ລອງອອກສຽງ walked ດັງໆແລ້ວນັບຈັງຫວະເບິ່ງ. ມັນມີພຽງຈັງຫວະດຽວຄື: walkt. ບາດນີ້ລອງອອກສຽງ wanted ໃນແບບດຽວກັນ ເຈົ້າຈະໄດ້ສອງຈັງຫວະຄື: WAN-tid. ທັງສອງຄຳລົງທ້າຍດ້ວຍສອງຕົວອັກສອນດຽວກັນ, ແຕ່ຄຳໜຶ່ງພັດມີພະຍາງງອກຂຶ້ນມາຢ່າງງຽບໆ ໃນຂະນະທີ່ອີກຄຳໜຶ່ງບໍ່ມີ. ຄວາມແຕກຕ່າງຈຸດນີ້ຄືບັນຫາຫຼັກທັງໝົດ ຂອງການອອກສຽງຄຳກິລິຍາຊ່ອງອະດີດ (past tense) ໃນພາສາອັງກິດ.
ການສະກົດຄຳນັ້ນຕາຍຕົວທີ່ -ed, ແຕ່ໜ້າຕາຂອງມັນພັດຫຼອກລວງເຮົາຈາກໜ້າທີ່ທັງສາມຢ່າງຂອງມັນ. ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າເປັນຄຳໃດ, ສອງຕົວອັກສອນນີ້ສາມາດອອກສຽງເປັນ /t/, /d/, ຫຼື /ɪd/, ແລະ ມີພຽງແຕ່ສຽງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ນັບເປັນພະຍາງໃໝ່. ສຽງທີ່ເຈົ້າຈະໄດ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນການສຸ່ມ, ແລະ ເຈົ້າກໍ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງທ່ອງຈຳໄປເທື່ອລະຄຳ. ມັນຖືກຕັດສິນໂດຍສິ່ງດຽວເທົ່ານັ້ນຄື: ສຽງທີ່ຢູ່ທາງໜ້າຂອງມັນ, ແລະ ເບິ່ງວ່າເສັ້ນສຽງຂອງເຈົ້າສັ່ນຫຼືບໍ່ໃນຕອນທີ່ອອກສຽງນັ້ນ. ເຈົ້າໃຊ້ວິທີທົດສອບນີ້ເປັນພັນໆເທື່ອຕໍ່ມື້ໃນພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າຢູ່ແລ້ວ. ສິ່ງດຽວທີ່ຕ້ອງເຮັດເພີ່ມຄື ການນຳເອົາຫຼັກການນີ້ມາໃຊ້ກັບພາສາອັງກິດ ແລະ ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຈົ້າຫຼາຍກວ່າຕົວໜັງສືທີ່ເຫັນ.
ທ້າຍຄຳ -ed ມີ 3 ວິທີການອອກສຽງ ເຊິ່ງຖືກກຳນົດໂດຍສຽງທີ່ຢູ່ທາງໜ້າມັນ. ຫຼັງຈາກສຽງບໍ່ກ້ອງ (voiceless - ສຽງທີ່ອອກໂດຍຄໍບໍ່ສັ່ນ ເຊັ່ນ /p, k, f, s/) ມັນຈະອອກສຽງເປັນ /t/: walked ຄື walkt. ຫຼັງຈາກສຽງກ້ອງ (voiced - ສະຫຼະ ແລະ ພະຍັນຊະນະທີ່ເຮັດໃຫ້ຄໍສັ່ນ ເຊັ່ນ /b, g, v, z, n, l, r/) ມັນຈະອອກສຽງເປັນ /d/: played ຄື playd. ແລະ ພາສາອັງກິດຈະເພີ່ມສະຫຼະເຂົ້າມາເພື່ອສ້າງເປັນພະຍາງໃໝ່ /ɪd/ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຄຳກິລິຍານັ້ນລົງທ້າຍດ້ວຍ T ຫຼື D ຢູ່ແລ້ວເທົ່ານັ້ນ: wanted ຄື WAN-tid. ດັ່ງນັ້ນ walked ແລະ played ຈຶ່ງມີພຽງຈັງຫວະດຽວ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເຫັນຫຼາຍທີ່ສຸດຄືການໄປອອກສຽງພວກມັນເປັນສອງຈັງຫວະ. ລອງເອົາມືແຕະທີ່ລຳຄໍ, ສຳຜັດເບິ່ງວ່າສຽງສຸດທ້າຍນັ້ນເຮັດໃຫ້ຄໍສັ່ນຫຼືບໍ່, ແລ້ວກົດນີ້ຈະທຳງານຂອງມັນເອງ.
ຂຽນແບບດຽວ, ອອກໄດ້ສາມສຽງ
ຄຳກິລິຍາຊ່ອງອະດີດແບບປົກກະຕິ (Regular past tense) ໃນພາສາອັງກິດແມ່ນສ້າງຂຶ້ນໂດຍການຕື່ມ -ed ໃສ່ທ້າຍຄຳກິລິຍາ. ສ່ວນນີ້ແມ່ນເບິ່ງງ່າຍແລະເປັນລະບຽບດີ. ແຕ່ສຽງທີ່ສອງຕົວອັກສອນນີ້ສ້າງຂຶ້ນມານັ້ນພັດບໍ່ໄດ້ເປັນລະບຽບເລີຍ. Walked, played, ແລະ wanted ລ້ວນແຕ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ -ed ໃນໜ້າເຈ້ຍ, ແຕ່ທັງສາມຄຳພັດອອກສຽງຕ່າງກັນເວລາເວົ້າ: ສຽງ /t/ ທີ່ສັ້ນກະຊັບ, ສຽງກ້ອງ /d/, ແລະ ສຽງທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາເຕັມພະຍາງ /ɪd/.
ສຳລັບຄົນລາວແລ້ວ, ເມື່ອເຮົາເຫັນສະຫຼະໃນໜ້າເຈ້ຍ ເຮົາມັກຈະອ່ານມັນອອກມາເປັນພະຍາງສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນສະພາວະທຳມະຊາດຂອງເຮົາເວລາເຫັນຄຳນີ້ຄື ການຢາກອ່ານຕອນທ້າຍຕາມຕົວສະກົດ ເປັນສຽງ “ເອັດ” ນ້ອຍໆ. ຄວາມເຄີຍຊິນນີ້ແຫຼະຄືກັບດັກ. ສຳລັບຄຳກິລິຍາສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວ ມັນບໍ່ມີສຽງສະຫຼະຢູ່ທ້າຍຄຳເລີຍ. ສຽງ /t/ ແລະ /d/ ເປັນພຽງພະຍັນຊະນະເປົ່າໆ ທີ່ແປະຕິດກັບທ້າຍຄຳກິລິຍາໂດຍບໍ່ໄດ້ເພີ່ມຈັງຫວະຫຍັງເລີຍ. ສຽງສະຫຼະຈະປະກົດຂຶ້ນໃນກໍລະນີດຽວເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ການຈື່ກໍລະນີດັ່ງກ່າວກໍ່ຄືເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຄວາມສຳເລັດແລ້ວ.
ສິ່ງທີ່ແຍກສາມສຽງນີ້ອອກຈາກກັນຄື ການກ້ອງຂອງສຽງ (voicing). ບາງສຽງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍທີ່ເສັ້ນສຽງສັ່ນສະເທືອນ ແລະ ບາງສຽງກໍ່ບໍ່, ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງພຽງຢ່າງດຽວນີ້ຄືກົດທັງໝົດຂອງມັນ. ລອງເອົາສອງນິ້ວແຕະເບົາໆທີ່ລຳຄໍຂອງເຈົ້າ ແລ້ວອອກສຽງ zzzz ຍາວໆ. ເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກເຖິງການສັ່ນ. ບາດນີ້ລອງອອກສຽງ ssss ຍາວໆ. ຄໍຈະບໍ່ສັ່ນແລ້ວ. ຮູບປາກດຽວກັນ, ຕຳແໜ່ງລີ້ນດຽວກັນ, ແຕ່ z ແມ່ນ ສຽງກ້ອງ (voiced) ແລະ s ແມ່ນ ສຽງບໍ່ກ້ອງ (voiceless). ຮ່າງກາຍຂອງເຈົ້າຈັດແບ່ງທຸກໆພະຍັນຊະນະເຂົ້າໃນສອງໝວດນີ້ຢູ່ແລ້ວ. ການອອກສຽງທ້າຍ -ed ພຽງແຕ່ປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບສຽງທີ່ມັນໄປຈັບຄູ່ດ້ວຍເທົ່ານັ້ນ.
ໃຫ້ຄໍຂອງເຈົ້າເປັນຕົວຕັດສິນ
ກົດທັງໝົດສາມາດສະຫຼຸບໄດ້ດັ່ງນີ້.
ໃຫ້ເບິ່ງທີ່ສຽງສຸດທ້າຍຂອງຄຳກິລິຍາ, ບໍ່ແມ່ນຕົວອັກສອນສຸດທ້າຍ. ຖ້າສຽງນັ້ນເປັນ T ຫຼື D ຢູ່ແລ້ວ, ສ່ວນທ້າຍຈະກາຍເປັນພະຍາງໃໝ່ຄື /ɪd/. ສຳລັບກໍລະນີອື່ນໆ ໃຫ້ຄໍຂອງເຈົ້າເປັນຕົວຕັດສິນ: ຖ້າຄໍສັ່ນ ສ່ວນທ້າຍຈະເປັນ /d/; ຖ້າຄໍບໍ່ສັ່ນ ມັນຈະເປັນ /t/.
ຄຳກິລິຍາລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງບໍ່ກ້ອງ, ສ່ວນທ້າຍຈຶ່ງເປັນ /t/. ເມື່ອຄຳກິລິຍາລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງບໍ່ກ້ອງ (ຄໍບໍ່ສັ່ນ: /p/, /k/, /f/, /s/, /ʃ/ “sh”, /tʃ/ “ch”, /θ/ “th”), ທ້າຍ -ed ຈະກາຍເປັນສຽງ /t/ ທຳມະດາ. ບໍ່ມີສະຫຼະ, ບໍ່ມີຈັງຫວະເພີ່ມ. ສຽງ /t/ ພຽງແຕ່ຕິດເຂົ້າກັບທ້າຍຄຳ. ສຳລັບຜູ້ຮຽນຊາວລາວ ນີ້ຄືຈຸດທີ່ຍາກ ເພາະພາສາລາວບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີພະຍັນຊະນະຄວບຢູ່ທ້າຍຄຳ. ແຕ່ໃນພາສາອັງກິດ ເຈົ້າຕ້ອງຝຶກລວມສຽງເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າກັນ ໂດຍບໍ່ຕື່ມສະຫຼະໃດໆ.
| Past tense | What Americans say | IPA |
|---|---|---|
| walked | walkt | /wɔkt/ |
| watched | watcht | /wɑtʃt/ |
| laughed | laft | /læft/ |
| asked | askt | /æskt/ |
| stopped | stopt | /stɑpt/ |
| finished | FIN-isht | /ˈfɪnɪʃt/ |
ຄຳກິລິຍາລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງກ້ອງ, ສ່ວນທ້າຍຈຶ່ງເປັນ /d/. ເມື່ອຄຳກິລິຍາລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງກ້ອງ, ທ້າຍ -ed ຈະກາຍເປັນສຽງ /d/ ທີ່ຄໍສັ່ນ. ນີ້ຄືກຸ່ມທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ເພາະທຸກໆສະຫຼະແມ່ນສຽງກ້ອງ ແລະ ພະຍັນຊະນະສ່ວນໃຫຍ່ກໍ່ເຊັ່ນກັນ (/b, g, v, ð, z, dʒ, m, n, ŋ, l, r/). ຖ້າຄຳກິລິຍາລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງສະຫຼະ (played, agreed, snowed), ມັນຈະຕົກຢູ່ໃນກຸ່ມນີ້ສະເໝີ. ພາສາລາວບໍ່ມີສຽງ /d/ ຢູ່ທ້າຍຄຳ (ເຮົາໃຊ້ຕົວ ດ ແຕ່ອອກສຽງເປັນແມ່ກົດແບບບໍ່ປ່ອຍລົມ), ສະນັ້ນຕ້ອງຝຶກປ່ອຍລົມສຽງ /d/ ເບົາໆ.
| Past tense | What Americans say | IPA |
|---|---|---|
| played | playd | /pleɪd/ |
| called | calld | /kɔld/ |
| cleaned | cleand | /klind/ |
| lived | livd | /lɪvd/ |
| saved | sayvd | /seɪvd/ |
| changed | chaynjd | /tʃeɪndʒd/ |
ຄຳກິລິຍາລົງທ້າຍດ້ວຍ T ຫຼື D ຢູ່ແລ້ວ, ສ່ວນທ້າຍຈຶ່ງເປັນ /ɪd/. ນີ້ຄືກໍລະນີດຽວທີ່ເພີ່ມພະຍາງ. ພາສາອັງກິດບໍ່ຍອມໃຫ້ສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ສອງຕົວຕຳກັນຢູ່ທ້າຍພະຍາງດຽວກັນ, ມັນຈຶ່ງເອົາສະຫຼະນ້ອຍໆມາແຊກກາງເພື່ອແຍກພວກມັນອອກ. ສ່ວນທ້າຍນີ້ຈຶ່ງກາຍເປັນຈັງຫວະໃໝ່: /ɪd/, ເຊິ່ງຟັງຄ້າຍຄືສຽງ “ອິດ”.
| Past tense | What Americans say | IPA |
|---|---|---|
| wanted | WAN-tid | /ˈwɑntɪd/ |
| needed | NEE-did | /ˈnidɪd/ |
| started | STAR-tid | /ˈstɑrtɪd/ |
| waited | WAY-tid | /ˈweɪtɪd/ |
| decided | dih-SY-did | /dɪˈsaɪdɪd/ |
| painted | PAYN-tid | /ˈpeɪntɪd/ |
ເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມາລັງເລເລືອກລະຫວ່າງສາມແບບນີ້. ໃຫ້ຖາມຕົວເອງກ່ອນເລີຍວ່າ: ຄຳກິລິຍານີ້ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ T ຫຼື D ບໍ່? ຖ້າແມ່ນ, ມັນຄື /ɪd/ ແລ້ວຈົບເລີຍ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນ, ຄຳຖາມດຽວທີ່ເຫຼືອຄືສຽງສຸດທ້າຍນັ້ນເຮັດໃຫ້ຄໍສັ່ນຫຼືບໍ່, ແລະ ເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄຳຕອບໄດ້ກ່ອນທີ່ເຈົ້າຈະຄິດອອກຊ້ຳ.
ເປັນຫຍັງ “walked” ຈຶ່ງບໍ່ມີພະຍາງເພີ່ມ
ຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເຫັນເລື້ອຍທີ່ສຸດໃນໝູ່ຜູ້ຮຽນ ກ່ຽວກັບຄຳກິລິຍາຊ່ອງອະດີດນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນການເລືອກ /t/ ໃນຕອນທີ່ຄວນໃຊ້ /d/ ດອກ. ຄົນຟັງແທບຈະບໍ່ສັງເກດເຫັນຈຸດນັ້ນຊ້ຳ. ຄວາມຜິດພາດທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າຟັງເບິ່ງຄືຄົນຕ່າງຊາດທີ່ສຸດ ຄືການເພີ່ມພະຍາງທີ່ບໍ່ຄວນມີຢູ່ຫັ້ນ: ເຊັ່ນການອ່ານ walk-ed ເປັນ WALK-id (ວັອກ-ເກັດ), ສອງຈັງຫວະ, ໃນຂະນະທີ່ຄຳນີ້ຄື walkt, ໜຶ່ງຈັງຫວະ.
ສຳລັບຄົນລາວ ດັກອັນນີ້ເລິກເປັນພິເສດ. ພາສາລາວບໍ່ມີພະຍັນຊະນະຄວບຢູ່ທ້າຍຄຳ (ບໍ່ມີສຽງແບບ -kt ຫຼື -pt) ແລະ ສຽງກັກທ້າຍຄຳຂອງເຮົາ (ເຊັ່ນ ແມ່ກົກ ກົດ ກັບ) ລ້ວນແຕ່ເປັນສຽງ “ບໍ່ປ່ອຍລົມ” ຄືກັກລົມໄວ້ແລ້ວງຽບ ບໍ່ລະເບີດອອກມາແບບ /t/ ຫຼື /d/ ໃນພາສາອັງກິດ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເຈິສຽງລົງທ້າຍ /kt/ ໃນ walked, ລີ້ນເຮົາຈຶ່ງເຮັດໄດ້ສອງທາງຕາມຄວາມເຄີຍຊິນ: ບໍ່ກໍ່ຕື່ມສະຫຼະເຂົ້າໄປແຊກຈົນກາຍເປັນ WALK-id ສອງພະຍາງ, ບໍ່ກໍ່ກືນສຽງ /t/ ຖິ້ມໄປເລີຍຈົນ walked ຟັງຄື walk. ທັງສອງທາງເຮັດໃຫ້ຮູບອະດີດຫາຍໄປ. ສິ່ງທີ່ຕ້ອງຝຶກຄືປ່ອຍລົມສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ນັ້ນອອກມາໃຫ້ໄດ້ຍິນແທ້ໆ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະນຳໜ້າ ແລະ ໃຫ້ມັນຕິດຢູ່ໃນຈັງຫວະດຽວ.
ລອງນັບນິ້ວເບິ່ງ. Walk ມີໜຶ່ງພະຍາງ. Walked ກໍ່ຍັງເປັນໜຶ່ງພະຍາງຄືເກົ່າ: ສຽງ /t/ ແລ່ນອອກມາພ້ອມກັບລົມຫາຍໃຈດຽວກັນກັບ walk, ບໍ່ມີຫຍັງເພີ່ມ. Play ເປັນໜຶ່ງພະຍາງ; played ກໍ່ໜຶ່ງພະຍາງ. Love ໜຶ່ງພະຍາງ; loved ກໍ່ໜຶ່ງພະຍາງ. ຕົວເລກຂອງຈັງຫວະຈະເພີ່ມຂຶ້ນກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມັນຢູ່ໃນກຸ່ມ /ɪd/ ເທົ່ານັ້ນ, ເພາະນັ້ນຄືກຸ່ມດຽວທີ່ມີສຽງສະຫຼະແທ້ໆຢູ່ໃນສ່ວນທ້າຍ. Want ມີໜຶ່ງພະຍາງ, wanted ມີສອງ. Need ໜຶ່ງພະຍາງ, needed ສອງ. ນອກຈາກນັ້ນແລ້ວ, ສ່ວນທ້າຍແມ່ນພຽງແຕ່ພະຍັນຊະນະທີ່ເອົາໄປຕິດໃສ່ພະຍາງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວເທົ່ານັ້ນ.
ແລ້ວເປັນຫຍັງກຸ່ມ /ɪd/ ຈຶ່ງເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ ບໍ່ແມ່ນແບບແຜນຫຼັກ? ລອງອອກສຽງ wanted ໃຫ້ເປັນພະຍາງດຽວເບິ່ງ ໂດຍເອົາສຽງ /t/ ຂອງ want ຕໍ່ກົງເຂົ້າກັບສຽງ /t/ ຂອງສ່ວນທ້າຍເລີຍ: /wɑntt/. ເຈົ້າຈະພົບວ່າເຮັດບໍ່ໄດ້. ສຽງ /t/ ສອງຕົວຕິດກັນ ບໍ່ມີທາງປ່ອຍລົມແຍກກັນອອກມາໄດ້, ສະຫຼະຈຶ່ງຕ້ອງເຂົ້າມາແຊກກາງ ແລະ ສະຫຼະຕົວນັ້ນແຫຼະຄືຈັງຫວະໃໝ່. ກົດດຽວກັນນີ້ໃຊ້ກັບ needed (D ສອງຕົວ) ແລະ ຄຳກິລິຍາທຸກຄຳທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ T ຫຼື D. ພະຍາງທີ່ງອກຂຶ້ນມານັ້ນ ມັນມີຍ້ອນສຽງມັນບັງຄັບໃຫ້ຕ້ອງມີ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນຕົວສະກົດ. ແລະ ຍ້ອນວ່າ -ed ຂຽນຄືກັນໝົດທຸກຄຳ, ຜູ້ຮຽນຈຶ່ງມັກເໝົາເອົາວ່າຕ້ອງມີສະຫຼະຢູ່ສະເໝີ ແລ້ວເຜີຍເອົາພະຍາງເພີ່ມນັ້ນໄປໃສ່ walked ກັບ played ທັງໆທີ່ບໍ່ຄວນມີ.
ນັກຟັງຊາວອາເມລິກັນບໍ່ໄດ້ຍິນ WALK-id ແລ້ວເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ walked ເລີຍ. ມັນຟັງຄືກັບຄຳທີ່ມີຊິ້ນສ່ວນເກີນມາໜຶ່ງອັນ. ຄົນຟັງຕ້ອງສະດຸດໄປຈັງຫວະໜຶ່ງເພື່ອພະຍາຍາມປະມວນຜົນຄຳນັ້ນໃໝ່. ການຕັດພະຍາງຜີຫຼອກນີ້ຖິ້ມໄປ ຄືການແກ້ໄຂທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດໃນບົດຮຽນນີ້ແລ້ວ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ຍາກເລີຍ: ເຈົ້າພຽງແຕ່ເອົາສຽງອອກ, ບໍ່ແມ່ນເພີ່ມສຽງເຂົ້າ.
-ed ໃນປະໂຫຍກສົນທະນາຕົວຈິງ
ຜ່ານມາເຮົາເວົ້າເຖິງສ່ວນທ້າຍຕອນທີ່ມັນຢູ່ທ້າຍຄຳແບບດ່ຽວໆ. ແຕ່ໃນປະໂຫຍກຕົວຈິງ ພວກມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ຊື່ໆ. ສຽງ /t/ ແລະ /d/ ຂອງຄຳກິລິຍາຊ່ອງອະດີດ ຈະມີພຶດຕິກຳຄືກັບພະຍັນຊະນະທ້າຍອື່ນໆໃນພາສາອັງກິດແບບອາເມລິກັນ: ພວກມັນຈະເຊື່ອມຕໍ່ໄປຫາຄຳຕໍ່ໄປ, ແລະ ເມື່ອ /t/ ໄປຕົກຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະສອງຕົວ (ຫຼື ຢູ່ຫຼັງ R), ມັນຈະປ່ຽນເປັນ ສຽງ flap-T ຊຶ່ງເປັນການເຕັ້ນຂອງລີ້ນໄວໆ ແບບດຽວກັບທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳວ່າ water ຟັງຄື waa-der.
ກຸ່ມ /ɪd/ ຄືຈຸດທີ່ສະແດງເລື່ອງນີ້ໃຫ້ເຫັນກ່ອນໝູ່, ເພາະຄຳພວກນີ້ມີສະຫຼະຕໍ່ທ້າຍ T ຫຼື D ຢູ່ແລ້ວ. ໃນການເວົ້າແບບຊັດເຈນ waited ຄື WAY-tid, ແຕ່ຍ້ອນວ່າ /t/ ຕົວນັ້ນຢູ່ລະຫວ່າງສະຫຼະສອງຕົວ, ໃນການເວົ້າແບບທຳມະຊາດມັນຈະກາຍເປັນສຽງ flap: WAY-did. Started ຈະກາຍເປັນ STAR-did, ແບບດຽວກັບທີ່ party ກາຍເປັນ pardy. ສ່ວນ wanted, painted, counted ຍິ່ງໄປໄກກວ່ານັ້ນ: ກຸ່ມພະຍັນຊະນະ -nt- ມັກຈະຕັດຕົວ T ຖິ້ມໄປເລີຍ, ແບບດຽວກັບທີ່ winter ປ່ຽນເປັນ winner. ດັ່ງນັ້ນ WAN-tid ໃນປຶ້ມແບບຮຽນ ຈຶ່ງອອກມາເປັນ WAH-nid ໃນການສົນທະນາຕົວຈິງ.
| Written | Careful | Connected |
|---|---|---|
| waited | WAY-tid | WAY-did |
| started | STAR-tid | STAR-did |
| wanted | WAN-tid | WAH-nid |
| painted | PAYN-tid | PAY-nid |
ສຽງທ້າຍ /t/ ແລະ /d/ ຍັງເຊື່ອມຕໍ່ຂ້າມຄຳໄດ້ນຳ. ພະຍັນຊະນະທ້າຍຂອງຄຳກິລິຍາອະດີດແທບຈະບໍ່ເຄີຍຢຸດແທ້ໆຢູ່ທ້າຍວະລີ; ມັນມັກຈະໄປຈັບເອົາສະຫຼະຂອງຄຳຕໍ່ໄປແລ້ວເລີ່ມພະຍາງໃໝ່ເລີຍ. Called it ລວມກັນກາຍເປັນ call-dit. Missed it ກາຍເປັນ miss-tit. Picked it up ຫຍໍ້ເຂົ້າກັນເປັນ pick-tit-up, ໂດຍທີ່ /t/ ຂອງ picked ເລື່ອນໄປໃສ່ it ແລະ /t/ ຂອງ it ກາຍເປັນສຽງ flap ເຊື່ອມໄປຫາ up. ນີ້ບໍ່ແມ່ນການເວົ້າແບບບໍ່ຊັດເຈນ. ແຕ່ນີ້ຄືການເຊື່ອມສຽງ (linking) ທີ່ເປັນທຳມະຊາດຂອງພາສາອັງກິດອາເມລິກັນ, ແລະ ສ່ວນທ້າຍຂອງອະດີດກໍ່ພຽງແຕ່ໄຫຼໄປຕາມນັ້ນ. ເວລາເຈົ້າເວົ້າເອງ, ຢ່າປ່ອຍໃຫ້ສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ຄ້າງໄວ້ແບບງຽບໆຢູ່ທ້າຍຄຳ. ໃຫ້ລາກມັນໄປຫາຄຳຕໍ່ໄປເລີຍ.
ຄຳຄຸນນາມທີ່ຍັງຮັກສາການອອກສຽງ -ed ແບບເກົ່າ
ມັນມີຄຳສັບກຸ່ມນ້ອຍໆທີ່ -ed ຖືກອອກສຽງເປັນພະຍາງ /ɪd/ ເຕັມໆ ທັງໆທີ່ກົດບອກວ່າບໍ່ຄວນເປັນແນວນັ້ນ. ພວກມັນລ້ວນແຕ່ເປັນຄຳຄຸນນາມ (adjectives), ແລະ ພວກມັນແມ່ນສິ່ງທີ່ຫຼົງເຫຼືອມາຈາກພາສາອັງກິດຍຸກເກົ່າທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກອັບເດດ. ເຈົ້າຈະອອກສຽງ naked ເປັນ NAY-kid, ບໍ່ແມ່ນ naykt, ເຖິງແມ່ນວ່າ k ຈະເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງແລະກົດຈະຊີ້ບອກວ່າມັນຄວນເປັນ /t/ ກໍ່ຕາມ.
| Adjective | What Americans say |
|---|---|
| naked | NAY-kid |
| wicked | WIK-id |
| crooked | KROOK-id |
| ragged | RAG-id |
| rugged | RUG-id |
| sacred | SAY-krid |
ຄຳບາງຄຳໃນນີ້, ເຊັ່ນ wicked, ບໍ່ມີຮູບແບບຄຳກິລິຍາໃນຊີວິດປະຈຳວັນ, ດັ່ງນັ້ນພວກມັນຈຶ່ງຄົງຕົວເປັນສອງພະຍາງແບບບໍ່ມີຕົວປຽບທຽບ. ແຕ່ມີອີກກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈກວ່າ ເຊິ່ງໃຊ້ຊີວິດສອງຮູບແບບຄື: ເປັນຄຳກິລິຍາທີ່ເຮັດຕາມກົດ ແລະ ເປັນຄຳຄຸນນາມທີ່ບໍ່ເຮັດຕາມກົດ. ຄຳກິລິຍາມີໜຶ່ງຈັງຫວະ, ຄຳຄຸນນາມມີສອງຈັງຫວະ, ແຕ່ການສະກົດແມ່ນຄືກັນອ້ອຍຕ້ອຍ.
| Word | As a verb (one beat) | As an adjective (two beats) |
|---|---|---|
| learned | ”I lurnd French" | "a LUR-nid professor” |
| aged | ”the wine ayjd well" | "an AY-jid man” |
| blessed | ”she blest the meal" | "a BLES-id day” |
ຖ້າເຈົ້າເວົ້າວ່າ “a LUR-nid professor,” ການມີພະຍາງເພີ່ມເຂົ້າມາແມ່ນຖືກຕ້ອງ ແລະ ຟັງເບິ່ງເປັນທາງການໜ້ອຍໜຶ່ງ. ແຕ່ຖ້າເວົ້າວ່າ “I LUR-nid French,” ກາຍເປັນວ່າເຈົ້າໄດ້ເພີ່ມພະຍາງຜີຫຼອກທີ່ຫົວຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ເຕືອນໄວ້ແລ້ວ. ຕົວອັກສອນດຽວກັນ, ແຕ່ໃຊ້ກົດກົງກັນຂ້າມ, ແລະ ສິ່ງດຽວທີ່ແຍກພວກມັນອອກຈາກກັນຄື ການເບິ່ງວ່າຄຳນັ້ນກຳລັງເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຄຳກິລິຍາ ຫຼື ຄຳຄຸນນາມ. ບັນຊີລາຍຊື່ຄຳເຫຼົ່ານີ້ມີໜ້ອຍພໍທີ່ຈະຮຽນຈື່ເປັນຊຸດໄດ້; naked ກັບ wicked ແມ່ນຄຳທີ່ພົບເລື້ອຍ, ແລະ ນອກນັ້ນກໍ່ສາມາດໃຊ້ການທົດສອບລຳຄໍໄດ້ຢ່າງສະບາຍ.
ປະໂຫຍກສຳລັບຝຶກຊ້ອມ
ອ່ານແຕ່ລະແຖວດັງໆ, ສອງຮອບ. ໃຫ້ເອົາສອງນິ້ວແຕະທີ່ຄໍໃນຮອບທຳອິດ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າສຳຜັດໄດ້ເຖິງແຮງສັ່ນສະເທືອນທີ່ເປັນຕົວເລືອກສຽງທ້າຍໃຫ້ເຈົ້າ. ເປົ້າໝາຍບໍ່ແມ່ນຄວາມໄວ. ແຕ່ແມ່ນການຢຸດບໍ່ໃຫ້ມີສະຫຼະແຊກເຂົ້າໄປໃນກຸ່ມຄຳ /t/ ແລະ /d/, ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມັນມີສະເພາະໃນກຸ່ມ want·ed / need·ed ເທົ່ານັ້ນ. ການອອກສຽງບາງອັນໃນນີ້ຈະສະແດງຮູບແບບການເວົ້າແບບ flapped ແບບສະບາຍໆ (ເຊັ່ນ waited ອອກສຽງເປັນ WAY-did); ສ່ວນການອອກສຽງໃຫ້ກະຊັບແບບ WAY-tid ກໍ່ຖືກຕ້ອງເຊັ່ນກັນ, ພຽງແຕ່ເປັນທາງການກວ່າ.
- I walked and talked for an hour. I walkt and talkt for an hour.
- They played outside and cleaned up after. They playd outside and cleand up after.
- We waited and waited. We WAY-did and WAY-did.
- He finished early and asked for more. He FIN-isht early and askt for more.
- I wanted to call you back. I WAH-nid to call you back.
- She picked it up and put it down. She pick-tit up and put it down.
- I started late but arrived on time. I STAR-did late but arrived on time.
- We needed it yesterday. We NEE-did it yesterday.
- She watched the show and loved it. She watcht the show and luvd it.
ຖ້າເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າແຖວທີ່ເປັນ /t/ ແລະ /d/ ມັນໄວໂພດໃນຕອນທຳອິດ, ນັ້ນແຫຼະຄືສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງແລ້ວ. ສຽງທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນມັນຄວນຈະໄວຢູ່ແລ້ວ. ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າສາມາດອ່ານ “I walked and talked” ໂດຍໃຫ້ແຕ່ລະຄຳກິລິຍາມີພຽງຈັງຫວະດຽວ ໂດຍບໍ່ມີສຽງ “ອິດ” ຊ່ອນຢູ່ທາງໃນ, ເມື່ອນັ້ນເຈົ້າກໍ່ຈະລຶ້ງເຄີຍຈົນບໍ່ຕ້ອງມາຄິດນຳມັນອີກ.
ບ່ອນທີ່ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນມັນມາແລ້ວ
ເມື່ອເຈົ້າເຊົາຄາດຫວັງວ່າຈະມີພະຍາງເພີ່ມ, ເຈົ້າກໍ່ຈະເລີ່ມໄດ້ຍິນວ່າຄົນເຈົ້າຂອງພາສາເຂົາອອກສຽງທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ກະຊັບສ່ຳໃດ, ໂດຍສະເພາະໃນບ່ອນທີ່ຈັງຫວະຖືກກຳນົດໄວ້ຕາຍຕົວ. ສຽງເພງຄືບ່ອນທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດທີ່ຈະຈັບຈັງຫວະນີ້ໄດ້, ເພາະຄຳກິລິຍາຊ່ອງອະດີດຕ້ອງລົງໃຫ້ພໍດີກັບຈັງຫວະດົນຕີທີ່ມີ.
- The Beatles — "Yesterday"
“All my troubles seemed so far away.” Seemed ຖືກຮ້ອງໃນໂນດດຽວຄື seemd, ໂດຍສຽງ /d/ ຕໍ່ທ້າຍຈາກຕົວ M ໄປເລີຍ. ມັນບໍ່ມີບ່ອນຫວ່າງສຳລັບຈັງຫວະທີສອງ ແລະ ມັນກໍ່ບໍ່ເຄີຍຮຽກຮ້ອງຈັງຫວະທີສອງເລີຍ.
- ຂ່າວພາກຄ່ຳທົ່ວໄປ
ນັກຂ່າວມັກຈະເອົາທັງສາມສຽງມາລວມໄວ້ໃນລົມຫາຍໃຈດຽວ: “officials confirmed, police arrested two people, the mayor announced a plan.” ນັ້ນຄື kun-FURMD ເຊິ່ງມີສຽງ /d/, uh-RES-tid ເຊິ່ງມີພະຍາງເພີ່ມ, ແລະ uh-NOWNST ທີ່ມີສຽງ /t/ (ສ່ວນ -ce ເປັນສຽງ /s/). ມີພຽງແຕ່ arrested ທີ່ເພີ່ມຈັງຫວະຂຶ້ນມາ, ເພາະມີພຽງຄຳດຽວນີ້ທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ T.
- ການພາກກິລາ
“He passed, dropped it, picked it back up, scored.” ການພາກກິລາມັກຈະໄວ ແລະ ສຽງທ້າຍກໍ່ກະຊັບໄວ້ແໜ້ນ: past, dropt, pickt, scord. ຄຳກິລິຍາອະດີດ 4 ຄຳ, ມີພຽງຈັງຫວະດຽວ 4 ຈັງຫວະ, ບໍ່ມີການຕື່ມສະຫຼະໃດໆທັງນັ້ນ.
ລອງເລືອກຟັງອັນໃດອັນໜຶ່ງໃນນີ້ ແລ້ວສັງເກດສິ່ງດຽວ: ເບິ່ງວ່າສຽງ -ed ເຄີຍອອກສຽງເປັນ “ເອັດ” ແທ້ໆຫຼືບໍ່. ນອກຈາກກຸ່ມ T ແລະ D ແລ້ວ, ມັນຈະບໍ່ມີ. ສຽງທ້າຍຍັງຢູ່ທາງໃນສະເໝີ; ມັນພຽງແຕ່ແລ່ນອອກມາພ້ອມກັບພະຍັນຊະນະໃນຈັງຫວະດຽວ.
ອິດທິພົນຈາກພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າ
ຜູ້ຮຽນເກືອບທຸກຄົນມັກຈະອອກສຽງ -ed ຜິດໄປໃນສອງທິດທາງ: ບໍ່ຕື່ມສະຫຼະທີ່ບໍ່ຄວນມີເຂົ້າໄປ, ກໍ່ແມ່ນຕັດພະຍັນຊະນະທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຖິ້ມ. ເຈົ້າຈະອຽງໄປທາງໃດນັ້ນ ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າພາສາແມ່ຂອງເຈົ້າຈັດການກັບທ້າຍຄຳແນວໃດ. ລອງຊອກຫາແຖວພາສາຂອງເຈົ້າເບິ່ງ; ມັນຄືຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ສະຫຼຸບຕາຍຕົວ.
| Your first language | What tends to happen | What to work on |
|---|---|---|
| ພາສາລາວ (Lao) | ສຽງກັກທ້າຍຄຳຂອງເຮົາ “ບໍ່ປ່ອຍລົມ” ຢູ່ແລ້ວ ແລະ ບໍ່ມີສຽງພະຍັນຊະນະຄວບ, ສະນັ້ນເຮົາມັກກືນສຽງ /t/ /d/ ຖິ້ມຈົນ walked ຟັງຄື walk, ບໍ່ກໍ່ຕື່ມສະຫຼະແຊກຈົນກາຍເປັນ WALK-id ສອງພະຍາງ | ສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ຄືຕົວບອກອະດີດທັງໝົດ. ໃຫ້ປ່ອຍລົມອອກມາໃຫ້ໄດ້ຍິນແທ້ໆ ເຖິງຈະເບົາໆກໍ່ຕາມ, ແລະ ໃຫ້ມັນຕິດທ້າຍຄຳກິລິຍາໃນຈັງຫວະດຽວ ໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະນຳໜ້າ. ຮັກສາພະຍາງເພີ່ມໄວ້ສຳລັບກຸ່ມ want·ed / need·ed ເທົ່ານັ້ນ. |
| Spanish, Portuguese, Italian | ມັກຈະມີສະຫຼະຊ່ວຍແຊກເຂົ້າມາ, ເຮັດໃຫ້ walked ກາຍເປັນ WALK-ed ແລະ ສຽງ /kt/ ຢູ່ຕອນທ້າຍຖືກແຍກເປັນສອງຈັງຫວະ | ສ່ວນທ້າຍບໍ່ແມ່ນພະຍາງ. ໃຫ້ຕິດສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ເຂົ້າກັບຄຳກິລິຍາໂດຍບໍ່ມີສະຫຼະ, ໃຫ້ເປັນຈັງຫວະດຽວ. ຮັກສາພະຍາງເພີ່ມໄວ້ສຳລັບກຸ່ມ want·ed ເທົ່ານັ້ນ. |
| Mandarin Chinese | ພະຍັນຊະນະທ້າຍມັກຈະຖືກຕັດຖິ້ມ, ເຮັດໃຫ້ຮູບແບບອະດີດຫາຍໄປ: I walk yesterday | ພາສາອັງກິດສະແດງກາລະ (tense) ຜ່ານສຽງທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ. ຕ້ອງຝຶກລົງສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ໃຫ້ແທ້ຈິງ; ຖ້າມັນງຽບໄປ, ໄວຍາກອນກໍ່ຈະຫາຍໄປພ້ອມ. |
| Vietnamese | ສຽງຢຸດທ້າຍມັກຈະບໍ່ຖືກປ່ອຍລົມອອກມາ ຫຼື ຫາຍໄປເລີຍ, ເຮັດໃຫ້ -ed ງຽບໄປ | ຄືກັນກັບຈີນກາງ. ສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ຄືຕົວບອກອະດີດທັງໝົດ. ຕ້ອງປ່ອຍລົມອອກມາ, ແມ່ນແຕ່ເບົາໆກໍ່ຕາມ, ແທນທີ່ຈະກືນມັນເຂົ້າໄປ. |
| Japanese | ມີສະຫຼະຕາມຫຼັງທຸກໆພະຍັນຊະນະທ້າຍ, ເຮັດໃຫ້ walked ກາຍເປັນ WAW-ku-to | ໃຫ້ຢຸດຄຳນັ້ນທີ່ພະຍັນຊະນະ. ຈົບມັນແບບປິດ, ໂດຍບໍ່ມີຫຍັງຕໍ່ທ້າຍ /t/ ຫຼື /d/. |
| Korean | ພະຍັນຊະນະຄວບຢູ່ທ້າຍມັກຈະຖືກເຮັດໃຫ້ງ່າຍຂຶ້ນ ຫຼື ຕ້ອງເພີ່ມສະຫຼະຊ່ວຍ | ໃຫ້ຮັກສາສ່ວນທ້າຍຕິດກັບຄຳກິລິຍາ ແລະ ຕ້ານທານຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຢາກຕື່ມສະຫຼະລະຫວ່າງພະຍັນຊະນະ. Jumped ຄືໜຶ່ງຈັງຫວະ: jumpt. |
| German | ພະຍັນຊະນະກ້ອງຢູ່ທ້າຍຄຳມັກຈະປ່ຽນເປັນສຽງບໍ່ກ້ອງ, ເຮັດໃຫ້ played ອອກມາເປັນ playt | ການອອກສຽງຄວບຂອງເຈົ້າດີຢູ່ແລ້ວ; ສິ່ງທີ່ຕ້ອງແກ້ແມ່ນການກ້ອງຂອງສຽງ (voicing). ໃຫ້ຮັກສາຄໍໃຫ້ສັ່ນຕະຫຼອດຈົນຈົບສຽງ /d/ ເພື່ອໃຫ້ played ຍັງຄົງເປັນ playd, ບໍ່ແມ່ນ playt. |
| French | ສ່ວນທ້າຍມັກຈະຖືກອ່ານຕາມຕົວສະກົດ, ຫຼື ພະຍັນຊະນະທ້າຍຖືກຕັດຖິ້ມ | ໃຫ້ຄໍເປັນຕົວເລືອກສຽງ, ບໍ່ແມ່ນຕົວອັກສອນ: /t/ ຫຼັງສຽງບໍ່ກ້ອງ, /d/ ຫຼັງສຽງກ້ອງ, ແລະ ບໍ່ມີພະຍາງໃໝ່ເວັ້ນເສຍແຕ່ຄຳນັ້ນລົງທ້າຍດ້ວຍ T ຫຼື D. |
| Arabic | ມັກຈະມີສະຫຼະຊ່ວຍມາແຍກພະຍັນຊະນະຄວບທ້າຍ, ເຮັດໃຫ້ເພີ່ມຈັງຫວະຂຶ້ນມາ | ໃຫ້ສ້າງສຽງຄວບຂຶ້ນມາແທນທີ່ຈະແຍກມັນ. Helped ລົງທ້າຍດ້ວຍພະຍັນຊະນະ 3 ຕົວໃນຈັງຫວະດຽວ, helpt. |
| Hindi, Urdu | -ed ມັກຈະຖືກອອກສຽງເຕັມທີ່ຕາມຕົວສະກົດ, ເປັນສຽງ ed ທີ່ຊັດເຈນ | ມີສາມສຽງ, ບໍ່ແມ່ນໜຶ່ງຕົວສະກົດ. ລອງໃຊ້ການທົດສອບລຳຄໍ ແລະ ຕັດສະຫຼະຖິ້ມທັງໝົດ ຍົກເວັ້ນຫຼັງຕົວ T ແລະ D. |
ສິ່ງທີ່ຄືກັນໃນທຸກໆແຖວກໍ່ຄືກັນນັ້ນແຫຼະ. ເຊົາອ່ານສ່ວນທ້າຍຕາມໜ້າເຈ້ຍໄດ້ແລ້ວ. ໃຫ້ເອົາການຕັດສິນໃຈໄປໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ມັນຄວນຢູ່, ເຊິ່ງກໍ່ຄືສຽງສຸດທ້າຍຂອງຄຳກິລິຍາ ແລະ ການສັ່ນຂອງລຳຄໍ, ແລ້ວສຽງທ້າຍທີ່ຖືກຕ້ອງຈະອອກມາເອງ.
ຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍ
ສາມແບບ. ສ່ວນທ້າຍ -ed ຂອງອະດີດ (past-tense) ແລະ (past-participle) ຈະອອກສຽງເປັນ /t/ ຫຼັງຈາກສຽງບໍ່ກ້ອງ (walked ຄື walkt), ອອກສຽງເປັນ /d/ ຫຼັງຈາກສຽງກ້ອງ (played ຄື playd), ແລະ ເປັນ /ɪd/ ຫຼັງຈາກສຽງ T ຫຼື D (wanted ຄື WAN-tid). ສອງຕົວອັກສອນດຽວກັນນີ້ກວມເອົາທັງສາມສຽງ; ສຽງທີ່ຢູ່ທາງໜ້າມັນຈະເປັນຕົວຕັດສິນວ່າເຈົ້າຈະໄດ້ສຽງໃດ.
ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຄຳກິລິຍານັ້ນລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ T ຫຼື D ຢູ່ແລ້ວເທົ່ານັ້ນ: wanted, needed, started, decided, waited, added, painted. ສຽງ T ສອງຕົວ ຫຼື D ສອງຕົວຕິດກັນບໍ່ສາມາດປ່ອຍລົມອອກມາແຍກກັນໄດ້, ພາສາອັງກິດຈຶ່ງຕ້ອງແຊກສະຫຼະເຂົ້າໄປເພື່ອແຍກພວກມັນ, ແລະ ສະຫຼະນັ້ນກໍ່ກາຍເປັນພະຍາງໃໝ່. ສຳລັບສຽງອື່ນໆທັງໝົດ, ສ່ວນທ້າຍຈະເປັນພຽງພະຍັນຊະນະເປົ່າໆ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເພີ່ມພະຍາງຫຍັງເລີຍ.
ເພາະວ່າ -ed ໃນ walked ແມ່ນພະຍັນຊະນະຕົວດຽວຄື /t/, ບໍ່ແມ່ນສະຫຼະ. Walk ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ /k/ ທີ່ບໍ່ກ້ອງ, ດັ່ງນັ້ນສ່ວນທ້າຍຈຶ່ງເປັນ /t/ ທີ່ຕິດເຂົ້າໄປເລີຍ: walkt, /wɔkt/, ໜຶ່ງຈັງຫວະ. ສະຫຼະທີ່ຈະສ້າງພະຍາງທີສອງຈະປະກົດຂຶ້ນພຽງແຕ່ຫຼັງສຽງ T ແລະ D ເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນໃນຄຳວ່າ wanted. ການອອກສຽງ walked ເປັນ WALK-id ແມ່ນການເພີ່ມພະຍາງທີ່ພາສາອັງກິດບໍ່ໄດ້ໃຊ້ ແລະ ມັນເປັນໜຶ່ງໃນຈຸດສັງເກດທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດທີ່ບອກວ່າເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງພາສາ.
ໃຊ້ການທົດສອບລຳຄໍ (voicing test). ເອົາສອງນິ້ວແຕະທີ່ຄໍ ແລ້ວອອກສຽງສຸດທ້າຍຂອງຄຳກິລິຍາ. ຖ້າຄໍສັ່ນ (ເປັນສະຫຼະ, ຫຼື ພະຍັນຊະນະກ້ອງ ເຊັ່ນ /b, g, v, z, n, l, r/), ສ່ວນທ້າຍກໍ່ຈະເປັນ /d/ ທີ່ຄໍສັ່ນ. ຖ້າຄໍບໍ່ສັ່ນ (/p, k, f, s, sh, ch, th/), ສ່ວນທ້າຍກໍ່ຈະເປັນ /t/ ທີ່ບໍ່ກ້ອງ. ສ່ວນທ້າຍພຽງແຕ່ປັບໃຫ້ກົງກັບການກ້ອງຂອງສຽງທີ່ຢູ່ທາງໜ້າພວກມັນເທົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ loved ໃຊ້ /d/ ແລະ laughed ໃຊ້ /t/.
ເພາະພວກມັນເປັນຄຳຄຸນນາມທີ່ຍັງຮັກສາການອອກສຽງແບບເກົ່າໄວ້. Naked (NAY-kid) ແລະ wicked (WIK-id) ລົງທ້າຍດ້ວຍສຽງ /k/ ທີ່ບໍ່ກ້ອງ, ດັ່ງນັ້ນກົດຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າມັນຄວນເປັນສຽງ /t/ ທຳມະດາ, ແຕ່ມີກຸ່ມຄຳຄຸນນາມ -ed ນ້ອຍໆກຸ່ມໜຶ່ງ (ລວມທັງ crooked, ragged, rugged, sacred) ທີ່ຖືກອອກສຽງດ້ວຍພະຍາງ /ɪd/ ເຕັມໆ. ມີບາງຄຳທີ່ແບ່ງການອອກສຽງຕາມໜ້າທີ່: learned ຈະມີພະຍາງດຽວເມື່ອເປັນຄຳກິລິຍາ (lurnd) ແຕ່ຈະມີສອງພະຍາງເມື່ອເປັນຄຳຄຸນນາມ (a LUR-nid professor). ຄຳເຫຼົ່ານີ້ມີໜ້ອຍຈົນສາມາດທ່ອງຈຳເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນໄດ້.
ເພາະພາສາລາວບໍ່ມີພະຍັນຊະນະຄວບຢູ່ທ້າຍຄຳ ແລະ ສຽງກັກທ້າຍຄຳຂອງເຮົາ (ແມ່ກົກ ກົດ ກັບ) ລ້ວນເປັນສຽງ “ບໍ່ປ່ອຍລົມ” ຄືກັກລົມໄວ້ແລ້ວງຽບ ບໍ່ລະເບີດອອກມາແບບ /t/ ຫຼື /d/ ໃນພາສາອັງກິດ. ຄວາມເຄີຍຊິນນີ້ດັນໃຫ້ຄົນລາວພາດໄດ້ສອງທາງ: ທາງໜຶ່ງຄືກືນສຽງທ້າຍຖິ້ມຈົນ walked ຟັງຄື walk ເຮັດໃຫ້ຮູບອະດີດຫາຍໄປ, ອີກທາງຄືຕື່ມສະຫຼະເຂົ້າໄປແຊກຈົນກາຍເປັນ WALK-id ສອງພະຍາງ. ທັງສອງທາງຜິດທັງຄູ່. ບ່ອນທີ່ຕ້ອງແກ້ຄືຝຶກປ່ອຍລົມສຽງ /t/ ຫຼື /d/ ອອກມາໃຫ້ໄດ້ຍິນແທ້ໆ ໂດຍໃຫ້ມັນຕິດທ້າຍຄຳກິລິຍາໃນຈັງຫວະດຽວ ບໍ່ມີສະຫຼະນຳໜ້າ, ແລະ ເກັບສະຫຼະໄວ້ໃຊ້ສະເພາະກຸ່ມ wanted / needed ທີ່ລົງທ້າຍດ້ວຍ T ຫຼື D ເທົ່ານັ້ນ.
ແມ່ນແລ້ວ, ຫຼັກການຄືກັນອ້ອຍຕ້ອຍ. ຕົວ -s ຂອງພະຫູພົດ ແລະ ບຸລຸດທີສາມ ກໍ່ມີສາມຮູບແບບທີ່ຖືກເລືອກໂດຍການກ້ອງຂອງສຽງເຊັ່ນກັນ: ມັນຈະເປັນ /s/ ຫຼັງສຽງບໍ່ກ້ອງ (cats), ເປັນ /z/ ຫຼັງສຽງກ້ອງ (dogs), ແລະ ເປັນພະຍາງເພີ່ມ /ɪz/ ຫຼັງສຽງຟູ່ ເຊັ່ນ /s, z, sh, ch, j/ (boxes, watches, judges). ມັນຄືການໃຊ້ລຳຄໍທົດສອບເພື່ອກຳນົດລະຫວ່າງສຽງທ້າຍບໍ່ກ້ອງ, ສຽງທ້າຍກ້ອງ, ແລະ ການເພີ່ມພະຍາງສະຫຼະ ເຊິ່ງຖືກນຳໃຊ້ເຂົ້າກັບກໍລະນີທີ່ຕ່າງກັນເທົ່ານັ້ນເອງ.
ທ້າຍຄຳ -ed ເບິ່ງຄືຈະເປັນບັນຫາເລື່ອງການສະກົດ, ແຕ່ປາກຂອງເຈົ້າຮູ້ຄຳຕອບຢູ່ແລ້ວ. ລອງອອກສຽງຄຳກິລິຍາພ້ອມກັບເອົາມືແຕະທີ່ລຳຄໍ ແລ້ວສຳຜັດເບິ່ງວ່າການສັ່ນນັ້ນໄປຕົກຢູ່ໃສ; ການກວດສອບງ່າຍໆພຽງເທົ່ານີ້ຈະເລືອກ /t/ ຫຼື /d/ ໃຫ້ເຈົ້າທຸກຄັ້ງ, ແລະ ບ່ອນດຽວທີ່ຈະມີພະຍາງເພີ່ມຂຶ້ນມາກໍ່ຄືຫຼັງຈາກຕົວ T ຫຼື ຕົວ D ເທົ່ານັ້ນ. ລອງໃຊ້ເວລາຈັກອາທິດໜຶ່ງ ໃນການຝຶກທົດສອບດັງໆກັບຄຳກິລິຍາທີ່ເຈົ້າໃຊ້ເປັນປະຈຳ, ແລ້ວເຈົ້າຈະເຊົາຖືກຕົວໜັງສືຫຼອກລວງອີກຕໍ່ໄປ.
