ການອອກສຽງພາສາອັງກິດອາເມລິກາສຳລັບຄົນຍີ່ປຸ່ນ: 9 ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ເລີ່ມຈາກຄາຕາກະນະ

Light ແລະ right ອອກສຽງຄືກັນ. Vote ກາຍເປັນ boat. ແລະ ຄຳວ່າ desk ພັດມີສຽງສະຫຼະທີ່ພາສາອັງກິດບໍ່ເຄີຍມີໃຫ້: de-su-ku.

ຖ້າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນພາສາຍີ່ປຸ່ນ, ເຈົ້າຄົງເຄີຍໄດ້ຍິນທັງສາມແບບນີ້ ແລະ ອາດຈະແມ່ນຈາກສຽງຂອງເຈົ້າເອງ. ເຫດຜົນບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄວາມບໍ່ໃສ່ໃຈ ຫຼື ຫູຟັງບໍ່ດີ. ມັນເກີດຈາກສອງປັດໄຈທີ່ຊ້ອນທັບກັນຢູ່. ປັດໄຈທຳອິດແມ່ນໂຄງສ້າງ: ພາສາຍີ່ປຸ່ນເຮັດໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າຄຸ້ນເຄີຍກັບລະບົບສຽງທີ່ເປັນລະບຽບ ປະກອບດ້ວຍຈັງຫວະພະຍັນຊະນະບວກສະຫຼະ, ມີ 5 ສະຫຼະ, ສຽງພະຍັນຊະນະລື່ນໄຫຼ (liquid consonant) ພຽງສຽງດຽວ ແລະ ໃຊ້ລະບົບສຽງສູງຕ່ຳ (pitch) ແທນການເນັ້ນສຽງ (stress), ໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດພັດຮຽກຮ້ອງສິ່ງທີ່ລະບົບນັ້ນບໍ່ເຄີຍສ້າງຂຶ້ນມາ. ປັດໄຈທີສອງແມ່ນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີພາສາອື່ນຕ້ອງພົບເຈີໃນລະດັບນີ້: ພາສາອັງກິດໄດ້ເຂົ້າໄປຝັງຕົວຢູ່ໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນແລ້ວ. ຄຳສັບພາສາອັງກິດຫຼາຍພັນຄຳໄດ້ເຂົ້າມາຕັ້ງແຕ່ຫຼາຍທົດສະວັດກ່ອນ, ຖືກປ່ຽນເປັນຄາຕາກະນະ ແລະ ກາຍເປັນຄຳສັບພາສາຍີ່ປຸ່ນທົ່ວໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າຈະເວົ້າຄຳສັບພາສາອັງກິດ, ຄວາມຈຳຂອງເຈົ້າມັກຈະດຶງເອົາຄູ່ແຝດຄາຕາກະນະອອກມາກ່ອນ, ພ້ອມອອກສຽງແບບອັດຕະໂນມັດ. ຜູ້ຮຽນຊາດອື່ນອອກສຽງພາສາອັງກິດຜິດ. ແຕ່ຄົນຍີ່ປຸ່ນອອກສຽງຄຳສັບຍີ່ປຸ່ນທີ່ບັງເອີນໜ້າຕາຄືພາສາອັງກິດໄດ້ຢ່າງຄ່ອງແຄ້ວ.

ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ບົດຄວາມນີ້ບອກໃຫ້ “ລຶບຄວາມຈຳ” ແທນທີ່ຈະ “ຮຽນຮູ້”. ຮູບແບບລຸ່ມນີ້ແມ່ນຄວາມຊິນເຄີຍທີ່ພາສາຍີ່ປຸ່ນປູກຝັງໄວ້, ແລະ ບາງຂໍ້ກໍ່ສ້າງຜົນກະທົບຫຼາຍກວ່າໝູ່.

ພາສາຍີ່ປຸ່ນສ້າງພະຍາງແບບພະຍັນຊະນະບວກສະຫຼະ, ມີສຽງ liquid ພຽງສຽງດຽວໃນຂະນະທີ່ອັງກິດມີສອງ, ແລະ ບໍ່ມີສຽງ /v/, ບໍ່ມີທັງສອງສຽງ TH, ແລະ ບໍ່ມີສຽງ /f/ ທີ່ເອົາແຂ້ວແຕະສົບ. ດັ່ງນັ້ນ ກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບຈຶ່ງມີສະຫຼະງອກອອກມາຕື່ມ (street → su-to-rii-to), light ແລະ right ລວມກັນເປັນສຽງ tap ຂອງຍີ່ປຸ່ນ, think ອຽງໄປຫາ sink, ແລະ see ປ່ຽນໄປເປັນ she. ນອກຈາກນັ້ນ, ພາສາຍີ່ປຸ່ນຍັງແຍກຄຳສັບດ້ວຍລະດັບສຽງ (pitch) ແທນການເນັ້ນສຽງ, ເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດອອກມາຮາບພຽງ. ຄາຕາກະນະໄດ້ລັອກທຸກຢ່າງໄວ້ໃຫ້ກາຍເປັນຄຳສັບທີ່ຕ້ອງຈື່. ສະຫຼະທີ່ຖືກຕື່ມເຂົ້າມາ ແລະ ຈັງຫວະທີ່ຮາບພຽງນັ້ນ ສົ່ງຜົນຕໍ່ສຳນຽງຫຼາຍກວ່າພະຍັນຊະນະດ່ຽວໃດໆ; ດັ່ງນັ້ນ ຄວນລຶບສອງຢ່າງນີ້ອອກກ່ອນ.

ເປັນຫຍັງພາສາຍີ່ປຸ່ນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດອາເມລິກາກາຍເປັນເລື່ອງຍາກ

ຄວາມຈິງທາງໂຄງສ້າງສອງສາມຢ່າງເບື້ອງຕົ້ນ, ເພາະມັນຈະອະທິບາຍທຸກຢ່າງທີ່ຕາມມາ.

ພະຍັນຊະນະຍີ່ປຸ່ນໄປຄູ່ກັບສະຫຼະສະເໝີ. ໜ່ວຍພື້ນຖານຂອງພາສາຍີ່ປຸ່ນແມ່ນຈັງຫວະພະຍັນຊະນະບວກສະຫຼະ: ka, mi, to. ພະຍັນຊະນະຈະບໍ່ຊ້ອນກັນ, ແລະ ພະຍັນຊະນະດຽວທີ່ສາມາດຢູ່ທ້າຍຄຳໄດ້ກໍ່ຄືສຽງນາສິກ n (ん). ພາສາອັງກິດເຮັດກົງກັນຂ້າມ, ມັກເອົາພະຍັນຊະນະມາຄວບກັນເຊັ່ນ str ໃນ street ແລະ ສາມາດລົງທ້າຍຄຳດ້ວຍສຽງຫຍັງກໍ່ໄດ້ (milk, desk, fifth). ເມື່ອພາສາອັງກິດໃຫ້ຮູບແບບທີ່ປາກພາສາຍີ່ປຸ່ນສ້າງບໍ່ໄດ້, ປາກຂອງເຈົ້າຈຶ່ງສ້ອມແປງມັນແບບຍີ່ປຸ່ນ: ໂດຍການຕື່ມສະຫຼະໃຫ້ພະຍັນຊະນະແຕ່ລະຕົວ. ການສ້ອມແປງພຽງຈຸດດຽວນີ້ເອງທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງສອງຮູບແບບທີ່ຄຸ້ນເຄີຍທີ່ສຸດລຸ່ມນີ້.

ພາສາຍີ່ປຸ່ນມີສຽງ liquid ພຽງສຽງດຽວ. ພະຍັນຊະນະໃນ ra, ri, ru, re, ro ແມ່ນການດີດປາຍລີ້ນຢ່າງໄວວາ. ພາສາອັງກິດມີສອງສຽງຄື /l/ ແລະ /r/, ຊຶ່ງບໍ່ມີໂຕໃດເປັນການດີດລີ້ນ (tap) ເລີຍ. ທັງສອງສຽງຖືກດຶງມາຫາສຽງທີ່ເຈົ້າມີ, ເຊິ່ງເປັນທີ່ມາຂອງການຝຶກຄູ່ຄຳສັບ (minimal pair) ທີ່ຖືກຝຶກໜັກທີ່ສຸດໃນຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດ.

ພະຍັນຊະນະພາສາອັງກິດບາງຕົວບໍ່ມີໃນລະບົບສຽງຍີ່ປຸ່ນເລີຍ. ບໍ່ມີ /v/, ສະນັ້ນ vote ຈຶ່ງຢືມ /b/ ມາໃຊ້. ບໍ່ມີ /θ/ ຫຼື /ð/, think ຈຶ່ງຢືມ /s/ ແລະ this ຢືມ /z/. ແລະ ໂຕ F ຂອງຍີ່ປຸ່ນໃນ fu ແມ່ນການພົ່ນລົມເບົາໆອອກມາລະຫວ່າງຮິມສົບທັງສອງ, ບໍ່ແມ່ນການເອົາແຂ້ວເທິງແຕະສົບລຸ່ມແລ້ວພົ່ນລົມແບບພາສາອັງກິດ.

ພາສາຍີ່ປຸ່ນແຍກຄຳສັບດ້ວຍລະດັບສຽງ (pitch), ບໍ່ແມ່ນການເນັ້ນສຽງ (stress). ພາສາຍີ່ປຸ່ນສຳນຽງໂຕກຽວ ແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ HA-shi (ໄມ້ທູ່) ກັບ ha-SHI (ຂົວ) ດ້ວຍທຳນອງສຽງເທົ່ານັ້ນ; ໂຕພິມໃຫຍ່ໃນທີ່ນີ້ໝາຍເຖິງສຽງສູງ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຍາວ ຫຼື ຄວາມດັງ. ທຸກຈັງຫວະຮັກສາຄວາມຍາວເທົ່າກັນ, ແລະ ບໍ່ມີພະຍາງໃດຖືກຫຍໍ້ສຽງລົງຄືກັບສະຫຼະພາສາອັງກິດທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນ. ການເນັ້ນສຽງ (stress) ຂອງພາສາອັງກິດເປັນກົນໄກທີ່ໜັກໜ່ວງກວ່າ: ພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນຈະຍາວກວ່າ ແລະ ດັງກວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ພະຍາງອ້ອມຂ້າງຈະຖືກລົດຖອນລົງ. ການນຳເອົາຈັງຫວະທີ່ຮາບພຽງຂອງຍີ່ປຸ່ນໄປໃຊ້ໃນພາສາອັງກິດ ເຮັດໃຫ້ມັນຟັງເບິ່ງແຂງໆສຳລັບຫູຄົນອາເມລິກາ, ແມ່ນແຕ່ໃນຕອນທີ່ອອກສຽງພະຍັນຊະນະຖືກທຸກຕົວກໍ່ຕາມ.

ຄາຕາກະນະໄດ້ທັບຊ້ອນທັງສີ່ປັດໄຈນີ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນຝັງເລິກລົງໄປອີກ. ຄຳສັບຢືມເຊັ່ນ tee-bu-ru (table) ກາຍເປັນຄຳສັບຍີ່ປຸ່ນທຳມະດາສຳລັບເຈົ້າມາຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍ, ຊຶ່ງມີການສ້ອມແປງສຽງຕິດມານຳແລ້ວ. 9 ຮູບແບບລຸ່ມນີ້ເກີດຈາກກົນໄກດັ່ງກ່າວ, ຊຶ່ງສາມາດແບ່ງອອກເປັນກຸ່ມການສະຫຼັບພະຍັນຊະນະ, ການສ້ອມແປງພະຍາງ, ແລະ ຈັງຫວະ.

ກຸ່ມ A: ການສະຫຼັບ 5 ພະຍັນຊະນະ

1. L ແລະ R ກາຍເປັນການດີດລີ້ນແບບຍີ່ປຸ່ນທັງຄູ່

Light ແລະ right ອອກສຽງຄືກັນທຸກປະການ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ collect ກັບ correct, glass ແລະ grass.

ພາສາຍີ່ປຸ່ນມີສຽງ liquid ພຽງສຽງດຽວ: ສຽງດີດລີ້ນ (tap) ໃນ ra, ri, ru, re, ro, ຊຶ່ງປາຍລີ້ນຈະດີດໃສ່ເຫືອກຫຼັງແຂ້ວເທິງແລ້ວປ່ອຍອອກທັນທີ. ແຕ່ /l/ ແລະ /r/ ໃນພາສາອັງກິດແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ສຳລັບ ສຽງ L, ປາຍລີ້ນຈະແຕະທີ່ເຫືອກຫຼັງແຂ້ວເທິງແລ້ວ ຄ້າງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ສຽງຈະໄຫຼອອກຕາມຂ້າງລີ້ນ. ສຳລັບ ສຽງ R ອາເມລິກາ, ປາຍລີ້ນຈະບໍ່ແຕະຫຍັງເລີຍ; ໂຄນລີ້ນຈະຍົກຂຶ້ນ ແລະ ຖອຍຫຼັງ, ແລະ ຮິມສົບມັກຈະຫໍ່ເຂົ້າເລັກນ້ອຍ. ສຽງດີດລີ້ນ (tap) ມີຈຸດກຳເນີດດຽວກັນກັບສຽງ L ຄືຢູ່ເຫືອກ, ແຕ່ມັນພຽງແຕ່ດີດແລ້ວອອກໄປເລີຍແທນທີ່ຈະແຕະຄ້າງໄວ້, ດັ່ງນັ້ນສຽງພາສາອັງກິດທັງສອງຈຶ່ງຖືກດຶງມາເປັນສຽງນີ້.

ແຕ່ສຽງດີດລີ້ນນີ້ກໍ່ມີຂໍ້ດີ. ມັນເປັນສຽງດຽວກັນກັບທີ່ຄົນອາເມລິກາໃຊ້ສຳລັບ flap-T ໃນ water ແລະ better (/ɾ/), ເຊິ່ງຜູ້ຮຽນຊາດອື່ນຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດເພື່ອຝຶກ. ສຽງຂອງເຈົ້າພຽງແຕ່ເຮັດວຽກແທນສອງພະຍັນຊະນະອື່ນເທົ່ານັ້ນ. ບັນຫາທີ່ເລິກກວ່ານັ້ນແມ່ນການຮັບຮູ້: ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຍິນພຽງໝວດດຽວມາທັງຊີວິດ, ສຽງພາສາອັງກິດທັງສອງໂຕຈະຖືກຈັດເຂົ້າໃນກ່ອງຄວາມຈຳດຽວກັນ, ແລະ ເຈົ້າບໍ່ສາມາດອອກສຽງໃຫ້ຕ່າງກັນໄດ້ຖ້າເຈົ້າແຍກສຽງມັນບໍ່ອອກ. ການຝຶກຫູດ້ວຍຄູ່ຄຳສັບ (minimal pairs) ຈຶ່ງຕ້ອງມາກ່ອນ. ບົດຄວາມ L ທຽບກັບ R ອະທິບາຍຕຳແໜ່ງປາກ ແລະ ບົດຝຶກຫູໄວ້ຢ່າງລະອຽດ.

ວິທີຝຶກ: ອອກສຽງ L ຄ້າງໄວ້ຍາວໆ, llllight, ໃຫ້ຮູ້ສຶກເຖິງການແຕະທີ່ຕໍ່ເນື່ອງ, ຈາກນັ້ນໃຫ້ເວົ້າຄຳວ່າ right ໂດຍໃຫ້ປາຍລີ້ນຢູ່ຕ່ຳໆ ແລະ ຮິມສົບຫໍ່ເຂົ້າເລັກນ້ອຍ. ຖ້າເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງການດີດລີ້ນ, ສະແດງວ່າເຈົ້າກັບໄປໃຊ້ສຽງຍີ່ປຸ່ນແລ້ວ.

2. V ລວມເຂົ້າກັບ B

Vote ຟັງຄືກັບ boat. Very ຟັງຄືກັບ berry. Vest ຟັງຄືກັບ best.

ພາສາຍີ່ປຸ່ນບໍ່ມີ ສຽງ V. ຄາຕາກະນະມີຕົວໜັງສືສຳລັບມັນ (ヴ), ແຕ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ອ່ານມັນເປັນ /b/ ເຊັ່ນກັນ, ແລະ ໃນການສະກົດຄຳທົ່ວໄປມັກຈະບໍ່ສົນໃຈເລີຍ: ຕົວຢ່າງ Venus ມັກຈະຂຽນດ້ວຍແຖວ b ຄືກັບ bonus, ເຮັດໃຫ້ທັງສອງຄຳນີ້ມີພະຍັນຊະນະຕົ້ນໂຕດຽວກັນ. ສອງສຽງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຕ່າງກັນ: ສຳລັບ /b/ ຮິມສົບທັງສອງຈະປະກົບກັນແລ້ວປ່ອຍອອກ; ແຕ່ສຳລັບ /v/, ແຂ້ວເທິງຂອງເຈົ້າຈະວາງຢູ່ເທິງສົບລຸ່ມ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ລົມສັ່ນສະເທືອນຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ (ເຊິ່ງລັກສະນະດຽວກັນນີ້ກໍ່ມັກຈະເກີດກັບຄົນລາວທີ່ປ່ຽນສຽງ V ເປັນ W ເຊັ່ນກັນ). ບົດຄວາມ V ທຽບກັບ W ໄດ້ແຍກລາຍລະອຽດຂອງສຽງ V ໄວ້ແລ້ວ.

ວິທີຝຶກ: ສະຫຼັບການເວົ້າ boat, vote, boat, vote, ແລະ ຕອນເວົ້າ vote ໃຫ້ເຮັດສຽງສັ່ນສະເທືອນແຂ້ວໃສ່ສົບຄ້າງໄວ້ໜຶ່ງວິນາທີເຕັມກ່ອນທີ່ສຽງສະຫຼະຈະຕາມມາ.

3. TH ອຽງໄປຫາ S

Think ກາຍເປັນ sink. Three ກາຍເປັນ su-rii, ໂດຍປ່ຽນ TH ເປັນ S ແລະ ຕື່ມສະຫຼະໃສ່ກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບ thr (ຮູບແບບທີ 6 ທີ່ຕິດມານຳ). ສ່ວນສຽງ TH ແບບກ້ອງ (voiced) ໃນ this ຈະອຽງໄປທາງ zis, ຫຼື ສຳລັບບາງຄົນກໍ່ເປັນ dis.

ທັງສອງ ສຽງ TH ບໍ່ມີໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນເລີຍ, ແລະ ສຽງແຊກ (hiss) ທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດແມ່ນ /s/ (ຫຼື /z/ ສຳລັບສຽງກ້ອງ), ເຊິ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ຄຳວ່າ “thank you” ຖືກຂຽນເປັນຄາຕາກະນະວ່າ san-kyuu. ສຽງ /θ/ ພາສາອັງກິດຕ້ອງການໃຫ້ປາຍລີ້ນຍື່ນອອກມາລະຫວ່າງແຂ້ວ ຫຼື ຢູ່ຫຼັງແຂ້ວພໍໃຫ້ເຫັນໄດ້ ໂດຍມີລົມໄຫຼຜ່ານມັນ, ມັນເປັນສຽງທີ່ຫຼວມ ແລະ ບໍ່ແຫຼມຄົມເທົ່າກັບສຽງ /s/. ບົດຄວາມ ສຽງ TH ໄດ້ອະທິບາຍທັງສອງສຽງ TH ແລະ ວິທີຝຶກໄວ້ແລ້ວ.

ວິທີຝຶກ: ໃຊ້ແວ່ນແຍງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເກີນຈິງໃນຕອນທຳອິດ: ຍູ້ປາຍລີ້ນໃຫ້ພົ້ນແຂ້ວອອກມາຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໃນຄຳວ່າ think ແລະ thanks. ຖ້າເຈົ້າຫຼຽວບໍ່ເຫັນລີ້ນ, ສະແດງວ່າເຈົ້າຖອຍກັບໄປໃຊ້ /s/ ແລ້ວ. ສະຫຼັບ sink–think ຈົນກວ່າເຈົ້າຈະສາມາດປ່ຽນຕຳແໜ່ງໄດ້ຕາມສັ່ງ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຄ່ອຍໆດຶງລີ້ນກັບໄປໄວ້ທາງຫຼັງແຂ້ວເມື່ອເວົ້າໄວຂຶ້ນ.

4. F ພົ່ນລົມອອກຜ່ານທັງສອງຮິມສົບ

Food ປ່ຽນໄປເປັນ hood. First ອາດຈະມີສຽງລົມ ແລະ ກວ້າງ. ແລະ ຄຳຄາຕາກະນະສຳລັບ coffee ແມ່ນ koo-hii, ຊຶ່ງເປັນຄຳຢືມເກົ່າແກ່ທີ່ໂຕ F ກາຍເປັນໂຕ H.

ສຽງ F ໃນ fu (ふ) ຂອງພາສາຍີ່ປຸ່ນ ແມ່ນການພົ່ນລົມເບົາໆລະຫວ່າງຮິມສົບທັງສອງ, ຄືກັບສຽງປາກເປົ່າແກງຮ້ອນໆ, ແລະ ໂດຍທຳມະຊາດມັນຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນສະຫຼະ u ເທົ່ານັ້ນ. ສຽງ F ພາສາອັງກິດແມ່ນການສຽດສີລະຫວ່າງແຂ້ວເທິງ ແລະ ສົບລຸ່ມ, ແລະ ມັນສາມາດຢູ່ໄດ້ທຸກບ່ອນ: fee, fa, fo, if, after. ເມື່ອພະຍາຍາມອອກສຽງ /f/ ພາສາອັງກິດ, ປາກຄົນຍີ່ປຸ່ນມັກຈະປ່ຽນໄປໃຊ້ການພົ່ນລົມສອງຮິມສົບແທນ, ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຟັງເບິ່ງເບົາ ແລະ ບໍ່ຊັດເຈນ. ແລະ ຍ້ອນວ່າສຽງ H ຂອງຍີ່ປຸ່ນໂດຍທຳມະຊາດຈະກາຍເປັນການພົ່ນລົມແບບດຽວກັນນັ້ນກ່ອນສະຫຼະ u, ຄຳສັບພາສາອັງກິດທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ F ແລະ H ຈຶ່ງລວມກັນ: food ແລະ hood ໃຊ້ການສະກົດຄາຕາກະນະໂຕດຽວກັນຄື フード. ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນປ່ຽນກົນໄກຂອງປາກຊຶ່ງໃຊ້ເວລາບໍ່ດົນ.

ວິທີຝຶກ: ເອົາແຂ້ວເທິງແຕະທີ່ສົບລຸ່ມເບົາໆ, ຍູ້ລົມອອກຈົນກວ່າຈະຮູ້ສຶກເຖິງການສຽດສີຢູ່ທີ່ຮິມສົບ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປ່ອຍສຽງເຂົ້າໄປຫາຄຳວ່າ food, first, feel, coffee.

5. S ອ່ອນລົງກາຍເປັນ SH ກ່ອນສະຫຼະ EE ແລະ I

See ອຽງໄປທາງ she. Sit ແລະ city ອຽງໄປຫາຄຳທີ່ເຈົ້າຄົງບໍ່ຢາກເວົ້າໃນທີ່ປະຊຸມປານໃດ.

ໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນ, ສຽງແຊກແຫຼມ /s/ ບໍ່ສາມາດຢູ່ໜ້າສະຫຼະ ee ໄດ້ໂດຍກົງ. ແຖວ sa-shi-su-se-so ໄດ້ປ່ຽນຖານສຽງຕົວທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນ si ຈຶ່ງອອກສຽງເປັນ shi ໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ແລະ ຄາຕາກະນະກໍ່ສະກົດແບບນັ້ນໃນຄຳຢືມເຊັ່ນກັນ: cinema ເປັນ shi-ne-ma, system ເປັນ shi-su-te-mu. ຄວາມຊິນເຄີຍນີ້ຖືກຕິດມາໃຊ້ໃນພາສາອັງກິດທຸກບ່ອນທີ່ /s/ ພົບກັບ /iː/ ຫຼື /ɪ/. ຄວາມແຕກຕ່າງແມ່ນຢູ່ທີ່ລີ້ນ ແລະ ຮິມສົບ: ສຳລັບ /s/ ປາຍລີ້ນຈະຢູ່ໃກ້ໆຫຼັງແຂ້ວເທິງ ແລະ ຮິມສົບຈະສີກອອກ; ສຳລັບ SH ຂອງ she, ລີ້ນຈະຖອຍຫຼັງ ແລະ ສຽງຈະອ່ອນລົງ ແລະ ເລິກຂຶ້ນ.

ວິທີຝຶກ: ຍິ້ມກວ້າງໆ ແລະ ເຮັດສຽງ sssss ແຫຼມໆຄ້າງໄວ້, ຈາກນັ້ນເຊື່ອມຕໍ່ເຂົ້າຫາສະຫຼະໂດຍກົງໂດຍບໍ່ໃຫ້ສຽງແຊກນັ້ນອ່ອນລົງ: sssee. ຝຶກເວົ້າ she–see, sheet–seat ສະຫຼັບກັນໄປມາຈົນກວ່າຄວາມແຕກຕ່າງຈະຍັງຄົງຢູ່ເມື່ອເວົ້າໄວຂຶ້ນ.

ກຸ່ມ B: ສະຫຼະທີ່ພາສາຍີ່ປຸ່ນຕື່ມໃສ່

6. ກຸ່ມພະຍັນຊະນະຄວບຖືກແຍກອອກຈາກກັນ

Street, ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງພະຍາງໃນພາສາອັງກິດ, ຖືກຢືດອອກເປັນຫ້າຈັງຫວະ: su-to-rii-to, ໂດຍມີ rii ຍາວໆນັບເປັນສອງ. Strike ກາຍເປັນ su-to-rai-ku. Glass ກາຍເປັນ gu-ra-su.

ພະຍັນຊະນະຍີ່ປຸ່ນປົກກະຕິແລ້ວຈະໄປນຳສະຫຼະສະເໝີ, ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພາສາອັງກິດເອົາພະຍັນຊະນະສອງຫຼືສາມຕົວມາຊ້ອນກັນ, ການແກ້ໄຂແບບຍີ່ປຸ່ນຄືການຕື່ມສະຫຼະໃຫ້ແຕ່ລະຕົວ. ການແກ້ໄຂນີ້ມີກົດເກນຂອງມັນນຳ: ສະຫຼະທີ່ຕື່ມເຂົ້າໄປມັກຈະເປັນ u (gu-ra-su), ແລະ ປ່ຽນເປັນ o ຫຼັງຈາກໂຕ t ແລະ d (su-to-rii-to). ເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນລະບົບນີ້ເຮັດວຽກໃນຄຳຢືມຄາຕາກະນະທຸກຄຳ. ສິ່ງນີ້ສົ່ງຜົນເສຍຫຼາຍເພາະຜູ້ຟັງຊາວອັງກິດໃຊ້ຈຳນວນພະຍາງໃນການຮັບຮູ້ຄຳສັບ; ຄຳສັບທີ່ມາພ້ອມກັບພະຍາງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນສອງເທົ່າຈະຮັບຮູ້ໄດ້ຍາກກວ່າຄຳສັບທີ່ມີພະຍັນຊະນະຜິດພຽງໜຶ່ງຕົວ, ດັ່ງນັ້ນຮູບແບບນີ້ຈຶ່ງທຳລາຍຄວາມເຂົ້າໃຈໄດ້ຫຼາຍກວ່າການອອກສຽງ L/R ປົນກັນ (ເຖິງແມ່ນວ່າຄົນລາວເຮົາມັກຈະຕື່ມສະຫຼະ “ອະ” ຫຼື “ອຶ” ເຊັ່ນ su-treet ແທນ, ແຕ່ມັນກໍ່ແມ່ນຫຼັກການດຽວກັນຄືການເພີ່ມພະຍາງ).

ວິທີຝຶກ: ກະຊິບກຸ່ມພະຍັນຊະນະກ່ອນທີ່ຈະອອກສຽງຈິງ. ລາກສຽງ sss ຍາວໆທີ່ບໍ່ມີສຽງກ້ອງ ແລ້ວເລື່ອນໄປຫາໂຕ t ແລະ r ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະໃດໆເລີຍ, ແລ້ວຈຶ່ງອອກສຽງກ້ອງສະເພາະຕອນທີ່ຮອດສະຫຼະໂຕຈິງເທົ່ານັ້ນ: ssstreet.

7. ຄຳສັບມີຫາງສະຫຼະງອກອອກມາ

Milk ກາຍເປັນ mi-ru-ku. Test ກາຍເປັນ te-su-to. And ກາຍເປັນ an-do.

ກົນໄກດຽວກັນ, ພຽງແຕ່ຢູ່ຄົນລະຕຳແໜ່ງ. ພະຍັນຊະນະດຽວທີ່ຄຳສັບຍີ່ປຸ່ນສາມາດລົງທ້າຍໄດ້ແມ່ນ n, ດັ່ງນັ້ນຄຳສັບພາສາອັງກິດທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍັນຊະນະອື່ນຈຶ່ງຖືກປະກອບສະຫຼະໃສ່ຫາງ. ພາສາອັງກິດລົງທ້າຍຄຳດ້ວຍພະຍັນຊະນະເກືອບທຸກຕົວ ແລະ ຕ້ອງການໃຫ້ເຈົ້າຢຸດຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ແລະ ຫູຂອງຄົນອາເມລິກາຈະໄດ້ຍິນສະຫຼະທີ່ງອກອອກມານີ້ເປັນພະຍາງເພີ່ມເຕີມທັງໝົດ, ບໍ່ແມ່ນພຽງສຳນຽງເລັກໆນ້ອຍໆ.

ວິທີຝຶກ: ເວົ້າຄຳສັບແລ້ວຢຸດຄ້າງຢູ່ທີ່ພະຍັນຊະນະທ້າຍ. ລົງທ້າຍ milk ໂດຍການປິດລີ້ນຄ້າງໄວ້ທີ່ສຽງ /k/ ແລະ ຮັກສາຄວາມມິດໄວ້. ຖ້າມີສຽງອັນໃດກ້ອງຫຼັງຈາກທີ່ປິດປາກແລ້ວ, ນັ້ນຄືຫາງສະຫຼະທີ່ງອກອອກມາ.

ກຸ່ມ C: ຄວາມຍາວ, ລະດັບສຽງ (pitch) ແລະ ການເນັ້ນສຽງທີ່ຫາຍໄປ

8. ຄວາມຍາວເຮັດໜ້າທີ່ແທນຮູບຮ່າງຂອງປາກ

ໃນພາສາຍີ່ປຸ່ນ, ຄວາມຍາວພຽງຢ່າງດຽວສາມາດປ່ຽນຄຳສັບໄດ້: bi-ru ຄືຕຶກ, ສ່ວນ bii-ru ຄືເບຍ. ຄາຕາກະນະໄດ້ເອົາຄູ່ສະຫຼະພາສາອັງກິດມາໃສ່ໃນແມ່ພິມຈັງຫວະເວລານັ້ນ: sheep ໄດ້ຮັບສະຫຼະຍາວ ເປັນ shii-pu, ໃນຂະນະທີ່ ship ອອກມາສັ້ນໂດຍມີພະຍັນຊະນະທ້າຍຄວບສອງຕົວ ເປັນ ship-pu, ຊຶ່ງເປັນຮູບແບບທີ່ມັນຮັກສາໄວ້ໃນຄຳວ່າ rii-daa-ship-pu (leadership). Full ກາຍເປັນ fu-ru ແລະ fool ກາຍເປັນ fuu-ru. ທຸກຮູບແບບແຍກຄວາມແຕກຕ່າງດ້ວຍເວລາ, ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງສະຫຼະບໍ່ເຄີຍປ່ຽນ.

ຫູຂອງເຈົ້າສຳລັບຄວາມຍາວສະຫຼະນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ມີປະໂຫຍດຫຼາຍ (ເຊິ່ງຄົນລາວກໍ່ມີຄວາມຄຸ້ນເຄີຍກັບສະຫຼະສັ້ນແລະຍາວເຊັ່ນກັນ). ແຕ່ການອີງໃສ່ຄວາມຍາວພຽງຢ່າງດຽວຄືກັບດັກ, ເພາະຄູ່ສະຫຼະພາສາອັງກິດແຕກຕ່າງກັນທີ່ຮູບຮ່າງປາກຫຼາຍເທົ່າກັບເວລາ. ສະຫຼະ I ສັ້ນ /ɪ/ ໃນ ship ຈະຢ່ອນຄາງກະໄຕລົງເລັກນ້ອຍ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ລີ້ນກັບຮິມສົບຜ່ອນຄາຍ; ສ່ວນ /iː/ ໃນ sheep ນັ້ນຈະຕຶງກວ່າ, ພ້ອມກັບຮອຍຍິ້ມທີ່ເຄັ່ງຕຶງ. ຫູຂອງຊາວອາເມລິກາຟັງການປ່ຽນແປງຄຸນນະພາບນັ້ນຫຼາຍພໍໆກັບໄລຍະເວລາ, ສະນັ້ນ ສະຫຼະທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ສັ້ນລົງແຕ່ຍັງຄົງເຄັ່ງຕຶງຢູ່ ກໍ່ຍັງຄົງຖືກຟັງເປັນ sheep ຄືເກົ່າ. ບົດຄວາມ ship ທຽບກັບ sheep ໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຕຳແໜ່ງປາກໄວ້ແລ້ວ.

ວິທີຝຶກ: ຈາກຄຳວ່າ sheep, ໃຫ້ຜ່ອນຄາຍແທນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ສັ້ນລົງ: ຫຼຸດຄາງກະໄຕລົງເລັກນ້ອຍ, ຍິ້ມແບບຜ່ອນຄາຍ, ແລ້ວລົງຈອດທີ່ຄຳວ່າ ship. ຝຶກເວົ້າ sheep–ship, heat–hit, fool–full, ໂດຍໃຫ້ປາກເປັນໂຕແຍກຄວາມແຕກຕ່າງ, ບໍ່ແມ່ນໂມງຈັບເວລາ.

9. ລະດັບສຽງຮາບພຽງໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດຕ້ອງການນ້ຳໜັກ

Banana ອອກສຽງເປັນ ba-na-na, ສາມຈັງຫວະທີ່ເທົ່າກັນ, ແທນທີ່ຈະເປັນ buh-NAN-uh, ຊຶ່ງມີຈັງຫວະໜັກພຽງຈັງຫວະດຽວ ໂດຍຈັງຫວະອື່ນໆຫຍໍ້ລົງອ້ອມຂ້າງມັນ.

ພາສາຍີ່ປຸ່ນແຍກຄຳສັບດ້ວຍລະດັບສຽງ (pitch), ສະນັ້ນຫູຂອງເຈົ້າສຳລັບທຳນອງຈຶ່ງເຮັດວຽກໄດ້ດີ (ຊຶ່ງຄ້າຍຄືກັບຄົນລາວທີ່ຊິນເຄີຍກັບສຽງວັນນະຍຸດ). ລະດັບສຽງ (pitch) ແມ່ນສິ່ງດຽວທີ່ພາສາຍີ່ປຸ່ນເຄື່ອນໄຫວ: HA-shi ແລະ ha-SHI ແຕກຕ່າງກັນທີ່ທຳນອງ, ແຕ່ທຸກຈັງຫວະຍັງຄົງຮັກສາຄວາມຍາວເທົ່າກັນ ແລະ ທຸກສະຫຼະຍັງຄົງຄວາມຊັດເຈນເຕັມທີ່. ການເນັ້ນສຽງ (stress) ໃນພາສາອັງກິດເຄື່ອນໄຫວສາມຢ່າງພ້ອມກັນ: ພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນຈະຍາວກວ່າ, ດັງກວ່າ, ແລະ ເຕັມກວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຈະຫົດຕົວລົງໄປຫາສະຫຼະ schwa /ə/. ຖ້ານຳເອົາຈັງຫວະທີ່ເທົ່າກັນຂອງຍີ່ປຸ່ນມາໃຊ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ພາສາອັງກິດທີ່ຖືກຕ້ອງທຸກພະຍາງແຕ່ກໍ່ຍັງຟັງເບິ່ງຮາບພຽງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເມື່ອຍໃນການຕິດຕາມຟັງ. ການເນັ້ນສຽງຍັງເປັນສັນຍານໃນການຮັບຮູ້ຄຳສັບອີກດ້ວຍ. ຖ້າເຈົ້າລົງນ້ຳໜັກເທົ່າກັນໃນຄຳວ່າ hotel ຜູ້ຟັງອາເມລິກາອາດຈະຕ້ອງໃຊ້ເວລາຄິດຈັກໜ່ອຍເພື່ອຫາຄຳສັບນັ້ນ, ເພາະເຂົາເຈົ້າກຳລັງລໍຖ້າຟັງ ho-TEL. ບົດຄວາມ ການເນັ້ນສຽງຄຳສັບ ແລະ ຈັງຫວະພາສາອັງກິດ ໄດ້ອະທິບາຍກົນໄກນີ້ຈາກທັງສອງມຸມ.

ວິທີຝຶກ: ເລືອກພະຍາງທີ່ຕ້ອງເນັ້ນສຽງ, ເພີ່ມຄວາມຍາວຂອງມັນເປັນສອງເທົ່າ, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ພະຍາງອື່ນໆຟັງຄືສຽງຈົ່ມໃນຄໍ: buh-NAN-uh, ho-TEL, kuhm-PYOO-ter. ມັນຈະຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າມັນເກີນຈິງ, ແຕ່ມັນຈະເຂົ້າໃກ້ພາສາອັງກິດອາເມລິກາແບບທຳມະຊາດຫຼາຍກວ່າການອອກສຽງທຸກພະຍາງໃຫ້ເທົ່າກັນ.

ໂຕກັ່ນຕອງຄາຕາກະນະ

ເຫດຜົນທີ່ຄວາມຊິນເຄີຍເຫຼົ່ານີ້ແກ້ໄຂຍາກແມ່ນຍ້ອນວ່າ ສຳລັບເຈົ້າແລ້ວ ມັນບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຜິດພາດ. ມັນແມ່ນຄຳສັບ.

ສຳລັບຜູ້ຮຽນຊາດອື່ນ, ທຸກຄຳສັບພາສາອັງກິດຄືພາສາຕ່າງປະເທດ. ແຕ່ສຳລັບຄົນຍີ່ປຸ່ນ, ຄຳສັບພາສາອັງກິດຫຼາຍພັນຄຳໄດ້ຖືກຕິດຕັ້ງມາກ່ອນແລ້ວ: tee-bu-ru ສຳລັບ table, ho-te-ru ສຳລັບ hotel, ma-ku-do-na-ru-do ສຳລັບ McDonald’s. ແຕ່ລະຄຳແມ່ນຄຳສັບຍີ່ປຸ່ນທີ່ຖືກຕ້ອງ, ໄດ້ຮຽນຮູ້ມາແຕ່ນ້ອຍ, ແລະ ຖືກດຶງອອກມາໃຊ້ແບບອັດຕະໂນມັດຄືກັນກັບຄຳອື່ນໆ. ເຊິ່ງນັ້ນກໍ່ເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າການເວົ້າຄຳວ່າ hotel ແບບອາເມລິກາ ອາດຈະຮູ້ສຶກວ່າດັດຈະລິດໜ້ອຍໜຶ່ງ: ຄຳສັບຍີ່ປຸ່ນມັນນັ່ງຢູ່ໃນຄວາມຈຳຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ແລະ ຄຳສັບພາສາອັງກິດມັນຟັງຄືກັບການໂອ້ອວດ.

ນິໄສທີ່ຕ້ອງລຶບຖິ້ມກໍ່ຄືການປະຕິບັດຕໍ່ຄູ່ແຝດຄາຕາກະນະວ່າເປັນຄູ່ມືການອອກສຽງ. ມັນເປັນຄຳສັບຄົນລະຄຳໃນຄົນລະພາສາ ທີ່ບັງເອີນມີຕົ້ນກຳເນີດດຽວກັນ. Ma-ku-do-na-ru-do ມີຫົກຈັງຫວະ; ສ່ວນ McDonald’s ມີສາມພະຍາງໂດຍລົງນ້ຳໜັກທີ່ DON. ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ປະຕິບັດຕໍ່ທຸກຄຳສັບພາສາອັງກິດທີ່ເຈົ້າເຄີຍພົບໃນຄາຕາກະນະໃຫ້ເປັນຄຳສັບໃໝ່ລ່າສຸດ. ຮຽນຮູ້ມັນດ້ວຍຫູຟັງ, ດ້ວຍຈຳນວນພະຍາງທີ່ແທ້ຈິງຂອງມັນ ແລະ ການເນັ້ນສຽງທີ່ຖືກຕ້ອງ, ກ່ອນທີ່ເວີຊັນຄາຕາກະນະຈະສະເໜີຕົວອອກມາ. ບົດຄວາມ ການຮັບຮູ້ກ່ອນການຜະລິດສຽງ ໄດ້ອະທິບາຍເຫດຜົນເພີ່ມເຕີມວ່າເປັນຫຍັງຫູຈຶ່ງຕ້ອງນຳໜ້າ.

ສິ່ງທີ່ລະບົບກວດຈັບພາສາແມ່ຈະບອກເຈົ້າ

ຖ້າເຈົ້າປ້ອນສຽງບັນທຶກທີ່ເຈົ້າອ່ານຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຫຍໍ້ໜ້າ ໃຫ້ກັບຊອບແວທີ່ຖືກຝຶກມາເພື່ອຈັບພາສາອັງກິດສຳນຽງຍີ່ປຸ່ນ, ມັນອາດຈະແຈ້ງເຕືອນເຖິງການປະສົມປະສານຂອງການຕື່ມສະຫຼະເຂົ້າໄປ (ທັງສອງປະເພດ), ການລວມສຽງ L/R ເຂົ້າກັນ, ແລະ ຈັງຫວະທີ່ຮາບພຽງສະເໝີກັນ. ການສະຫຼັບພະຍັນຊະນະໃນຂໍ້ທີ 2 ຫາ 5 ກໍ່ຈະປາກົດເຊັ່ນກັນ ແຕ່ໃນຄວາມຖີ່ທີ່ຕ່ຳກວ່າ; ສ່ວນເລື່ອງສະຫຼະ ແລະ ຈັງຫວະນັ້ນຈະປະກົດໃນທຸກປະໂຫຍກທີ່ເຈົ້າເວົ້າ.

ການຈັດອັນດັບນີ້ຍັງເປັນລຳດັບຄວາມສຳຄັນນຳອີກ. ສະຫຼະທີ່ຖືກຕື່ມເຂົ້າມາແມ່ນຈຸດທີ່ຄວນແກ້ໄຂກ່ອນໝູ່ໃນລາຍການນີ້: ການຕັດມັນຖິ້ມບໍ່ຮຽກຮ້ອງສຽງໃໝ່ເລີຍ, ພຽງແຕ່ເປັນການລຶບອອກ, ແລະ ມັນຊ່ວຍເອົາພະຍາງປອມອອກຈາກຄຳສັບປະຈຳວັນຫຼາຍສິບຄຳ. ຈັງຫວະທີ່ຮາບພຽງມາເປັນອັນດັບສອງ, ເພາະມັນເປັນສີສັນໃຫ້ກັບທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າເວົ້າ. L/R ແມ່ນໂຕທີ່ມີຊື່ສຽງ, ແຕ່ມັນເປັນໂຄງການຝຶກການຮັບຮູ້ທີ່ຍາວນານ; ໃຫ້ເລີ່ມຝຶກຫູຕັ້ງແຕ່ດຽວນີ້ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມັນເຮັດວຽກຢູ່ເບື້ອງຫຼັງໃນຂະນະທີ່ການແກ້ໄຂອື່ນໆທີ່ໄວກວ່າໄດ້ຮັບຜົນແລ້ວ.

ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ (FAQ)

ລາຍການອາດຈະເບິ່ງຄືຍາວ, ແຕ່ສອງສິ່ງທີ່ຍາກທີ່ສຸດໃນພາສາອັງກິດອາເມລິກາບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນນັ້ນ. ເຈົ້າສາມາດດີດລີ້ນ (tap) ເຊິ່ງຜູ້ຮຽນຊາດອື່ນຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດໃນການຝຶກໄດ້ແລ້ວ, ແລະ ເຈົ້າກໍ່ສາມາດຟັງຄວາມຍາວຂອງສະຫຼະອອກແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ຂວາງກັ້ນລະຫວ່າງພາສາອັງກິດຂອງເຈົ້າກັບຫູຂອງຄົນອາເມລິກາສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນການລົບອອກ. ລອງບັນທຶກສຽງໂຕເອງອ່ານຂໍ້ຄວາມຈັກໜຶ່ງຫຍໍ້ໜ້າ ແລ້ວນັບສະຫຼະທີ່ຖືກຕື່ມເຂົ້າມາ: ຜູ້ເວົ້າສ່ວນໃຫຍ່ຈະພົບວ່າໃນໜຶ່ງປະໂຫຍກມີສອງຫາສາມຄຳທີ່ແບກຈັງຫວະທີ່ພາສາອັງກິດບໍ່ເຄີຍຕ້ອງການໄວ້. ການລຶບພວກມັນອອກພຽງສອງອາທິດ, ແມ່ນແຕ່ໃນການອ່ານຢ່າງລະມັດລະວັງ, ກໍ່ສາມາດປ່ຽນວິທີທີ່ສຳນຽງທັງໝົດຂອງເຈົ້າຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ແລ້ວ; ສ່ວນການເວົ້າແບບທຳມະຊາດຈະຕາມມາເອງເມື່ອເຈົ້າຝຶກຝົນເປັນປະຈຳ.