ການອອກສຽງພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາສຳລັບຄົນລາວ: 12 ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ບອກວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ

Three ອາດຈະອອກສຽງຄືກັບ sree (ຫຼື tree). Very ອອກສຽງເປັນ wery. This ອອກສຽງເປັນ zis (ຫຼື dis).

ຖ້າເຈົ້າເຕີບໂຕມາດ້ວຍການເວົ້າພາສາລາວ ແລະ ດຽວນີ້ມາເວົ້າພາສາອັງກິດ, ການອອກສຽງທົດແທນເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຄຸ້ນເຄີຍດີ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າອາດຈະບໍ່ສັງເກດເຫັນມັນໃນນໍ້າສຽງຂອງຕົວເອງແລ້ວກໍ່ຕາມ. ເຫດຜົນບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຄວາມບໍ່ໃສ່ໃຈ ຫຼື ຄວາມຂີ້ຄ້ານ. ແຕ່ເປັນຍ້ອນວ່າພາສາອັງກິດໃຊ້ສຽງທີ່ປາກຂອງເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຮຽນຮູ້ມາກ່ອນ, ຖືກຈັດລຽງໃນຮູບແບບພະຍາງທີ່ພາສາລາວບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ໃຊ້, ແລະ ຍັງຊ້ອນທັບດ້ວຍລະບົບການເນັ້ນສຽງ (stress) ແລະ ຈັງຫວະທີ່ໃຊ້ກົດເກນຕ່າງກັນ. ຄົນລາວທີ່ເວົ້າພາສາອັງກິດເກືອບທຸກຄົນມັກຈະຕົກຢູ່ໃນຮູບແບບດຽວກັນ. ຮູບແບບເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຄາດເດົາໄດ້ງ່າຍຈົນຄົນຟັງທີ່ມີປະສົບການສາມາດເດົາໄດ້ວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ ຈາກການຟັງພຽງປະໂຫຍກດຽວ.

ບົດຄວາມນີ້ຈະຍົກໃຫ້ເຫັນ 12 ຮູບແບບດັ່ງກ່າວ. ພວກມັນຖືກເອີ້ນວ່າ “ຂໍ້ຜິດພາດ” ໃນຄວາມໝາຍແຄບໆທາງດ້ານສະລິລະສາດເທົ່ານັ້ນ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຈຸດທີ່ການເຄື່ອນໄຫວປາກຂອງເຈົ້າບໍ່ກົງກັບການເຄື່ອນໄຫວປາກຂອງຄົນອາເມລິກາ. ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຜິດພາດຮ້າຍແຮງ ແລະ ມັນບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ພຽງແຕ່ບອກຕົວເອງໃຫ້ພະຍາຍາມຕື່ມ. ມັນແກ້ໄຂໄດ້ດ້ວຍການເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງທາງໂຄງສ້າງ ແລ້ວຝຶກຊ້ອມການເຄື່ອນໄຫວສະເພາະເຈາະຈົງເພື່ອລົບລ້າງຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນ.

ລະບົບພະຍັນຊະນະຂອງພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ TH ສອງສຽງຄື /θ/ ແລະ /ð/, ບໍ່ມີສຽງຮິມສົບລຸ່ມແຕະແຂ້ວເທິງ /v/, ບໍ່ມີສຽງສັ່ນ /z/, ແລະ ບໍ່ມີສຽງ /ɹ/ ແບບພາສາອັງກິດ. ພະຍາງໃນພາສາລາວສາມາດລົງທ້າຍດ້ວຍແມ່ສະກົດພຽງ 8 ແມ່ເທົ່ານັ້ນ (ກ, ດ, ບ, ງ, ນ, ມ, ຍ, ວ) ແລະ ບໍ່ມີການຄວບກໍ້າຢູ່ທ້າຍຄຳ. ພາສາລາວໃຊ້ສຽງວັນນະຍຸດ (tone) ໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດໃຊ້ການເນັ້ນສຽງ (stress), ແລະ ພາສາອັງກິດຈະຫຍໍ້ສຽງພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນໃນແບບທີ່ພາສາລາວບໍ່ເຮັດ. 12 ຮູບແບບລຸ່ມນີ້ເກີດມາຈາກຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ. ພຽງແຕ່ເຈົ້າແກ້ໄຂ 2 ຫຼື 3 ຂໍ້ຫຼັກ, ສຳນຽງຂອງເຈົ້າກໍ່ຈະຟັງເບິ່ງເປັນທຳມະຊາດຂຶ້ນຫຼາຍ. ຖ້າເຈົ້າແກ້ໄຂໄດ້ສ່ວນໃຫຍ່ ແລະ ຝຶກຝົນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາໜຶ່ງປີ, ເຈົ້າຈະສາມາດຫຼຸດຜ່ອນຊ່ອງຫວ່າງທີ່ບອກຄົນຟັງວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ.

ເປັນຫຍັງພາສາລາວຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາກາຍເປັນເລື່ອງຍາກ

ກ່ອນຈະໄປເບິ່ງລາຍການ, ຂໍອະທິບາຍຄວາມຈິງທາງໂຄງສ້າງຈັກໜ້ອຍໜຶ່ງ, ເພາະມັນເປັນຄຳຕອບຂອງເກືອບທຸກຢ່າງທີ່ກຳລັງຈະກ່າວເຖິງ.

ພາສາລາວມີພະຍັນຊະນະໜ້ອຍກວ່າພາສາອັງກິດ ແລະ ຂາດສຽງຫຼາຍສຽງທີ່ພາສາອັງກິດໃຊ້ຕະຫຼອດເວລາ. ເຮົາບໍ່ມີສຽງ /v/, ບໍ່ມີສຽງສັ່ນ /z/, ບໍ່ມີສຽງ TH ທັງສອງແບບ, ແລະ ບໍ່ມີສຽງ /ɹ/ ແບບອາເມລິກາ. ສຽງ ຣ ໃນພາສາລາວເປັນສຽງລີ້ນລົວ (trill) ຫຼື ແຕະ (tap) ເຊິ່ງຕ່າງຈາກການຫໍ່ລີ້ນຂອງອາເມລິກາໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແລະ ສຳລັບຄົນລາວຫຼາຍຄົນ ສຽງ ຣ ກໍ່ຖືກປ່ຽນໄປເປັນ ລ ຈົນແຍກກັນບໍ່ອອກແລ້ວ. ເມື່ອປາກຂອງເຈົ້າພະຍາຍາມອອກສຽງພາສາອັງກິດທີ່ມັນບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກ, ມັນຈະເອົາສຽງພາສາລາວທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດມາແທນທີ່. ນັ້ນຄືຈຸດກຳເນີດຂອງຮູບແບບການອອກສຽງທີ່ພົບເລື້ອຍເຫຼົ່ານີ້.

ກົດເກນພະຍາງຂອງພາສາລາວມີຂໍ້ຈຳກັດຫຼາຍ. ພະຍາງພາສາລາວສາມາດລົງທ້າຍດ້ວຍສະຫຼະ, ຫຼື ແມ່ສະກົດພຽງ 8 ຕົວເທົ່ານັ້ນ ຄື: ງ, ນ, ມ, ກ, ດ, ບ, ຍ, ວ. ບໍ່ມີສຽງ /t/ ທີ່ພົ່ນລົມ, ບໍ່ມີ /s/, ບໍ່ມີ /l/ ຢູ່ທ້າຍຄຳ. ແລະ ບໍ່ມີພະຍັນຊະນະຄວບກໍ້າຢູ່ທ້າຍຄຳເດັດຂາດ. ໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຄວບກໍ້າທ້າຍຄຳແບບຍາວໆ (ເຊັ່ນຄຳວ່າ sixths ທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ /ksθs/). ຄົນລາວທີ່ຮຽນພາສາອັງກິດຈຶ່ງມັກຈະຕັດພະຍັນຊະນະທ້າຍຖິ້ມໄປເລີຍ (“want” ກາຍເປັນ “wan”, “bus” ກາຍເປັນ “bu”), ຫຼື ຖ້າເກັ່ງຂຶ້ນມາໜ້ອຍໜຶ່ງ ກໍ່ອາດຈະຕື່ມສະຫຼະເຂົ້າໄປແທນເພື່ອໃຫ້ອອກສຽງງ່າຍຂຶ້ນ.

ພາສາລາວໃຊ້ສຽງວັນນະຍຸດ ໃນຂະນະທີ່ພາສາອັງກິດໃຊ້ການເນັ້ນສຽງ (Stress). ພະຍາງພາສາລາວແຕ່ລະພະຍາງມີສຽງວັນນະຍຸດ (ເອກ, ໂທ, ຕີ, ຈັດຕະວາ) ທີ່ຊັດເຈນສະເໝີ ແລະ ເຮົາບໍ່ຄ່ອຍຫຍໍ້ພະຍາງທີ່ບໍ່ສຳຄັນແບບທີ່ພາສາອັງກິດເຮັດ. ພາສາອັງກິດເພິ່ງພາການເນັ້ນສຽງຢ່າງໜັກ: ພະຍາງທີ່ຖືກເນັ້ນຈະຍາວ ແລະ ດັງກວ່າ, ສ່ວນພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຈະຫົດຕົວລົງ ແລະ ກາຍເປັນ ສຽງ schwa /ə/. ເມື່ອຄົນລາວເອົາຄວາມຊິນເຄີຍນີ້ໄປໃຊ້ກັບພາສາອັງກິດ, ເຮົາມັກຈະອອກສຽງທຸກພະຍາງໃຫ້ຊັດເຈນເທົ່າກັນໝົດ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຄົນອາເມລິກາຟັງແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າເປັນຈັງຫວະທີ່ແຂງກະດ້າງຄືຫຸ່ນຍົນ, ແລະ ເຮົາມັກຈະໃສ່ສຽງສູງຕໍ່າໃສ່ແຕ່ລະຄຳ ແທນທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ທຳນອງສຽງລື່ນໄຫຼໄປຕາມປະໂຫຍກ.

12 ຮູບແບບລຸ່ມນີ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມກຸ່ມ: ພະຍັນຊະນະທີ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍມີ, ສະຫຼະທີ່ພາສາອັງກິດແຍກແຕ່ພາສາລາວບໍ່ແຍກ, ແລະ ລັກສະນະຈັງຫວະທີ່ບໍ່ມີໃນພາສາທີ່ມີສຽງວັນນະຍຸດ. ຄົນລາວສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະມີ 8 ຫາ 10 ຂໍ້ໃນລາຍການນີ້, ໂດຍມີ 3 ຫຼື 4 ຂໍ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນຕະຫຼອດເວລາ.

ກຸ່ມ A: 5 ພະຍັນຊະນະທີ່ບໍ່ມີໃນພາສາລາວ

1. ສຽງ TH ທັງສອງແບບ ກາຍເປັນ S, T, ຫຼື D

ສຽງ TH ທີ່ບໍ່ກ້ອງ (voiceless) ໃນຄຳວ່າ think, three, both ມັກຈະກາຍເປັນສຽງ /s/ ຫຼື /t/. ສຽງ TH ທີ່ກ້ອງ (voiced) ໃນຄຳວ່າ this, that, brother ມັກຈະກາຍເປັນສຽງ /d/. ຄຳວ່າ Three ຈະອອກສຽງເປັນ sree ຫຼື tree, ສ່ວນ this ກາຍເປັນ dis.

ພາສາລາວບໍ່ມີສຽງທີ່ເກີດຈາກການເອົາລີ້ນອອກມາລະຫວ່າງແຂ້ວ. ສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດໃນພາສາລາວສຳລັບ TH ທີ່ບໍ່ກ້ອງຄື ສ/ຊ ຫຼື ຕ; ສຳລັບ TH ທີ່ກ້ອງຄື ດ /d/. ການປ່ຽນສຽງແທນນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນແບບອັດຕະໂນມັດໃນໜຶ່ງພັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ປາກຂອງເຈົ້າພະຍາຍາມອອກສຽງຄຳທີ່ມີ TH.

ວິທີແກ້ແມ່ນກ່ຽວກັບກົນໄກລ້ວນໆ. ປາຍລີ້ນຕ້ອງແຕະທີ່ປາຍແຂ້ວເທິງຂອງເຈົ້າ, ໂດຍມີຊ່ອງຫວ່າງນ້ອຍໆໃຫ້ລົມຜ່ານໄດ້. ມັນຈະຮູ້ສຶກແປກໆເພາະພາສາລາວບໍ່ເຄີຍສັ່ງໃຫ້ລີ້ນເຮັດແບບນັ້ນ. ໃຫ້ຝຶກເທື່ອລະຄຳ (think, this, three, brother) ແລະ ຮູ້ສຶກເຖິງລີ້ນທີ່ສຳຜັດກັບແຂ້ວທຸກຄັ້ງ. ພາຍໃນໜຶ່ງອາທິດທີ່ຝຶກຢ່າງຈິງຈັງ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ສາມາດອອກສຽງນີ້ດ່ຽວໆໄດ້ແລ້ວ. ສ່ວນການອອກສຽງນີ້ໃຫ້ລ່ຽນໄຫຼໃນປະໂຫຍກດ້ວຍຄວາມໄວປົກກະຕິ ແມ່ນຕ້ອງໃຊ້ເວລາຝຶກຝົນຫຼາຍອາທິດ.

2. V ກາຍເປັນ W

Very ກາຍເປັນ wery. Video ກາຍເປັນ wideo. Vacation ກາຍເປັນ wacation.

ພາສາລາວມີສຽງ ວ /w/. ແຕ່ບໍ່ມີສຽງ /v/ ເຊິ່ງເປັນສຽງສັ່ນທີ່ໃຊ້ແຂ້ວແຕະຮິມສົບ. ເມື່ອພາສາອັງກິດມີສຽງ /v/, ປາກຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເອົາສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດມາແທນ, ນັ້ນກໍ່ຄືສຽງ ວ /w/ ທີ່ໃຊ້ສົບມົນໆ.

ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງການເຄື່ອນໄຫວແມ່ນໜ້ອຍດຽວ ແລະ ສາມາດຈັບຈຸດໄດ້ງ່າຍ. ສຽງ /w/ ໃຊ້ຮິມສົບທັງສອງເບື້ອງ ໂດຍຫໍ່ສົບເຂົ້າຫາກັນໜ້ອຍໜຶ່ງ. ສຽງ /v/ ໃຫ້ເອົາແຂ້ວເທິງມາກັດຮິມສົບລຸ່ມເບົາໆ ແລ້ວປ່ອຍສຽງສັ່ນອອກມາ. ເອົາແຂ້ວເທິງແຕະຮິມສົບລຸ່ມ, ເປັ່ງສຽງໃນລຳຄໍ, ແລ້ວເຈົ້າກໍ່ຈະໄດ້ສຽງ /v/. ສ່ວນທີ່ຍາກຄືການຮັກສາສຽງນີ້ໄວ້ໃຫ້ໄດ້ຕະຫຼອດທັງປະໂຫຍກ. ຜູ້ຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ອອກສຽງ /v/ ໄດ້ຖືກຕ້ອງຕອນຝຶກຄຳດຽວ ແຕ່ກໍ່ກັບໄປໃຊ້ /w/ ຄືເກົ່າໃນສິບວິນາທີຕໍ່ມາເມື່ອເວົ້າເປັນປະໂຫຍກ.

3. Z (ສຽງສັ່ນ) ກາຍເປັນ S

Buzz ກາຍເປັນ buss. Zero ກາຍເປັນ sero. Easy ກາຍເປັນ eassy.

ພາສາລາວມີສຽງ ຊ ຫຼື ສ /s/, ແຕ່ບໍ່ມີສຽງ /z/ ທີ່ກ້ອງກັງວານ. ສະນັ້ນ ເມື່ອຄຳໃນພາສາອັງກິດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ /z/, ຄົນລາວຈຶ່ງມັກຈະເອົາສຽງ ຊ ຫຼື ສ ມາແທນ ເຊິ່ງມັນເຮັດໃຫ້ສຽງສັ່ນ (buzz) ຫາຍໄປ.

ວິທີແກ້ແມ່ນການເພີ່ມສຽງກ້ອງ (voicing). ອອກສຽງ “ssss” ຍາວໆ, ຈາກນັ້ນໃຫ້ເປັ່ງສຽງຈາກລຳຄໍອອກມາພ້ອມ. ເຈົ້າຄວນຮູ້ສຶກວ່າມີການສັ່ນສະເທືອນຢູ່ລຳຄໍ ແລະ ມີສຽງສັ່ນຢູ່ທາງໜ້າຂອງປາກ, ທາງຫຼັງແຂ້ວເທິງຂອງເຈົ້າ. ນັ້ນຄືສຽງ /z/. ໃຫ້ຝຶກແບບດຽວກັນນີ້ກັບຄຳສັບ: buzz, zoo, zero, easy, lazy.

4. ຕົວ R ແບບອາເມລິກາ ກາຍເປັນ ລ ຫລື ຣ ແບບລາວ ຫລື ຫາຍໄປເລີຍ

ນີ້ຄືຈຸດສັງເກດທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດທີ່ບອກວ່າ “ເຈົ້າມີສຳນຽງຕ່າງຊາດ” ແລະ ເປັນຈຸດທີ່ແກ້ໄຂຍາກທີ່ສຸດ.

ຕົວ R ໃນພາສາອັງກິດເຊັ່ນ red, around, far ເປັນສຽງ approximant: ໝາຍຄວາມວ່າລີ້ນຂອງເຈົ້າຍົກຂຶ້ນໄປຫາເພດານປາກແຕ່ບໍ່ສຳຜັດກັບຫຍັງເລີຍ, ແລະ ບໍ່ມີການສຽດສີໃດໆ. ຄົນອາເມລິກາສ່ວນໃຫຍ່ອອກສຽງນີ້ໂດຍການຫໍ່ສ່ວນກາງຂອງລີ້ນຂຶ້ນໄປຫາເພດານປາກ (bunched R). ໃນຂະນະທີ່ສຽງ ຣ ໃນພາສາລາວ (ສຳລັບຄົນທີ່ຍັງອອກສຽງ ຣ ຢູ່) ແມ່ນການລົວລີ້ນ ຫຼື ແຕະປາຍລີ້ນ (trill/tap) ຊຶ່ງຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ແລະ ສຳລັບຄົນລາວສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ມັກຈະລວມສຽງ ຣ ກັບ ລ ເຂົ້າກັນ, ຕົວ R ກໍ່ມັກຈະກາຍເປັນສຽງ ລ /l/ ໄປເລີຍ. ຮ້າຍແຮງໄປກວ່ານັ້ນ, ພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ R ເປັນໂຕສະກົດຢູ່ທ້າຍຄຳເດັດຂາດ. ສະນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າເຫັນຄຳວ່າ car ຫຼື here, ຄົນລາວກໍ່ມັກຈະຕັດສຽງ R ຖິ້ມໄປເລີຍ, ກາຍເປັນ “caw” ຫຼື “hee-ah”.

ວິທີແກ້: ສຳລັບ R ທີ່ຢູ່ຕົ້ນຄຳ, ໃຫ້ດຶງລີ້ນເຂົ້າໄປທາງໃນ. ຕົວ R ຂອງອາເມລິກາໃກ້ຄຽງກັບສະຫຼະຫຼາຍກວ່າພະຍັນຊະນະ. ລີ້ນຄວນຍົກຂຶ້ນໄປຫາເພດານປາກໂດຍບໍ່ແຕະຕ້ອງກັບຫຍັງເລີຍ, ແລະ ບໍ່ມີການລົວລີ້ນເດັດຂາດ. ບາງຄົນອະທິບາຍວ່າມັນຄື “ການອອກສຽງ ເອິ ໂດຍຍົກເຄິ່ງກາງຂອງລີ້ນຂຶ້ນ.” ສຳລັບ R ທີ່ຢູ່ທ້າຍຄຳ (coda R), ເຈົ້າຕ້ອງບັງຄັບຕົວເອງບໍ່ໃຫ້ຕັດມັນຖິ້ມ, ແຕ່ໃຫ້ເຊື່ອມມັນເຂົ້າກັບສະຫຼະໂດຍການຫໍ່ລີ້ນຂຶ້ນ.

5. ພະຍັນຊະນະທ້າຍ ແລະ ຕົວຄວບກໍ້າ ຖືກຕັດຖິ້ມ

Want ກາຍເປັນ wan. Asked ກາຍເປັນ ast ຫຼື ass. Mixed ກາຍເປັນ miss. First ກາຍເປັນ fer.

ພະຍາງພາສາລາວສາມາດລົງທ້າຍດ້ວຍແມ່ສະກົດ 8 ແມ່ເທົ່ານັ້ນ (ກ, ດ, ບ, ງ, ນ, ມ, ຍ, ວ) ແລະ ເປັນສຽງທີ່ບໍ່ພົ່ນລົມ (unreleased). ການບັງຄັບໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າລົງທ້າຍດ້ວຍ /t/, /k/, /s/, /l/, ຫຼື ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງການເອົາສຽງເຫຼົ່ານີ້ມາລວມກັນ ເປັນການຮຽກຮ້ອງການເຄື່ອນໄຫວທີ່ບໍ່ມີໃນຄວາມຊິນເຄີຍຂອງເຈົ້າ. ວິທີແກ້ບັນຫາສະເພາະໜ້າຂອງຄົນລາວສ່ວນໃຫຍ່ຄືການຕັດພະຍັນຊະນະທີ່ອອກສຽງຍາກນັ້ນຖິ້ມໄປເລີຍ: want ເສຍຕົວ /t/, asked ເສຍພະຍັນຊະນະຄວບກໍ້າທັງໝົດ, first ເສຍ /st/.

ວິທີແກ້ຄືການມີສະຕິກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຝຶກຊ້ອມ. ເຮົາຕ້ອງສ້າງຄວາມຊິນໃຫ້ທ້ອງປາກລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງທີ່ພາສາລາວບໍ່ໃຊ້ ເປັນສຽງໂຕສະກົດ ເຊັ່ນ /s/, /z/, /v/, /ʃ/, /l/, ແລະ /f/. ຊ້າລົງ. ເຮັດໃຫ້ພະຍັນຊະນະທ້າຍໄດ້ຍິນສຽງ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງດຶງສຽງໃຫ້ຍາວເກີນໄປ. ສຳລັບຄຳວ່າ want, ຕົວ /t/ ສຸດທ້າຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພົ່ນລົມອອກມາແຮງໆ — ພຽງແຕ່ຢຸດລົມດ້ວຍລີ້ນແລ້ວປ່ອຍໄວ້ແນວນັ້ນ. ນັ້ນຄື “unreleased stop” ຂອງອາເມລິກາ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນຕອນທ້າຍຂອງຄຳວ່າ cat, cut, not. ສຳລັບການຄວບກໍ້າທີ່ຊັບຊ້ອນແທ້ໆ, ໃຫ້ຮຽນແບບສິ່ງທີ່ເຈົ້າຂອງພາສາເຮັດຕົວຈິງ ແທນທີ່ຈະພະຍາຍາມອອກສຽງທຸກຕົວໜັງສື. ຄຳວ່າ asked ຂຽນເປັນ /æskt/, ແຕ່ໃນການເວົ້າຕົວຈິງຂອງອາເມລິກາ ສຽງ /k/ ມັກຈະຖືກລະຖິ້ມໄປ ແລະ ຄຳນັ້ນຈະອອກສຽງເປັນ /æst/. ການບັງຄັບຕົວເອງໃຫ້ອອກສຽງພະຍັນຊະນະທຸກຕົວຈະເຮັດໃຫ້ຟັງເບິ່ງແຂງ ແລະ ເນັ້ນເກີນທຳມະຊາດ. ເປົ້າໝາຍຄືການໃຫ້ມີສຽງພະຍັນຊະນະທ້າຍ ຢູ່ຫັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນການຕັ້ງໃຈເນັ້ນມັນຈົນເກີນໄປ.

ກຸ່ມ B: 4 ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສະຫຼະທີ່ພາສາອັງກິດມີ ແຕ່ພາສາລາວບໍ່ມີ

6. /æ/ ກັບ /ɛ/: ຄຳວ່າ bad ແລະ bed ມັກຈະຫຼົງກັນ

ພາສາລາວມີສະຫຼະ ແ- /æ/ ແລະ ເ- /e/ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ໄດ້ງ່າຍກວ່າຄົນຊາດອື່ນ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ພາສາອັງກິດຍັງມີເລື່ອງຂອງຄວາມຍາວ ແລະ ການເກັງກ້າມຊີ້ນ (tenseness) ເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ. ເຮັດໃຫ້ຄູ່ຄຳສັບເຊັ່ນ bad/bed, sat/set, had/head ຍັງຄົງແຍກຍາກສຳລັບຄົນລາວທີ່ມັກຈະອອກສຽງສະຫຼະໃຫ້ສັ້ນ ແລະ ໄວກວ່າປົກກະຕິ.

ສຽງ /æ/ ແມ່ນຕໍ່າກວ່າ, ຍາວກວ່າ, ແລະ ເປີດກວ້າງກວ່າ. ປາກຈະເປີດກວ້າງຂຶ້ນ, ຄາງກະໄຕຫຼຸດລົງຕໍ່າກວ່າ, ແລະ ມີລັກສະນະຂອງການດຶງສຽງເລັກນ້ອຍ (ບາງຄົນອະທິບາຍວ່າ /æ/ ແບບອາເມລິກາມີສອງຈັງຫວະ, ເກືອບຈະຄືກັບສະຫຼະປະສົມ: BAA-uh). ສ່ວນສຽງ /ɛ/ ຈະສັ້ນ ແລະ ເຄັ່ງກວ່າ. ໃຫ້ຝຶກເປັນຄູ່: bad–bed, sat–set, had–head, mat–met, past–pest. ການອັດສຽງຕົວເອງຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍໃນຈຸດນີ້. ຫູຂອງເຈົ້າສາມາດແຍກແຍະຄວາມແຕກຕ່າງໄດ້ງ່າຍກວ່າປາກຂອງເຈົ້າໃນຊ່ວງທຳອິດ.

7. /ɪ/ ກັບ /iː/: ship ແລະ sheep ຟັງຄືກັນ

ຄົນລາວມັກຈະອາໄສ “ຄວາມຍາວຂອງສະຫຼະ” (ສະຫຼະ ອິ ກັບ ອີ) ເພື່ອແຍກສຽງນີ້, ເຊິ່ງກໍ່ຖືວ່າມີປະໂຫຍດ. ແຕ່ໃນພາສາອັງກິດ, ສຽງ /iː/ (ສະຫຼະຍາວ, ເຄັ່ງ, ປາກຍິ້ມ ເຊັ່ນໃນ sheep, beat, see) ກັບສຽງ /ɪ/ (ສະຫຼະສັ້ນ, ຜ່ອນຄາຍ, ສຽງກາງໆ ເຊັ່ນໃນ ship, bit, this) ບໍ່ໄດ້ຕ່າງກັນແຄ່ຄວາມຍາວ. ຄົນລາວມັກຈະອອກສຽງທຸກຢ່າງເປັນສະຫຼະ ອີ ທີ່ເຄັ່ງໆໝົດ. Ship ຟັງຄື sheep, bit ຟັງຄື beat, this ຟັງເປັນ thees.

ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນຢູ່ທີ່ຕຳແໜ່ງລີ້ນ ແລະ ຄາງກະໄຕຫຼາຍກວ່າຄວາມຍາວ. /iː/ ຢູ່ສູງ ແລະ ເຄັ່ງ, ສ່ວນ /ɪ/ ຈະຢູ່ຕໍ່າກວ່າໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ຜ່ອນຄາຍກວ່າ. ເພື່ອຊອກຫາສຽງ /ɪ/, ໃຫ້ເລີ່ມຈາກ /iː/ ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ຄາງກະໄຕຫຼຸດລົງໜ້ອຍໜຶ່ງ ພ້ອມກັບຜ່ອນຄາຍຮອຍຍິ້ມ. ຝຶກ: ship/sheep, bit/beat, fit/feet, lid/lead, rid/read.

8. ສະຫຼະທີ່ປະສົມກັບ R (R-colored vowels): ຕົວ R ທີ່ຫາຍໄປ

ພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາມີຮູບແບບ R ສອງແບບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັນ. ຄຳເຊັ່ນ bird, work, her, nurse ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍ ສະຫຼະປະສົມ R ແທ້: ສຽງ /ɝ/ ໃນ bird ແມ່ນການວາງຕຳແໜ່ງລີ້ນດຽວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ໂດຍທີ່ສະຫຼະ ແລະ R ຖືກລວມເຂົ້າເປັນສຽງດຽວກັນ. ຄຳອື່ນໆເຊັ່ນ bear, car, four ແມ່ນລຳດັບຂອງສະຫຼະ-ບວກ-R — ພວກມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສະຫຼະທີ່ຊັດເຈນ ແລ້ວຈຶ່ງເລື່ອນໄປຫາ R, ບໍ່ແມ່ນສຽງດຽວທີ່ລວມກັນ. ທັງສອງຮູບແບບນີ້ຍາກສຳລັບຄົນລາວ ເພາະວ່າພາສາລາວບໍ່ມີສະຫຼະທີ່ປະສົມກັບ R ເລີຍ.

ເມື່ອຄົນລາວພະຍາຍາມອອກສຽງສະຫຼະປະສົມ R ຂອງອັງກິດ, ມັກຈະເກີດຄວາມຜິດພາດສອງແບບ: ຕັດສຽງ R ຖິ້ມໄປເລີຍແລ້ວໃຊ້ສະຫຼະ ເ-ີ ແທນ (ດັ່ງນັ້ນ bird ຈະຟັງຄື ເບີດ), ຫຼື ບໍ່ກໍ່ຕື່ມສຽງ R ແຍກຕ່າງຫາກເຂົ້າໄປທາງຫຼັງ (ກາຍເປັນ ເບີ-ຣ). ທັງສອງແບບຟັງເບິ່ງບໍ່ເປັນທຳມະຊາດ ຍ້ອນວ່າສຽງ R ບໍ່ໄດ້ລວມເຂົ້າກັບສະຫຼະຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ.

ວິທີແກ້ຄືການຮູ້ສຶກເຖິງສະຫຼະ ແລະ R ໃຫ້ເປັນຕຳແໜ່ງລີ້ນດຽວກັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. Bird ຄືການວາງລີ້ນໃນຕຳແໜ່ງດຽວຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຂອງສະຫຼະ (ລີ້ນຍົກຂຶ້ນຫາເພດານປາກ, ບໍ່ມີການສຳຜັດ, ບໍ່ມີການສຽດສີ) ໂດຍມີ /b/ ຢູ່ຕອນຕົ້ນ ແລະ /d/ ຢູ່ຕອນທ້າຍ. ບໍ່ມີຕົວ R ແຍກອອກມາ.

9. ສຽງ Schwa ກາຍເປັນສະຫຼະເຕັມສຽງ

ສຽງ schwa /ə/ ຂອງອັງກິດແມ່ນການຫຍໍ້ສຽງທີ່ແທ້ຈິງ. ມັນປາກົດຢູ່ໃນພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນ ແລະ ດຶງເອົາເກືອບທຸກສະຫຼະໄປຫາຕຳແໜ່ງກາງໆແບບດຽວກັນ. ຄຳວ່າ About ຄື /əˈbaʊt/, ໂດຍທີ່ພະຍາງທຳອິດແທບຈະບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງ. Banana ຄື /bəˈnænə/, ມີສຽງ schwa ສອງຕົວປິດຫົວທ້າຍພະຍາງກາງທີ່ຖືກເນັ້ນ.

ພາສາລາວບໍ່ມີກົນໄກການຫຍໍ້ສຽງທົ່ວໄປແບບນີ້. ທຸກພະຍາງໃນພາສາລາວເວລາເວົ້າປົກກະຕິຈະຮັກສາສຽງວັນນະຍຸດ ແລະ ສຽງສະຫຼະທີ່ເຕັມທີ່ສະເໝີ. ເມື່ອຄົນລາວເວົ້າພາສາອັງກິດ, ຈຶ່ງມັກຈະອອກສຽງພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນໃຫ້ເຕັມສຽງຕາມວັດຈະນານຸກົມ: about ຈະອອກສຽງເປັນ ay-bout ແທນທີ່ຈະເປັນ uh-bout. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ການເວົ້າຟັງເບິ່ງລະມັດລະວັງ ແລະ ຊັດເຈນເກີນໄປ, ເຊິ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ຜູ້ຮຽນລະດັບສູງບາງຄັ້ງຖືກບອກວ່າພວກເຂົາຟັງຄື “ຫຸ່ນຍົນ” ຫຼື “ຄືກັບກຳລັງອ່ານໜັງສືຢູ່.”

ວິທີແກ້ເບິ່ງຄືຈະຂັດແຍ້ງກັນເອງ: ເຮັດໃຫ້ນ້ອຍລົງ. ສະຫຼະທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຄວນຈະເບົາກວ່າ, ສັ້ນກວ່າ, ແລະ ເປັນກາງກວ່າສະຫຼະທີ່ຖືກເນັ້ນ. ຝຶກກັບຄຳທີ່ມີສອງພະຍາງ (about, away, again, alone, before, today) ແລະ ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຟັງເບິ່ງຄືຄົນຂີ້ຄ້ານເວົ້າ. Schwa ຄືສະຫຼະທີ່ປາກຂອງເຈົ້າຍອມແພ້ຕັ້ງແຕ່ເຄິ່ງທາງ.

ກຸ່ມ C: 3 ຂໍ້ແຕກຕ່າງເລື່ອງຈັງຫວະ ແລະ ທຳນອງສຽງ

10. ເນັ້ນສຽງ (Stress) ຜິດພະຍາງ

ພາສາອັງກິດມີການເນັ້ນສຽງໃນຄຳສັບ: photo ອອກສຽງ PHO-to ແຕ່ photography ອອກສຽງ pho-TOG-raphy; RE-cord (ຄຳນາມ) ແຕ່ເປັນ re-CORD (ຄຳກຳມະ); e-CON-o-my (ຄຳນາມ) ແຕ່ເປັນ ec-o-NOM-ic (ຄຳຄຸນນາມ). ພາສາລາວບໍ່ມີການເນັ້ນໜັກ-ເບົາພາຍໃນຄຳສັບແບບນີ້ ເຮົາໃຊ້ແຕ່ສຽງສູງຕໍ່າ. ຄົນລາວຈຶ່ງມັກຈະເດົາການເນັ້ນສຽງຜິດ (pho-TO ແທນທີ່ຈະເປັນ PHO-to) ຫຼື ບໍ່ກໍ່ໃຫ້ນໍ້າໜັກເທົ່າກັນທຸກພະຍາງເລີຍ.

ການເນັ້ນສຽງຜິດເປັນໜຶ່ງໃນຄວາມຜິດພາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຟັງຊາວອາເມລິກາສັບສົນທີ່ສຸດ. ເຖິງແມ່ນວ່າສຽງອື່ນໆຈະຖືກຕ້ອງໝົດ, ແຕ່ຄຳທີ່ເນັ້ນສຽງຜິດສາມາດເຮັດໃຫ້ທັງປະໂຫຍກຟັງບໍ່ຮູ້ເລື່ອງໄດ້. MO-tor-cy-cle ແມ່ນຄຳສັບທີ່ມີຄວາມໝາຍ; ແຕ່ mo-TOR-cy-CLE ຟັງຄືກັນກັບເພງທີ່ຫຼິ້ນຜິດຈັງຫວະ. ບໍ່ມີທາງລັດອື່ນໃດນອກຈາກການສັງເກດການເນັ້ນສຽງຂອງແຕ່ລະຄຳສັບໃໝ່ທີ່ເຈົ້າຮຽນ. ການເປີດວັດຈະນານຸກົມເພື່ອເບິ່ງເຄື່ອງໝາຍເນັ້ນສຽງ ແມ່ນຄຸ້ມຄ່າກັບຄວາມພະຍາຍາມ.

11. ພະຍາງທີ່ນໍ້າໜັກເທົ່າກັນເຮັດໃຫ້ຟັງຄືຈັງຫວະຫຸ່ນຍົນ

ພາສາອັງກິດບີບອັດພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ປະໂຫຍກ I’d LIKE to GET a CUP of COF-fee ມີສີ່ພະຍາງທີ່ເດັ່ນຊັດ ແລະ ຄຳທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຈະຖືກແຊກເຂົ້າໄປຢ່າງໄວ ແລະ ເບົາບາງລະຫວ່າງພວກມັນ. ຄຳວ່າ to, a, ແລະ of ສ່ວນໃຫຍ່ຈະຫຍໍ້ລົງເປັນສຽງ schwa.

ພາສາລາວບໍ່ມີການບີບອັດແບບນີ້. ແຕ່ລະພະຍາງໃນພາສາລາວມີສຽງວັນນະຍຸດ ແລະ ສະຫຼະເຕັມສຽງ, ດັ່ງນັ້ນພະຍາງຈຶ່ງບໍ່ຫົດຕົວລົງຄືກັບພະຍາງທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນໃນພາສາອັງກິດ. ເມື່ອຄົນລາວເອົາຮູບແບບນີ້ມາໃຊ້ກັບພາສາອັງກິດ, ທຸກພະຍາງຈະລົງນໍ້າໜັກໃກ້ຄຽງກັນ (I-LIKE-TO-GET-A-CUP-OF-COF-FEE) ແລະ ຜົນທີ່ໄດ້ຄືສຽງທີ່ຄືກັບເຄື່ອງຈັກ. ຫູຂອງເຈົ້າຂອງພາສາຄາດຫວັງວ່າຄຳທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນຈະແທບບໍ່ມີຕົວຕົນ; ເມື່ອມັນບໍ່ເປັນແນວນັ້ນ, ພາສາອັງກິດຂອງຜູ້ເວົ້າຈະຟັງເບິ່ງລະມັດລະວັງ, ເປັນທາງການ, ແລະ ບໍ່ຄືກັບເຈົ້າຂອງພາສາທົ່ວໄປ.

ວິທີແກ້ຄືການໃຊ້ສຽງ schwa ຈາກຂໍ້ 9 ບວກກັບຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະບີບອັດຄຳທີ່ບໍ່ຖືກເນັ້ນ. ອ່ານປະໂຫຍກອອກສຽງ ແລະ ເນັ້ນຄຳທີ່ສຳຄັນໃຫ້ເກີນຈິງ ໃນຂະນະທີ່ຄຳທີ່ບໍ່ສຳຄັນກໍ່ໃຫ້ເວົ້າແບບງຶມງຳຢູ່ໃນລຳຄໍ. ມັນອາດຈະຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າເຈົ້າເວົ້າບໍ່ມ່ວນ ຫຼື ບໍ່ຊັດເຈນ. ແຕ່ທີ່ຈິງແລ້ວມັນຈະຟັງເບິ່ງໃກ້ຄຽງກັບການເວົ້າພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກາທີ່ເປັນທຳມະຊາດຫຼາຍຂຶ້ນ.

12. ການຕິດນິໄສພາສາວັນນະຍຸດ ເຮັດໃຫ້ໃສ່ທຳນອງສຽງລົງໃນແຕ່ລະຄຳ

ໃນພາສາລາວ, ລະດັບສຽງ (pitch) ແມ່ນພາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳສັບ: ປາ (ສຽງສາມັນ), ປ່າ (ສຽງເອກ), ປ້າ (ສຽງໂທ). ທຳນອງສຽງເປັນຂອງແຕ່ລະພະຍາງ.

ແຕ່ໃນພາສາອັງກິດ, ທຳນອງສຽງເປັນຂອງທັງປະໂຫຍກ. ປະໂຫຍກບອກເລົ່າຈະມີສຽງຕໍ່າລົງໃນຕອນທ້າຍ. ຄຳຖາມປະເພດແມ່ນ/ບໍ່ແມ່ນ ຈະມີສຽງສູງຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍ. ຄວາມຕົກໃຈຈະຍົກລະດັບສຽງຂຶ້ນໃນຄຳທີ່ໜ້າຕົກໃຈ.

ເມື່ອຄົນລາວເອົາຮູບແບບສຽງວັນນະຍຸດມາໃຊ້ກັບພາສາອັງກິດ, ມັກຈະເກີດສອງສິ່ງ. ພະຍາງແຕ່ລະອັນຈະມີການເຄື່ອນໄຫວຂອງລະດັບສຽງຂອງຕົວເອງ (ຄົນລາວມັກຈະຕິດສຽງວັນນະຍຸດໃສ່ຄຳພາສາອັງກິດຕາມວິທີທີ່ເຮົາສະກົດເປັນພາສາລາວ), ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ເວົ້າຟັງຄືກັບກຳລັງເນັ້ນຄຳທີ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເນັ້ນ. ແລະ ທຳນອງສຽງທ້າຍປະໂຫຍກກໍ່ຈະຫາຍໄປ: ຄຳຖາມບໍ່ມີສຽງສູງຂຶ້ນຢ່າງຈະແຈ້ງ, ປະໂຫຍກບອກເລົ່າບໍ່ມີສຽງຕໍ່າລົງຢ່າງຈະແຈ້ງ, ແລະ ແກນຈັງຫວະຫຼັກຂອງປະໂຫຍກກໍ່ຂາດຫາຍໄປ.

ວິທີແກ້ຄືການຟັງທຳນອງສຽງຂອງປະໂຫຍກໂດຍສະເພາະ. ເລືອກຄລິບສຽງຂອງຄົນອາເມລິກາ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງສົນໃຈຄຳສັບ. ພຽງແຕ່ຟັງການຂຶ້ນ-ລົງຂອງທັງປະໂຫຍກ. ປະໂຫຍກບອກເລົ່າຈະຕໍ່າລົງໃນຕອນທ້າຍ; ຄຳຖາມຈະສູງຂຶ້ນ; ລາຍການສິ່ງຂອງຈະສູງຂຶ້ນໃນແຕ່ລະລາຍການ ແລະ ຕໍ່າລົງໃນລາຍການສຸດທ້າຍ. ເມື່ອເຈົ້າສາມາດໄດ້ຍິນຮູບຮ່າງຂອງປະໂຫຍກແລ້ວ, ໃຫ້ຮຽນແບບມັນກັບປະໂຫຍກຕົວຈິງ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ຄຳສັບແຕ່ລະຄຳເບົາລົງ.

ຂໍ້ສັງເກດກ່ຽວກັບພາສາຖິ່ນ ແລະ ພາສາໃກ້ຄຽງ

ບົດຄວາມນີ້ເນັ້ນໃສ່ໂຄງສ້າງຫຼັກຂອງພາສາລາວ (ວຽງຈັນ). ແຕ່ຖ້າເຈົ້າເວົ້າພາສາຖິ່ນອື່ນໆເຊັ່ນ ພາສາລາວພາກໃຕ້, ພາສາຫຼວງພະບາງ, ຫຼື ແມ້ກະທັ້ງພາສາໄທ, ກົດເກນສ່ວນໃຫຍ່ຂ້າງເທິງກໍ່ຍັງຄົງນຳໃຊ້ໄດ້ຢູ່, ແຕ່ລາຍລະອຽດອາດຈະປ່ຽນໄປເລັກນ້ອຍ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ຄົນພາກໃຕ້ຂອງລາວມັກຈະຮັກສາສຽງ ຣ ໄວ້ໄດ້ດີກວ່າ ເຊິ່ງອາດຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈຕົວ R ໃນພາສາອັງກິດໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນແດ່ ແຕ່ກໍ່ຍັງບໍ່ແມ່ນ R ແບບອາເມລິກາຢູ່ດີ. ສຽງວັນນະຍຸດໃນແຕ່ລະພາກກໍ່ແຕກຕ່າງກັນ ເຊິ່ງສົ່ງຜົນຕໍ່ການເອົາໄປໃຊ້ກັບພາສາອັງກິດໃນແບບທີ່ຕ່າງກັນ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ໂຄງສ້າງພື້ນຖານແມ່ນຄືກັນ: ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າມີລະບົບພະຍັນຊະນະ ແລະ ກົດເກນທີ່ແຕກຕ່າງຈາກພາສາອັງກິດ, ແລະ ຊ່ອງຫວ່າງເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ສາມາດຄາດເດົາໄດ້.

ສິ່ງທີ່ລະບົບກວດຈັບພາສາແມ່ຈະບອກເຈົ້າ

ຖ້າເຈົ້າອັບໂຫຼດສຽງທີ່ເຈົ້າອ່ານບົດຄວາມລົງໃນໂປຣແກຣມທີ່ຝຶກມາເພື່ອຈັບສຳນຽງ, ໂປຣແກຣມອາດຈະເຕືອນເຖິງລັກສະນະເດັ່ນ 3 ຫຼື 4 ຂໍ້ທີ່ເປັນຮູບແບບຫຼັກຂອງເຈົ້າ. ສຳລັບຄົນລາວສ່ວນໃຫຍ່, ມັນມັກຈະເປັນການປະສົມກັນຂອງສຽງ TH, ສຽງ R, ພະຍັນຊະນະທ້າຍ, ແລະ ຈັງຫວະ. ສ່ວນອີກ 8 ຂໍ້ທີ່ເຫຼືອໃນລາຍການມັກຈະເກີດຂຶ້ນໜ້ອຍກວ່າ, ຫຼື ເກີດຂຶ້ນສະເພາະກັບບາງຄຳສັບເທົ່ານັ້ນ.

ການຮູ້ວ່າ 3 ຫຼື 4 ຂໍ້ໃດທີ່ເປັນບັນຫາຫຼັກຂອງເຈົ້າ ຄືຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຕົວເອງທີ່ສາມາດນຳໄປປະຕິບັດເພື່ອປັບປຸງສຳນຽງໄດ້ດີທີ່ສຸດ. ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງແກ້ໄຂທັງ 12 ຂໍ້. ເຈົ້າພຽງແຕ່ຕ້ອງແກ້ໄຂ 2 ຫຼື 3 ຂໍ້ທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ການເວົ້າຂອງເຈົ້າຫຼາຍທີ່ສຸດ.

ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ (FAQ)

ຮູບແບບທັງ 12 ຂໍ້ນັ້ນມີລັກສະນະຄືກັນ. ປາກຂອງເຈົ້າມີຊຸດການເຄື່ອນໄຫວຈາກລະບົບສຽງໜຶ່ງ, ແລະ ພາສາອັງກິດຮຽກຮ້ອງການເຄື່ອນໄຫວຈາກລະບົບສຽງທີ່ທັງທັບຊ້ອນ ແລະ ແຕກຕ່າງກັນ. ຄວາມບໍ່ເຂົ້າກັນນີ້ເປັນເລື່ອງຂອງກົນໄກການຂະຫຍັບປາກ, ບໍ່ແມ່ນເວດມົນ. ຊອກຫາ 2 ຫຼື 3 ຮູບແບບທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ການເວົ້າຂອງເຈົ້າຫຼາຍທີ່ສຸດ, ຝຶກຝົນການເຄື່ອນໄຫວສະເພາະເພື່ອແກ້ໄຂແຕ່ລະຈຸດ, ແລ້ວຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນກໍ່ຈະແຄບລົງ. ເປົ້າໝາຍຄືຄວາມຊັດເຈນ, ໃນລະດັບທີ່ຄົນຟັງເຊົາຮ້ອງຂໍໃຫ້ເຈົ້າເວົ້າຊໍ້າອີກ.