Ang D /d/ at T /t/ ay ginagawa gamit ang exact same tongue position. Nakadiin ang flat part ng dila mo sa ridge sa likod ng upper front teeth. Ang difference lang nila ay voicing: nagba-vibrate ang vocal cords mo sa /d/, habang voiceless naman ang /t/ (hangin lang ang lalabas). Sa American English, ang /t/ sa simula ng word ay may malakas na buga ng hangin (aspiration), kaya ang ten ay parang t-hen pakinggan. Kapag nasa gitna naman ng words, pino-pronounce ng mga Americans ang dalawang sound na ito bilang isang mabilis na tap—na pamilyar na sa'yo dahil ito mismo ang tap natin sa mga salitang tulad ng 'para' at 'biro'—kaya identical pakinggan ang metal at medal.
Kung saan nagkakaiba ang dalawang tunog.
5 maliliit na adjustment sa bibig. Mali ang isa lang, dudulas na ang tunog papunta sa katabi.
Ikaw naman ngayon.
I-record ang sarili mo na binibigkas ang "Dip" at "Tip" nang ilang beses, tapos pakinggan ulit — para sa kontrast na ito, ang sarili mong tenga ang pinakamagandang feedback.
Mga salitang nagkakaiba sa isang tunog lang.
Bawat pair sa baba ay nagkakaiba sa isang tunog lang: palitan ang /d/ ng /t/, at magbabago rin ang kahulugan. I-tap ang kahit anong salita para sa buong breakdown.
Kung hindi mo sila mapagkaiba sa pakikinig, ito ang dahilan.
Nag-iiba ang pronunciation ng mga sounds na ito sa American English depende sa pwesto nila sa isang salita, at dito madalas nanggagaling ang confusion. Katulad sa Spanish at mismong Filipino, hindi tayo default na nag-a-aspirate o nagbubuga ng malakas na hangin kapag nagpo-pronounce ng /t/ sa simula. Kaya kapag sinabi mo ang ten nang walang puff of air, den ang naririnig ng isang American. Sa casual American speech, parehong nagiging flap ang /t/ at /d/ kapag nasa pagitan sila ng dalawang vowels—isang advantage natin dahil ito mismo ang natural [ɾ] tap ng Filipino. Para sa American ear, identical ang pronunciation ng latter at ladder. Kung pipilitin mong i-articulate nang malinaw ang /t/ sa water, magsa-sound itong overly formal o British. Sa dulo ng words, bihira nang i-release nang buo ng mga Americans ang dalawang sound na ito, at umaasa na lang sila sa vowel length para ma-distinguish ang bad (longer vowel) mula sa bat (shorter vowel).
Muscle ng bibig muna, tapos tenga.
3 maiikling drill. Gawin nang malakas: ramdamin ang pagbabago sa loob ng bibig bago mo subukang marinig ito.
Maglagay ng piraso ng papel mga isang pulgada mula sa bibig mo. Sabihin ang ten, top, time. Dapat mong makitang gumalaw ang papel dahil sa puff of air. Ngayon, sabihin ang den, dog, down. Halos hindi dapat gumalaw ang papel.
I-practice ang American flap sa pamamagitan ng pagsabi ng ladder at matter gamit ang exact same quick tongue tap na ginagamit natin sa salitang 'pero'. Wag mag-ipon ng air pressure, hayaan mo lang na mag-lightly bounce ang dila mo sa roof ng bibig mo.
I-record ang sarili mo habang nagbabasa ng minimal pairs sa dulo ng words: sad / sat, bed / bet. Mag-focus sa paggawa ng noticeably longer vowel bago mag-/d/ at shorter vowel naman bago mag-/t/. Wag nang i-pop o i-release ang final consonant.