ການອອກສຽງພາສາອັງກິດສຳລັບຜູ້ເວົ້າພາສາສະເປນ: 11 ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ບອກເຖິງພາສາແມ່ຂອງທ່ານ

Ship ອອກສຽງຄືກັບ sheep. Very ອອກສຽງຄືກັບ berry. ແລະ school ກໍ່ມີສະຫຼະນ້ອຍໆເພີ່ມເຂົ້າມາທາງໜ້າໂດຍທີ່ເຈົ້າອາດຈະບໍ່ຮູ້ຕົວ: es-cool.

ຖ້າເຈົ້າເຕີບໂຕມາດ້ວຍການເວົ້າພາສາສະເປນ ແລະ ຕອນນີ້ກຳລັງເວົ້າພາສາອັງກິດ, ສາມຕົວຢ່າງນີ້ຄົງຈະຮູ້ສຶກຄຸ້ນເຄີຍດີ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າອາດຈະເຊົາສັງເກດເຫັນມັນໃນນ້ຳສຽງຂອງຕົນເອງມາຫຼາຍປີແລ້ວກໍ່ຕາມ. ເຫດຜົນບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄວາມບໍ່ໃສ່ໃຈ. ແຕ່ເປັນຍ້ອນພາສາສະເປນໄດ້ມອບລະບົບສຽງທີ່ເປັນລະບຽບ ແລະ ມີປະສິດທິພາບໃຫ້ກັບປາກຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດພັດຮຽກຮ້ອງສິ່ງທີ່ລະບົບນັ້ນບໍ່ເຄີຍສ້າງມາກ່ອນ ເຊັ່ນ: ສະຫຼະທີ່ພາສາສະເປນລວມເຂົ້າກັນເປັນສຽງດຽວ, ພະຍັນຊະນະທີ່ບໍ່ມີໃນພາສາສະເປນເລີຍ, ແລະ ຮູບແບບພະຍາງທີ່ພາສາສະເປນປະຕິເສດທີ່ຈະສ້າງຢ່າງເດັດຂາດ. ຜູ້ທີ່ເວົ້າພາສາສະເປນ-ອັງກິດເກືອບທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ພົບກັບຮູບແບບການອອກສຽງເດີມໆເຫຼົ່ານີ້, ຈົນຜູ້ຟັງທີ່ມີປະສົບການສາມາດເດົາພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ຈາກປະໂຫຍກດຽວ.

ບົດຄວາມນີ້ຈະຍົກເອົາ 11 ຮູບແບບດັ່ງກ່າວມາເວົ້າເຖິງ. ພວກມັນຖືກເອີ້ນວ່າ “ຂໍ້ຜິດພາດ” ພຽງແຕ່ໃນຄວາມໝາຍແຄບໆທີ່ວ່າ ສິ່ງທີ່ປາກຂອງເຈົ້າເຮັດນັ້ນບໍ່ກົງກັບສິ່ງທີ່ປາກຂອງຄົນອາເມລິກາເຮັດ. ມັນບໍ່ແມ່ນສັນຍານບົ່ງບອກວ່າເຈົ້າອ່ອນພາສາອັງກິດ, ແລະ ການພະຍາຍາມໃຫ້ໜັກຂຶ້ນກໍ່ອາດຈະບໍ່ຊ່ວຍຫຍັງ. ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນການເຂົ້າໃຈຊ່ອງຫວ່າງທາງໂຄງສ້າງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລ້ວຝຶກຊ້ອມການເຄື່ອນໄຫວສະເພາະຈຸດທີ່ຈະມາຊ່ວຍອຸດຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ.

ພາສາສະເປນມີສະຫຼະແທ້ 5 ຕົວ ແລະ ບໍ່ມີການຫຼຸດສຽງສະຫຼະ (vowel reduction) ເລີຍ, ດັ່ງນັ້ນການແຍກສຽງຂອງພາສາອັງກິດ (ເຊັ່ນ ship ທຽບກັບ sheep, cat ທຽບກັບ cot) ແລະ ສຽງ schwa ຈຶ່ງກາຍເປັນເລື່ອງໃໝ່ທັງໝົດ. ພາສາສະເປນລວມສຽງ b ແລະ v ເຂົ້າເປັນສຽງດຽວ, ບໍ່ມີສຽງ /z/ ແລະ (ໃນຫຼາຍໆສຳນຽງ) ບໍ່ມີ /ʃ/, ພ້ອມທັງບໍ່ເຄີຍຂຶ້ນຕົ້ນຄຳສັບດ້ວຍກຸ່ມພະຍັນຊະນະ s-cluster ເລີຍ, ເຊິ່ງນີ້ຄືສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ school ກາຍເປັນ es-cool. ນອກຈາກນັ້ນ, ພາສາສະເປນຍັງເປັນພາສາທີ່ກຳນົດຈັງຫວະດ້ວຍພະຍາງ (syllable-timed) ພ້ອມກັບກົດການເນັ້ນສຽງ (stress) ຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນຈັງຫວະຂອງພາສາອັງກິດ ແລະ ການເນັ້ນສຽງໃນຄຳສັບທີ່ໜ້າຕາຄ້າຍຄືກັນຈຶ່ງມັກຈະຜິດພ້ຽນໄປ. ການແກ້ໄຂຈຸດສຳຄັນ 2 ຫຼື 3 ຂໍ້ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ນ້ຳສຽງຂອງເຈົ້າຟັງເບິ່ງເປັນທຳມະຊາດຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ. ຖ້າຝຶກຝົນແກ້ໄຂຂໍ້ຜິດພາດສ່ວນໃຫຍ່ເຫຼົ່ານີ້ພາຍໃນໜຶ່ງປີ ເຈົ້າຈະສາມາດຮັດແຄບຊ່ອງຫວ່າງທີ່ບອກຜູ້ຟັງວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າຄືພາສາຫຍັງລົງໄດ້.

ເປັນຫຍັງພາສາສະເປນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດອາເມລິກາຍາກ

ລອງມາເບິ່ງຄວາມຈິງທາງໂຄງສ້າງຈັກສອງສາມຂໍ້ກ່ອນ, ເພາະມັນຈະອະທິບາຍທຸກຢ່າງທີ່ຈະເວົ້າເຖິງຕໍ່ໄປນີ້.

ພາສາສະເປນໃຊ້ສະຫຼະພຽງ 5 ຕົວ, ແລະ ມັນບໍ່ເຄີຍຫຼຸດສຽງລົງ (reduce). A, e, i, o, u ແຕ່ລະຕົວມີຄຸນນະພາບສຽງທີ່ຊັດເຈນອັນດຽວ, ແລະ ສະຫຼະໃນພາສາສະເປນຈະອອກສຽງຄືເກົ່າສະເໝີບໍ່ວ່າຈະຖືກເນັ້ນ (stressed) ຫຼື ບໍ່ກໍ່ຕາມ. ພາສາອັງກິດມີສະຫຼະປະມານຫຼາຍກວ່າສິບຕົວ, ຫຼາຍຕົວມາເປັນຄູ່ທີ່ຫູຂອງເຈົ້າອາດຈະໄດ້ຍິນເປັນສຽງດຽວ (ເຊັ່ນ: ສະຫຼະໃນຄຳວ່າ ship ທຽບກັບ sheep), ບວກກັບລະບົບການຫຼຸດສຽງ (reduction) ທີ່ປ່ຽນສະຫຼະທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນທຸກຕົວໃຫ້ກາຍເປັນສຽງ schwa ທີ່ເປັນກາງ. ເມື່ອປາກຂອງເຈົ້າພະຍາຍາມອອກສຽງສະຫຼະພາສາອັງກິດທີ່ມັນບໍ່ເຄີຍມີ, ມັນກໍ່ຈະເອົາສະຫຼະໜຶ່ງໃນ 5 ຕົວຂອງມັນທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດມາແທນ. ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຄືເບື້ອງຫຼັງຂອງຮູບແບບສະຫຼະ 3 ຂໍ້ທາງລຸ່ມນີ້.

ພາສາສະເປນຂາດພະຍັນຊະນະບາງຕົວທີ່ພາສາອັງກິດໃຊ້ເລື້ອຍໆ. ບໍ່ມີສຽງ /v/: ຕົວອັກສອນ b ແລະ v ອອກສຽງຄືກັນໃນພາສາສະເປນ, ເປັນສຽງ /b/ ອ່ອນໆ. ບໍ່ມີສຽງສັ່ນ /z/. ພາສາສະເປນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ມີສຽງ /ʃ/, ເຊິ່ງແມ່ນສຽງ sh ໃນຄຳວ່າ shoe, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະມີສຽງຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ແຂງກວ່າຢ່າງ /tʃ/, ເຊິ່ງແມ່ນສຽງ ch ໃນຄຳວ່າ church. ແລະ ສຽງ y/ll ກໍ່ປ່ຽນແປງໄປຕາມແຕ່ລະພາກພື້ນຫຼາຍ ຈົນເຮັດໃຫ້ການແຍກສຽງຂອງພາສາອັງກິດລະຫວ່າງ yellow ກັບ Jell-O ກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ຄາດເດົາບໍ່ໄດ້. ເມື່ອພາສາອັງກິດຕ້ອງການສຽງທີ່ພາສາສະເປນບໍ່ມີ, ປາກຂອງເຈົ້າຈະເລືອກສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດມາແທນ.

ໂຄງສ້າງພະຍາງຂອງພາສາສະເປນນັ້ນແຕກຕ່າງອອກໄປ. ຄຳສັບໃນພາສາສະເປນບໍ່ສາມາດຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ s ຕາມດ້ວຍພະຍັນຊະນະອື່ນໄດ້, ດັ່ງນັ້ນທຸກຄຳທີ່ເປັນແບບນັ້ນຈຶ່ງຕ້ອງຕື່ມສະຫຼະໃສ່ທາງໜ້າ: escuela, España, estricto. ນິໄສນີ້ຖືກນຳມາໃຊ້ໃນພາສາອັງກິດໂດຍກົງ. ພາສາສະເປນຍັງມັກພະຍາງເປີດທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສະຫຼະ, ໂດຍມີພະຍັນຊະນະພຽງບາງຕົວເທົ່ານັ້ນທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຢູ່ທ້າຍຄຳໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ຄຳສັບໃນພາສາອັງກິດທີ່ປະກອບດ້ວຍພະຍັນຊະນະຊ້ອນກັນຫຼາຍຕົວຢູ່ທ້າຍຄຳ (ເຊັ່ນ texts, world, asked) ຈຶ່ງມັກຈະຖືກຕັດອອກ.

ພາສາສະເປນຮັກສາຈັງຫວະທີ່ສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍ; ແຕ່ພາສາອັງກິດບໍ່ໄດ້ເປັນແບບນັ້ນ. ທຸກພະຍາງໃນພາສາສະເປນຈະມີຄວາມຍາວໃກ້ຄຽງກັນ, ແລະ ການເນັ້ນສຽງ (stress) ເຖິງຈະມີຄວາມໝາຍໃນພາສາສະເປນແຕ່ກໍ່ເປັນໄປຕາມກົດທີ່ຂ້ອນຂ້າງຕາຍຕົວ. ໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດຈະດຶງພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນໃຫ້ຍາວອອກ ແລະ ຫຍໍ້ພະຍາງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງກາງໃຫ້ສັ້ນລົງ. ຖ້າເຈົ້າເອົາຈັງຫວະຂອງສະເປນມາໃຊ້, ພາສາອັງກິດຂອງເຈົ້າຈະຟັງເບິ່ງເປັນຈັງຫວະຕາຍຕົວຄືກັບເຄື່ອງໃຫ້ຈັງຫວະ (metronome), ແລະ ການເອົາກົດການເນັ້ນສຽງຂອງສະເປນມາໃຊ້ກັບຄຳສັບທີ່ຄ້າຍຄືກັນໃນພາສາອັງກິດ ຈະເຮັດໃຫ້ການເນັ້ນສຽງຕົກຜິດພະຍາງ.

ຮູບແບບທັງ 11 ຂໍ້ທາງລຸ່ມນີ້ລ້ວນແຕ່ເກີດຈາກຄວາມຈິງ 4 ຂໍ້ນີ້. ໂດຍຈະແບ່ງອອກເປັນ ກຸ່ມພະຍັນຊະນະທີ່ພາສາສະເປນຈັບຄູ່ແຕກຕ່າງກັນ, ກຸ່ມສະຫຼະທີ່ພາສາອັງກິດແຍກແຕ່ພາສາສະເປນລວມ, ແລະ ກຸ່ມລັກສະນະຈັງຫວະທີ່ບໍ່ມີໃນພາສາທີ່ກຳນົດຈັງຫວະດ້ວຍພະຍາງ. ຜູ້ທີ່ເວົ້າພາສາສະເປນສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະມີຮູບແບບເຫຼົ່ານີ້ຕິດໂຕມາ, ໂດຍມີ 2 ຫຼື 3 ຂໍ້ທີ່ເປັນບັນຫາຫຼັກ.

ກຸ່ມ A: 6 ຄວາມເຄີຍຊິນກ່ຽວກັບພະຍັນຊະນະ ແລະ ກຸ່ມພະຍັນຊະນະ

1. ສຽງ V ລວມເຂົ້າກັບ B

Vote ອອກສຽງຄືກັບ boat. Very ອອກສຽງຄືກັບ berry. Vest ອອກສຽງຄືກັບ best.

ໃນພາສາສະເປນ, ຕົວອັກສອນ b ແລະ v ຖືເປັນໜ່ວຍສຽງດຽວກັນ, ນັ້ນຄືສຽງ /b/ ທີ່ອ່ອນລົງເປັນສຽງ /β/ ເບົາໆເມື່ອຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະ. ບໍ່ມີສຽງ /v/ ຢູ່ເລີຍ, ດັ່ງນັ້ນເມື່ອພາສາອັງກິດຕ້ອງການ ສຽງ V, ປາກຂອງຄົນເວົ້າພາສາສະເປນຈະເລືອກສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດທີ່ມັນມີ ຄື: ສຽງ /b/. ແຕ່ສອງສຽງນີ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຕຳແໜ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ສຳລັບ /b/, ສົບທັງສອງເບື້ອງຕ້ອງປະກົບກັນແລ້ວເປີດອອກ; ແຕ່ສຳລັບ /v/, ເຈົ້າຕ້ອງເອົາແຂ້ວເທິງວາງໄວ້ເທິງສົບລຸ່ມແລ້ວປ່ອຍລົມສັ່ນຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງ, ເຊິ່ງເປັນຮູບປາກດຽວກັນກັບສຽງ /f/ ແຕ່ເປີດສຽງໃຫ້ສັ່ນໃນລຳຄໍ. ເຈົ້າສາມາດອ່ານກົນໄກແບບລະອຽດໄດ້ໃນ ບົດຄວາມ V ທຽບກັບ W, ເຊິ່ງອະທິບາຍອົງປະກອບຂອງສຽງ V ໄວ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງ.

ວິທີຝຶກ: ເວົ້າວ່າ boat, vote, boat, vote, ແລະ ຕອນທີ່ເວົ້າ vote ໃຫ້ກົດແຂ້ວເທິງໃສ່ສົບລຸ່ມໄວ້ເພື່ອໃຫ້ສຽງສັ່ນຍາວໜຶ່ງວິນາທີກ່ອນທີ່ສະຫຼະຈະຕາມມາ.

2. ສຽງສັ່ນ Z ກາຍເປັນ S

Eyes ອອກສຽງຄືກັບ ice. Buzz ອອກສຽງຄືກັບ bus. Zoo ຂຶ້ນຕົ້ນຄືກັບ Sue.

ພາສາສະເປນບໍ່ມີໜ່ວຍສຽງ /z/ ເລີຍ. ຕົວອັກສອນ z (ແລະ c ສຽງອ່ອນ) ຈະເປັນສຽງ /s/ ທຳມະດາໃນທົ່ວອາເມລິກາລາຕິນ ແລະ ເປັນສຽງ /θ/ ໃນຫຼາຍພື້ນທີ່ຂອງປະເທດສະເປນ, ແຕ່ສຽງສັ່ນ Z sound ນັ້ນບໍ່ມີເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ສຽງ /z/ ໃນພາສາອັງກິດຈຶ່ງຖືກຕັດສຽງສັ່ນອອກກາຍເປັນ /s/, ແລະ ການສະຫຼັບສຽງນີ້ກໍ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ທຸກບ່ອນ, ເພາະພາສາອັງກິດສະກົດສຽງ /z/ ຈຳນວນມະຫາສານດ້ວຍຕົວອັກສອນ s: ເຊັ່ນ ຄຳລົງທ້າຍພະຫູພົດ ແລະ ການສະແດງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງໃນ dogs ແລະ Sara’s, ແລະ ຄຳສັບສັ້ນໆທີ່ພົບເຫັນເລື້ອຍໆ ເຊັ່ນ is, was, these, has. ພໍຕັດສຽງສັ່ນໃນລຳຄໍອອກ, ທຸກຄຳກໍ່ຈະກາຍເປັນສຽງ s ທີ່ພົ່ນລົມອອກມາແທນ.

ວິທີຝຶກ: ພົ່ນລົມອອກມາເປັນສຽງ sssss ຍາວໆ, ຈາກນັ້ນເປີດສຽງໃນລຳຄໍເຄິ່ງກາງໂດຍບໍ່ໃຫ້ລີ້ນຂະຫຍັບ ຈົນກວ່າມັນຈະສັ່ນເປັນ zzzz; ແລ້ວລາກສຽງສັ່ນນັ້ນເຂົ້າໄປໃນຄຳວ່າ eyes, buzz, is, these.

3. ສຽງ SH ແຂງຂຶ້ນກາຍເປັນ CH

Ship ກາຍເປັນ chip. Wash ກາຍເປັນ watch. Shoe ກາຍເປັນ chew.

ສຳນຽງສະເປນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ມີສຽງ /ʃ/, ເຊິ່ງເປັນສຽງພົ່ນລົມເບົາໆຍາວໆໃນ ສຽງ SH. ພວກເຂົາມີແຕ່ສຽງ /tʃ/, ເຊິ່ງຄື ch ໃນຄຳວ່າ mucho, ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຢຸດລີ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງກ່ອນຈະພົ່ນລົມອອກມາ. ເມື່ອພະຍາຍາມອອກສຽງ /ʃ/ ທີ່ບໍ່ມີ, ປາກຈຶ່ງເລືອກໃຊ້ /tʃ/ ທີ່ມີຢູ່ແລ້ວແທນ, ເຮັດໃຫ້ຄຳວ່າ ship ກາຍເປັນ chip. ຄວາມແຕກຕ່າງຢູ່ທີ່ວ່າກະແສລົມເຄີຍຢຸດຫຼືບໍ່. ສຽງ /ʃ/ ຄືກະແສລົມສຽດແຊກທີ່ລຽບນຽນ ແລະ ບໍ່ຂາດຕອນ, ເປັນສຽງທີ່ເຈົ້າໃຊ້ເພື່ອບອກໃຫ້ຄົນໃນຫ້ອງມິດງຽບ (shhhh).

ວິທີຝຶກ: ເຮັດສຽງບອກໃຫ້ຄົນມິດງຽບດ້ວຍສຽງ shhhh ຍາວໆນິ້ງໆ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ມີການຢຸດລົມຢູ່ທາງໜ້າ, ຈາກນັ້ນເອົາມັນໄປຕິດກັບຄຳວ່າ ship, shoe, wash, ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າບໍ່ມີສຽງ t ນ້ອຍໆຫຼົງເຂົ້າມາຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

4. Y ແລະ J ສະຫຼັບບ່ອນກັນ

Yellow ແລະ Jell-O ອອກສຽງຄືກັນ. Yes ອາດຈະກາຍເປັນ jes. ແລະ ສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມກໍ່ເກີດຂຶ້ນໄດ້ ເຊັ່ນກັນ ເມື່ອຄຳວ່າ joke ອ່ອນລົງກາຍເປັນ yoke.

ພາສາອັງກິດແຍກສອງສຽງນີ້ອອກຈາກກັນຢ່າງຊັດເຈນ: ສຽງເລື່ອນ (glide) /j/ ໃນ yellow, yes, year, ແລະ ສຽງກັກສຽດແຊກ (affricate) /dʒ/ ໃນ Jell-O, jump, gym. ພາສາສະເປນອອກສຽງ y ແລະ ll ແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມພາກພື້ນທີ່ເຈົ້າຢູ່ (ເປັນສຽງເລື່ອນເບົາໆໃນພື້ນທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງອາເມລິກາລາຕິນ, ແລະ ເປັນສຽງໜັກ /ʒ/ ຫຼື /ʃ/ ໃນເຂດແມ່ນ້ຳພລາຕາ), ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີເປົ້າໝາຍດຽວທີ່ໝັ້ນຄົງທີ່ຈະເອົາພາສາອັງກິດໄປຈັບຄູ່ໃສ່, ຜູ້ເວົ້າຈຶ່ງມັກສະຫຼັບສອງສຽງນີ້ໄປມາ. ຈຸດສັງເກດແມ່ນອັນດຽວກັນກັບຮູບແບບທີ 3 ຂ້າງເທິງ: ສຽງ /dʒ/ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຢຸດລີ້ນໄວໆ, ສ່ວນ /j/ ພຽງແຕ່ເລື່ອນອອກມາໂດຍບໍ່ມີການຢຸດ.

ວິທີຝຶກ: ເວົ້າວ່າ yellow, ແລ້ວຕາມດ້ວຍ Jell-O, ໃຫ້ຮູ້ສຶກເຖິງການຢຸດລີ້ນນ້ອຍໆທີ່ຈະປາກົດຂຶ້ນສະເພາະຄຳທີສອງເທົ່ານັ້ນ; ເວົ້າສະຫຼັບກັນໄປມາຈົນກວ່າການຢຸດລີ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈໃຫ້ມັນເກີດແທ້ໆ.

5. ສຽງ E ປິດສະໜາໜ້າກຸ່ມພະຍັນຊະນະ S

School ກາຍເປັນ es-cool. Spain ກາຍເປັນ es-pain. Study ກາຍເປັນ es-tudy, stop ກາຍເປັນ es-top, snack ກາຍເປັນ es-nack.

ນີ້ຄືຈຸດສັງເກດທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດຂອງຜູ້ເວົ້າພາສາສະເປນ, ແລະ ມັນບໍ່ແມ່ນການປ່ຽນແທນສຽງເລີຍ. ມັນຄືກົດຂອງຮູບແບບພະຍາງ. ພາສາສະເປນບໍ່ມີຄຳໃດທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ s ແລ້ວຕາມດ້ວຍພະຍັນຊະນະອື່ນ, ດັ່ງນັ້ນທຸກຄຳທີ່ເປັນແບບນັ້ນຈຶ່ງຕ້ອງມີສະຫຼະມາຮອງຮັບຢູ່ທາງໜ້າ: escuela, español, estándar. ປາກຂອງຄົນເວົ້າພາສາສະເປນຈະໃຊ້ວິທີແກ້ໄຂແບບດຽວກັນນີ້ກັບພາສາອັງກິດໂດຍອັດຕະໂນມັດໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ, ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງຄົນອາເມລິກາໄດ້ຍິນພະຍາງເຕັມໆຕື່ມເຂົ້າມາທາງໜ້າຂອງຄຳສັບ.

ວິທີຝຶກ: ເລີ່ມຕົ້ນຄຳສັບດ້ວຍສຽງພົ່ນລົມນັ້ນເລີຍ. ນຳດ້ວຍສຽງ ssss, ແຂ້ວຕິດກັນ, ແລະ ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ສະຫຼະລອດອອກມາທາງໜ້າ: ssschool, ssstudy, ssstop.

6. ພະຍັນຊະນະທ້າຍອ່ອນລົງ ຫຼື ຖືກຕັດຖິ້ມ

Dog ປ່ຽນໄປເປັນ dock. Texts ຖືກຕັດສຽງທ້າຍອອກເກືອບໝົດ. Code ກັບ coat ຟັງເບິ່ງປົນກັນ.

ພະຍາງໃນພາສາສະເປນມັກຈະລົງທ້າຍດ້ວຍສະຫຼະ, ແລະ ພະຍັນຊະນະພຽງບໍ່ເທົ່າໃດຕົວທີ່ສະເປນອະນຸຍາດໃຫ້ຢູ່ທ້າຍຄຳໄດ້ (n, r, l, s, d) ກໍ່ມັກຈະອອກສຽງອ່ອນຫຼາຍຢູ່ແລ້ວ; ເຊັ່ນຕົວ d ທ້າຍຄຳໃນ Madrid ມັກຈະຈາງຫາຍໄປຈົນແທບຈະບໍ່ໄດ້ຍິນ. ພາສາອັງກິດເຮັດກົງກັນຂ້າມ, ໂດຍສາມາດລົງທ້າຍຄຳດ້ວຍພະຍັນຊະນະເກືອບທຸກຕົວ ແລະ ດ້ວຍກຸ່ມພະຍັນຊະນະທີ່ຍາວໆ (world, asked, fifths), ແລະ ຄາດຫວັງໃຫ້ເຈົ້າຮັກສາຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຳລົງທ້າຍທີ່ມີສຽງສັ່ນໃນຄໍ (voiced) ແລະ ບໍ່ມີສຽງສັ່ນ (voiceless) ໃຫ້ຊັດເຈນ. ດັ່ງນັ້ນ ພະຍັນຊະນະທ້າຍທີ່ຄວນຈະມີສຽງສັ່ນຈຶ່ງຖືກຕັດສຽງສັ່ນອອກ (dog ແຂງຂຶ້ນກາຍເປັນ dock) ຫຼື ກຸ່ມພະຍັນຊະນະກໍ່ຈະຖືກຕັດຖິ້ມ. ຈຸດສັງເກດທີ່ເຊື່ອງຢູ່ເຊິ່ງຜູ້ເວົ້າສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະພາດໄປກໍ່ຄື ຄວາມຍາວ: ໃນພາສາອັງກິດ ສະຫຼະທີ່ຢູ່ໜ້າຄຳລົງທ້າຍທີ່ມີສຽງສັ່ນໃນຄໍ (voiced) ຈະຍາວກວ່າຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ, ດັ່ງນັ້ນ dog ຈຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ອ່ອນກວ່າ dock, ແຕ່ມັນຍັງຊ້າກວ່າອີກດ້ວຍ.

ວິທີຝຶກ: ລາກສະຫຼະໃຫ້ຍາວຂຶ້ນ ແລະ ຮັກສາສຽງທ້າຍໃຫ້ອ່ອນ ສຳລັບຄຳວ່າ dog, bag, code, ຈາກນັ້ນໃຫ້ອອກສຽງສັ້ນ ແລະ ຊັດເຈນ ສຳລັບຄຳວ່າ dock, back, coat, ໃຫ້ຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຍາວຂອງສະຫຼະທີ່ເປັນຕົວແຍກຄວາມແຕກຕ່າງ.

ກຸ່ມ B: 3 ສະຫຼະທີ່ພາສາອັງກິດແຍກ ແຕ່ພາສາສະເປນລວມເຂົ້າກັນ

7. /ɪ/ ທຽບກັບ /iː/: ship ແລະ sheep

Ship ກັບ sheep ອອກສຽງຄືກັນ. ລວມເຖິງ bit ກັບ beat, fill ກັບ feel; ສ່ວນ this ກາຍເປັນ thees.

ພາສາສະເປນມີສະຫຼະໜ້າປິດພຽງຕົວດຽວ ຄືສະຫຼະ i ໃນຄຳວ່າ sí, ເຊິ່ງເປັນສຽງທີ່ເຄັ່ງຕຶງ ແລະ ສົດໃສ, ເຊິ່ງຄືກັນກັບສຽງ /iː/ ຂອງພາສາອັງກິດໃນຄຳວ່າ sheep ແບບເປະໆ. ພາສາອັງກິດຍັງມີສະຫຼະຕົວທີສອງ ທີ່ຕ່ຳກວ່າ ແລະ ຜ່ອນຄາຍກວ່າຢູ່ຄຽງຂ້າງກັນ, ຄື ສຽງ short-I /ɪ/ ໃນຄຳວ່າ ship, ເຊິ່ງພາສາສະເປນບໍ່ມີສຽງໃນຈຸດນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ຄຳພາສາອັງກິດທັງສອງຈຶ່ງຖືກດຶງຂຶ້ນໄປຫາສະຫຼະທີ່ເຄັ່ງຕຶງ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງກໍ່ຫາຍໄປ. ເຖິງແມ່ນວ່າ /iː/ ຈະມີເຄື່ອງໝາຍບອກຄວາມຍາວ, ແຕ່ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສອງສຽງນີ້ແມ່ນເລື່ອງຂອງຄວາມເຄັ່ງຕຶງຫຼາຍກວ່າເລື່ອງຄວາມຍາວ. ເພື່ອຫາສຽງ ship, ໃຫ້ຜ່ອນຄາຍ: ປ່ອຍໃຫ້ຄາງກະໄຕຍານລົງໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ຜ່ອນຄາຍຮອຍຍິ້ມທີ່ເຄັ່ງຕຶງນັ້ນລົງ. ບົດຄວາມ ship ທຽບກັບ sheep ໄດ້ອະທິບາຍຕຳແໜ່ງຂອງປາກໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

ວິທີຝຶກ: ຈາກ sheep, ໃຫ້ຍານຄາງກະໄຕລົງເລັກນ້ອຍ ແລະ ຜ່ອນຄາຍຮອຍຍິ້ມເພື່ອໃຫ້ລົງມາທີ່ ship; ລອງເວົ້າ sheep–ship, beat–bit, feel–fill ໂດຍບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຄຳທີສອງປີນກັບຂຶ້ນໄປຫາສຽງເດີມ.

8. ສະຫຼະ cat /æ/

Cat ປ່ຽນໄປເປັນ cot. Bad ປ່ຽນໄປເປັນ bed.

ພາສາສະເປນມີສະຫຼະພຽງສອງຕົວໃນໂຊນໜ້າໄປຫາເປີດນີ້ ຄື: ສຽງ e ທີ່ສົດໃສໃນຄຳວ່າ tres ແລະ ສຽງ a ທີ່ເປີດກວ້າງໃນຄຳວ່າ pan. ສະຫຼະ CAT /æ/ ຂອງພາສາອັງກິດນັ່ງຢູ່ກົງກາງຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງສອງສຽງນີ້, ແລະ ພາສາສະເປນບໍ່ມີສຽງໃດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ເມື່ອປາກພະຍາຍາມໄປຫາເປົ້າໝາຍທີ່ບໍ່ມີໃນລະບົບຂອງມັນ, ມັນກໍ່ຈະເລືອກສຽງຂອງສະເປນທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດ: cat ຈະຖືກດຶງກັບໄປຫາສຽງ a ເປີດ ແລະ ໄປຕົກຢູ່ໃກ້ກັບ /ɑ/ ຂອງ cot, ໃນຂະນະທີ່ bad ຈະຖືກດຶງຂຶ້ນໄປຫາ e ແລະ ໄປຕົກຢູ່ໃກ້ກັບ /ɛ/ ຂອງ bed. ສຽງ /æ/ ຕ້ອງການຫຼາຍກວ່າສິ່ງທີ່ a ຂອງສະເປນມີໃຫ້: ຄາງກະໄຕຕ້ອງຍານລົງຕື່ມ ແລະ ສົບຕ້ອງກາງອອກກວ້າງຂຶ້ນ, ພ້ອມກັບລັກສະນະສຽງທີ່ເກືອບຈະແປ ແລະ ລາກຍາວ. (ມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈຄວນເກັບໄວ້ກ່ອນ: ເມື່ອຢູ່ໜ້າ n ແລະ m, ເຊັ່ນໃນ man ແລະ ham, ສຽງ /æ/ ແບບອາເມລິກາຈະເຄັ່ງຕຶງ ແລະ ຍົກສູງຂຶ້ນເອງໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ສະນັ້ນຢ່າຟ້າວຝຶກກັບຄຳທີ່ມີສຽງດັງຂຶ້ນດັງ (nasal)).

ວິທີຝຶກ: ເປີດຄາງກະໄຕໃຫ້ກວ້າງຂຶ້ນ ແລະ ກາງສົບອອກ ສຳລັບຄຳວ່າ cat, bad, trap, ຈາກນັ້ນເວົ້າ cat–cot, bad–bed ຕິດຕໍ່ກັນ, ໂດຍເນັ້ນຄວາມກວ້າງໃຫ້ຫຼາຍເກີນຈິງໃນຄຳທຳອິດຂອງແຕ່ລະຄູ່.

9. ສຽງ Schwa: ສະຫຼະທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຮັກສາຄ່າສຽງເຕັມທີ່ໄວ້

Banana ອອກສຽງເປັນ ba-NA-na, ເຊິ່ງເປັນສຽງ A ທີ່ຊັດເຈນເຕັມທີ່ທັງສາມຕົວ, ແທນທີ່ຈະເປັນ buh-NAN-uh. About ກາຍເປັນ ah-bout ແທນທີ່ຈະເປັນ uh-bout.

ນີ້ຄືຮູບແບບສະຫຼະທີ່ຝັງເລິກທີ່ສຸດ, ເພາະມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງສະຫຼະຕົວດຽວ ແຕ່ເປັນເລື່ອງຂອງສະຫຼະທຸກຕົວ. ພາສາອັງກິດຈະດູດພະລັງຂອງສະຫຼະທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນ (unstressed vowel) ທຸກຕົວໃຫ້ກາຍເປັນສຽງ schwa /ə/, ເຊິ່ງເປັນສຽງ uh ແບບຂີ້ຄ້ານທີ່ບໍ່ມີສີສັນຫຍັງເລີຍ. ພາສາສະເປນບໍ່ມີຫຍັງຄ້າຍຄືກັບສິ່ງນີ້: ສະຫຼະໃນພາສາສະເປນຮັກສາຄຸນນະພາບເຕັມທີ່ຂອງມັນໄວ້ສະເໝີ ບໍ່ວ່າການເນັ້ນສຽງ (stress) ຈະຕົກຢູ່ບ່ອນໃດກໍ່ຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເວົ້າພາສາສະເປນຈຶ່ງມັກຈະອອກສຽງພາສາອັງກິດທຸກພະຍາງແບບເຕັມທີ່. ຜົນກໍ່ຄືສຽງຟັງເບິ່ງລະມັດລະວັງ ແລະ ຊັດເຈນເກີນໄປ, ເຊິ່ງນີ້ຄືເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ຄົນເວົ້າເກັ່ງໆບາງຄັ້ງຍັງຖືກບອກວ່າ ພາສາອັງກິດຂອງພວກເຂົາຟັງເບິ່ງເປັນທາງການ ຫຼື ຄືກັບ “ກຳລັງອ່ານອອກສຽງ”. ວິທີແກ້ໄຂຄືການອອກແຮງໃຫ້ນ້ອຍລົງ, ບໍ່ແມ່ນຫຼາຍຂຶ້ນ, ສຳລັບພະຍາງນ້ອຍໆເຫຼົ່ານັ້ນ. ບົດຄວາມ schwa ແລະ ບົດຄວາມ word stress ໄດ້ຄອບຄຸມກົນໄກນີ້ຈາກທັງສອງດ້ານ.

ວິທີຝຶກ: ເອົາຄຳວ່າ banana, about, animal, problem ມາຝຶກ ໂດຍເຮັດໃຫ້ສະຫຼະທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນນັ້ນສັ້ນລົງ, ເບົາລົງ, ແລະ ເກືອບຈະຖືກກືນຫາຍໄປ, ປ່ອຍໃຫ້ມີແຕ່ພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ຮັກສາສຽງເຕັມທີ່ຂອງມັນໄວ້.

ກຸ່ມ C: 2 ຄວາມບໍ່ເຂົ້າກັນຂອງການເນັ້ນສຽງ ແລະ ຈັງຫວະ

10. ການເນັ້ນສຽງຕົກຢູ່ຕາມກົດຂອງສະເປນໃນຄຳທີ່ຄ້າຍຄືກັນ

Hospital ອອກສຽງເປັນ os-pi-TAL. Animal ອອກສຽງເປັນ a-ni-MAL. Natural ອອກສຽງເປັນ na-tu-RAL.

ເຖິງຈະບໍ່ແມ່ນພາສາທີ່ມີສຽງວັນນະຍຸດ (tonal), ແຕ່ພາສາສະເປນກໍ່ມີການເນັ້ນຄຳ (word stress), ສະນັ້ນບັນຫາໃນທີ່ນີ້ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການຂາດການເນັ້ນສຽງ. ແຕ່ເປັນຍ້ອນກົດເກນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ພະຍາດຮ້າຍກໍ່ຄືຄຳສັບຫຼາຍພັນຄຳທີ່ເບິ່ງຄືກັນແປະໃນທັງສອງພາສາ. ພາສາສະເປນມັກຈະເນັ້ນພະຍາງຫຼັງໆຫຼາຍກວ່າພາສາອັງກິດໃນຄຳທີ່ມີຮາກສັບລາຕິນດຽວກັນ, ດັ່ງນັ້ນນິໄສຂອງສະເປນຈຶ່ງດຶງການເນັ້ນສຽງໃນພາສາອັງກິດໄປໄວ້ຕອນທ້າຍຂອງຄຳ. ແລະ ພາສາອັງກິດຈະລົງໂທດການເນັ້ນຈັງຫວະຜິດບ່ອນຢ່າງໜັກໜ່ວງ: ພຽງແຕ່ຍ້າຍບ່ອນເນັ້ນສຽງ ເຈົ້າຂອງພາສາກໍ່ອາດຈະຟັງຄຳນັ້ນບໍ່ອອກເລີຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າທຸກໆສຽງຈະຖືກຕ້ອງກໍ່ຕາມ, ເພາະພວກເຂົາໃຊ້ຮູບແບບການເນັ້ນສຽງເປັນຕົວຄົ້ນຫາຄຳສັບໃນສະໝອງ. HOS-pi-tal ກັບ os-pi-TAL ບໍ່ແມ່ນຄຳດຽວກັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນພຽງສຳນຽງ; ແຕ່ຄຳທີສອງອາດຈະຟັງບໍ່ອອກເປັນຄຳສັບໃດເລີຍ.

ວິທີຝຶກ: ໝາຍຈັງຫວະແບບພາສາອັງກິດໄວ້ໃນຄຳສັບໃຫຍ່ໆທີ່ໜ້າຕາຄ້າຍຄືກັນເຊິ່ງເຈົ້າໃຊ້ເລື້ອຍໆ (HOS-pi-tal, AN-i-mal, NAT-ur-al, COM-fort-able) ແລະ ຝຶກເນັ້ນໄວ້ບ່ອນນັ້ນຈົນກວ່າຕຳແໜ່ງແບບສະເປນຈະຢຸດດຶງມັນໄປ.

11. ຈັງຫວະແບບ syllable-timed ຟັງຄືເຄື່ອງໃຫ້ຈັງຫວະ

I’d like to get a cup of coffee ຖືກເວົ້າອອກມາໂດຍທີ່ທຸກພະຍາງມີຂະໜາດເທົ່າກັນໝົດ, ແທນທີ່ຈະເນັ້ນໜັກໄປທີ່ like, get, cup, cof- ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ຄຳອື່ນໆເບົາລົງ.

ພາສາສະເປນເປັນພາສາທີ່ກຳນົດຈັງຫວະດ້ວຍພະຍາງ (syllable-timed): ແຕ່ລະພະຍາງຈະມີຄວາມຍາວປະມານເທົ່າໆກັນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ພາສານີ້ມີຈັງຫວະທີ່ສະເໝີ ແລະ ວ່ອງໄວ. ສ່ວນພາສາອັງກິດເປັນພາສາທີ່ກຳນົດຈັງຫວະດ້ວຍການເນັ້ນສຽງ (stress-timed), ໂດຍຈະບີບພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນເຂົ້າໄປໃນຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຈັງຫວະໜັກໆ ເພື່ອໃຫ້ຄຳນ້ອຍໆເຫຼົ່ານັ້ນແທບຈະຫາຍໄປ. ຖ້າເອົາຈັງຫວະຂອງສະເປນມາໃຊ້ໃນພາສາອັງກິດ ມັນຈະຟັງເບິ່ງສະເໝີກັນຄືກັບເຄື່ອງຈັກໃນຫູຂອງຄົນອາເມລິກາ, ໂດຍທີ່ຄຳເຊື່ອມ (function words ຕົວຢ່າງ: to, of, a, and, for) ຈະໂດດເດັ່ນເກີນໄປແທນທີ່ຈະຖືກຫຼຸດສຽງລົງ. ນີ້ຄືສຽງ schwa ຈາກຮູບແບບທີ 9 ທີ່ຖືກນຳມາໃຊ້ກັບທັງປະໂຫຍກ, ແລະ ມັນຂຶ້ນຢູ່ກັບ ການຫຼຸດສຽງຄຳເຊື່ອມ (function-word reduction) ອັນດຽວກັນກັບທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາເຮັດໂດຍບໍ່ຕ້ອງຄິດ.

ວິທີຝຶກ: ອ່ານປະໂຫຍກອອກສຽງແລ້ວຕັ້ງໃຈເວົ້າຈົ່ມຄຳນ້ອຍໆຢູ່ໃນລຳຄໍ ໃນຂະນະທີ່ເນັ້ນໜັກໄປທີ່ຄຳສັບຫຼັກ (content words); ມັນຈະຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າເຈົ້າເວົ້າບໍ່ແຈ້ງ, ແຕ່ມັນຈະຟັງຄ້າຍຄືພາສາອັງກິດຂອງເຈົ້າຂອງພາສາຫຼາຍກວ່າການອອກສຽງພະຍາງແບບຊັດເຈນ ແລະ ສະເໝີກັນ.

ຂໍ້ສັງເກດກ່ຽວກັບພາສາສະເປນສຳນຽງ Caribbean, Rioplatense, ແລະ Peninsular

ພາສາສະເປນບໍ່ໄດ້ມີພຽງສຳນຽງດຽວ, ແລະ ຮູບແບບໃດຈະສົ່ງຜົນກະທົບໜັກທີ່ສຸດກໍ່ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າພາສາສະເປນຂອງເຈົ້າມາຈາກພາກພື້ນໃດ.

ພາສາສະເປນສຳນຽງ Caribbean (ຄິວບາ, ປົວໂຕຣິໂກ, ສາທາລະນະລັດໂດມິນິກັນ, ແລະ ພື້ນທີ່ແຄມຝັ່ງທະເລສ່ວນໃຫຍ່) ຈະພົ່ນລົມ ຫຼື ຕັດສຽງ s ທ້າຍພະຍາງຖິ້ມ, ດັ່ງນັ້ນ está ຈຶ່ງກາຍເປັນ eh-tá. ນິໄສນີ້ສາມາດຕິດຕົວມາໃນພາສາອັງກິດໃນຮູບແບບການຕັດສຽງ s ທ້າຍຄຳ ຫຼື ອອກເປັນສຽງລົມ, ເຊິ່ງຈະໄປເພີ່ມບັນຫາໃຫ້ກັບຮູບແບບພະຍັນຊະນະທ້າຍທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ ຫຼາຍກວ່າບັນຫາການປ່ຽນ z ເປັນ s.

ພາສາສະເປນສຳນຽງ Rioplatense (ບົວໂນສໄອເຣສ, ມອນເຕວິເດໂອ) ຈະອອກສຽງ ll ແລະ y ເປັນສຽງ /ʃ/ ຫຼື /ʒ/ ທີ່ໜັກແໜ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ເວົ້າກຸ່ມນີ້ຈຶ່ງມີສຽງ sh ທີ່ຜູ້ເວົ້າພາສາສະເປນກຸ່ມອື່ນຂາດໄປຢູ່ແລ້ວ, ເຊິ່ງເປັນຂໍ້ໄດ້ປຽບສຳລັບຮູບແບບທີ 3. ແຕ່ໃນທາງກັບກັນ ສຽງ /j/ ຂອງພາສາອັງກິດໃນຄຳວ່າ yes ແລະ year ອາດຈະຖືກຍູ້ໄປຫາສຽງທີ່ໜັກກວ່ານັ້ນ, ເຮັດໃຫ້ yes ປ່ຽນໄປເປັນ shes ຫຼື zhes.

ພາສາສະເປນສຳນຽງ Peninsular (ພື້ນທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງປະເທດສະເປນ) ສາມາດແຍກແຍະສຽງ /θ/ ໄດ້, ເຊິ່ງຄືສຽງ th, ໃນຄຳສັບເຊັ່ນ cielo ແລະ zapato, ເຮັດໃຫ້ຜູ້ເວົ້າກຸ່ມນີ້ມີທັກສະພື້ນຖານສຳລັບສຽງ th ຂອງພາສາອັງກິດໃນຄຳວ່າ think ຢູ່ແລ້ວ. ແຕ່ນິໄສດຽວກັນນີ້ອາດຈະເຮັດໃຫ້ສຽງ z ຂອງພາສາອັງກິດປ່ຽນໄປເປັນສຽງ /θ/, ດັ່ງນັ້ນ zoo ຈຶ່ງອຽງໄປທາງ thoo.

ໂຄງຮ່າງນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກໆສຳນຽງ: ພາສາສະເປນໃນຮູບແບບຂອງເຈົ້າຈະມີຊຸດສຽງ ແລະ ກົດເກນເປັນຂອງຕົນເອງ, ແລະ ຊ່ອງຫວ່າງເມື່ອທຽບກັບພາສາອັງກິດກໍ່ສາມາດຄາດເດົາໄດ້ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ວ່າຕົນເອງເລີ່ມຕົ້ນມາຈາກສຳນຽງໃດ.

ສິ່ງທີ່ເຄື່ອງກວດຈັບພາສາແມ່ຈະບອກເຈົ້າ

ຖ້າເຈົ້າປ້ອນສຽງບັນທຶກການອ່ານບົດຄວາມຂອງຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນຊອຟແວຣ໌ທີ່ຖືກຝຶກມາໃຫ້ຈັບສຽງພາສາອັງກິດຂອງຄົນທີ່ໃຊ້ພາສາສະເປນເປັນພາສາແມ່ (Spanish-L1), ມັນກໍ່ຄົງຈະກວດພົບລັກສະນະເດັ່ນ 3 ຫຼື 4 ຢ່າງເດີມໆທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງເຈົ້າ. ສຳລັບຜູ້ເວົ້າພາສາສະເປນສ່ວນໃຫຍ່ ມັນຈະເປັນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງ ສຽງ e ປິດສະໜາໜ້າກຸ່ມພະຍັນຊະນະ s, ການປ່ຽນ v ເປັນ b, ການລວມສຽງ ship/sheep, ແລະ ຈັງຫວະແບບ syllable-timed. ສ່ວນຂໍ້ອື່ນໆມັກຈະປາກົດຂຶ້ນໜ້ອຍກວ່າ, ຫຼື ເກີດຂຶ້ນສະເພາະກັບບາງຄຳສັບເທົ່ານັ້ນ.

ການຮູ້ວ່າ 3 ຫຼື 4 ຂໍ້ໃດທີ່ເປັນບັນຫາຂອງເຈົ້າ ແມ່ນມີຄ່າຫຼາຍກວ່າການພະຍາຍາມແກ້ໄຂທັງໝົດທຸກຂໍ້ໃນລາຍການ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງແກ້ໄຂທັງ 11 ຂໍ້. ເຈົ້າພຽງແຕ່ຕ້ອງຫາ 2 ຫຼື 3 ຂໍ້ທີ່ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການເວົ້າຂອງເຈົ້າ ແລ້ວຝຶກຊ້ອມການເຄື່ອນໄຫວສະເພາະຈຸດເພື່ອອຸດຊ່ອງຫວ່າງແຕ່ລະອັນນັ້ນ.

ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ (FAQ)

ທັງໝົດນີ້ບໍ່ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຍາວໄກເລີຍ. ພາສາສະເປນໄດ້ມອບສຽງແຕະ (tap), ພະຍັນຊະນະສ່ວນໃຫຍ່, ແລະ ປາກທີ່ເຄື່ອນໄຫວໄດ້ໄວ ໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ; ສິ່ງທີ່ພາສາອັງກິດເພີ່ມເຂົ້າມາກໍ່ຄືສຽງໃໝ່ພຽງສອງສາມສຽງ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປວ່າ ນ້ຳໜັກຂອງຄຳສັບຄວນຈະຕົກຢູ່ບ່ອນໃດ. ລອງບັນທຶກສຽງຕົນເອງຕອນອ່ານບົດຄວາມ, ໝາຍ 2 ຮູບແບບທີ່ຜູ້ຟັງຈະຈັບໄດ້ກ່ອນໝູ່ (ເຊິ່ງມັກຈະເປັນສຽງ e ປິດສະໜາ ແລະ ຈັງຫວະທີ່ສະເໝີກັນ), ແລ້ວຝຶກແຕ່ສອງຂໍ້ນັ້ນເປັນເວລາສອງສາມອາທິດ. ຂໍ້ອື່ນໆສາມາດລໍຖ້າໄດ້, ແລະ ສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ຈະດີຂຶ້ນເອງເມື່ອສອງບັນຫາໃຫຍ່ນັ້ນເຊົາດຶງລັ້ງເຈົ້າໄວ້.