້ຂາດ, ແລ້ວຄຳສັບຕໍ່ໄປທີ່ພະຍາຍາມຈະດັກຫຼອກເຈົ້າ, ເຊິ່ງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນລາຍຊື່ນີ້, ກໍ່ຈະມີອຳນາດໜ້ອຍລົງຫຼາຍໃນການເຮັດແນວນັ້ນກັບເຈົ້າ.
