ລອງເວົ້າຄຳວ່າ vest. ບາດນີ້ລອງເວົ້າຄຳວ່າ west. ມີພຽງແຕ່ສຽງທຳອິດເທົ່ານັ້ນທີ່ຄວນຈະປ່ຽນໄປ, ແລະ ສຽງທຳອິດນັ້ນແຫຼະທີ່ຜູ້ຮຽນພາສາອັງກິດຫຼາຍຄົນມັກຈະເອົາສອງສຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນມາປະສົມເຂົ້າກັນ. ສຳລັບ vest, ແຂ້ວເທິງຂອງເຈົ້າຕ້ອງກົດໃສ່ສົບລຸ່ມແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ມີລົມສັ່ນສະເທືອນອອກມາ. ສຳລັບ west, ບໍ່ມີອະໄວຍະວະໃດໃນປາກທີ່ສຳຜັດກັນເລີຍ: ສົບຂອງເຈົ້າຈະຫໍ່ເຂົ້າເປັນວົງມົນນ້ອຍໆ, ແລ້ວກໍ່ເປີດອອກເພື່ອກາຍເປັນສຽງສະຫຼະ. ຖ້າທັງສອງຄຳນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການອອກສຽງທີ່ຄືກັນສຳລັບເຈົ້າ, ບໍ່ວ່າຈະເອົາແຂ້ວແຕະສົບທັງສອງຄັ້ງ ຫຼື ຫໍ່ສົບທັງສອງຄັ້ງ, ນັ້ນສະແດງວ່າເຈົ້າໄດ້ລວມເອົາສຽງ /v/ ແລະ /w/ ເຂົ້າເປັນສຽງດຽວກັນແລ້ວ. ແລະ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ເວົ້າພາສາລາວເປັນພາສາແມ່ກໍ່ມັກຈະມີບັນຫາໃນຈຸດນີ້.
ພາສາແມ່ຂອງຜູ້ຮຽນມີຜົນຫຼາຍຕໍ່ການລວມສຽງນີ້. ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ, ເຮົາມັກຈະປ່ຽນທັງສອງຄຳໃຫ້ກາຍເປັນ west ຍ້ອນວ່າໃນພາສາລາວມີແຕ່ສຽງ ວ ເຊິ່ງໃກ້ຄຽງກັບ /w/ ຫຼາຍ, ແຕ່ເຮົາບໍ່ມີສຽງ /v/ ທີ່ຕ້ອງເອົາແຂ້ວແຕະສົບເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ vine ຈຶ່ງມັກຈະອອກສຽງຄືກັບ wine ແລະ ຄຳວ່າ very ກໍ່ມັກຈະກາຍເປັນ wery. ໃນຂະນະທີ່ຄົນເຢຍລະມັນມັກຈະປ່ຽນທັງສອງຄຳໃຫ້ກາຍເປັນ vest ຍ້ອນວ່າຕົວອັກສອນ w ໃນພາສາເຢຍລະມັນອອກສຽງເປັນ /v/ ຢູ່ແລ້ວ ແລະ ເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີສຽງ /w/ ເປັນຂອງຕົວເອງ. ຄົນອິນເດຍທີ່ເວົ້າພາສາຮິນດີມັກຈະອອກສຽງປົນກັນຢູ່ເຄິ່ງກາງ. ລາຍລະອຽດອາດຈະຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະພາສາ, ແຕ່ຜົນລັບທີ່ໄດ້ແມ່ນຄືກັນ ນັ້ນກໍ່ຄືການສູນເສຍຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຈຳເປັນຫຼາຍໃນພາສາອັງກິດ.
ຕົວອັກສອນ v ແລະ w ເປັນຕົວແທນຂອງສອງສຽງທີ່ບໍ່ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັນເລີຍ, ບໍ່ແມ່ນສຽງດຽວກັນທີ່ອອກສຽງຕ່າງກັນເລັກນ້ອຍ. ສຽງ /v/ ສ້າງຂຶ້ນໂດຍການວາງແຂ້ວເທິງໄວ້ເທິງສົບລຸ່ມ ແລ້ວດັນລົມທີ່ສັ່ນສະເທືອນຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ, ເຊິ່ງມັນຈະດັງແບບສັ່ນໆ ແລະ ເຈົ້າສາມາດລາກສຽງໄດ້ດົນເທົ່າທີ່ເຈົ້າຍັງມີລົມຫາຍໃຈ. ສຽງ /w/ ບໍ່ມີອະໄວຍະວະໃດແຕະກັນເລີຍ: ເຈົ້າພຽງແຕ່ຫໍ່ສົບຄືກັບວ່າກຳລັງຈະເວົ້າສະຫຼະ ອູ, ແລ້ວປ່ອຍສຽງຕໍ່ໄປຫາສະຫຼະຕົວຖັດໄປທັນທີ, ເຊິ່ງນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດລາກສຽງນີ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ໃຫ້ມັນປ່ຽນກັບໄປເປັນສຽງສະຫຼະ. ຂໍ້ແຕກຕ່າງທັງໝົດຂຶ້ນຢູ່ກັບຄຳຖາມດຽວຄື: ແຂ້ວຂອງເຈົ້າແຕະສົບ ຫຼື ບໍ່? ສຳລັບຄົນລາວ, ເຮົາມີສຽງທີ່ຄືກັບ /w/ ຢູ່ແລ້ວ, ສະນັ້ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຝຶກຄືການສ້າງສຽງໃໝ່ທີ່ເຮົາບໍ່ເຄີຍມີ ເຊິ່ງກໍ່ຄື /v/.
ສອງສຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ
ພາສາອັງກິດສະກົດສອງສຽງນີ້ດ້ວຍຕົວອັກສອນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າເປັນຍາດກັນ. ຕົວ W ນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ double-u ຢ່າງກົງໄປກົງມາ, ເຊິ່ງໃນສະໄໝກ່ອນມັນຖືກແຕ້ມອອກມາໃນຮູບແບບຂອງຕົວ V ສອງຕົວ ຫຼື ຕົວ U ສອງຕົວຕິດກັນ. ຕົວອັກສອນອາດຈະເປັນຍາດພີ່ນ້ອງກັນ. ແຕ່ສຽງຂອງພວກມັນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃກ້ຄຽງກັນເລີຍ.
ສຽງ V ເປັນສຽງທີ່ເກີດຈາກການສຽດສີກັນຂອງອະໄວຍະວະໃນປາກ (fricative): ເຈົ້າຕ້ອງສ້າງຊ່ອງຫວ່າງນ້ອຍໆ ແລ້ວດັນລົມຜ່ານມັນຈົນເກີດເປັນສຽງຟູ່ ຫຼື ສຽງສັ່ນສະເທືອນ. ມັນຈັດຢູ່ໃນກຸ່ມດຽວກັນກັບສຽງ /f/, /z/, ແລະ ສຽງ th ໃນຄຳວ່າ this. ຍ້ອນວ່າມັນອາໄສການສຽດສີຂອງລົມ, ເຈົ້າຈຶ່ງສາມາດລາກສຽງນີ້ໄດ້. ລອງສູດລົມຫາຍໃຈເຂົ້າ ແລ້ວອອກສຽງສັ່ນໆວ່າ vvvvv ຈົນກວ່າລົມຈະໝົດ, ເຈົ້າຈະເຫັນວ່າສຽງມັນຈະຄົງທີ່ຢູ່ແບບນັ້ນຕະຫຼອດ.
ສຽງ W ແມ່ນສຽງເລື່ອນ (glide), ຫຼື ທີ່ນັກພາສາສາດເອີ້ນວ່າ approximant: ກະແສລົມບໍ່ໄດ້ຖືກບີບອັດເລີຍ, ມັນພຽງແຕ່ເລື່ອນຜ່ານໄປ. ມັນຈັດຢູ່ໃນກຸ່ມດຽວກັນກັບຕົວ y ໃນຄຳວ່າ yes, ເຊິ່ງເປັນອີກໜຶ່ງສຽງເລື່ອນທີ່ປ່ຽນຈາກຮູບປາກຂອງສະຫຼະໄປຫາສຽງຖັດໄປ. ເຈົ້າບໍ່ສາມາດລາກສຽງນີ້ໄດ້. ລອງພະຍາຍາມລາກສຽງ wwww ເບິ່ງ, ແລ້ວໃນຊົ່ວພິບຕາມັນຈະຫົດກັບໄປເປັນສຽງ ອູ ເຊິ່ງເປັນພຽງສຽງສະຫຼະທຳມະດາ. ການປ່ຽນເປັນສຽງສະຫຼະນີ້ແຫຼະຄືຈຸດສັງເກດ. ສຽງ /v/ ແມ່ນຕຳແໜ່ງທີ່ປາກຂອງເຈົ້າສາມາດຄ້າງໄວ້ໄດ້; ແຕ່ /w/ ແມ່ນການເຄື່ອນໄຫວທີ່ປາກຂອງເຈົ້າເຮັດໃນຂະນະທີ່ກຳລັງປ່ຽນໄປຫາສຽງອື່ນ.
ຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງສອງສຽງນີ້ສາມາດເຫັນໄດ້ໃນຄຳສັບທີ່ໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນຫຼາຍສິບຄູ່:
| /v/ — ແຂ້ວແຕະສົບ | /w/ — ຫໍ່ສົບ |
|---|---|
| vest | west |
| vine | wine |
| vet | wet |
| veal | wheel |
| verse | worse |
| vary | wary |
| vow | wow |
| viper | wiper |
| vile | while |
| veered | weird |
ລອງອ່ານແຕ່ລະຄູ່ລົງມາ. ຖ້າເຈົ້າອອກສຽງທັງສອງເບື້ອງແລ້ວມັນດັງຄືກັນ, ນັ້ນແຫຼະຄືການລວມສຽງທີ່ບົດຄວາມນີ້ກຳລັງຈະຊ່ວຍເຈົ້າແກ້ໄຂ. ວິທີແກ້ນັ້ນເປັນເລື່ອງຂອງກົນໄກຮ່າງກາຍ ແລະ ສາມາດເຮັດໄດ້ໄວຫຼາຍ, ຍ້ອນວ່າເຈົ້າສາມາດໃຊ້ປາຍນິ້ວມືສຳຜັດເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງໄດ້ເລີຍ.
ເປັນຫຍັງຄວາມຄິດທີ່ວ່າ “ມັນຄືກັນ” ຈຶ່ງຜິດ
ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ອອກສຽງ v ແລະ w ປົນກັນ ມັກຈະຄິດວ່າມັນເປັນສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງກັນ, ເປັນສອງສຽງທີ່ຕ່າງກັນພຽງແຕ່ການອອກແຮງໜ້ອຍ ຫຼື ຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ. ເຂົາເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າມັນຄ້າຍຄືກັນຍ້ອນວ່າທັງສອງສຽງລ້ວນແຕ່ໃຊ້ສົບ, ແລະ ສຳລັບຄົນລາວທີ່ພາສາແມ່ມີພຽງແຕ່ສຽງ ວ, ຫູຂອງເຮົາຈຶ່ງມັກຈະຈັດທັງສອງສຽງນີ້ເຂົ້າໄປໃນໝວດໝູ່ດຽວກັນ. ແຕ່ການຄິດວ່າມັນ “ໃກ້ຄຽງກັນ” ແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຜິດ. ສອງສຽງນີ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍກົນໄກທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ພວກມັນຍັງກີດກັນເຊິ່ງກັນແລະກັນອີກດ້ວຍ: ທາງກາຍະພາບແລ້ວ ເຈົ້າບໍ່ສາມາດອອກສຽງໜຶ່ງໄດ້ໃນຂະນະທີ່ປາກຂອງເຈົ້າຕັ້ງຄ່າສຳລັບອີກສຽງໜຶ່ງຢູ່.
ຄວາມແຕກຕ່າງບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ວ່າເຈົ້າອອກແຮງຫຼາຍປານໃດ ຫຼື ເຈົ້າລາກສຽງຍາວປານໃດ. ແຕ່ມັນຢູ່ທີ່ວ່າ ແຂ້ວເທິງຂອງເຈົ້າແຕະໃສ່ສົບລຸ່ມ ຫຼື ບໍ່. ແຂ້ວແຕະ, ຫຼື ບໍ່ແຕະ.
ລອງໃຊ້ປາຍນິ້ວມືກວດເບິ່ງ. ເອົານິ້ວມືແຕະເບົາໆທີ່ສົບຂອງເຈົ້າແລ້ວເວົ້າຄຳວ່າ very. ເຈົ້າຄວນຈະຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າແຂ້ວເທິງຂອງເຈົ້າລົງມາແຕະທີ່ສົບລຸ່ມ ແລະ ຄ້າງຢູ່ແບບນັ້ນພ້ອມກັບສັ່ນສະເທືອນຕະຫຼອດການອອກສຽງທຳອິດ. ບາດນີ້ລອງເວົ້າຄຳວ່າ we. ສົບຂອງເຈົ້າຈະຍື່ນໄປຂ້າງໜ້າເປັນວົງມົນນ້ອຍໆ, ແລະ ແຂ້ວຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃກ້ສົບເລີຍ. ມັນບໍ່ມີການຕັ້ງຄ່າປາກແບບເຄິ່ງໆກາງໆທີ່ຈະສາມາດອອກສຽງທັງສອງນີ້ໄດ້. ແຂ້ວຕ້ອງລົງມາແຕະສົບແລ້ວສັ່ນ, ເຊິ່ງນັ້ນຈະໃຫ້ສຽງ /v/, ຫຼື ບໍ່ກໍ່ຕ້ອງຍົກແຂ້ວຂຶ້ນບໍ່ໃຫ້ແຕະສົບແລ້ວຫໍ່ສົບເຂົ້າ, ເຊິ່ງນັ້ນຈະໃຫ້ສຽງ /w/. ເມື່ອເຈົ້າສັງເກດເຫັນຈຸດປ່ຽນນີ້, ເຈົ້າກໍ່ຈະຢຸດພະຍາຍາມຊອກຫາສຽງທີ່ຢູ່ “ເຄິ່ງກາງ” ລະຫວ່າງພວກມັນ, ຍ້ອນວ່າມັນບໍ່ມີສຽງເຄິ່ງກາງນັ້ນຢູ່ຈິງ.
ວິທີການອອກສຽງແຕ່ລະສຽງ
ສຳລັບຄົນລາວເຮົາແລ້ວ, ເຮົາມີສຽງ ວ ເຊິ່ງສາມາດໃຊ້ແທນ /w/ ໄດ້ຢູ່ແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຂາດພຽງແຕ່ສຽງດຽວນັ້ນກໍ່ຄື /v/. ເຄັດລັບຄືການສ້າງສຽງໃໝ່ນີ້ຂຶ້ນມາ ແລະ ສ້າງຄວາມລຶ້ງເຄີຍກັບຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງສຽງນີ້.
ເລີ່ມຈາກສຽງ /v/. ວາງແຂ້ວໜ້າທາງເທິງຂອງເຈົ້າລົງເທິງສົບລຸ່ມເບົາໆ, ໃຫ້ຢູ່ຕຳແໜ່ງດຽວກັນກັບຕອນທີ່ເຈົ້າອອກສຽງ /f/ ໃນຄຳວ່າ fan, ຈາກນັ້ນໃຫ້ເຈົ້າອອກສຽງຈາກລຳຄໍພ້ອມກັບດັນລົມຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ. ສຽງ /f/ ແລະ /v/ ໃຊ້ຮູບປາກແບບດຽວກັນເລີຍ: ແຕ່ /f/ ແມ່ນສຽງກະຊິບທີ່ບໍ່ມີການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍ, ສ່ວນ /v/ ແມ່ນສຽງທີ່ມີການສັ່ນສະເທືອນຄືກັບການຕິດຈັກລົດ. ຖ້າເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງການສັ່ນຢູ່ທີ່ສົບ ແລະ ລຳຄໍໃນເວລາອັນດຽວກັນ, ຖືວ່າເຈົ້າເຮັດຖືກແລ້ວ. ລອງລາກສຽງນີ້ໄວ້ຈັກໜຶ່ງ ຫຼື ສອງວິນາທີເພື່ອພິສູດໃຫ້ຕົວເອງເຫັນວ່າມັນສາມາດລາກສຽງໄດ້, ຄືກັນກັບຕອນທີ່ເຈົ້າອອກສຽງ fff. ການອອກສຽງສັ້ນໆ, ກະທັນຫັນ ແລະ ບໍ່ສາມາດລາກສຽງໄດ້ນັ້ນ ມັນຄືສຽງ /b/ (ຄ້າຍກັບ ບ), ບໍ່ແມ່ນ /v/, ເຊິ່ງການປ່ຽນສຽງຜິດແບບນີ້ກໍ່ເປັນອີກຂໍ້ຜິດພາດໜຶ່ງທີ່ພົບເຫັນໄດ້ເລື້ອຍໆ.
ສຽງ /w/ ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນວິທີທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຍື່ນສົບຂອງເຈົ້າໄປຂ້າງໜ້າໃຫ້ເປັນວົງມົນແໜ້ນໆ, ຄືກັບຮູບປາກຕອນທີ່ເຈົ້າຈະອອກສຽງສະຫຼະ ອູ ໃນຄຳວ່າ food, ແລະ ລະວັງບໍ່ໃຫ້ແຂ້ວໄປແຕະກັບສິ່ງໃດ. ລອງເວົ້າສະຫຼະ ອູ, ແລ້ວເປີດປາກອອກເປັນສະຫຼະ ອາ: ອູ-ອາ, ອູ-ອາ. ເມື່ອເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມັນໄວຂຶ້ນ ສຽງ ອູ ຈະບໍ່ແມ່ນສຽງສະຫຼະອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ມັນຈະປ່ຽນໄປເປັນສຽງພະຍັນຊະນະ: ວາ. ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ, ຕັ້ງແຕ່ການຫໍ່ສົບແລ້ວປ່ອຍອອກເປັນສຽງສະຫຼະ, ນັ້ນແຫຼະຄືສຽງຂອງມັນ. ສຽງ /w/ ແມ່ນສຽງສະຫຼະ /uː/ ທີ່ກຳລັງເຄື່ອນທີ່, ມັນຄືການເຄື່ອນໄຫວຫຼາຍກວ່າການຢູ່ຊື່ໆໃນຕຳແໜ່ງດຽວ, ເຊິ່ງນັ້ນເປັນເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສາມາດແຊ່ສຽງນີ້ຄ້າງໄວ້ໄດ້ຄືກັບທີ່ເຮັດກັບສຽງ /v/.
ຂໍ້ຜິດພາດທີ່ພົບຫຼາຍທີ່ສຸດຄືການປ່ອຍໃຫ້ແຂ້ວຂອງເຈົ້າເຄື່ອນໄຫວໄປຕາມຄວາມເຄີຍຊິນ. ຖ້າຄຳວ່າ west ຍັງຄົງອອກສຽງເປັນ vest ຢູ່, ນັ້ນສະແດງວ່າແຂ້ວຂອງເຈົ້າລົງມາແຕະສົບທັງທີ່ມັນຄວນຈະຍົກຂຶ້ນ; ໃຫ້ຫໍ່ສົບແລ້ວລະວັງບໍ່ໃຫ້ແຂ້ວແຕະສົບເດັດຂາດ. ຖ້າຄຳວ່າ vest ປ່ຽນໄປຄ້າຍຄື west ຫຼື best, ນັ້ນສະແດງວ່າແຂ້ວຍັງບໍ່ທັນໄດ້ແຕະສົບເທື່ອ; ເອົາແຂ້ວລົງມາແຕະສົບແລ້ວເພີ່ມການສັ່ນສະເທືອນເຂົ້າໄປ. ສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຝຶກຝົນຢູ່ນີ້ຄືຄວາມສາມາດໃນການຄວບຄຸມສະວິດປິດເປີດສຽງນີ້ຢ່າງຕັ້ງໃຈ ແທນທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ມັນເປັນໄປຕາມຄວາມເຄີຍຊິນ. ການປັບປ່ຽນນີ້ຈະຍາກທີ່ສຸດເມື່ອມັນຢູ່ເຄິ່ງກາງຄຳສັບ, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ river ຫຼື away, ບ່ອນທີ່ແຂ້ວຈະຕ້ອງຍົກຂຶ້ນ ແລະ ວາງລົງລະຫວ່າງສອງສຽງສະຫຼະໂດຍບໍ່ມີເວລາໃຫ້ຄິດ.
ຕົວສະກົດໃດອອກສຽງແນວໃດ
ສຳລັບເລື່ອງນີ້, ການສະກົດຄຳຈະຊ່ວຍເຈົ້າໄດ້ຫຼາຍ, ເຊິ່ງມັນບໍ່ໄດ້ເປັນແບບນີ້ສະເໝີໄປໃນພາສາອັງກິດ. ຕົວອັກສອນ v ຈະອອກສຽງ /v/ ແທບຈະບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນເລີຍ: very, even, love, give, travel. ຄຳສັບໃນພາສາອັງກິດບໍ່ຄ່ອຍຈະລົງທ້າຍດ້ວຍຕົວ v ໂດດໆ, ເຊິ່ງນັ້ນເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າຄຳເຊັ່ນ have, give, ແລະ live ຈຶ່ງຕ້ອງມີຕົວ e ທີ່ບໍ່ອອກສຽງຕໍ່ທ້າຍ, ແຕ່ສຽງທີ່ຢູ່ທາງໜ້ານັ້ນກໍ່ຍັງຄົງເປັນສຽງ /v/ ທີ່ຊັດເຈນ. ສຳລັບຕົວອັກສອນ w ກໍ່ອອກສຽງ /w/ ໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນເຊັ່ນດຽວກັນ: west, win, away, water.
ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕ່າງໆມັກຈະໄປຕົກຢູ່ກັບຕົວ w, ແລະ ມັນກໍ່ເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າຮູ້ໄວ້:
| ການສະກົດ | ອອກສຽງ | ຕົວຢ່າງ |
|---|---|---|
| wh- | /w/ | which, what, when, whale (ສຳລັບຄົນອາເມລິກາສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວ, which ອອກສຽງຄື witch) |
| wh- ໃນ who, whole, whose | /h/, ຕົວ w ບໍ່ອອກສຽງ | ມີພຽງສອງສາມຄຳ; ແຕ່ whoa ແລະ whopper ຍັງຄົງອອກສຽງ /w/ |
| wr- | /r/, ຕົວ w ບໍ່ອອກສຽງ | write, wrong, wrist, wrap |
| ຕົວ w ໃນບາງຄຳ | ບໍ່ອອກສຽງ | two, sword, answer |
| ຕົວ w ທີ່ປະກອບໃນສະຫຼະ | ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສະຫຼະ, ບໍ່ມີສຽງ /w/ | low, saw, now, few |
ມີຈຸດຫຼອກລວງໜຶ່ງທີ່ຊ່ອນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາເຮົາເລີຍ: ນັ້ນຄືຄຳວ່າ of. ມັນສະກົດດ້ວຍຕົວ f ແຕ່ພັດອອກສຽງເປັນ uhv, ເຊິ່ງມີສຽງ /v/ ແທ້ໆຢູ່ທ້າຍຄຳ. ນີ້ແມ່ນກໍລະນີທີ່ຫາຍາກທີ່ຕົວ f ເທິງໜ້າເຈ້ຍ ກາຍເປັນສຽງ /v/ ຕອນທີ່ເວົ້າອອກມາ, ແລະ ມັນມັກຈະຖືກມອງຂ້າມໂດຍຜູ້ຮຽນຍ້ອນວ່າຄຳວ່າ of ນັ້ນເປັນຄຳສັ້ນໆ ແລະ ຖືກໃຊ້ເລື້ອຍຫຼາຍ ຈົນບໍ່ມີໃຜຢຸດຟັງມັນຢ່າງຕັ້ງໃຈ.
ຝຶກຫູກ່ອນຝຶກປາກ
ເຈົ້າບໍ່ສາມາດອອກສຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຖ້າເຈົ້າຍັງບໍ່ສາມາດຟັງຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນອອກ. ຜູ້ຮຽນຫຼາຍຄົນສາມາດອອກສຽງ /v/ ແລະ /w/ ທີ່ຊັດເຈນໄດ້ເມື່ອເຂົາເຈົ້າຕັ້ງໃຈຄິດກ່ຽວກັບມັນ, ແຕ່ພໍຮອດເວລາຕ້ອງເວົ້າເປັນປະໂຫຍກແທ້ໆ ກໍ່ກັບໄປປົນສຽງກັນອີກ, ຍ້ອນວ່າຫູຍັງບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະແຍກແຍະວ່າສຽງໃດຫາຈຶ່ງຜ່ານໄປ. ການຟັງຕ້ອງມາກ່ອນ, ແລະ ສຳລັບສອງສຽງນີ້ມັນມັກຈະໃຊ້ເວລາຝຶກບໍ່ດົນ, ຍ້ອນວ່າຈຸດສັງເກດນັ້ນມັນຊັດເຈນຫຼາຍ.
ວິທີຝຶກຄືການຟັງຄຳສັບຄູ່ທີ່ຄ້າຍຄືກັນ (minimal pairs) ແບບສະລັບກັນໄປມາ. ໃຫ້ໝູ່ຂອງເຈົ້າ, ຫຼື ໃຊ້ໂປຣແກຣມອ່ານອອກສຽງ (text-to-speech), ອ່ານຄຳສັບໜຶ່ງຈາກຄູ່ຄຳສັບແບບສຸ່ມ: vest ຫຼື west, vine ຫຼື wine. ໜ້າທີ່ຂອງເຈົ້າມີພຽງແຕ່ແຍກແຍະ, ຍັງບໍ່ທັນຕ້ອງອອກສຽງ, ພຽງແຕ່ບອກວ່າເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳໃດ. ເມື່ອເຈົ້າສາມາດຕອບຖືກຕິດກັນສິບຫ້າຄັ້ງໂດຍບໍ່ລັງເລ, ສະແດງວ່າຫູຂອງເຈົ້າສາມາດແຍກໝວດໝູ່ຂອງສຽງໄດ້ແລ້ວ ແລະ ປາກຂອງເຈົ້າກໍ່ມີເປົ້າໝາຍໃຫ້ຈົດຈໍ່ແລ້ວ. ວິທີຝຶກແບບງຽບໆທີ່ບໍ່ຕ້ອງອາໄສໝູ່ຄື: ຫາວິດີໂອສຽງຄົນອາເມລິກາລົມກັນຍາວປະມານໜຶ່ງນາທີພ້ອມກັບບົດຟັງ (transcript), ອາດຈະເປັນບົດສຳພາດ ຫຼື ຄລິບຈາກລາຍການໂທລະທັດ, ແລ້ວຂີດກ້ອງທຸກຄຳທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ v ຫຼື w. ເປີດຟັງຄືນແຕ່ລະຄຳ ແລ້ວຕອບຄຳຖາມດຽວຄື: ແຂ້ວແຕະສົບ ຫຼື ບໍ່ແຕະ. ເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ພະຍາຍາມເວົ້າ. ເຈົ້າພຽງແຕ່ກຳລັງສອນຫູຂອງເຈົ້າໃຫ້ເຊົາລວມເອົາສອງສຽງນີ້ເຂົ້າກັນ, ເຊິ່ງນີ້ເປັນຂັ້ນຕອນສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ປາກສາມາດອອກສຽງໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ອ່ານປະໂຫຍກເຫຼົ່ານີ້ອອກສຽງ, ປະໂຫຍກລະສອງຄັ້ງ. ແຕ່ລະແຖວຈະບັງຄັບໃຫ້ປາກຂອງເຈົ້າສະລັບໄປມາລະຫວ່າງສຽງ /v/ ແລະ /w/, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຍາກກວ່າ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດກວ່າການຝຶກອອກສຽງໃດສຽງໜຶ່ງແບບໂດດໆ. ອ່ານໃຫ້ຊ້າລົງຈົນກວ່າເຈົ້າຈະສາມາດອອກສຽງແຕ່ລະຄຳໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມທີ່ຕັ້ງໃຈ, ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຄ່ອຍໆອ່ານໃຫ້ໄວຂຶ້ນຕາມປົກກະຕິ.
- The vet drove west in a van. The vet drove west in a van.
- We poured the wine beside the vine. We poured the wine beside the vine.
- Will you wear the velvet vest? Will you wear the velvet vest?
- Vivian waved from the window. Vivian waved from the window.
- It works well enough to live with. It works well enough to live with.
- Every winter the weather turns vile. Every winter the weather turns vile.
- The view from up here never looked worse. The view from up here never looked worse.
- Wave the white flag and give up. Wave the white flag and give up.
- Victor went straight over the wall. Victor went straight over the wall.
- We have never driven this far west. We have never driven this far west.
ຖ້າແຖວໃດເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສະດຸດຕອນທີ່ອ່ານໄວໆ, ນັ້ນແຫຼະຄືເປົ້າໝາຍຂອງການລວມເອົາທັງສອງສຽງໄວ້ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວ. ແຂ້ວຂອງເຈົ້າຕ້ອງລົງມາແຕະ ແລະ ຍົກຂຶ້ນຫຼາຍຄັ້ງໃນໜຶ່ງປະໂຫຍກ, ແລະ ການຝຶກໃຫ້ຈັງຫວະນີ້ເກີດຂຶ້ນແບບອັດຕະໂນມັດຄືສິ່ງທີ່ເຈົ້າກຳລັງຝຶກຝົນຢູ່ນີ້ເອງ.
ພາສາແມ່ແຕ່ລະພາສາມີບັນຫາກັບສຽງນີ້ແນວໃດ
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈົ້າແມ່ນຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າມີສຽງໃດໃນສອງສຽງນີ້ຢູ່ແລ້ວ, ແລະ ມັນຈະມີແນວໂນ້ມອຽງໄປທາງໃດເມື່ອຂາດອີກສຽງໜຶ່ງໄປ. ທັງໝົດນີ້ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ບົກຜ່ອງ. ມັນເປັນພຽງແຕ່ຮູບແບບຂອງຊ່ອງຫວ່າງທີ່ເຈົ້າຕ້ອງຫາວິທີປິດມັນເທົ່ານັ້ນ.
| ພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ | ຂໍ້ຜິດພາດທົ່ວໄປ | ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເນັ້ນ |
|---|---|---|
| ພາສາລາວ | very → wery (ພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ /v/) | ສ້າງສຽງ /v/ ໂດຍການເອົາແຂ້ວເທິງແຕະສົບລຸ່ມແລ້ວອອກສຽງໃຫ້ສັ່ນສະເທືອນ, ແລະ ແຍກມັນໃຫ້ຊັດເຈນຈາກສຽງ ວ (/w/) ທີ່ເຮົາມີຢູ່ແລ້ວ. |
| ພາສາເຢຍລະມັນ | west → vest (ບໍ່ມີສຽງ /w/ ໃນພາສາເຢຍລະມັນ) | ສ້າງສຽງ /w/ ຈາກການເລື່ອນສຽງສະຫຼະ ອູ. ເວລາອອກສຽງຄຳທີ່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍ w, ໃຫ້ລະວັງບໍ່ໃຫ້ແຂ້ວແຕະສົບເລີຍ. |
| ພາສາອັດລັງ (Dutch) | w ປ່ຽນໄປເປັນ v; ແລະ v ປ່ຽນໄປເປັນ f | ຫໍ່ສົບໃຫ້ກົມເພື່ອອອກສຽງ /w/ ແລະ ຢ່າໃຫ້ແຂ້ວແຕະສົບ; ແລະ ໃຫ້ອອກສຽງສັ່ນໆທີ່ລຳຄໍຢ່າງຊັດເຈນສຳລັບ /v/. |
| ພາສາຮິນດີ, ອັງກິດສຳນຽງອິນເດຍ | v ແລະ w ປົນກັນກາຍເປັນສຽງດຽວຢູ່ເຄິ່ງກາງ | ແຍກສອງສຽງນີ້ອອກຈາກກັນຢ່າງຕັ້ງໃຈ: ແຂ້ວແຕະສົບແລະສັ່ນສຳລັບ /v/, ແຂ້ວບໍ່ແຕະສົບແລະຫໍ່ສົບສຳລັບ /w/. |
| ພາສາຣັດເຊຍ, ໂປແລນ | west → vest | ຫໍ່ສົບເພື່ອສ້າງສຽງເລື່ອນ ແລະ ຢ່າໃຫ້ແຂ້ວແຕະສົບ. ພາສາໂປແລນມີສຽງນີ້ຢູ່ແລ້ວ (ນັ້ນຄືຕົວອັກສອນ ł); ຂໍ້ຜິດພາດແມ່ນມັກຈະອ່ານຕົວ w ໃນພາສາອັງກິດເປັນສຽງ /v/ ຕາມທີ່ມັນຖືກສະກົດໃນພາສາໂປແລນ. |
| ພາສາສະເປນ | vest → best (/v/ ກາຍເປັນ /b/) | ສຽງ /w/ ຂອງເຈົ້າດີຢູ່ແລ້ວ. ສຳລັບ /v/, ໃຫ້ເອົາແຂ້ວແຕະສົບ; ມັນຕ້ອງເປັນສຽງສັ່ນສະເທືອນ, ບໍ່ແມ່ນການປິດປາກແບບສຽງ /b/. |
| ພາສາຍີ່ປຸ່ນ | vest → best; ສຽງ w ອ່ອນ ແລະ ຫໍ່ສົບບໍ່ພໍ | ສ້າງສຽງ /v/ ດ້ວຍການເອົາແຂ້ວແຕະສົບແລ້ວສັ່ນ, ແລະ ຫໍ່ສົບໃຫ້ແໜ້ນຂຶ້ນສຳລັບ /w/ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ສຽງມັນແປ. |
| ພາສາເກົາຫຼີ | vest → best | ສຽງ /w/ ເຈົ້າມີຢູ່ແລ້ວ. ໃຫ້ເນັ້ນການເອົາແຂ້ວແຕະສົບແລ້ວສັ່ນ ເພື່ອປ່ຽນສຽງ /b/ ຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນ /v/. |
| ພາສາຈີນກາງ | very → wery (/v/ ກາຍເປັນ /w/) | ຄືກັນກັບພາສາລາວ, ໃຫ້ສ້າງສຽງ /v/ ດ້ວຍແຂ້ວແຕະສົບ ແລະ ຮັກສາມັນໃຫ້ແຕກຕ່າງຈາກສຽງ /w/ ທີ່ໃຊ້ຢູ່ແລ້ວ. |
| ພາສາອາຣັບ | very → fery (/v/ ກາຍເປັນ /f/) | ເຈົ້າມີສຽງ /w/ ຢູ່ແລ້ວ. ສ້າງສຽງ /v/ ໂດຍການເພີ່ມການສັ່ນສະເທືອນໃສ່ສຽງ /f/ ຂອງເຈົ້າ: ໃຊ້ຮູບປາກດຽວກັນ, ພຽງແຕ່ເປີດການສັ່ນສະເທືອນໃນລຳຄໍ. |
| ພາສາຕວກກີ | v ອ່ອນລົງກາຍເປັນ w ເມື່ອຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະ | ໃຫ້ຮັກສາສຽງ /v/ ໃນພາສາອັງກິດໂດຍການເອົາແຂ້ວແຕະສົບຢ່າງໜັກແໜ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະກໍ່ຕາມ, ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວເຈົ້າມັກຈະປ່ອຍໃຫ້ມັນອ່ອນລົງ. |
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ
ສາເຫດຫຼັກໆແມ່ນຍ້ອນພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ (ເຊັ່ນ ພາສາລາວ) ມີພຽງແຕ່ສຽງດຽວຈາກທັງສອງສຽງນີ້, ຫຼື ມີພຽງສຽງດຽວທີ່ຢູ່ເຄິ່ງກາງລະຫວ່າງພວກມັນ, ແລະ ເຈົ້າກໍ່ໃຊ້ສຽງນັ້ນສຳລັບທັງສອງຕົວອັກສອນໃນພາສາອັງກິດ. ຄົນລາວ ແລະ ຄົນຈີນ ມັກຈະປ່ຽນ v ໃຫ້ກາຍເປັນ /w/; ຄົນເຢຍລະມັນ, ຣັດເຊຍ, ແລະ ໂປແລນ ມັກຈະປ່ຽນ w ໃຫ້ກາຍເປັນ /v/; ໃນຂະນະທີ່ຄົນອິນເດຍມັກຈະປົນສອງສຽງເຂົ້າກັນຢູ່ເຄິ່ງກາງ; ສ່ວນຄົນສະເປນ, ຍີ່ປຸ່ນ, ແລະ ເກົາຫຼີ ມັກຈະມີ /w/ ແຕ່ປ່ຽນ /v/ ເປັນ /b/. ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນຄືກັນໃນທຸກກໍລະນີ: ສ້າງສຽງທີ່ຂາດຫາຍໄປ ແລະ ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະຄວບຄຸມການແຕະສົບຂອງແຂ້ວຢ່າງຕັ້ງໃຈ.
/v/ ເປັນສຽງທີ່ເກີດຈາກການສຽດສີ (fricative): ແຂ້ວເທິງຂອງເຈົ້າແຕະສົບລຸ່ມ ແລະ ປ່ອຍລົມສັ່ນໆຜ່ານຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນ, ເຊິ່ງເຈົ້າສາມາດລາກສຽງຄ້າງໄວ້ໄດ້ດົນເທົ່າທີ່ເຈົ້າຍັງມີລົມຫາຍໃຈ. /w/ ເປັນສຽງເລື່ອນ (glide): ບໍ່ມີຫຍັງແຕະກັນເລີຍ, ສົບຂອງເຈົ້າຫໍ່ເຂົ້າຄືກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫຼະ ອູ, ແລະ ເຈົ້າກໍ່ເລື່ອນໄປຫາສະຫຼະຕົວຖັດໄປທັນທີ, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດລາກສຽງໄດ້. ວິທີທົດສອບທີ່ໄວທີ່ສຸດຄືການເອົານິ້ວມືແຕະທີ່ສົບ. ແຂ້ວລົງມາແຕະແລະສັ່ນສະເທືອນສຳລັບສຽງ /v/; ສົບຫໍ່ເຂົ້າແລະແຂ້ວບໍ່ແຕະຫຍັງເລີຍສຳລັບສຽງ /w/.
ແຂ້ວຂອງເຈົ້າກຳລັງແຕະສົບລຸ່ມຢູ່ ທັງທີ່ມັນບໍ່ຄວນຈະແຕະຫຍັງເລີຍ. ໃຫ້ຕັ້ງຮູບປາກສຳລັບ /w/ ກ່ອນ: ຫໍ່ສົບຂອງເຈົ້າໃຫ້ເປັນວົງມົນແໜ້ນໆ ຄືກັບວ່າກຳລັງຈະເລີ່ມເວົ້າສະຫຼະ ອູ, ລະວັງບໍ່ໃຫ້ແຂ້ວແຕະສົບ, ຈາກນັ້ນກໍ່ເລື່ອນສຽງໄປຫາສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງຄຳ. ຖ້າເປັນໄປໄດ້, ລອງຫໍ່ສົບໃຫ້ຫຼາຍກວ່າປົກກະຕິໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນກໍ່ຈະຊ່ວຍໄດ້. ຂໍ້ຜິດພາດນີ້ແທບຈະບໍ່ເຄີຍເກີດຈາກການອອກແຮງບໍ່ພໍ; ແຕ່ມັນເກີດຈາກການທີ່ແຂ້ວລົງມາແຕະສົບຕາມຄວາມເຄີຍຊິນ, ສະນັ້ນວິທີແກ້ກໍ່ຄືການພະຍາຍາມຍົກແຂ້ວໄວ້.
ມັນຖືກສ້າງຂຶ້ນຄືກັບສຽງສະຫຼະ ແຕ່ໃຊ້ງານຄືກັບພະຍັນຊະນະ. /w/ ມີຮູບປາກມາຈາກສະຫຼະ /uː/, ຄືສະຫຼະ ອູ ໃນຄຳວ່າ food, ເຊິ່ງກຳລັງເຄື່ອນທີ່ໄປຫາສະຫຼະອີກຕົວໜຶ່ງ: ລອງເວົ້າ ອູ-ອາ ໄວໆ ແລ້ວສຽງ ອູ ຈະກາຍເປັນ /w/. ຮູບປາກທີ່ຄ້າຍຄືກັບສະຫຼະນີ້ແຫຼະ ເປັນເຫດຜົນທີ່ນັກພາສາສາດເອີ້ນມັນວ່າ ເຄິ່ງສະຫຼະ (semivowel). ແຕ່ໃນຄຳສັບໜຶ່ງໆ, ມັນເຮັດໜ້າທີ່ເປັນພະຍັນຊະນະ, ເປັນຕົວຂຶ້ນຕົ້ນພະຍາງ ແລະ ໃຊ້ a ແທນທີ່ຈະເປັນ an (ໃຊ້ a window, ບໍ່ເຄີຍໃຊ້ an window).
ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວບໍລິບົດຂອງປະໂຫຍກຈະຊ່ວຍໃຫ້ຄົນເຂົ້າໃຈເຈົ້າໄດ້, ແຕ່ກໍ່ບໍ່ໄດ້ສະເໝີໄປ, ແລະ ຄູ່ຄຳສັບທີ່ມັກຈະອອກສຽງປົນກັນນັ້ນກໍ່ພົບເຫັນໄດ້ເລື້ອຍໆ ເຊັ່ນ: vest ແລະ west, vine ແລະ wine, veil ແລະ whale. ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ຟັງຈະສາມາດເດົາຄວາມໝາຍຂອງເຈົ້າໄດ້, ແຕ່ການສະລັບສຽງ v ແລະ w ເປັນປະຈຳນັ້ນເປັນໜຶ່ງໃນຈຸດສັງເກດທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດຂອງສຳນຽງຕ່າງຊາດໃນພາສາອັງກິດ, ຍ້ອນວ່າເຈົ້າຂອງພາສາຈະໄດ້ຍິນສອງສຽງນີ້ເປັນສຽງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ບໍ່ແມ່ນສຽງທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ມັນຍັງເປັນໜຶ່ງໃນຈຸດສັງເກດທີ່ແກ້ໄຂໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດອີກດ້ວຍ, ເຊິ່ງມັນກຸ້ມຄ່າແນ່ນອນກັບການໃຊ້ເວລາຝຶກຝົນພຽງສອງສາມມື້.
ຍ້ອນວ່າພາສາແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ (ເຊັ່ນ ພາສາລາວ ແລະ ພາສາຈີນ) ມີສຽງ /w/ ແຕ່ບໍ່ມີສຽງ /v/, ດັ່ງນັ້ນເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງເອົາສຽງທີ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດມາໃຊ້ແທນ. ພາສາຈີນກາງເປັນຕົວຢ່າງທີ່ຊັດເຈນ: ບໍ່ມີສຽງ /v/ ໃນພາສາຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ສຽງເລື່ອນແບບຫໍ່ສົບກໍ່ເປັນສຽງທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງທີ່ສຸດ, ດັ່ງນັ້ນຄຳວ່າ very ຈຶ່ງກາຍເປັນ wery. ວິທີແກ້ໄຂຄືການສ້າງສຽງ /v/ ທີ່ແທ້ຈິງຂຶ້ນມາ ໂດຍການວາງແຂ້ວເທິງໄວ້ເທິງສົບລຸ່ມແລ້ວເພີ່ມການສັ່ນສະເທືອນຂອງລຳຄໍເຂົ້າໄປ, ຈາກນັ້ນກໍ່ຮັກສາມັນໃຫ້ແຕກຕ່າງຈາກສຽງ /w/ ທີ່ເຄີຍໃຊ້ແທນມັນມາຕະຫຼອດ.
ການອອກສຽງ v ແລະ w ປົນກັນເປັນໜຶ່ງໃນຈຸດສັງເກດຂອງສຳນຽງຕ່າງຊາດທີ່ໄດ້ຍິນຊັດເຈນທີ່ສຸດໃນພາສາອັງກິດ ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນຈຸດທີ່ແກ້ໄຂໄດ້ງ່າຍທີ່ສຸດ, ຍ້ອນວ່າຄວາມແຕກຕ່າງທັງໝົດນັ້ນຂຶ້ນຢູ່ກັບການເຄື່ອນໄຫວຂອງອະໄວຍະວະພຽງສ່ວນດຽວ: ປາຍນິ້ວມືທີ່ແຕະເທິງສົບຂອງເຈົ້າຈະບອກເຈົ້າໄດ້ທັນທີວ່າເຈົ້າຫາຈຶ່ງອອກສຽງໃດໄປ. ລອງໃຊ້ເວລາສອງສາມມື້ເພື່ອຟັງໃຫ້ອອກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ຢ່າງດຽວ, ຈາກນັ້ນກໍ່ໃຊ້ເວລາອີກໜຶ່ງອາທິດເພື່ອຝຶກວາງແຂ້ວຂຶ້ນລົງຕາມປະໂຫຍກຝຶກຊ້ອມຂ້າງເທິງນີ້. ສອງສຽງນີ້ຈະແຍກອອກຈາກກັນໄດ້ຢ່າງໄວວາ ເມື່ອປາກຂອງເຈົ້າເຊົາປະຕິບັດຕໍ່ພວກມັນຄືກັບວ່າເປັນສຽງດຽວກັນ.
